"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αδελφοί για τις κατάρες ξέρετε αν πιάνουν; Ιδίως των γονιών; Πρέπει να πιστέυουμε σε αυτές;

Όχι φίλε μου οι κατάρες, ιδιαίτερα αν απευθύνονται στον Πανάγαθο Θεό δεν πιάνουν. Αντίθετα αποτελούν βλασφημία γιατί ζητούν από τον Κύριο να πάψει να είναι αυτό που είναι δηλαδή η Αγάπη για όλα τα πλάσματά του.

Ευτυχώς συνήθως οι γονείς δεν εννοούν τις κατάρες που ξεστομίζουν από αγανάκτηση, γιατί κατά βάθος η καρδιά τους είναι γεμάτη αγάπη για τα παιδιά τους. Όμως και στην περίπτωση αυτή η αγανάκτηση των γονιών πρέπει να προβληματίσει σοβαρά τα παιδιά στο ν΄αναζητήσουν μήπως έσφαλαν και οδήγησαν τους γονείς τους σ΄αυτή την κατάσταση.

Αν παρ΄όλα αυτά αυτός που καταράται κάποιον το εννοεί, τότε μπορεί μεν η κατάρα να μην πιάνει, υπάρχουν όμως δυο δυσάρεστα ενδεχόμενα, να επιτρέψει, δηλαδή, ο Θεός να δοκιμαστούν οι ίδιοι ή να δοκιμαστεί αυτός που καταράστηκαν για να καταλάβουν το λάθος τους.

Εγώ δεν γνωρίζω για να απαντήσω υπέυθυνα πάνω στο θέμα αυτό.

Όμως εζησα το εξής:
Γνώριζα μια γιαγια η οποία κοιμήθηκε εδώ και 1,5 χρόνο περίπου.
Οταν ζούσε συνέβαιναν διάφορα γεγονότα τα οποία την εξόργιζαν.
Ενα πρόσωπο που την είχε εξοργήσει ήταν και μια κόρη της η οποία
δεν την επισκεπτόταν συχνά, για να μην πώ σχεδόν καθόλου.

Όταν ο λόγος περιστρέφονταν γύρω από την κόρη τας μερικές φορές
εξαπέλειε και κανένα λόγο, σαν κατάρα.

Όταν πέθανε, εντελώς ξαφνικά από κάποια ξαφνική αρρώστεια πέθανε
και η κόρη της.

Δεν ξέρω αν τα δύο αυτά συμβάντα συνδέονται.
Αλλά πάντως τα θυμάμαι και μοιραία αναριωτιέμαι .

Έχω γνώση πως όταν τα παιδιά πχ μαλώσουν με τους γονείς των και κάνουν πράγματα χωρίς να παίρνουν την ευχή τους, τότε στη ζωή τους συμβαίνουν διάφορες θλίψεις και πειρασμοί. Πάντως η άποψη του Filota με καλύπτει περισσότερο.

Θεοδόση "ευχαί γονέων στηρίζουσι θεμέλια οίκων" λέμε στο Μυστήριο του Γάμου. Είναι λάθος των παιδιών να μην λαμβάνουν σοβαρά υπ΄όψη τους τη γνώμη των γονέων τους επειδή δίνεται πάντοτε με αγάπη και επειδή οι γονείς λόγω ηλικίας έχουν μεγαλύτερη πείρα της ζωής.

Εγώ στα νιάτα μου έκανα το λάθος να μην ακούσω τους γονείς μου και να παντρευτώ στα 20 μου χρόνια. Ο γάμος αυτός είχε τραγική κατάληξη. Έτσι μόλις γνώρισα τη δεύτερη γυναίκα μου φρόντισα πριν σοβαρέψουν τα πράγματα να τη γνωρίσω στους γονείς μου για να πάρω την ευχή τους.

Μόνο μια περίπτωση υπάρχει να πάει ο νέος κόντρα στη γνώμη των γονιών του χωρίς συνέπειες, αν το θέλημα των γονέων του είναι εμπαθές ή προφανώς λανθασμένο και κόντρα στο θέλημα του Θεού.

Θα ήθελα να προσθέσω ότι οι διαφωνίες των γονιών δεν είναι κατάρες ούτε είναι πάντα οι σωστές..... είναι άνθρωποι κι αυτοί και κάνουν λάθη ακόμη κι αν βρίσκονται σε ηλικία που υποτίθεται έχουν μεγαλύτερη πείρα στη ζωή, αλλά και αρκετό εγωισμό που δεν τους αφήνει να σκεφτούν λογικά.

Μη ξεχνάμε ακόμη ότι οι γονείς μπορούν πάντα να λένε τη γνώμη τους και να συμβουλεύουν τα παιδιά τους αλλά πάντα να αφήνουν το Θεό να αποφασίζει γι' αυτά.... με προσευχή και με μια πρόταση " ο Θεός να σε φωτίσει" νομίζω ότι δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από αυτό. Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα και πρέπει σε οποιαδήποτε περίπτωση να την σεβόμαστε.

Διαφωνώ γιατί το έλεγε και ο πατέρας Πορφύριος και ο πατέρας Παίσιος. Οι κατάρες πιάνουν ιδίως απο τους γονείς. Οι μόνες κατάρες γονέων που δεν πιάνουν είναι όταν καταριούνται τα παιδιά τους να μην γίνουν μοναχοί, να μην πάνε στο Άγιο Όρος. Αυτές μετατρέπονται σε ευλογίες.

Έλεγε ο πατήρ Πορφύριος ότι οι γονείς πρέπει να προσέχουν πολύ τη γλώσσα τους. Πρέπει να ευλογούν κι όχι να καταριώνται τα παιδιά τους, γιατί, έλεγε, και ενώ ομιλούσε, σήκωνε ελαφρά τα χέρια κι άνοιγε τα δάκτυλα, η καρδιά μας είναι ένας πομπός που εκπέμπει και τα δάκτυλα είναι οι κεραίες. Από κάθε άνθρωπο εκπέμπονται ευλογίες ή κατάρες, ευλογία ή δυστυχία, καλό ή κακό. Και διηγείτο ένα περιστατικό που γνώριζε ο ίδιος. Το παιδί, μας έλεγε, έφυγε από το σπίτι του και πήγε στο παιχνίδι, ενώ η μητέρα του το ήθελε να πάη με το γαϊδούρι στο χωράφι. Τελικά το παιδί ήλθε στο σπίτι και η μητέρα του γεμάτη θυμό, το καταράστηκε με μια απαίσια κατάρα, με ξυλοκρέβατα, που ξεστομίζουν αμόρφωτες, κακόγνωμες κι άξεστες γυναίκες, που ζουν μακρυά από την εκκλησία. Το παιδί πήρε το γαϊδούρι, κτύπησε σε μία πέτρα και το βρήκαν περαστικοί και το έφεραν σε ξυλοκρέβατο νεκρό, όπως το καταράστηκε. Τραβούσε τα μαλλιά της, αλλά το κακό είχε γίνει. Γι'α υτό και το Ευαγγέλιο συμβουλεύει να ευλογούμε και να μη καταριώμαστε, γιατί η ευλογία φέρνει το καλό και η κατάρα φέρνει το κακό, τη συμφορά, τη δυστυχία.

http://www.geocities.com/lelefty/paisiosporpyrios.htm

ANDA έγραψε:Διαφωνώ γιατί το έλεγε και ο πατέρας Πορφύριος και ο πατέρας Παίσιος. Οι κατάρες πιάνουν ιδίως απο τους γονείς. Οι μόνες κατάρες γονέων που δεν πιάνουν είναι όταν καταριούνται τα παιδιά τους να μην γίνουν μοναχοί, να μην πάνε στο Άγιο Όρος. Αυτές μετατρέπονται σε ευλογίες.

Σε ποιό σημείο διαφωνείς αγαπητή anda;

Όπως πολύ σωστά ανέφερες αυτά είπαν οι σεβαστοί γέροντες, το ηθικόν δίδαγμα όμως ποιό είναι;;;; Οι κατάρες ποιόν έχουν τελικό παραλήπτη;;; το γονέα ή το παιδί;;; σε ποιόν γύρισε η κατάρα;;;

Θα ήθελα να προσθέσω ότι στη σημερινή εποχή μπορεί οι γονείς να μην καταργιούνται τα παιδιά τους με φράσεις που αναφέρουν οι γέροντες αλλά σκεφτείτε ότι έχουν "ψωμοτύρι" το "άι στο δ......". Αυτό τι είναι;;;... δεν είναι κατάρα;;;;

Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε την κάθε μας φράση όταν ερχόμαστε σε αντιπαράθεση όχι μόνο με τα παιδιά μας αλλά με τον κάθε συνάνθρωπό μας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σύγχρονες προφητείες και θαύματα» του Γιώργου Κορή
Η κατάρα πιάνει όταν υπάρχει στη μέση αδικία.
Πολλά από αυτά που γίνονται σήμερα οφείλονται σε κατάρα από αγανάκτηση.
Η κατάρα των γονέων έχει πολλή δύναμη.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου
Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να καταριόμαστε, γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι η κατάρα «πιάνει», όταν προέρχεται από κάποιον που αδικήθηκε. Ξεπλένει όμως αυτόν που τη δέχεται, τον καθαρίζει και τελικά τον σώζει. Αυτός όμως που δίνει την κατάρα θα τιμωρηθεί γι’ αυτό που έκανε.
Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
(σελ. 143-144)
Ένας άλλος ήρθε με κλάματα μια μέρα στο καλύβι: «Πάτερ, με καταράστηκε η μάνα μου. Στο σπίτι έχουμε όλο αρρώστιες, στενοχώριες και η δουλειά μου δεν πάει καλά», μου είπε. «Κι εσύ δεν θα ήσουν εντάξει, του λέω. Δεν μπορεί η μάνα σου να σε καταράστηκε άδικα». «Ναι, μου λέει, ήμουν κι εγώ …». «Να πας να ζητήσεις συγχώρεση από τη μάνα σου». «Θα πάω πάτερ» μου λέει, «δώσε μου την ευχή σου». «Την ευχή μου την έχεις, του είπα, αλλά να πάρεις και την ευχή της μάνας σου». «Δύσκολο να μου δώσει την ευχή της» μου λέει. «Να πας κι αν δεν σου τη δώσει, να της πεις : Μου είπε ένας γέροντας πως κι εσύ θα παραδώσεις ψυχή». Πήγε και η μάνα του, του ευχήθηκε : «Παιδί μου, να έχεις την ευλογία του Αβραάμ».
Ήρθε μετά από λίγο καιρό στο Όρος με βυσσινάδες και λουκούμια. Ήταν γεμάτος χαρά. Τα παιδιά του ήταν καλά, η δουλειά του πήγαινε καλά. Συνέχεια βούρκωνε και έλεγε : «Δόξα τω Θεώ». Άλλαξε όλη η ζωή του και μιλούσε όλο πνευματικά. Πόσο μάλλον όταν κανείς έχει εξ αρχής σεβασμό προς τους γονείς! Πώς να μην έχει την ευλογία του Θεού;

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Α΄ : ΜΕ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ»

(σελ. 101)
-Γέροντα, πότε πιάνει η κατάρα;
-Η κατάρα πιάνει, όταν υπάρχει στη μέση αδικία.

(σελ. 103)

Πολλές αρρώστιες που δεν βρίσκουν οι γιατροί από τι είναι, μπορεί να είναι από κατάρα. Τι να βρουν οι γιατροί, την κατάρα;
Μια φορά μου φέρανε στο καλύβι έναν παράλυτο. Ολόκληρος άνδρας δεν μπορούσε να καθίσει. Το κορμί του ήταν τεντωμένο σαν ξύλο. Τον κουβαλούσε ένας στην πλάτη και ένας άλλος τον κρατούσε από πίσω. Του έβαλα δύο κούτσουρα και ακουμπούσε λίγο ο καημένος. Μου λένε αυτοί που τον συνόδευαν : «Από δεκαοχτώ ετών είναι σ’ αυτήν την κατάσταση και έχουν περάσει δεκαοχτώ χρόνια από τότε». «Μα πώς στα καλά καθούμενα να το πάθει αυτό;» είπα. Δεν μπορεί. Κάτι θα συμβαίνει. Έψαξα από δω, έψαξα από κει και βρήκα ότι κάποιος τον είχε καταραστεί. Κάποτε πήγαινε με το αστικό στη σχολή του και καθόταν σε μια σχολή τεντωμένος. Σε κάποια στάση μπήκε ένας ηλικιωμένος παπάς και ένα γεροντάκι και στάθηκαν όρθιοι δίπλα του. Τότε του είπε ένας : «Σήκω να καθίσουν οι μεγάλοι». Αυτός τεντώθηκε ακόμη περισσότερο στο κάθισμα, χωρίς να δώσει σημασία. Οπότε το γεροντάκι που καθόταν όρθιο, του λέει : «Τεντωμένος να μείνεις και ποτέ να μην μπορείς να καθίσεις». Και η κατάρα έπιασε. Βλέπεις, είχε αναίδεια ο νέος. Σου λέει : «Γιατί να σηκωθώ, αφού την πλήρωσα την θέση;» Ναι, αλλά και ο άλλος πλήρωσε και είναι και ηλικιωμένος, σεβάσμιος και στέκεται όρθιος και εσύ είσαι μικρό παιδί, δεκαπέντε χρονών και κάθεσαι. «Αυτό είναι», του λέω. «Κοίταξε να μετανοήσεις, για να γίνεις καλά. Χρειάζεται μετάνοια». Ο καημένος, μόλις το κατάλαβε λίγο και το αναγνώρισε, αμέσως τακτοποιήθηκε.
Πόσα από αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι από κατάρα, από αγανάκτηση! Και όταν εξοντώνονται ολόκληρες οικογένειες, ή πεθαίνουν πολλά άτομα από μια οικογένεια, να ξέρετε, είναι ή από αδικία, ή από μάγια, ή από κατάρα.