"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Θεός φύτεψε μέσα μας ...μια αλήθεια .....που κατά το γέροντα Παίσιο ονομάστηκε " καλή ανησυχία " η οποία έχει θελκτική δύναμη , απερίγραπτη !
Είναι ισχυρότερη απο όλα τα πάθη του κόσμου , απ ' όλους τους εγωισμούς .....φτάνει να την προτιμήσουμε!!

Θέλετε αυτή τη θελκτική δύναμη , τη "καλή ανησυχία" να το συζητήσουμε .......πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας;

Ο Θεος μας εχει φυτεψει πολλα στη καρδια μας Βασιλικουλα,τι εχουμε καλλιεργησει εμεις ειναι το ερωτημα.
Μπορουμε μονο απλα να ζουμε και η καρδια μας να ειναι αφιερωμενη στο Θεο? δε νομιζω να ειναι εφικτο αυτο,με τη πρωτη στραβη στη ζωη μας προσπαθουμε να ικανοποιησουμε το λογισμο μας και τα θελω μας κι οχι το Θελημα του Θεου,θελουμε η ζωη μας να μη περναει απο σταυρο αρα κι οχι απο Ανασταση.

Ο γεροντας μιλαγε για καλη ανησυχια και ελεγε «Μόνο με το «Κύριε Ελέησον»ερχεται η ανησυχια στη καρδια μας,ερχεται η διψα του Θεου να μας κατακλυσει. Γιατί το «Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με» που κράζουμε κάθε φορά, είναι μαρτύριο. Είναι μια Θεία Λειτουργία.

«Η Αγία Τράπεζα είναι στην καρδιά σου,ελεγε, προσκομίζεις και θυσιάζεις τον λογισμό σου, στο όνομα της σοφίας και του έρωτα προς τον Θεό. Θυσιάζεις και σφάζεις το είναι σου, απορρίπτεις τους λογισμούς σου.... είναι ιερουργία, είναι κάτι παγκόσμιο!>>

Αυτό πού είναι η περιουσία μας, η δύναμή μας,εμεις το σταυρώνουμε Βασιλικη μου.Λέμε «όχι δεν είναι αυτή η δύναμη αλλά κάποια άλλη που δεν την ξέρω!Και βαλτωνουμε στο να ψαχνουμε μια αληθεια που να μας κανει.

Εγω προσωπικα πολλες φορες στη προσευχη μου αναμασαω τη φραση {φωτισον μου το σκοτος},γιατι αισθανομαι τη στραβομαρα της ψυχης μου,αλλες φορες νιωθω οτι βρισκομαι σε αλλο επιπεδο,βλεπω μια χαραμαδα Φως κι αλλες φορες κατακλειζομαι απο σκεψεις,φλυαριες ανουσιες,ανησυχιες που καθε αλλο παρα καλες ειναι και που καταληγω? στο να αγωνιω ασκοπως!!!

Καταργηση του ΕΓΩ μας,η ταπεινη μου αποψη για να καλλιεργηθει η καλη ανησυχια μεσα μας....ταπεινωση...συντριβη...στη Βασιλεια του Θεου δε θα μπει κανεις με ενα αναστημα ισα με τον Ουρανιο Θολο!!!

Από την φύση μου είμαι πολύ ήσυχος άνθρωπος. (ήσυχος και ήρεμος)
Παραείμαι θα λέγανε όσοι με γνωρίζουν πολύ καλά, σε σημείο να με θεωρούνε "χαζή", να λένε πως "είμαι αλλού" κτλ
Ούτε ανησυχίες αλλά ούτε και ιδιαίτερους προβληματισμούς είχα ούτε σαν έφηβη.
Τα θεωρούσα όλα απλά και δεδομένα.
Ανησυχίες (καλές κακές δεν ξέρω) αισθάνθηκα όταν πρωτοσυνειδητοποίησα ότι υπάρχει Θεός! (γύρω στα 16)
Αλλά και πάλι ξεπερνώντας το σοκ αυτής της αρχικής ανακάλυψης και διαπίστωσης, έγινα ακόμα πιό απροβλημάτιστη και ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη ηρεμία για όλα τα πράγματα αυτής εδώ της ζωής. (θάνατος, μοναξιά, φτώχια, αδικία, πόνος..... )
Με τον καιρό το επίθετο "χαζή" μετατράπηκε σε "αναίσθητη" και "αδιάφορη" με όλες τις κακές ερμηνείες και έννοιες που αυτό συνεπάγεται.....

Η μοναδική ανησυχία η πραγματική που με τυρρανάει κάποιες φορές είναι το ότι στενοχωρώ τον Πατέρα μου μέρα-νύχτα. Αλλά και πάλι έτσι όπως μου έρχεται, έτσι μου φεύγει!
Πιστεύω πως είναι θέμα χαρακτήρα οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί.
Δεν μου αρέσει να αισθάνομαι ανήσυχη για κάτι..... μου είναι δυσάρεστο συναίσθημα....
Και ούτε να προβληματίζομαι μου αρέσει. Δεν τα αγαπάω τα προβλήματα.
Τις σκέψεις, την καρδιά μου τα θέλω ήσυχα, ήρεμα. Δεν μ΄αρέσει να ψάχνομαι να βρω πράγματα που δεν έχουν έρθει "από μόνα" τους στον δρόμο της ζωής μου. Αλλά και όταν έρθουν για να με προβληματίσουν ή να με ανησυχήσουν προσπαθώ να δώσω άμεσα μία λύση διαφορετικά τα εναποθέτω στον Πατέρα μου και πάλι ξαναησυχάζω.

Όσο για το τί θεωρώ "καλή ανησυχία" φαντάζομαι πως είναι η αγαθή διάθεση του ανθρώπου για να γνωρίσει τα πράγματα του Θεού προκειμένου να τον πλησιάσει περισσότερο και συντομότερα...

Εύχομαι να μην γράφω τσάμπα μιά ώρα και να είμαι εντός θέματος Βασιλική μου !!!!

Θεοδώρα , εμένα ρωτάς αν είσαι εκτός θέματος ;;;;;
Εγώ το ψάχνω το θέμα γι αυτό και το έβαλα προς συζήτηση....................

Για μενα καλος χριστιανος δεν ειναι αυτος που προσευχεται, που νηστευει, που πηγαινει εκκλησια και μπλα μπλα μπλα. Ειναι αυτος που νιωθει αυτη την καλη ανησυχια και προσπαθει να την εξηγηση. Στην πορεια του να δωσει απαντησεις στην εσωτερικη του ανησυχια, ειτε θα καταληξει να ειναι μακρια απο τον Θεο, ειτε στον δρομο του. Πιστευω πως ολοι οι ανθρωποι εχουν μεσα τους ολες τις απαντησεις που χρειαζονται και στην γη ερχομαστε για να μπορεσουμε να ανακαλυψουμε οσες γινεται περισσοτερες. Αυτη η καλη ανησυχια μας βοηθαει να βρουμε τον δρομο του Θεου. Μας βοηθαει να συνειδητοποιησουμε τι σημαινει να εισαι στον δρομο του Θεου και να γινομαστε καλυτεροι.

vasilikirimp έγραψε:Ο Θεός φύτεψε μέσα μας ...μια αλήθεια .....που κατά το γέροντα Παίσιο ονομάστηκε " καλή ανησυχία " η οποία έχει θελκτική δύναμη , απερίγραπτη !
Είναι ισχυρότερη απο όλα τα πάθη του κόσμου , απ ' όλους τους εγωισμούς .....φτάνει να την προτιμήσουμε!!

Θέλετε αυτή τη θελκτική δύναμη , τη "καλή ανησυχία" να το συζητήσουμε .......πως το αντιλαμβάνεται ο καθένας μας;

εγω αυτη τη δυναμη την αντιλαμβανομαι ως την εφεση προς το καλο που εχουμε μεσα μας, το ενστικτο που μας λεει ωπ κατι δεν παει καλα εδω ακομα και οταν δε μπορουμε με τη λογικη μας να καταλαβουμε που ειναι το κακο, ειναι μια ελξη που μας σπρωχνει προς το καλο προς τη φωτεινη μερια της ζωης και οταν την ακολουθουμε μας δινει τετοια χαρα που μας εθιζει. ομως επειδη ειναι μονο μια απλη ελξη, μια φωνουλα, δεν εχει τη δυναμη να μας επιβληθει, μπορει να σκεπαστει απο τις αγριοφωναρες και τα εκτυφλωτικα φωτα του κοσμου και να τη γραψουμε στα παλαιοτερα των υποδηματων μας. μετα ερχονται οι συνεπειες και τοτε λεμε αχ και κατι μου ελεγε οτι δεν ηταν σωστο!!

AngelsGR έγραψε:Για μενα καλος χριστιανος δεν ειναι αυτος που προσευχεται, που νηστευει, που πηγαινει εκκλησια και μπλα μπλα μπλα. Ειναι αυτος που νιωθει αυτη την καλη ανησυχια και προσπαθει να την εξηγηση. Στην πορεια του να δωσει απαντησεις στην εσωτερικη του ανησυχια, ειτε θα καταληξει να ειναι μακρια απο τον Θεο, ειτε στον δρομο του. Πιστευω πως ολοι οι ανθρωποι εχουν μεσα τους ολες τις απαντησεις που χρειαζονται και στην γη ερχομαστε για να μπορεσουμε να ανακαλυψουμε οσες γινεται περισσοτερες. Αυτη η καλη ανησυχια μας βοηθαει να βρουμε τον δρομο του Θεου. Μας βοηθαει να συνειδητοποιησουμε τι σημαινει να εισαι στον δρομο του Θεου και να γινομαστε καλυτεροι.

Ναι, αλλά όταν ανακαλύψει τον δρόμο του Θεού θα προσεύχεται, θα νηστεύει θα πηγαίνει στην εκκλησία και μπλα μπλα μπλα...

Σε συνείδηση το μεταφράζω εγω αυτό.
Αυτή είναι φυτεμένη μέσα μας.
(εκτός αν δεν κατάλαβα το θέμα καλά..)

Byzantine_Spirit έγραψε:Σε συνείδηση το μεταφράζω εγω αυτό.
Αυτή είναι φυτεμένη μέσα μας.
(εκτός αν δεν κατάλαβα το θέμα καλά..)

Αυτο ακριβως θα λεγα...η καλη ανησυχια εχει να κανει με το ποσο "δουλεύει" η συνείδηση.
Εκτος αν την εχουμε ρίξει στα "μπάζα" και καθε φορά φροντίζουμε να την κουκουλώνουμε όλο και πιο πολύ...ε τοτε πιστεύω παύει να υπάρχει και η οποιαδήποτε ανησυχία, γιατι λέμε: "ωχου μωρε...καλα ήμαστε". Και τοτε αρχίζει και φαίνεται όπως λέει ο Αγ.Ιωαν. της Κλίμακος η αναισθησία...ότι βρέξει ας κατεβάσει...δε βαριέσαι...