Το λιώσιμο των πάγων ένωσε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό

[ROMFAIA]

Για να μην ξεχνιόμαστε:

Νέοι θαλάσσιοι δρόμοι που θα φέρουν την επανάσταση στη ναυσιπλοϊα διανοίγονται στην Αρκτική με την τήξη των πάγων εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Το φαινόμενο του θερμοκηπίου «απάλλαξε» φέτος το καλοκαίρι από τους πάγους το Βορειοδυτικό Πέρασμα, που ενώνει τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό, επιτρέποντας στις χώρες που έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στην περιοχή -Ρωσία, Νορβηγία, Δανία, Καναδάς και ΗΠΑ- την εκμετάλλευση των πλούσιων κοιτασμάτων της.

Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η Αρκτική κρύβει το 25% από τα εναπομείναντα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στον πλανήτη.

Στοιχεία

Σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας του Διαστήματος από 200 δορυφορικές φωτογραφίες που λήφθηκαν τον τρέχοντα μήνα, το πέρασμα ανάμεσα στον βόρειο Καναδά, την Αλάσκα και τη Γροιλανδία δεν είναι πλέον καλυμμένο από πάγους. Οι παγωμένες εκτάσεις στην περιοχή έφτασαν στο κατώτερο σημείο από τότε που υπάρχουν φωτογραφίες (1978).

Τα παγόβουνα της Αρκτικής καλύπτουν σήμερα έκταση 4,2 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων, επιφάνεια σχεδόν ίση με το μισό μέγεθος των ΗΠΑ.

Τον Σεπτέμβριο του 2005 η παγωμένη επιφάνεια υπολογιζόταν σε 5,3 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, ήταν δηλαδή 20% μεγαλύτερη απ ό,τι σήμερα.

Η πλειονότητα των ερευνητών εκτιμά ότι η εξαφάνιση των πάγων της Αρκτικής, κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών μηνών, θα επιτευχθεί μετά το 2070, ωστόσο, σύμφωνα με τα νέα δεδομένα, κάτι τέτοιο θα μπορούσε να είναι εφικτό έως το 2030.

Πηγή: Εφημερίδα "Έθνος" - Online

[NIKOSZ]

Οι χιλιάδες παγετώνες που βρίσκονται σε ακτίνα 2.200 χιλιομέτρων στα Ιμαλάια αποτελούν τα αποθέματα σε νερό της Νότιας Ασίας, καθώς τροφοδοτούν περισσότερα από 12 μεγάλα ποτάμια, επηρεάζοντας άμεσα τη ζωή ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων



Στραγγίζουν τα Ιμαλάια
Η υπερθέρμανση της Γης αφανίζει τους παγετώνες της


Οι παγετώνες των Ιμαλαΐων λειώνουν σιγά σιγά, προδιαγράφοντας αβέβαιο το μέλλον ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων που εξαρτώνται από το νερό των μεγάλων ποταμών που αυτοί τροφοδοτούν.

Σε υψόμετρο περίπου 5.000 μέτρων πάνω από τη θάλασσα, στη σκιά μιας απόκρημνης κορυφής των Ιμαλαΐων, ένας τοίχος από μαύρο πάγο λειώνει σιγά σιγά από τις ακτίνες του ήλιου. Ένας βράχος που κατρακυλά σπάει τη σιωπή των βουνών. Μπορεί όμως να είναι και νερό που κελαρύζει κάτω από το έδαφος, σημάδι που δείχνει ότι ο παγετώνας λειώνει από μέσα. Εκεί που εκβάλλει, ένα αφρισμένο ρεύμα νερού τρέχει προς τα κάτω για να συναντήσει τον ποταμό Γάγγη.

Τρομάζουν οι ειδικοί. Ο Ντ. Π. Ντομπχάλ, που είναι ειδικός στους παγετώνες, έχει περάσει τα τελευταία τρία χρόνια σκαρφαλώνοντας και σκαλίζοντας τον παγετώνα Chorabari. Στέκεται εκεί όπου το νερό απορρέει και κοιτάζει μπροστά. Πριν από τρία χρόνια το σημείο απορροής του νερού ήταν περίπου 30 μέτρα πιο πίσω. Σε έναν χάρτη του 1962, το ίδιο σημείο απεικονιζόταν περίπου 300 μέτρα πιο μακριά. Το αδιάλειπτο ενδιαφέρον του Ντομπχάλ να μετρά τον όγκο και το μέγεθος του παγετώνα αποτελεί μέρος ενός ολοένα και πιο έκδηλου παγκοσμίου ενδιαφέροντος με ιδιαίτερες επιπτώσεις για την Ινδία και τους γείτονές της.

Τα πάνω-κάτω. Οι χιλιάδες παγετώνες που βρίσκονται σε ακτίνα 2.200 χιλιομέτρων στα Ιμαλάια αποτελούν τα αποθέματα σε νερό της Νότιας Ασίας, καθώς τροφοδοτούν περισσότερα από 12 μεγάλα ποτάμια, επηρεάζοντας άμεσα τη ζωή ενός δισεκατομμυρίου ανθρώπων. Η φαινομενική τους μάλιστα συρρίκνωση απειλεί να φέρει τα πάνω κάτω, όχι μόνο στην υδροδότηση των πόλεων με πόσιμο νερό, αλλά και στην άρδευση εκατομμυρίων καλλιεργούμενων στρεμμάτων. Οι παγετώνες της Ινδίας ανήκουν σε εκείνους που έχουν μελετηθεί λιγότερο στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό, οι επιστήμονες δεν έχουν στα χέρια τους τα απαραίτητα δεδομένα των προηγούμενων δεκαετιών, ώστε να μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα τη συμπεριφορά τους.

Παρ΄ όλα αυτά, η έρευνα που έχει ήδη αρχίσει να γίνεται προσφέρει ορισμένες σημαντικές ενδείξεις για τις συνέπειες που θα υπάρξουν για τη συγκεκριμένη χώρα από την υπερθέρμανση του πλανήτη. Κι επιπλέον εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για το πώς η Ινδία θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του φαινομένου.

Δορυφορική επισκόπηση. Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Ντόπχαλ, το σημείο απορροής του παγετώνα Chorabari έχει υποχωρήσει περίπου κατά 10 μέτρα τον χρόνο κατά τη διάρκεια της τελευταίας τριετίας. Μία πρόσφατη μελέτη από τον Ινδικό Οργανισμό Διαστημικής Έρευνας που έγινε με το σύστημα της δορυφορικής τηλεπισκόπισης σε 466 παγετώνες με σκοπό να καταμετρηθούν οι αλλαγές στον όγκο τους, έδειξε ότι οι παγετώνες είχαν απολέσει ποσοστό μεγαλύτερο του 20% του όγκου τους από το 1962 μέχρι το 2001 και πως οι μεγαλύτεροι παγετώνες είχαν σπάσει σε μικρότερα κομμάτια, καθένα από τα οποία έλειωνε με γρηγορότερο ρυθμό από τον αρχικό.

Δεκάδες μέτρα λεπτότεροι. Μία ξεχωριστή μελέτη που έγινε στους παγετώνες της περιοχής έδειξε ότι ο παγετώνας Ρarbati, που είναι ένας από τους μεγαλύτερους, έχει υποχωρήσει μέχρι και 50 μέτρα τον χρόνο από τη δεκαετία του 1990. Ένας άλλος παγετώνας, γνωστός ως Dokriani, έχασε 20% του μεγέθους του μέσα σε τρεις δεκαετίες. Από το 1991 μέχρι το 1995, ο παγετώνας υποχώρησε περίπου κατά 20 μέτρα τον χρόνο. Αντίστοιχες απώλειες παρατηρούνται σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο Λόνι Τόμσον που είναι ειδικός στους παγετώνες από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο των ΗΠΑ διαπίστωσε ότι ο παγετώνας Qori Κalis στο Περού, απώλεσε το 22% του όγκου του μεταξύ 1963 και 2002. «Είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα που συμβαίνει στις τροπικές Άνδεις, στα Ιμαλάια ή στο Κιλιμάντζαρο της Αφρικής», λέει σε αμερικανική εφημερίδα.


tanea.gr