"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Λάβρος ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ιερόθεος
Γράφει ο/η Romfea.gr
13.04.08



Συνέντευξη στην Εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» και στον δημοσιογράφο κ. Πάνο Μπαΐλη έδωσε ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεος, στον οποίο μιλά για όλους και όλα.

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος απαντά σε επίκαιρα ζητήματα, όπως το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης, το γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, την ίδρυση Εξαρχίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα, για την Εκκλησιαστική περιουσία αλλά και τι λείπει από την Εκκλησία σήμερα.

Ολόκληρη η συνέντευξη όπως δημοσιεύεται σήμερα από το «Ε.Τ.Κ.»

Η Εκκλησία, η Πολιτεία και το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

Δεν μπορώ να το καταλάβω, αφού η συμβίωση δύο ανθρώπων δεν είναι ελεύθερη, επειδή έχει αυτοδεσμεύσεις, και η αγάπη δεν μπορεί να κλεισθεί σε σύμφωνα, σε συμβολαιογραφικά κείμενα! Πάντως, για την Εκκλησία και για μας είναι το ίδιο ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης.

Για την Εκκλησία οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων δεν τίθενται απλώς σε συναισθηματικό, βιολογικό, νομικό ή ηθικό επίπεδο αλλά, κυρίως, σε θεολογικό. Κάθε πράξη χωρίς την ευλογία του Θεού είναι ανευλόγητη, είναι εκτός της Χάριτος. Ο έξω της Εκκλησίας χώρος είναι «χώρος της πτώσεως».

Επειτα, στη γλώσσα της Αγίας Γραφής οι λέξεις πορνεία και μοιχεία δεν δηλώνουν μόνο τη σεξουαλική συμπεριφορά, αλλά και την αποστασία και απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό, είτε είναι εκτός της Εκκλησίας είτε εντός της Εκκλησίας.

Πάντως, η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να ρυθμίζει θέματα που αφορούν στους ανθρώπους που δεν ανήκουν στην Εκκλησία ή ανήκουν σε αυτήν αλλά επιλέγουν άλλον τρόπο ζωής.

Ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων;

Από την αρχαιότητα, σύμφωνα με τον ορισμό του νομοθέτη Μοδεστίνου (2ος-3ος αιώνας μ.Χ.), «γάμος καλείται ένωσις ανδρός και γυναικός, συγκλήρωσις του βίου παντός, θείου τε και ανθρωπίνου δικαίου κοινωνία». Ετσι, η Εκκλησία δεν μπορεί να αποδεχθεί για τα μέλη της ομοφυλοφιλικό γάμο ή ομοφυλοφιλικές σχέσεις.

Επίσης, η Εκκλησία δεν μπορεί να δεχθεί αμφιφυλοφιλικές και πολυγαμικές σχέσεις. Πρόκειται για πνευματικές αρρώστιες. Βέβαια, άλλο είναι η αρρώστια και άλλο ο άρρωστος άνθρωπος. Αγαπούμε τον πνευματικά άρρωστο άνθρωπο και προσπαθούμε να τον θεραπεύσουμε.

Ο Ντοστογιέφσκι έγραφε ότι Στάρετς είναι εκείνος που αγαπά αυτόν που αμάρτησε πιο πολύ. Αυτό έκανε και ο Χριστός. Πρέπει να μάθουμε να ασκούμε θεραπευτική ποιμαντική με αγάπη, παρά να καταδικάζουμε τους ανθρώπους. Τον εαυτό μας καταδικάζουμε με την αρετή της αυτομεμψίας.

Εκκλησία και εθνικά θέματα

Η Εκκλησία άσκησε τα εθναρχικά της καθήκοντα σε δύσκολους καιρούς, όταν δεν υπήρχε κράτος ή όταν δεν υπήρχε νόμιμη κυβέρνηση, και τότε έπαιξε σημαντικό ρόλο.

Στις δημοκρατικές περιόδους προτεραιότητα για την επίλυση των θεμάτων έχουν η πολιτική και η διπλωματία, που τις ασκεί η υπεύθυνη κυβέρνηση.

Ο,τι βοηθά στην καλή έκβαση της υποθέσεως αυτής είναι καλό. Πάντως, εμείς οι κληρικοί πρέπει να σκεπτόμαστε περισσότερο εκκλησιαστικά, παρά πολιτικά. Η Εκκλησία είναι πάνω από τα έθνη και τις πατρίδες, χωρίς να τα καταργεί.

Τελικά, αποβλέπουμε σε μια αταξική κοινωνία, με τη βίωση της εκκλησιαστικής και πνευματικής ζωής. Κάποτε θα καταργηθούν και τα έθνη και οι πατρίδες, θα παραμείνει μόνον η Εκκλησία.

Η ίδρυση Εξαρχίας αφορμή για νέα κόντρα με το Φανάρι;

Ολοι αναγνωρίζουμε ότι απαιτείται σεβασμός στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, ιδίως αυτός πρέπει να απονέμεται από την Εκκλησία της Ελλάδος για ειδικούς λόγους.

Η εκπροσώπησή του στην Αθήνα πρέπει να είναι σημαντική, ώστε να επιλύονται διάφορα θέματα, αλλά για το ποια θα είναι η μορφή πρέπει να μελετηθεί από τις αρμόδιες Συνοδικές Επιτροπές και να αποφασισθεί σχετικώς από την Ιερά Σύνοδο.

Πάντως και πάλι πρέπει να υπογραμμισθεί ότι πρέπει να υπάρχει στενή σχέση μεταξύ Εκκλησίας της Ελλάδος και Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας

Το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας είναι ένας μύθος. Δεν είναι τόσο μεγάλη όσο παρουσιάζεται, αλλά και αυτή που υπάρχει πρέπει να αξιοποιηθεί κατά τον καλύτερο τρόπο, ώστε να εξυπηρετείται ο λαός που υποφέρει και βασανίζεται πολύ.

Το θέμα δεν είναι η εκκλησιαστική περιουσία, αλλά η απελευθέρωση από το πάθος της φιλαργυρίας που έχει καταλάβει πολλούς κληρικούς, όλων των βαθμών.

Δεν μπορώ να αντιληφθώ τη νοοτροπία μερικών κληρικών, ιδίως αγάμων, που ζουν πλουσιοπάροχα, διαβιούν ως νεόπλουτοι, αυξάνουν την περιουσία τους, συμπεριφέρονται ως φεουδάρχες, ενώ ο λαός, που έχουν υπό την πνευματική τους ευθύνη, βασανίζεται και υποφέρει.

Αυτό ισοδυναμεί με σαρκικό παράπτωμα, είναι κατά κάποιον τρόπο «εκπόρνευση» της εκκλησιαστικής ζωής.

Τι λείπει από την Εκκλησία σήμερα;

Η Εκκλησία είναι Σώμα Χριστού, έχει το πλήρωμα της Χάριτος και δεν της λείπει απολύτως τίποτε. Οταν φαίνεται ότι κάτι λείπει, αυτό πρέπει να αποδοθεί στους κληρικούς, όταν δεν έχουν εκκλησιαστικό φρόνημα.

Ετσι, αν κάτι λείπει από πολλούς ή μερικούς κληρικούς σήμερα, είναι το ιεραποστολικό φρόνημα, το θυσιαστικό ήθος, το ομολογιακό πνεύμα και η ποιμαντική διακονία, όταν οι ίδιοι εκκοσμικεύονται και συμπεριφέρονται σαν κοσμικοί ηγέτες.

Πολλοί θέλουν να ζουν από την Εκκλησία, να λαμβάνουν αξιώματα, θέσεις, εξουσία, οικονομικές απολαβές και δεν θέλουν να ζουν για την Εκκλησία. Αυτό κοστίζει και δημιουργεί προβλήματα και στην Εκκλησία και στην κοινωνία.

Πηγή: www.romfea.gr

Μια συνέντευξη που ξεκαθαρίζει αρκετά πράγματα! Εύγε στον σεβασμιότατο!

Λογιοτατος, Μητροπολιτης Αξιος και Ικανοτατος, και στενα πνευματικα συνδεδεμενος με τον μακαριο εν ουρανοις τωρα πια, Θεοκλητο Μοναχο Διονυσιατη, τον πλεον πολυγραφοτατο, και λογιο Μοναχο των τελευταιων 50 ετων στον Αθωνα.

Οποιος μπορει να διαβασει τα εξαιρετα βιβλια του Ιεροθεου, και ειδικα αυτο το καταπληκτικο βιβλιο: Οι Δεσποτικες Εορτες, οπου και γινεται Θεολογικη, αναλυση υψηλοτατου επιπεδου, με σαφη και απλο τροπο για τον μεσο Πιστο που ενδιαφερεται να μαθει την σημασια, και τα νοηματα, των γεγονοτων που οδηγησαν στην λυτρωση μας, και εν τελει στην σωτηρια μας.

Ο Ναυπάκτου Ιερόθεος εξομολογείται
Γράφει ο/η Αλ. Κολλιόπουλος (Εκκλησιολόγος)
10.05.08

Ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Ναυ­πά­κτου και Α­γί­ου Βλα­σί­ου κ. Ιε­ρό­θε­ος σε μια εκ βα­θέ­ων συ­νέ­ντευ­ξη προς την εβδομαδιαία εφημερίδα "Ο Εκ­κλη­σιο­λό­γος" των Πατρών, α­πο­κα­λύ­πτει ά­γνω­στες πτυ­χές της ζω­ής του και α­πα­ντά σε δύ­σκο­λα ε­ρω­τή­μα­τα της πνευ­μα­τι­κής ζω­ής.

Μι­λά­ει ο λό­γιος Ιε­ράρ­χης για την ε­ναν­θρώ­πι­ση του Θε­ού, ο στορ­γι­κός Πα­τέ­ρας για τον α­γώ­να των Πα­νελ­λη­νί­ων ε­ξε­τά­σε­ων και προ­σφέ­ρει μύ­ρα ευ­γνω­μο­σύ­νης σε ό­σους τον ευερ­γέ­τη­σαν.

Ε­ξη­γεί την εκ­κο­σμί­κευ­ση και φω­τί­ζει το μέλ­λον του Πα­τριαρ­χεί­ου. Δι­δά­σκει δε, ό­τι το πρό­τυ­πο της ζω­ής του εί­ναι το πρό­σω­πο του Χρι­στού, για το ο­ποί­ο δρα­στη­ριο­ποιεί­ται ε­ντός και ε­κτός Ελ­λά­δος.

Η α­νά­γνω­ση αυ­τής της συ­νε­ντεύ­ξε­ως εί­ναι συμ­με­το­χή σε τρά­πε­ζα πλού­σιας α­γιο­γρα­φι­κής και α­γιο­πα­τε­ρι­κής τρο­φής.

Εκκλησιολόγος: - Σε­βα­σμιώ­τα­τε, δεν θα αρ­κού­σε η σάρ­κω­ση του Υ­ιού του Θε­ού; Για­τί έ­πρε­πε να γί­νει η Σταύ­ρω­ση για την σω­τη­ρί­α μας;

Ναυπάκτου: Αρ­χί­ζε­τε α­πό θε­ο­λο­γι­κή ε­ρώ­τη­ση και κα­λά κά­νε­τε, για­τί η θε­ο­λο­γί­α εί­ναι η ζω­ή μας. Έ­χου­με κου­ρα­σθεί α­πό κού­φια λό­για.

Α­πα­ντώ­ντας στην ε­ρώ­τη­ση θα ή­θε­λα να πω ό­τι ο Χρι­στός με την ε­ναν­θρώ­πη­σή Του προ­σέ­λα­βε ε­κου­σί­ως σώ­μα ά­κρως κα­θα­ρό, αλ­λά θνη­τό και πα­θη­τό, προ­κει­μέ­νου να νι­κή­σει τον θά­να­το και την α­μαρ­τί­α ε­πά­νω σε αυ­τό.

Έ­τσι, το σώ­μα που προ­σέ­λα­βε ο Χρι­στός θε­ώ­θη­κε α­μέ­σως με την πρό­σλη­ψή του στην μή­τρα της Πα­να­γί­ας, αλ­λά η νέ­κρω­ση του θα­νά­του έ­γι­νε με το δι­κό Του θά­να­το στον Σταυ­ρό και την κά­θο­δο της ψυ­χής μα­ζί με την θε­ό­τη­τα στον Ά­δη και, φυ­σι­κά, με την Α­νά­στα­σή Του.

Ε­δώ τί­θε­ται το θέ­μα για το «α­προ­ϋ­πό­θε­το η ε­μπρο­ϋ­πό­θε­το» της θεί­ας ε­ναν­θρω­πή­σε­ως. Ε­γρά­φη­σαν δια­τρι­βές και με­λέ­τες γύ­ρω α­πό το θέ­μα αυ­τό. Το ε­ρώ­τη­μα εί­ναι: Η πτώ­ση του αν­θρώ­που «α­νά­γκα­σε» τον Θε­ό να ε­ναν­θρω­πή­ση; Σε μια τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ό­τι η πτώ­ση έ­κα­νε κα­λό και ή­ταν α­να­γκαί­α!

Ο Ά­γιος Μά­ξι­μος ο Ο­μο­λο­γη­τής και άλ­λοι Πα­τέ­ρες ι­σχυ­ρί­ζο­νται ό­τι τί­πο­τε δεν α­να­γκά­ζει τον Θε­ό, αλ­λά η ε­ναν­θρώ­πη­ση του Χρι­στού θα γι­νό­ταν, α­νε­ξάρ­τη­τα α­πό την πτώ­ση του αν­θρώ­που, για­τί προ­κει­μέ­νου να σω­θεί ο άν­θρω­πος έ­πρε­πε να ε­νω­θεί η αν­θρώ­πι­νη φύ­ση με την θεί­α φύ­ση υ­πο­στα­τι­κώς, αλ­λιώς δεν θα μπο­ρού­σε ο άν­θρω­πος να σω­θεί. Γιʼ αυ­τό η ε­ναν­θρώ­πη­ση του Χρι­στού εί­ναι το τέ­λος της δη­μιουρ­γί­ας του κό­σμου. Με­τά ό­μως την πτώ­ση και την εί­σο­δο του θα­νά­του στον άν­θρω­πο και την κτί­ση προ­στέ­θη­κε ο Σταυ­ρός και ο θά­να­τος, λό­γω της φθαρ­τό­τη­τας και την θνη­τό­τη­τας. Έ­τσι «ο Χρι­στός έ­πα­θεν υ­πέρ η­μών» (Α Πέ­τρ. β , 21).

Εκκλησιολόγος: Ποιο εί­ναι το μή­νυ­μα της Α­να­στά­σε­ως;

Ναυπάκτου: Δεν πρό­κει­ται για μή­νυ­μα, αλ­λά για α­λη­θι­νή ζω­ή, α­φού κα­τά τον ιε­ρό Χρυ­σό­στο­μο «Α­νέ­στη Χρι­στός και ζω­ή πο­λι­τεύ­ε­ται». Με­τά την Α­νά­στα­ση του Χρι­στού έ­χου­με την δυ­να­τό­τη­τα, με το Βά­πτι­σμα, την θεί­α Ευ­χα­ρι­στί­α και την ό­λη μυ­στη­ρια­κή ζω­ή στην Εκ­κλη­σί­α, να ε­γκε­ντρι­ζό­μα­στε στο Σώ­μα του Χρι­στού και έ­τσι η α­γριέ­λαιος να γί­νει καλ­λιέ­λαιος, να με­τα­μορ­φω­θεί ό­λη μας η ύ­παρ­ξη.

Αν θέ­λου­με να κά­νου­με λό­γο για μή­νυ­μα, μπο­ρού­με να πού­με ό­τι η Α­νά­στα­ση του Χρι­στού γε­μί­ζει την ψυ­χή μας α­πό την ελ­πί­δα της α­να­στά­σε­ως των σω­μά­των, αλ­λά και α­πό την μέ­θε­ξη του α­κτί­στου Φω­τός.

Με­τά την Α­νά­στα­ση του Χρι­στού ό­λα έ­χουν αλ­λά­ξει, α­πο­κτού­με νό­η­μα ζω­ής και εί­ναι δυ­να­τόν τα σώ­μα­τά μας να ο­μοιά­σουν με το Σώ­μα του Με­τα­μορ­φω­θέ­ντος στο Θα­βώρ και Α­να­στά­ντος Χρι­στού.

Τώ­ρα ά­νοι­ξε ο Πα­ρά­δει­σος και ε­κεί υ­πάρ­χει η ου­ρά­νια Εκ­κλη­σί­α, στην ο­ποί­α γί­νε­ται α­έ­να­η Λει­τουρ­γί­α, ό­πως πε­ρι­γρά­φε­ται στο βι­βλί­ο της Α­πο­κα­λύ­ψε­ως. Ελ­πί­ζου­με και α­γω­νι­ζό­μα­στε να ει­σέλ­θου­με σε αυ­τήν. Υ­πάρ­χει πιο ελ­πι­δο­φό­ρο μή­νυ­μα;

Εκκλησιολόγος: Πώς θα φέ­ρου­με πε­ρισ­σό­τε­ρους νέ­ους στην Εκ­κλη­σί­α;

Ναυπάκτου: H Εκ­κλη­σί­α έ­χει με­γά­λη δύ­να­μη, με­τα­μορ­φώ­νει τα πά­ντα, α­γκα­λιά­ζει ό­λους. Ό­σοι βα­πτί­σθη­καν και χρί­σθη­καν α­νή­κουν «δυ­νά­μει» στην Εκ­κλη­σί­α και μπο­ρούν να γί­νουν ζω­ντα­νά μέ­λη της –«ε­νερ­γεί­α»– να δε­χθούν την α­να­γεν­νη­τι­κή ε­νέρ­γεια του Θε­ού. Ο Χρι­στός, που εί­ναι η κε­φα­λή της Εκ­κλη­σί­ας, «νε­ο­ποιεί τους γη­γε­νείς», προ­σλαμ­βά­νει τους αν­θρώ­πους με τα ποι­κί­λα βά­ρη της η­λι­κί­ας, των τύ­ψε­ων, των α­μαρ­τιών, και τους κα­θι­στά νέ­ους. Νε­ο­ποιεί τους η­λι­κιω­μέ­νους και σο­φί­ζει τους νέ­ους.

Εί­ναι, ό­μως, α­λή­θεια ό­τι πολ­λοί νέ­οι δια­κό­πτουν τις σχέ­σεις τους με την Εκ­κλη­σί­α στις πιο κρί­σι­μες πε­ριό­δους της ζω­ής τους. Χρειά­ζε­ται ι­διαί­τε­ρη ποι­μα­ντι­κή ε­πι­στή­μη για να α­νοί­ξει κα­νείς διά­λο­γο με τους νέ­ους.

Νο­μί­ζω ό­τι τα εκ­κλη­σια­στι­κά βιώ­μα­τα της νη­πια­κής και παι­δι­κής η­λι­κί­ας ε­πα­να­φέ­ρουν τους νέ­ους, αρ­γά η γρή­γο­ρα, στην Εκ­κλη­σί­α. Γιʼ αυ­τό οι Ιε­ρείς, με τους γο­νείς και τους δα­σκά­λους πρέ­πει να προ­σφέ­ρουν στα παι­διά με ε­λευ­θε­ρί­α τέ­τοια εκ­κλη­σια­στι­κά βιώ­μα­τα α­πό την νη­πια­κή τους ζω­ή.

Ο νο­μπε­λί­στας Λό­ρε­ντς έ­χει πει ό­τι στους νέ­ους αν­θρώ­πους λει­τουρ­γεί και το φαι­νό­με­νο της «νε­ο­φι­λί­ας», ε­πει­δή θέ­λουν να δο­κι­μά­σουν κά­τι και­νού­ριο, και το φαι­νό­με­νο της «κα­θυ­στε­ρη­μέ­νης υ­πα­κο­ής», α­φού ε­πα­νέρ­χο­νται έ­στω και αρ­γά στις ρί­ζες τους. Αυ­τό το βλέ­που­με στον ά­σω­το υ­ιό της σχε­τι­κής πα­ρα­βο­λής.

Ε­κεί­νο που τον έ­κα­νε να ε­πι­στρέ­ψει στο πα­τρι­κό σπί­τι ή­ταν η α­γά­πη του Πα­τέ­ρα, που εκ­φρα­ζό­ταν με ε­λευ­θε­ρί­α. Ας δεί­χνου­με α­γά­πη στα παι­διά και αυ­τή θα ε­νερ­γή­σει θε­τι­κά σε ό­λη την ζω­ή τους.

Εκκλησιολόγος: Ε­ί­ναι μεγάλο πρό­βλη­μα η εκ­κο­σμί­κευ­ση για την Εκ­κλη­σί­α;

Ναυπάκτου: Φυ­σι­κά η εκ­κο­σμί­κευ­ση εί­ναι έ­να με­γά­λο πρό­βλη­μα για τα μέ­λη της Εκ­κλη­σί­ας. Ό­ταν ο­μι­λού­με για εκ­κο­σμί­κευ­ση, εν­νο­ού­με την αλ­λοί­ω­ση ή πα­ρα­θε­ώ­ρη­ση της θε­ο­λο­γί­ας και του η­συ­χα­σμού που έ­χει η Ορ­θό­δο­ξη Εκ­κλη­σί­α, κα­θώς ε­πί­σης και η κοι­νω­νι­κο­ποί­η­ση της ευαγ­γε­λι­κής ζω­ής.

Έ­λε­γε κά­ποιος, ε­πη­ρε­α­σμέ­νος α­πό την εκ­κο­σμί­κευ­ση: «Ας α­φή­σου­με τον ου­ρα­νό για τους πα­πά­δες και τα που­λιά. Ε­μείς ας α­σχο­λη­θού­με με την γη». Έ­τσι στην Δύ­ση α­να­πτύ­χθη­κε η δια­λε­κτι­κή θε­ο­λο­γί­α της κρί­σε­ως, η θε­ο­λο­γί­α του θα­νά­του του θε­ού, η με­τα­χρι­στια­νι­κή θε­ο­λο­γί­α, η πο­λι­τι­κή θε­ο­λο­γί­α κλπ.

Ε­ξί­σου ό­μως προ­βλή­μα­τα εί­ναι και δύ­ο άλ­λα, ή­τοι η κο­σμο­θε­ω­ρί­α, ό­ταν τον Χρι­στια­νι­σμό α­πό ζω­ή τον με­τα­τρέ­που­με σε ι­δε­ο­λο­γί­α, και η κο­σμο­φο­βί­α, ό­ταν φο­βό­μα­στε τον κό­σμο, κλει­νό­μα­στε μέ­σα σε μι­κρές ο­μά­δες και έ­τσι α­να­πτύσ­σε­ται ο φο­ντα­με­ντα­λι­σμός.

Ε­πί­σης, άλ­λα προ­βλή­μα­τα που δη­μιουρ­γού­νται στα μέ­λη της Εκ­κλη­σί­ας προ­έρ­χο­νται α­πό τον ορ­θο­λο­γι­σμό και τον η­θι­κι­σμό. Δεν εί­ναι πρό­βλη­μα η ορ­θή λο­γι­κή, αλ­λά ο ορ­θο­λο­γι­σμός, ού­τε η η­θι­κή, αλ­λά ο η­θι­κι­σμός.

Αυ­τός εί­ναι ο λό­γος για τον ο­ποί­ον εί­ναι α­νά­γκη να μά­θου­με την μη­τρι­κή γλώσ­σα μας, την ο­ποί­α ο­μι­λούν οι ά­γιοί μας.

Εκκλησιολόγος: Εί­στε αρ­κε­τές φο­ρές προ­σκε­κλη­μέ­νος α­πό δια­φό­ρους φο­ρείς του ε­ξω­τε­ρι­κού. Τι προ­βλή­μα­τα α­ντι­με­τω­πί­ζουν οι Έλ­λη­νες της Δια­σπο­ράς;

Ναυπάκτο
υ: Δύ­ο προ­βλή­μα­τα έ­χω ε­ντο­πί­σει. Το έ­να εί­ναι ο ε­θνι­κι­σμός, α­φού οι πρώ­τες Εκ­κλη­σί­ες έ­χουν δη­μιουρ­γη­θεί α­πό με­τα­νά­στες και έ­χουν διορ­γα­νω­θεί ως ε­θνι­κές Εκ­κλη­σί­ες.

Αυ­τό βέ­βαια συμ­βαί­νει και με άλ­λες ε­θνό­τη­τες, ό­πως των σλα­βο­φώ­νων και α­ρα­βο­φώ­νων, και έ­τσι δια­σπά­ται η εκ­κλη­σια­στι­κή ε­νό­τη­τα. Ο ε­θνι­κι­σμός της Δια­σπο­ράς εί­ναι έ­να με­γά­λο εκ­κλη­σια­στι­κό πρό­βλη­μα σή­με­ρα.

Το άλ­λο εί­ναι η αλ­λοί­ω­ση της πί­στε­ως και ζω­ής, α­πό την ά­πο­ψη ό­τι με­ρι­κές φο­ρές πα­ρα­τη­ρεί­ται έ­νας εκ­προ­τε­στα­ντι­σμός της ορ­θο­δό­ξου ζω­ής και μια αλ­λο­τρί­ω­ση του ορ­θο­δό­ξου ή­θους.

Για να εί­μαι α­κρι­βής θέ­λω να το­νί­σω ό­τι στην Α­με­ρι­κή πα­ρα­τη­ρεί­ται έ­ντο­να μια στρο­φή προς την Ορ­θό­δο­ξη θε­ο­λο­γί­α και τον α­γιο­ρεί­τι­κο μο­να­χι­σμό και σε αυ­τό, με­τα­ξύ των άλ­λων, βο­η­θά η διά­δο­ση ορ­θο­δό­ξων βι­βλί­ων και α­κό­μη συ­ντε­λούν τα 18 Μο­να­στή­ρια που έ­χει δη­μιουρ­γή­σει ο Γέ­ρο­ντας Ε­φραίμ, Προ­η­γού­με­νος της Ιε­ράς Μο­νής Φι­λο­θέ­ου του Α­γί­ου Ό­ρους. Πολ­λοί Α­με­ρι­κα­νοί εν­δια­φέ­ρο­νται για φι­λο­κα­λι­κά θέ­μα­τα.

Εκκλησιολόγος: Την Δευ­τέ­ρα 15 Σε­πτεμ­βρί­ου στην κε­ντρι­κή Αί­θου­σα Τε­λε­τών του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Α­θη­νών θα σας α­πο­νε­μη­θεί ο τί­τλος του Ε­πι­τί­μου Δι­δά­κτο­ρος στο τμή­μα της Κοι­νω­νι­κής Θε­ο­λο­γί­ας. Ποια προ­σό­ντα πρέ­πει να έ­χει έ­νας σύγ­χρο­νος θε­ο­λό­γος;

Ναυπάκτου: Το θε­ω­ρώ ει­δι­κή τι­μή στο πρό­σω­πό μου που έ­γι­νε α­πό την Θε­ο­λο­γι­κή Σχο­λή Α­θη­νών για το θε­ο­λο­γι­κό συγ­γρα­φι­κό έρ­γο. Στο ε­ρώ­τη­μα, ποια προ­σό­ντα πρέ­πει να έ­χει ο σύγ­χρο­νος θε­ο­λό­γος, νο­μί­ζω ό­τι η α­πά­ντη­ση βρί­σκε­ται στο έρ­γο και την δι­δα­σκα­λί­α των α­γί­ων Πα­τέ­ρων του Δ' αιώνος.

Ο αιώ­νας αυ­τός ή­ταν έ­νας αιώ­νας πο­λύ ση­μα­ντι­κός, πα­ρό­μοιος με τον δι­κό μας. Οι Πα­τέ­ρες της Εκ­κλη­σί­ας εί­χαν δε­χθεί την α­πο­κα­λυ­πτι­κή α­λή­θεια, αλ­λά με­λέ­τη­σαν και τα ο­ντο­λο­γι­κά, κο­σμο­λο­γι­κά, αν­θρω­πο­λο­γι­κά ε­ρω­τή­μα­τα της αρ­χαί­ας ελ­λη­νι­κής φι­λο­σο­φί­ας και έ­δω­σαν α­πα­ντή­σεις σε αυ­τά.

Οι ά­γιοι Πα­τέ­ρες σπού­δα­σαν την ε­πι­στή­μη και την φι­λο­σο­φί­α της ε­πο­χής τους και γνώ­ρι­σαν ό­λους τους προ­βλη­μα­τι­σμούς των αν­θρώ­πων, α­πέ­κτη­σαν πνευ­μα­τι­κές ε­μπει­ρί­ες του Θε­ού, ο­πό­τε ως α­να­γεν­νη­μέ­νοι άν­θρω­ποι α­πά­ντη­σαν στους προ­βλη­μα­τι­σμούς των αν­θρώ­πων. Έ­τσι, έ­κα­ναν έ­να δη­μιουρ­γι­κό έρ­γο που εί­ναι σύγ­χρο­νο μέ­χρι τις η­μέ­ρες μας.

Νο­μί­ζω ό­τι ο σύγ­χρο­νος θε­ο­λό­γος πρέ­πει να α­πο­κτή­σει γνή­σιες ε­μπει­ρί­ες του Θε­ού, να γνω­ρί­ση τα σύγ­χρο­να προ­βλή­μα­τα των αν­θρώ­πων, εν­δε­χο­μέ­νως την σύγ­χρο­νη παι­δεί­α και ε­πι­στή­μη, και στην συ­νέ­χεια να τους βο­η­θή­σει α­γα­πη­τι­κά και κε­νω­τι­κά. Έ­τσι, τα βα­σι­κά γνω­ρί­σμα­τα των συγ­χρό­νων θε­ο­λό­γων πρέ­πει να εί­ναι η σπου­δή στην ορ­θό­δο­ξη ζω­ή, η ο­μο­λο­γί­α της πί­στε­ως και η ποι­μα­ντι­κή.

Εκκλησιολόγος: Α­φού γρά­ψα­τε βι­βλί­ο για τον α­εί­μνη­στο Μη­τρο­πο­λί­τη κυ­ρό Σε­βα­στια­νό και α­φού δια­τε­λέ­σα­τε υ­πεύ­θυ­νος της κα­τα­σκη­νώ­σε­ως στην Χρι­στια­νι­κή Έ­νω­ση Α­γρι­νί­ου, ποιά εί­ναι η ά­πο­ψή σας για τον ρό­λο των Α­δελ­φο­τή­των;

Ναυπάκτου: Νο­μί­ζω δεν πρέ­πει κα­νείς να αρ­νεί­ται το πα­ρελ­θόν του, αλ­λά να το συ­μπλη­ρώ­νει, να το με­τα­μορ­φώ­νει, να το βελ­τιώ­νει. Α­πό τους γο­νείς μου γνώ­ρι­σα την εκ­κλη­σια­στι­κή ζω­ή.

Οι πρώ­τοι Πνευ­μα­τι­κοί μου Πα­τέ­ρες με α­γά­πη­σαν, έ­δει­ξαν υ­πο­μο­νή, με παι­δα­γώ­γη­σαν, με τον τρό­πο που γνώ­ρι­ζαν. Ή­ταν Κλη­ρι­κοί με φό­βο Θε­ού, α­νι­διο­τέ­λεια και α­γά­πη για τον Θε­ό και την Εκ­κλη­σί­α. Αυ­τοί έ­βα­λαν τις βά­σεις στην ζω­ή μου.

Πά­νω σε αυ­τήν την βά­ση ο Θε­ός με τους α­γιο­ρεί­τες Πα­τέ­ρες και άλ­λους ε­ξα­για­σμέ­νους Κλη­ρι­κούς, ό­πως τον μα­κα­ρι­στό Μη­τρο­πο­λί­τη μου Καλ­λί­νι­κο και τον Γέ­ρο­ντα Σω­φρό­νιο, α­κό­μη και με την με­λέ­τη των πα­τε­ρι­κών έρ­γων, έ­κτι­σε και κά­τι άλ­λο.

Δεν αρ­νού­μαι το πα­ρελ­θόν, αλ­λά βλέ­πω την α­γά­πη του Θε­ού που ερ­γά­σθη­κε «πο­λυ­με­ρώς και πο­λυ­τρό­πως» ε­πά­νω μου, αρ­κεί ε­γώ να α­πο­δει­χθώ ά­ξιος της α­γά­πης του Θε­ού και των φί­λων του Θε­ού, και σας πα­ρα­κα­λώ, κα­θώς και τους α­να­γνώ­στες, να προ­σεύ­χο­νται γιʼ αυ­τό. Πά­ντο­τε πρέ­πει να ερ­γα­ζό­μα­στε θε­τι­κά και ό­χι αρ­νη­τι­κά και ε­πι­θε­τι­κά.

Εκκλησιολόγος: Ποιο το μέλ­λον του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου;

Ναυπάκτου: Α­πό αν­θρω­πί­νης πλευ­ράς εί­ναι ζο­φε­ρό. Αλ­λά την Εκ­κλη­σί­α την διευ­θύ­νει ο Θε­ός, άλ­λω­στε ο Χρι­στός εί­ναι η κε­φα­λή της. Η Εκ­κλη­σί­α πέ­ρα­σε α­πό πολ­λές τρι­κυ­μί­ες, αλ­λά δεν κα­τα­πο­ντί­σθη­κε. Το ί­διο συ­νέ­βη και με το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριαρ­χεί­ο.

Πέ­ρα­σε μέ­σα α­πό διωγ­μούς, ε­πι­θέ­σεις και ό­μως πα­ρα­μέ­νει όρ­θιο. Κα­τα­λύ­θη­κε μια ο­λό­κλη­ρη Ρω­μα­ϊ­κή Αυ­το­κρα­το­ρί­α – Βυ­ζά­ντιο, α­πό πο­λι­τι­κής-διοι­κη­τι­κής πλευ­ράς, αλ­λά η Εκ­κλη­σί­α πα­ρα­μέ­νει μέ­χρι σή­με­ρα και έ­ως της συ­ντε­λεί­ας των αιώ­νων ζω­ντα­νή.

Βέ­βαια, σή­με­ρα το Οι­κου­με­νι­κό Πα­τριαρ­χεί­ο πά­σχει α­πό λει­ψαν­δρί­α, λό­γω των ε­ξω­τε­ρι­κών συν­θη­κών. Ο Οι­κου­με­νι­κός Πα­τριάρ­χης, ως πο­λυ­τά­λα­ντος, έ­θε­σε δύ­ο στό­χους.

Ο έ­νας να συμ­με­τέ­χουν στην διοί­κη­ση του Πα­τριαρ­χεί­ου ό­λοι οι Ιε­ράρ­χες του Θρό­νου, και ο άλ­λος, ο μελ­λο­ντι­κός Πα­τριάρ­χης να ε­κλέ­γε­ται α­πό ό­λους τους Ιε­ράρ­χες του Οι­κου­με­νι­κού Θρό­νου, α­νά την Οι­κου­μέ­νη, και με­τά την ε­κλο­γή να λαμ­βά­νει την τουρ­κι­κή υ­πη­κο­ό­τη­τα, ό­πως γί­νε­ται στο Πα­τριαρ­χεί­ο Α­λε­ξαν­δρεί­ας.

Ε­πέ­τυ­χε τον πρώ­το στό­χο, πι­στεύ­ω ό­τι θα ε­πι­τύ­χει και τον δεύ­τε­ρο, για την διά­σω­ση του Οι­κου­με­νι­κού Πα­τριαρ­χεί­ου, για­τί έ­χει με­γά­λο ρό­λο να δια­δρα­μα­τί­σει.

Εί­ναι έ­νας ε­ξα­για­σμέ­νος θε­σμός, που τον ευ­λό­γη­σαν οι Πα­τέ­ρες των Οι­κου­με­νι­κών Συ­νό­δων, στην πε­ριο­χή του συ­νήλ­θαν οι Οι­κου­με­νι­κοί Σύ­νο­δοι, οι ο­ποί­ες ο­μο­λό­γη­σαν την ορ­θό­δο­ξη πί­στη, και κα­θα­γιά­σθη­κε α­πό τα αί­μα­τα των μαρ­τύ­ρων, Πα­τριαρ­χών, Αρ­χιε­ρέ­ων, αλ­λά και τους ι­δρώ­τες των α­σκη­τών.

Εκκλησιολόγος: Ποιόν έ­χε­τε πρό­τυ­πο στην ζω­ή σας;

Ναυπάκτου: Το αιώ­νιο πρό­τυ­πο εί­ναι ο Χρι­στός, και μά­λι­στα ο Ε­σταυ­ρω­μέ­νος και Α­να­στάς Χρι­στός. Και στην συ­νέ­χεια οι φί­λοι του Χρι­στού που με­τέ­χουν στο μυ­στή­ριο του Σταυ­ρού και της Α­να­στά­σε­ώς Του.

Τέ­τοιοι ή­σαν οι γο­νείς μου, ο Μη­τρο­πο­λί­της Δρυ­ϊ­νου­πό­λε­ως Σε­βα­στια­νός, ο Μη­τρο­πο­λί­της Ε­δέσ­σης Καλ­λί­νι­κος, ο Γέ­ρο­ντας Σω­φρό­νιος και πολ­λοί α­γιο­ρεί­τες Πα­τέ­ρες.

Ό­λοι τους βρί­σκο­νται στην εν ου­ρα­νοίς Εκ­κλη­σί­α. Ο­πό­τε ό­ρα­μά μου εί­ναι να α­ξιω­θώ να ει­σέλ­θω σε αυ­τήν την ου­ρά­νια Εκ­κλη­σί­α για να τους συ­να­ντή­σω.

Εκκλησιολόγος: Τέ­λος, τι εύ­χε­σθε για τα παι­διά που σε λί­γες η­μέ­ρες δί­νουν Πα­νελ­λή­νιες ε­ξε­τά­σεις;

Ναυπάκτου: Οι ε­ξε­τά­σεις που θα δώ­σουν για τις Α­νώ­τα­τες Σχο­λές εί­ναι έ­να μέ­ρος των ε­ξε­τά­σε­ων που θα δί­νουν σε ό­λη τους την ζω­ή. Εύ­χο­μαι να ε­πι­τύ­χουν σε ό­λες τις ε­ξε­τά­σεις, ε­παγ­γελ­μα­τι­κές, κοι­νω­νι­κές, οι­κο­γε­νεια­κές, εκ­κλη­σια­στι­κές, με την δύ­να­μη του Θε­ού.

Αυ­τήν την πε­ρί­ο­δο θα πρέ­πει να δια­βά­ζουν ω­σάν η ε­πι­τυ­χί­α να ε­ξαρ­τά­ται α­πό τους ί­διους, και να προ­σεύ­χο­νται στον Θε­όν, ω­σάν η ε­πι­τυ­χί­α να ε­ξαρ­τά­ται α­πό Αυ­τόν. Αυ­τό θα εκ­διώ­ξει το άγ­χος, την α­να­σφά­λεια και θα δώ­σει άλ­λο πε­ριε­χό­με­νο στις ε­ξε­τά­σεις.

Κά­πο­τε ο π. Ε­φραίμ ο Κα­του­να­κιώ­της εί­πε σε με­ρι­κά παι­διά, τα ο­ποί­α εί­χα ο­δη­γή­σει μέ­χρι το ε­ρη­μη­τή­ριό του και τα ο­ποί­α α­νέ­με­ναν τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα των ε­ξε­τά­σε­ων: «Προ­σέξ­τε, για­τί υ­πάρ­χουν ε­πι­τυ­χί­ες που κα­τα­λή­γουν σε α­πο­τυ­χί­ες και υ­πάρ­χουν α­πο­τυ­χί­ες που ο­
δη­γούν σε ε­πι­τυ­χί­ες».

Πά­ντως, σε ό­λα τα θέ­μα­τα υ­πάρ­χουν λύ­σεις και διέ­ξο­δοι. Χρειά­ζε­ται υ­πο­μο­νή, ψυ­χραι­μί­α και πί­στη στον Θε­ό. Σε ό­λα τα παι­διά που δια­γω­νί­ζο­νται αυ­τόν τον και­ρό εύ­χο­μαι κα­λή ε­πι­τυ­χί­α στις ε­ξε­τά­σεις, αλ­λά και σε ό­λη την ζω­ή τους.

Εκκλησιολόγος: Σας ευχαριστώ Σεβασμιώτατε για την αγάπη που μου δείξατε και εύχομαι σύντομα να ξανασυζητήσουμε θέματα που αφορούν την Εκκλησία μας.

Πηγή: www.romfea.gr