Ο Χριστος στην ερημο...
Δημοσιεύτηκε: Παρ Δεκ 28, 2007 10:28 pm
Ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Ο ήλιος σαν φωτιά Τον έκαιγε. Και πυρακτωμένες, φλόγες πετούσαν οι τεράστιες άγριες πέτρες!
* * *
Γεμάτα πληγές και αίματα ήταν τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος τα έκαιγε. Και Τον βασάνιζε... -τι πείνα και τι δίψα! Και ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος!
* * *
Το μέτωπο Του - γεμάτο ρυτίδες· τα μαγουλά Του - στεγνά και κίτρινα· το πρόσωπο Του, συλλογισμένο και ωχρό, κόπωση έδειχνε πρωτόγνωρη, κι εξάντληση.
* * *
Και ήταν του μεγάλου Θεού Υιός αυτός! Δεν είχε ανάγκη λόγια πολλά να ειπεί. Μια σκέψη μόνο, μέσα Του, και αρκούσε· και το οποίο θαύμα, θα είχε γίνει!
* * *
Και η έρημος θα είχε αμέσως ζωντανέψει και οι πέτρες, δένδρα θα γίνονταν πανύψηλα, και όλα καταπράσινα θα ήταν μπροστά Του, σαν ναταν της Εδέμ ο κήπος ο πανέμορφος.
* * *
Ναι. Αρκεί να το θέλε! Και θα αρκούσε! Και με Εκκλησίες θα γέμιζε η γη ολόκληρη. Και γονατιστοί οι άνθρωποι όλοι εκεί, θα σιγοψιθύριζαν εκστατικά το Όνομα Του.
* * *
Μα ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Γεμάτα πληγές και αίματα τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος του έκαιγε. Και τον βασάνιζε, τι πείνα και τι δίψα!
* * *
Άλλα τα μάτια Του άστραφταν! Σαν προβολέας σκέψης απειροδύναμης. Και έδειχνε μια άλλη λευτεριά απερινόητη· κάτι πού εμείς ακόμη δεν το καταλάβαμε!
του Ιερομόναχου Ιωάννου Εκονόμτσεφ
(Εγράφη το 1961
Ο ποιητής ήταν τότε 20 ετών)
Μετάφραση: + ο Ν.Μ.
* * *
Γεμάτα πληγές και αίματα ήταν τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος τα έκαιγε. Και Τον βασάνιζε... -τι πείνα και τι δίψα! Και ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος!
* * *
Το μέτωπο Του - γεμάτο ρυτίδες· τα μαγουλά Του - στεγνά και κίτρινα· το πρόσωπο Του, συλλογισμένο και ωχρό, κόπωση έδειχνε πρωτόγνωρη, κι εξάντληση.
* * *
Και ήταν του μεγάλου Θεού Υιός αυτός! Δεν είχε ανάγκη λόγια πολλά να ειπεί. Μια σκέψη μόνο, μέσα Του, και αρκούσε· και το οποίο θαύμα, θα είχε γίνει!
* * *
Και η έρημος θα είχε αμέσως ζωντανέψει και οι πέτρες, δένδρα θα γίνονταν πανύψηλα, και όλα καταπράσινα θα ήταν μπροστά Του, σαν ναταν της Εδέμ ο κήπος ο πανέμορφος.
* * *
Ναι. Αρκεί να το θέλε! Και θα αρκούσε! Και με Εκκλησίες θα γέμιζε η γη ολόκληρη. Και γονατιστοί οι άνθρωποι όλοι εκεί, θα σιγοψιθύριζαν εκστατικά το Όνομα Του.
* * *
Μα ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Γεμάτα πληγές και αίματα τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος του έκαιγε. Και τον βασάνιζε, τι πείνα και τι δίψα!
* * *
Άλλα τα μάτια Του άστραφταν! Σαν προβολέας σκέψης απειροδύναμης. Και έδειχνε μια άλλη λευτεριά απερινόητη· κάτι πού εμείς ακόμη δεν το καταλάβαμε!
του Ιερομόναχου Ιωάννου Εκονόμτσεφ
(Εγράφη το 1961
Ο ποιητής ήταν τότε 20 ετών)
Μετάφραση: + ο Ν.Μ.