Ο Χριστος στην ερημο...

[NIKOSZ]

Ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Ο ήλιος σαν φωτιά Τον έκαιγε. Και πυρακτωμένες, φλόγες πετούσαν οι τεράστιες άγριες πέτρες!

* * *

Γεμάτα πληγές και αίματα ήταν τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος τα έκαιγε. Και Τον βασάνιζε... -τι πείνα και τι δίψα! Και ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος!

* * *

Το μέτωπο Του - γεμάτο ρυτίδες· τα μαγουλά Του - στεγνά και κίτρινα· το πρόσωπο Του, συλλογισμένο και ωχρό, κόπωση έδειχνε πρωτόγνωρη, κι εξάντληση.

* * *

Και ήταν του μεγάλου Θεού Υιός αυτός! Δεν είχε ανάγκη λόγια πολλά να ειπεί. Μια σκέψη μόνο, μέσα Του, και αρκούσε· και το οποίο θαύμα, θα είχε γίνει!

* * *

Και η έρημος θα είχε αμέσως ζωντανέψει και οι πέτρες, δένδρα θα γίνονταν πανύψηλα, και όλα καταπράσινα θα ήταν μπροστά Του, σαν ναταν της Εδέμ ο κήπος ο πανέμορφος.

* * *

Ναι. Αρκεί να το θέλε! Και θα αρκούσε! Και με Εκκλησίες θα γέμιζε η γη ολό­κληρη. Και γονατιστοί οι άνθρωποι όλοι εκεί, θα σιγοψιθύριζαν εκστατικά το Όνομα Του.

* * *

Μα ήταν μόνος! Στην έρημο μόνος! Γεμάτα πληγές και αίματα τα πόδια Του. Χέρια και πρόσωπο ο ήλιος του έκαιγε. Και τον βασάνιζε, τι πείνα και τι δίψα!

* * *

Άλλα τα μάτια Του άστραφταν! Σαν προβολέας σκέψης απειροδύναμης. Και έδειχνε μια άλλη λευτεριά απερινόητη· κάτι πού εμείς ακόμη δεν το καταλάβαμε!


του Ιερομόναχου Ιωάννου Εκονόμτσεφ

(Εγράφη το 1961

Ο ποιητής ήταν τότε 20 ετών)

Μετάφραση: + ο Ν.Μ.