Για τους σύγχρονους Ήρωες!
Δημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 26, 2006 9:18 am
Αφιερωμένο στα φιλαράκια μου Τζίμη και Κώστα που υπηρετούν στην Πολεμική Αεροπορία.
Άλλος ένας Έλληνας πιλότος έπεσε στον βωμό της προστασίας της χώρας μας.
Οι ίδιοι στις μονάδες τους εξεγείρονται.
«Φτάνει πια η ξεφτίλα!» λένε και το μάτι τους γυαλίζει.
Από την μια πλευρά εξαγριωμένοι με τις παραβιάσεις των Τούρκων και από την άλλη εγκλωβισμένοι στις παθητική τακτική που τους επιβάλλουν οι εκάστοτε πολιτικές εξουσίες μοιάζουν με ανθρώπους πιασμένους στην μέγγενη.
Αυτοί που ισορροπούν στο κενό με μαεστρία τα αεροπλάνα τους δυσκολεύονται να ισορροπήσουν πια ανάμεσα στην λογική και στο συναίσθημα, ανάμεσα στον επαγγελματισμό και τον παρορμητισμό.
Ο αγώνας τους μεγάλος και η ισορροπία πολύ δύσκολη.
Είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν βλέπουν ότι οι συνέπειες της πολιτικής τακτικής είναι να χάνεται κάθε φορά κι ένας από αυτούς.
Αψηφώντας αν την επόμενη φορά είναι οι ίδιοι θύματα αυτού του ακύρηχτου πολέμου, αψηφώντας τα ελάχιστα χρήματα που παίρνουν σε σχέση με τον ρόλο που έχουν για την ασφάλεια και την ύπαρξη της Ελλάδας είναι εκεί κάθε φορά που τους χρειάζεται η Πατρίδα.
Σ’ ένα κόσμο διεφθαρμένων λαμογιών που όλα γίνονται για τα λεφτά, αυτοί παίζουν κορώνα-γράμματα την ζωή τους κάθε μέρα, κάθε στιγμή έχοντας απόλυτη συνείδηση της ευθύνης τους.
Μπορεί να γίναν πιλότοι γιατί τους αρέσουν τα αεροπλάνα, μπορεί στην πορεία να τους «κάνανε έτσι» και να μην κάνουν αυτό ακριβώς που επιδίωκαν εξ’ αρχής όμως τώρα είναι εκεί, στην μάχη και την δίνουν κάθε ημέρα για να κάνουμε εμείς οι χλιαροί, οι μη-«εθνικόφρονες» και οι «ανοιχτόμυαλοι» το γούστο μας, ξένοιαστοι και ανυποψίαστοι.
Φίλιππος - Κοζάνη
Άλλος ένας Έλληνας πιλότος έπεσε στον βωμό της προστασίας της χώρας μας.
Οι ίδιοι στις μονάδες τους εξεγείρονται.
«Φτάνει πια η ξεφτίλα!» λένε και το μάτι τους γυαλίζει.
Από την μια πλευρά εξαγριωμένοι με τις παραβιάσεις των Τούρκων και από την άλλη εγκλωβισμένοι στις παθητική τακτική που τους επιβάλλουν οι εκάστοτε πολιτικές εξουσίες μοιάζουν με ανθρώπους πιασμένους στην μέγγενη.
Αυτοί που ισορροπούν στο κενό με μαεστρία τα αεροπλάνα τους δυσκολεύονται να ισορροπήσουν πια ανάμεσα στην λογική και στο συναίσθημα, ανάμεσα στον επαγγελματισμό και τον παρορμητισμό.
Ο αγώνας τους μεγάλος και η ισορροπία πολύ δύσκολη.
Είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν βλέπουν ότι οι συνέπειες της πολιτικής τακτικής είναι να χάνεται κάθε φορά κι ένας από αυτούς.
Αψηφώντας αν την επόμενη φορά είναι οι ίδιοι θύματα αυτού του ακύρηχτου πολέμου, αψηφώντας τα ελάχιστα χρήματα που παίρνουν σε σχέση με τον ρόλο που έχουν για την ασφάλεια και την ύπαρξη της Ελλάδας είναι εκεί κάθε φορά που τους χρειάζεται η Πατρίδα.
Σ’ ένα κόσμο διεφθαρμένων λαμογιών που όλα γίνονται για τα λεφτά, αυτοί παίζουν κορώνα-γράμματα την ζωή τους κάθε μέρα, κάθε στιγμή έχοντας απόλυτη συνείδηση της ευθύνης τους.
Μπορεί να γίναν πιλότοι γιατί τους αρέσουν τα αεροπλάνα, μπορεί στην πορεία να τους «κάνανε έτσι» και να μην κάνουν αυτό ακριβώς που επιδίωκαν εξ’ αρχής όμως τώρα είναι εκεί, στην μάχη και την δίνουν κάθε ημέρα για να κάνουμε εμείς οι χλιαροί, οι μη-«εθνικόφρονες» και οι «ανοιχτόμυαλοι» το γούστο μας, ξένοιαστοι και ανυποψίαστοι.
Φίλιππος - Κοζάνη