Το μυστικό να είσαι γενναίος

[NIKOSZ]

Είναι αλήθεια ότι η ζωή θέλει τόλμη. Για να μπορέσει κανείς να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της χρειάζεται πολλές φορές γενναία καρδιά. Ιδιαιτέρως η επιτέλεση του καθήκοντος, μάλιστα σήμερα, απαιτεί πραγματικό ηρωισμό. Διότι δεν είναι εύκολο πράγμα να προχωρεί κανείς στην εκτέλεση του καθήκοντός του, με οποιαδήποτε μορφή και αν παρουσιάζεται, όταν ξέρει ότι οι άλλοι θα τον εμποδίσουν, θα τον εμπαίξουν, θα τον καταδιώξουν ίσως. Η νοοτροπία δυστυχώς του κόσμου είναι αντίθετη προς τις επιταγές του Ευαγγελίου. Και για να μείνει κανείς σταθερός στις αποφάσεις του, πρέπει να είναι παλικάρι. Και για να είναι παλικάρι, χρειάζεται να κατέχει ένα μυστικό. Το μυστικό αυτό, που διέθετε ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, μαζί με τις μυροφόρες γυναίκες, όταν αποφάσισαν να κατεβάσουν τον Κύριο από τον σταυρό. Ο Ευαγγελιστής Μάρκος μας λέγει γι΄ αυτούς και δη για τον Ιωσήφ ότι: «τολμήσας εισήλθε προς Πιλάτον», διότι «ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού» (Μάρκ. 15, 43).

Χρειαζόταν πράγματι μεγάλη τόλμη και ηρωικό θάρρος, για να ζητήσει κανείς από τον Ρωμαίο ηγεμόνα την άδεια να ενταφιάσει το σώμα του εσταυρωμένου Ιησού Χριστού. Διότι ο Πιλάτος και οι Ιουδαίοι τον είχαν καταδικάσει εις θάνατον, ως κοινό κακούργο και επαναστάτη. Κάθε ένας που θα έδειχνε το παραμικρό ενδιαφέρον για τον σταυροθέντα, εκινδύνευε να χαρακτηρισθεί ως οπαδός Του και επομένως να διωχθεί. Γι΄ αυτό και αυτοί ακόμη οι μαθηταί Του τον εγκατέλειψαν «νεκρόν, γυμνόν, άταφον» επί του Σταυρού και κλείσθηκαν στο «Υπερώον» «δια τον φόβον των Ιουδαίων». Ο Ιωσήφ όμως παραμερίζει αυτόν τον φόβο και με τόλμη και παρρησία αξιοθαύμαστη παρουσιάζεται στον Ρωμαίο ηγεμόνα και ζητεί να του επιτραπεί να αποκαθηλώσει το Πανάχραντο Θύμα. Χωρίς να υπολογίζει την θέση του - ήταν βουλευτής - ούτε τις κρίσεις και επικρίσεις των ανθρώπων, μα προπαντός αψηφώντας τις απειλές των αρχόντων, προχωρεί στο καθήκον ατρόμητος. Και τούτο, διότι «ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού». Επίστευε στην βασιλεία του Θεού, που εκήρυττε ο Ιησούς Χριστός. Την ζούσε και την περίμενε αυτήν την βασιλεία. Ιδού ποιο ήταν το μυστικό της γενναιοψυχίας του. Το μυστικό αυτό, ως χειροπιαστή εμπειρία, τον έκανε να μην υπολογίζει τις σκοτεινές δυνάμεις αυτού του κόσμου. Να μη σκέπτεται τι θα πει και πως θα τον κρίνει ο κόσμος.

Αυτό πρέπει να συμβαίνει, αναγνώστα μου, και με κάθε ένα, που θέλει να ανήκει στον Εσταυρωμένο Σωτήρα Χριστό: Να πιστεύει και να ζει μέσα του την βασιλεία του Θεού. Έτσι, θα κρύβει μέσα του δυνάμεις υπερκόσμιες, που θα τις αντλεί από τον αιώνιο θριαμβευτή του Γολγοθά. Θα ανήκει ουσιαστικά και ολοκληρωτικά στο βασίλειο του Χριστού - την Εκκλησία - στον οποίο ανήκουν όλοι οι πιστοί χριστιανοί και δεν θα ντρέπεται γι΄ αυτό. Θα υποτάσσει εκουσίως το θέλημά του στον Νόμο του Βασιλέως Χριστού και δεν θα συμβιβάζεται με τις μικροπρέπειες της παρούσης ζωής.

Να ποιο είναι το μυστικό για να είμαστε γενναίοι και τολμηροί. Όχι οι σωματικές μας δυνάμεις. Ούτε οι διανοητικές και οι άλλες ικανότητές μας. Ούτε οι θέσεις και τα αξιώματά μας, ούτε τα υλικά μέσα. Αλλά η δύναμης της βασιλείας του Θεού, όταν εγκαθίσταται εντός μας, «η βασιλεία του Θεού» (Λουκ. 17, 21).

Αυτή την δύναμη αισθανόντουσαν όλοι οι άγιοι και - όπως λέγει ο Παύλος - «κατηγωνίσαντο βασιλείας... ενεδυναμώθησαν από ασθενείας, εγενήθησαν ισχυροί εν πολέμω...» (Εβρ. 11, 33-34).

Αυτήν την βασιλεία του Θεού είχαν μέσα τους τα εκατομμύρια των χριστιανών μαρτύρων και δεν υπολόγιζαν τα φρικτά βασανιστήρια, ούτε τον θάνατο.

Όταν εγκαθιδρυθεί εντός μας η βασιλεία του Θεού, μας μεταβάλλει από αδύνατους και φοβητσιάρηδες σε δυνατούς και ατρόμητους, «ως λέοντας, πυρ πλέοντας». Και είναι αλήθεια ότι η εποχή μας τέτοιους χριστιανούς χρειάζεται...


Αρχιμ. ΑΘΗΝ. ΚΑΡΑΜΑΝΤΖΑΝΗΣ