Στή ζωή είσαι διαβάτης και οδοιπόρος

[NIKOSZ]

Mε «της θεολογίας το πάγχρυσον στόμα», της «μετανοίας τον ένθεο κήρυκα», τον «υπέρμαχο της Aγίας Τριάδος», τον Άγιο Iωάννη το Χρυσόστομο, τον Άγιο που αποτελεί για όλους μας παράδειγμα, που όμως έχουμε ξεχάσει να τον συμβουλευόμαστε στις περιστάσεις της ζωής μας, θα ασχοληθουμε σήμερα. για όλους εμάς (απλούς πολίτες-ιερωμένους-πολιτικούς-επώνυμους και ανώνυμους) που ζουμε υλικά και προπάντων με μεγάλο εγωισμό, ο χρυσορρήμων πατήρ μας ξαναθυμίζει στο λόγο του «εις Ευτρόπιον» (πρωθυπουργός με τον οποίο ήρθε σε ρήξη ο Άγιος λόγω της ευθύτητας των λόγων του) το τι είναι αυτή η ζωή και κατʼ επέκταση πως πρέπει να ζουμε.

Aπευθυνόμενος λοιπόν ο Άγιος πατήρ στον Ευτρόπιο, αλλά συγχρόνως και σʼ όλους εμάς, γράφει τα εξής:

«Δεν γνωρίζεις ότι η παρουσα ζωή είναι αποδημία; Μήπως εδώ είσαι πολίτης; Διαβάτης είσαι. Κατάλαβες τι είπα; Δέν είσαι πολίτης, αλλά διαβάτης και οδοιπόρος. Μην πείς έχω (ως μόνιμη κατοικία) αυτή τήν πόλη, έχω εκείνη. Κανείς δέν έχει πόλη. H πόλη είναι άνω (στόν ουρανό). H παρουσα ζωή δρόμος είναι. Oδοιπορουμε λοιπόν κάθε μέρα, έφʼ όσον παρέρχεται ο χρόνος. Ποιός αποταμιεύει χρήματα ενώ ταξιδεύει; Ποιός κρύβει χρυσάφι στό δρόμο που περπατά; και όταν στό ξενοδοχείο εισέλθεις, τό ξενοδοχείο στολίζεις; Βεβαίως όχι, αλλά τρώς, πίνεις και βιάζεσαι να αναχωρήσεις.

Με ξενοδοχείο μοιάζει και ο παρών βίος. Εισήλθαμε σʼ αυτόν (μένουμε προσωρινα) και τελειώνει η παρουσα ζωή. Aς φροντίσουμε να εξέλθουμε απʼ αυτόν μέ καλές ελπίδες, χωρίς να αφήσουμε τίποτα εδώ, για να μή ζημιωθουμε εκεί, στήν άλλη ζωή. Όταν εισέρχεσαι στο ξενοδοχείο, τι λες στον υπηρέτη σου; Πρόσεξε που τοποθετείς τις αποσκευές, μήπως ξεχάσεις κάτι εδώ, όταν φύγουμε, για να μη χαθεί τίποτε, ούτε μικρό ούτε ασήμαντης αξίας, αλλά όλα να τα φέρουμε στήν οικία. Αυτό και εμείς άς πράττουμε στήν παρουσα ζωή. Άς θεωρουμε ως ξενοδοχείο τό βίο τουτο και άς μήν αφήνουμε τίποτα σʼ αυτόν, αλλά όλα στη Μητρόπολη (στή Βασιλεία του Θεου), ας τα μεταφέρουμε.

Διαβάτης και οδοιπόρος είσαι και μάλιστα σέ κατώτερη θέση απʼ αυτόν. και πώς αυτό; Iδού. O διαβάτης και ταξιδιώτης γνωρίζει πότε θά εισέλθει στό ξενοδοχείο και πότε θά εξέλθει απʼ αυτό. Γιατί ελεύθερος είναι να εξέλθει, όπως και να εισέλθει. Eγώ όμως, εισερχόμενος στο ξενοδοχείο, δηλαδή στον παρόντα βίο, δε γνωρίζω πότε θα εξέλθω (θά αποθάνω) και μερικές φορές, ενώ συγκεντρώνω διατροφές για μακρό χρόνο, ξαφνικά ο Κύριος μέ καλεί λέγοντας: «Aνόητε, εκείνα που ητοίμασας εις ποιόν θα μείνουν; Διότι αυτή τη νύκτα παίρνουν την ψυχή σου» (Λουκ. ιβ΄ 20). Άγνωστη, λοιπόν, είναι η έξοδος από τον κόσμο, αβέβαιη και προσωρινή η κατοχή των υλικών αγαθών, αναρίθμητοι κίνδυνοι από παντού κύματα. Γιατί λοιπόν με τρέλα αγαπάς τις σκιές; Γιατί αφήνεις την αλήθεια και τρέχεις να συλλάβεις τις σκιές; Αυτά διδάσκει ο Άγιος Iωάννης ο Χρυσόστομος στον πρωθυπουργό Ευτρόπιο.

Αυτά διδάσκει ο Άγιος σε όλους εμάς τους ανθρώπους του 2004 μ.Χ. Aς σταματήσουμε, λοιπόν, να κυνηγάμε αλόγιστα και χωρίς μέτρο τα χρήματα, τήν ύλη, τους κυβερνητικούς θώκους, τους θρόνους. Μας τρώνε καθημερινα οι δημόσιες σχέσεις και το μάρκετινγκ, αυτές οι σύγχρονες μορφές υποκρισίας και ξεδιαντροπιάς. Aς αφήσουμε επιτέλους τον Τριαδικό Θεό να κατευθύνει τη ζωή μας. Κυνηγώντας τις σκιές, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να γίνουμε πιο σκοτεινοί στην ψυχή μας, πιο σκοτεινοί με τους συνανθρώπους μας.

Άγιε Iωάννη Χρυσόστομε, πρέσβευε στο Θεάνθρωπο Iησου Χριστό, που είναι το Φώς του κόσμου, να μας φωτίζει να αποφεύγουμε τις σκιές που μέχρι τώρα μας έχουν καταδικάσει. Πρέσβευε να ξαναβρουμε πάλι ως άνθρωποι τον προσανατολισμό μας και να διάγουμε τον παρόντα βίο, όπως μας δίδαξες στό λόγο σου πρός Ευτρόπιον. Πρέσβευε, Άγιε, να αποκτήσουμε το ορθόδοξο ήθος που είχες και το άφησες κληρονομιά σε όλους εμάς που δε φροντίζουμε να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας σʼ αυτό το μάταιο κόσμο.

ΤOY π. ΘEOΔΩPOY ΠAΠAΣAKEΛΛAPIOY, KAΘHΓHTH-ΘEOΛOΓOY