Το γράμμα του Αντώνη από την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Δημοσιεύτηκε: Παρ Φεβ 22, 2008 7:02 am
Αγαπητό < ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΙΚΗΝ >
Εδώ και μιά εβδομάδα*, έμαθα κάτι πραγματικά συγκλονιστικό, πού ξαναδιαβάζοντας τη σελίδα σου αυτή, είπα ότι έχω χρέος να γράψω γι' αυτό.
Τον έλεγαν Αντώνη, ήταν «Χαρούμενος Αγωνιστής» καί πήγαινε στην 3η Λυκείου, όταν ο Θεός του έστειλε το μέσο της σωτηρίας του: Βαρύς καρκίνος σε όλο το σώμα... Σ' άλλες παρόμοιες περιπτώσεις ο ασθενής ξεσηκώνει όλο το νοσοκομείο (προσωπικό καί ασθενείς), με τα βογγητά καί τους βαθείς καί βαρείς αναστεναγμούς που προέρχονται από μιά τέτοια αρρώστεια... Εύλογο είναι και έτσι συνηθίζεται...
Κι ο Αντώνης, λοιπόν, πονάει, πονάει πολύ, αφόρητα... Κι ο Αντώνης ξεσηκώνει όλο το νοσοκομείο, με έναν διαφορετικό όμως τρόπο...
Όσο, λοιπόν, μεγαλώνουν και δυναμώνουν οι πόνοι, τόσο γιγαντώνεται και η πίστη του...
Ψιθυρίζει επί μονίμου βάσεως το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Στήνει ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι του την εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού για να παίρνει θάρρος, όπως λέει. Εξομολογείται τακτικά, κάθε... «ωχ» πού του ξεφεύγει καί με το οποίο, όπως νομίζει, στενοχωρεί τόν Θεό...(!) Κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων... καί τότε το νοσοκομείο « Άγιος Σάββας» περιθάλπει έναν επίγειο άγγελο...
Η γιαγιά του στέκει δίπλα του με έκπληξη... Ασθενείς, γιατροί καί νοσηλεύτριες μένουν άφωνοι... Όλοι στέκουν κατάπληκτοι. Ο Πνευματικός του ομολογεί: «Δεν έχω ξαναδεί τέτοια περίπτωση... Με έχει αφήσει κατάπληκτο...». Ο Αντώνης έχει ξεσηκώσει όχι μόνο όλο το νοσοκομείο, αλλά και όλους όσους γνωρίζουν γι' αυτόν...
Τελευταία εβδομάδα... Οι πόνοι έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πονάει και με το σεντόνι που τον ακουμπάει... Η γιαγιά του τού βάζει μύρο από την Παναγία της Άνδρου... Ο Αντώνης λέει: «Αυτό ανακούφισε...».
Και ο Αντώνης, γράφει τον επίλογο της τόσο σύντομης ζωής του. Εξομολογημένος και κοινωνημένος, δοξολογεί και ευχαριστεί ακατάπαυστα τον Θεό. Γυρνά προς τόν Πνευματικό του Πατέρα και τους συγγενείς του και λέει: «Σας αγαπώ όλους πολύ! Αλλά περισσότερο από όλους αγαπώ το Θεό και θέλω να πάω στον Παράδεισο!»...
Δεν είναι τα λόγια ενός γερασμένου ανθρώπου που έχει ζήσει τη μάταιη τούτη ζωή, αλλά τα λόγια ενός δεκαεννιάχρονου νέου ανθρώπου, που το αίμα του βράζει για ζωή, που τα όνειρα και οι ελπίδες ξεχειλίζουν...
Τα λόγια ενός νέου που πήδησε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από όλους κι αντί να βγει στη ζωή που ανοιγόταν μπροστά του, βγήκε απευθείας στην Αιώνια ζωή, στη χαρά του Κυρίου του που τόσο αγάπησε, «περισσότερο απ’ όλους»...
Αγαπημένο μου «Προς τήν Νίκη», δεν ξέρω αν το είχες πληροφορηθεί το γεγονός... Δεν είναι πραγματικά τρομερό; Σε μιά εποχή που ξεκάθαρα λένε το μαύρο άσπρο καί το άσπρο μαύρο- σε μιά εποχή, που οι νέοι σκέφτονται πως θα ζήσουν τη ζωή τους πιο εύκολα, πιο τρυφηλά και ηδονικά... Σε μιά εποχή που τρομάζεις και λες πώς θα επιζήσω εδώ;
Να! πού χρειαζόμαστε έναν Αντώνη να μας ξυπνήσει... Να μας υπενθυμίσει αυτά πού είπαν και έκαναν πράξη τους οι στρατιές των Αγίων... Να μας υπενθυμίσει ότι αυτή η ζωή πού ζούμε είναι ένας σταθμός, είναι μιά προσωρινή κατάσταση. Ή «άλλη» είναι ή Ζωή πού αξίζει!
'Αχ, αν τα κοιτάγαμε όλα με την προοπτική τής Αιωνιότητας, πόσο καλύτερος καί ομορφότερος θα 'ταν ο αγώνας όλων μας! «Όλα καί όλοι, έρχονται καί παρέρχονται... Μόνο όποιος κάνει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (π. Εύσέβιος Ματθόπουλος)... Οι νέοι έχουν είδωλα τους, τους τραγουδιστές, τους ηθοποιούς... οι οποίοι άλλοι ανανεώνονται, άλλοι χάνονται... Παρέρχονται όλοι γενικά...
Ο Αντώνης, όπως καί μυριάδες, νέφος Αγίων, όχι μόνο όσων γνωρίζουμε, αλλά και άγνωστων καί της εποχής μας κέρδισαν τήν Ουράνια
Βασιλεία με τον επίγειο αγώνα τους, κάνοντας το Άγιο θέλημα Του... ζώντας τώρα αιώνια...
'Ας είναι ο Κύριος να οδηγεί τα βήματα όλων μας προς δόξαν Του!
Σ., Αθήνα
(τελειόφοιτος Λυκείου - 2007)
Μάρτιος 2007
Ονομασία Ορθοδόξων Χριστιανικών Ομάδων ( της Ορθόδοξης Αδελφότητας ο Σωτήρ ) για μαθητές/τριες Γυμνασίου-Λυκείου
Εδώ και μιά εβδομάδα*, έμαθα κάτι πραγματικά συγκλονιστικό, πού ξαναδιαβάζοντας τη σελίδα σου αυτή, είπα ότι έχω χρέος να γράψω γι' αυτό.
Τον έλεγαν Αντώνη, ήταν «Χαρούμενος Αγωνιστής» καί πήγαινε στην 3η Λυκείου, όταν ο Θεός του έστειλε το μέσο της σωτηρίας του: Βαρύς καρκίνος σε όλο το σώμα... Σ' άλλες παρόμοιες περιπτώσεις ο ασθενής ξεσηκώνει όλο το νοσοκομείο (προσωπικό καί ασθενείς), με τα βογγητά καί τους βαθείς καί βαρείς αναστεναγμούς που προέρχονται από μιά τέτοια αρρώστεια... Εύλογο είναι και έτσι συνηθίζεται...
Κι ο Αντώνης, λοιπόν, πονάει, πονάει πολύ, αφόρητα... Κι ο Αντώνης ξεσηκώνει όλο το νοσοκομείο, με έναν διαφορετικό όμως τρόπο...
Όσο, λοιπόν, μεγαλώνουν και δυναμώνουν οι πόνοι, τόσο γιγαντώνεται και η πίστη του...
Ψιθυρίζει επί μονίμου βάσεως το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Στήνει ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι του την εικόνα του Κυρίου Ιησού Χριστού για να παίρνει θάρρος, όπως λέει. Εξομολογείται τακτικά, κάθε... «ωχ» πού του ξεφεύγει καί με το οποίο, όπως νομίζει, στενοχωρεί τόν Θεό...(!) Κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων... καί τότε το νοσοκομείο « Άγιος Σάββας» περιθάλπει έναν επίγειο άγγελο...
Η γιαγιά του στέκει δίπλα του με έκπληξη... Ασθενείς, γιατροί καί νοσηλεύτριες μένουν άφωνοι... Όλοι στέκουν κατάπληκτοι. Ο Πνευματικός του ομολογεί: «Δεν έχω ξαναδεί τέτοια περίπτωση... Με έχει αφήσει κατάπληκτο...». Ο Αντώνης έχει ξεσηκώσει όχι μόνο όλο το νοσοκομείο, αλλά και όλους όσους γνωρίζουν γι' αυτόν...
Τελευταία εβδομάδα... Οι πόνοι έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πονάει και με το σεντόνι που τον ακουμπάει... Η γιαγιά του τού βάζει μύρο από την Παναγία της Άνδρου... Ο Αντώνης λέει: «Αυτό ανακούφισε...».
Και ο Αντώνης, γράφει τον επίλογο της τόσο σύντομης ζωής του. Εξομολογημένος και κοινωνημένος, δοξολογεί και ευχαριστεί ακατάπαυστα τον Θεό. Γυρνά προς τόν Πνευματικό του Πατέρα και τους συγγενείς του και λέει: «Σας αγαπώ όλους πολύ! Αλλά περισσότερο από όλους αγαπώ το Θεό και θέλω να πάω στον Παράδεισο!»...
Δεν είναι τα λόγια ενός γερασμένου ανθρώπου που έχει ζήσει τη μάταιη τούτη ζωή, αλλά τα λόγια ενός δεκαεννιάχρονου νέου ανθρώπου, που το αίμα του βράζει για ζωή, που τα όνειρα και οι ελπίδες ξεχειλίζουν...
Τα λόγια ενός νέου που πήδησε ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από όλους κι αντί να βγει στη ζωή που ανοιγόταν μπροστά του, βγήκε απευθείας στην Αιώνια ζωή, στη χαρά του Κυρίου του που τόσο αγάπησε, «περισσότερο απ’ όλους»...
Αγαπημένο μου «Προς τήν Νίκη», δεν ξέρω αν το είχες πληροφορηθεί το γεγονός... Δεν είναι πραγματικά τρομερό; Σε μιά εποχή που ξεκάθαρα λένε το μαύρο άσπρο καί το άσπρο μαύρο- σε μιά εποχή, που οι νέοι σκέφτονται πως θα ζήσουν τη ζωή τους πιο εύκολα, πιο τρυφηλά και ηδονικά... Σε μιά εποχή που τρομάζεις και λες πώς θα επιζήσω εδώ;
Να! πού χρειαζόμαστε έναν Αντώνη να μας ξυπνήσει... Να μας υπενθυμίσει αυτά πού είπαν και έκαναν πράξη τους οι στρατιές των Αγίων... Να μας υπενθυμίσει ότι αυτή η ζωή πού ζούμε είναι ένας σταθμός, είναι μιά προσωρινή κατάσταση. Ή «άλλη» είναι ή Ζωή πού αξίζει!
'Αχ, αν τα κοιτάγαμε όλα με την προοπτική τής Αιωνιότητας, πόσο καλύτερος καί ομορφότερος θα 'ταν ο αγώνας όλων μας! «Όλα καί όλοι, έρχονται καί παρέρχονται... Μόνο όποιος κάνει το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (π. Εύσέβιος Ματθόπουλος)... Οι νέοι έχουν είδωλα τους, τους τραγουδιστές, τους ηθοποιούς... οι οποίοι άλλοι ανανεώνονται, άλλοι χάνονται... Παρέρχονται όλοι γενικά...
Ο Αντώνης, όπως καί μυριάδες, νέφος Αγίων, όχι μόνο όσων γνωρίζουμε, αλλά και άγνωστων καί της εποχής μας κέρδισαν τήν Ουράνια
Βασιλεία με τον επίγειο αγώνα τους, κάνοντας το Άγιο θέλημα Του... ζώντας τώρα αιώνια...
'Ας είναι ο Κύριος να οδηγεί τα βήματα όλων μας προς δόξαν Του!
Σ., Αθήνα
(τελειόφοιτος Λυκείου - 2007)
Μάρτιος 2007
Ονομασία Ορθοδόξων Χριστιανικών Ομάδων ( της Ορθόδοξης Αδελφότητας ο Σωτήρ ) για μαθητές/τριες Γυμνασίου-Λυκείου
