«η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα»

[nkope]

«η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα.» (Εφεσ. κεφ.5, 33)

"Oι άνδρες αγαπάτε τας γυναίκας εαυτών, καθώς και ο Χριστός ηγάπησεν την εκκλησίαν και εαυτόν παρέδωκεν υπέρ αυτής... ούτως οφείλουσιν οι άνδρες αγαπάν τας εαυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα. Ο αγαπών την εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά". (Εφεσίους κεφ.5, 25-28 )

Ο άνδρας και η γυναίκα σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία είναι ίσοι απέναντι στο Θεό, αλλά όχι ίδιοι.

Το κάθε φύλο έχει το δικό του ρόλο, τον οποίο είναι και κατάλληλα εξοπλισμένο από το Θεο σωματικά και ψυχικά για να παίξει. Τους ρόλους αυτούς περιέγραψε ο Κύριος στη Γέννεση μετά την πτώση, αλλά οι ρόλοι αυτοί πλέον δεν έχουν την έννοια της τιμωρίας, αλλά της δι' αυτών σωτηρίας μετά την έλευση του Κυρίου μας στον κόσμο.

Ο Απόστολος Παύλος έχει γράψει πολλά, κι όχι μόνο τις φράσεις αυτές, για τις σχέσεις των δύο φύλων και περί γάμου και παρθενίας. Στην επίμαχη φράση χρησιμοποιεί τη λέξη "φοβείται" με την έννοια ν΄ αγαπά, να θαυμάζει και να σέβεται, διότι η αγάπη της γυναίκας προς τον άντρα χωρίς το σεβασμό εύκολα ξεφεύγει από τα σωστά πλαίσια και οδηγεί τη σχέση σε ναυάγιο.

Ο άντρας από τη φύση του είναι ηγέτης και αισθάνεται την ανάγκη να προστατεύει και να κατευθύνει. Αν η τάση αυτή υποταχθεί στην αγάπη, τότε επιτελεί το φυσικό της σκοπό, αλλιώς μπορεί να γίνει καταπιεστική και βίαιη.

Γι αυτό ο Απόστολος ζητά από τον άντρα ν΄ αγαπά τη γυναίκα του σαν τον εαυτό του, όπως ο Κύριος τη Εκκλησία, και από τη γυναίκα ν΄αγαπά, να σέβεται και να θαυμάζει τον άντρα.

Από τη στιγμή που δύο άνθρωποι αποφασίσουν να ζήσουν τον έγγαμο βίο και για το σκοπό αυτό επιλέξουν με τη βοήθεια του Θεού ο ένας τον άλλο, δεσμεύονται απέναντι στο Θεό ν΄ αγωνιστούν μαζί για την αγάπη και τη δόξα του Θεού ο καθένας μέσα από το γάμο τους και τα παιδιά που θα τους χαρίσει ο Θεός, αλλά και ταυτόχρονα γίνονται υπεύθυνοι και υπόλογοι ο ένας για την ψυχή του άλλου και οι δυό για τις ψυχές των παιδιών τους. Είναι δύσκολο να σωθεί ένας έγγαμος άνθρωπος άντρας ή γυναίκα χωρίς τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς του, εκτός κι αν έχει λυώσει γόνατα στην προσευχή γι αυτούς.

Στο παντρεμένο ζευγάρι, όταν υπάρχει πραγματική εν Χριστώ αγάπη, δεν μπαίνει θέμα ισότητας, ούτε θέμα φόβου (αφού η αγάπη διώχνει το φόβο), ούτε παιχνίδια εξουσίας, αφού η αγάπη αποκλείει τον εγωισμό κι οδηγεί τον ένα να θυσιάζεται για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του άλλου. Έτσι και των δύο οι ανάγκες πνευματικές και σωματικές ικανοποιούνται και η σχέση τους είναι αρμονική κι οδηγεί στην επίγεια ευτυχία και στην προσδοκία της Βασιλείας των Ουρανών.

Μια τέτοια ευλογημένη σχέση ολοκληρώνουν τα παιδιά, που διδάσκονται από το παράδειγμα της αγάπης των γονιών τους κι έχουν έτσι μεγάλη ελπίδα να προσπαθήσουν να τους μιμηθούν, όταν έλθει η δική τους ώρα να διαλέξουν σύντροφο.

Αμήν (αλλά μη νομίζετε ότι είναι εύκολο να γίνει πράξη).

Λέει ο Μακαριστός Γέροντας Παΐσιος πάνω στο θέμα αυτό:

"- Έγραψες Γερόντισσα, ευχές στον Δημήτρη που παντρεύεται; Έγραψα, Γέροντα.
- Φέρε την κάρτα να συμπληρώσω κι εγώ: «Ο Χριστός και ή Παναγία μαζί σας. Σου δίνω ευλογία, Δημήτρη, να μαλώνεις με όλον τον κόσμο, εκτός από την Μαρία! Το ίδιο και στην Μαρία!».
Για να δω, θα καταλάβουν τι εννοώ; Με ρώτησε κάποιος: «Γέροντα, τι ενώνει περισσότερο τον άνδρα με την γυναίκα;». «Ή ευγνωμοσύνη», του λέω. Ό ένας αγαπάει τον άλλον γι' αυτό που του χαρίζει. Ή γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή. Ό άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την προστατέψει. Ή γυναίκα είναι ή αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και ή μεγάλη υπηρέτρια, ό άνδρας είναι ό κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ό χαμάλης.
Μεταξύ τους τα ανδρόγυνα πρέπει να έχουν την εξαγνισμένη αγάπη, για να έχουν αλληλοπαρηγοριά και να μπορούν να κάνουν και τα πνευματικά τους καθήκοντα. Για να ζήσουν αρμονικά, χρειάζεται να βάλουν εξαρχής ως θεμέλιο της ζωής τους την αγάπη, την ακριβή αγάπη, που βρίσκεται μέσα στην πνευματική αρχοντιά, στην θυσία, και όχι την ψεύτικη, την κοσμική, την σαρκική. Αν υπάρχει αγάπη, θυσία, πάντα έρχεται ό ένας στην θέση του άλλου, τον καταλαβαίνει, τον πονάει. Και όταν παίρνει κανείς τον πλησίον του στην πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τον Χριστό, ό οποίος τον γεμίζει και πάλι με την ανέκφραστη αγαλλίαση Του.
Όταν υπάρχει αγάπη, και μακριά να βρεθεί ό ένας από τον άλλον, αν οι περιστάσεις το απαιτήσουν, κοντά θα βρίσκεται, γιατί την αγάπη του Χριστού δεν την χωρίζουν αποστάσεις. Όταν όμως, Θεός φυλάξει, τα ανδρόγυνα δεν έχουν αγάπη μεταξύ τους, μπορεί να βρίσκονται κοντά, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκονται μακριά. Γι' αυτό πρέπει να προσπαθήσουν να διατηρήσουν σε όλη την ζωή τους την αγάπη, να θυσιάζεται ό ένας για τον άλλον.
Η σαρκική αγάπη ενώνει εξωτερικά τους κοσμικούς ανθρώπους τόσο μόνον, όσο υπάρχουν κοσμικά προσόντα, και τους χωρίζει, όταν αυτά χαθούν, οπότε και αυτοί οδηγούνται στην απώλεια Ενώ, όταν υπάρχει ή πνευματική, ή ακριβή αγάπη, αν τυχόν ό ένας από τους συζύγους χάση τα κοσμικά του προσόντα, αυτό όχι μόνο δεν τους χωρίζει, αλλά τους ενώνει περισσότερο. Όταν υπάρχει μόνον ή σαρκική αγάπη, τότε, αν λ.χ. ή γυναίκα μάθη ότι ό σύντροφος της κοίταξε κάποια άλλη, του πετάει βιτριόλι και τον τυφλώνει. Ενώ, όταν υπάρχει ή αγνή αγάπη, τον πονάει πιο πολύ και κοιτάζει με τρόπο πώς να τον φέρει πάλι στον σωστό δρόμο. Έτσι έρχεται ή Χάρη του Θεού..."

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ - ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


Tι είδους σχέση εννοούσε ο Κύριος ότι πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, αλλά και ποιος είναι ο ιδανικός τρόπος αντιμετώπισης των σαρκικών παθών:

"3 Τον πλησίασαν τότε οι Φαρισαίοι πειράζοντάς τον και λέγοντάς του: Επιτρέπεται στον άντρα να χωρίσει τη γυναίκα του για οποιαδήποτε αιτία; 4 Κι αποκρίθηκε εκείνος και τους είπε: Δε διαβάσατε ότι από την αρχή ο Δημιουργός τούς δημιούργησε άντρα και γυναίκα 5 και είπε: Γιʼ αυτό θα εγκαταλείψει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, και θα γίνουν οι δύο μια σάρκα; 6 Επομένως δεν είναι δύο, αλλά μια σάρκα. Εκείνο, λοιπόν, που ο Θεός ζευγάρωσε ο άνθρωπος να μην το χωρίζει. 7 Του λένε: Τότε γιατί ο Μωυσής έδωσε εντολή να της δώσει γραπτό διαζύγιο και να τη χωρίσει; 8 Τους λέει: Εξαιτίας της σκληροκαρδίας σας, σας επέτρεψε ο Μωυσής να χωρίσετε τις γυναίκες σας, όμως από την αρχή δεν έχει γίνει έτσι. 9 Και σας λέω τούτο, ότι όποιος χωρίσει τη γυναίκα του, για λόγο άλλο εκτός από πορνεία, και παντρευτεί άλλη, γίνεται μοιχός και όποιος παντρευτεί χωρισμένη γυναίκα, γίνεται μοιχός. 10 Του λένε οι μαθητές του: Αν είναι τέτοια η προϋπόθεση του δεσμού του άντρα με τη γυναίκα του, τότε δε συμφέρει να παντρευτεί κανείς. 11 Κι εκείνος τους είπε: Δεν μπορούν όλοι να δεχτούν την αλήθεια αυτή, αλλά μόνο εκείνοι στους οποίους έχει δοθεί αυτή η χάρη. 12 Γιατί υπάρχουν ευνούχοι, που από την κοιλιά των μητέρων τους γεννήθηκαν έτσι, και υπάρχουν ευνούχοι που ευνουχίστηκαν από τους ανθρώπους, και υπάρχουν ευνούχοι που ευνουχίστηκαν μόνοι τους για τη βασιλεία των ουρανών. Όποιος μπορεί να το δεχτεί αυτό, ας το δεχτεί." (Ματθ. κεφ. 19)

"2 Ήρθαν τότε οι Φαρισαίοι και θέλοντας να τον παγιδέψουν τον ρωτούσαν αν επιτρέπεται στον άντρα να χωρίσει τη γυναίκα του. 3 Κι εκείνος τους αποκρίθηκε: Τι σας πρόσταξε ο Μωυσής; 4 Εκείνοι του απάντησαν: Ο Μωυσής επέτρεψε στον άντρα να δίνει γραπτό διαζύγιο και να τη χωρίσει. 5 Τότε ο Ιησούς τους είπε: Εξαιτίας της σκληροκαρδίας σας ο Μωυσής έγραψε σε σας την εντολή αυτή. 6 Από την αρχή όμως της δημιουργίας ο Θεός τους έπλασε άντρα και γυναίκα: 7 Γιʼ αυτό και θα εγκαταλείψει ο άντρας τον πατέρα του και τη μητέρα του και θα προσκολληθεί στη γυναίκα του, 8 και θα γίνουν οι δύο μια σάρκα. Επομένως δεν είναι πια δύο, αλλά μια σάρκα. 9 Εκείνο, λοιπόν, που ο Θεός συνένωσε, ο άνθρωπος να μην το χωρίζει. 10 Στο σπίτι, λοιπόν, οι μαθητές τον ρωτούσαν πάλι για το θέμα αυτό. 11 Κα
ι τους λέει: Όποιος χωρίσει τη γυναίκα του και παντρευτεί άλλη, διαπράττει μοιχεία σε βάρος της. 12 Κι αν μια γυναίκα χωρίσει τον άντρα της και παντρευτεί άλλον διαπράττει μοιχεία." (Μαρκ. κεφ. 10)

Εδώ ο Κύριος λέει σαφώς ότι οι σχέση ανάμεσα σ΄ έναν άνδρα και μια γυναίκα πρέπει να είναι μοναδική και μονοσήμαντη. Δηλαδή, ο κάθε άνδρας κι η κάθε γυναίκα πρέπει να γνωρίσουν σωματικά ένα σύντροφο στη ζωή τους, τον σύζυγό τους. Επίσης λέει ότι τα δεσμά του γάμου, που ευλογούνται απ΄ την Εκκλησία, πρέπει κανονικά να είναι ακατάλυτα, γιατί στο Γάμο μπαίνουν δύο άνθρωποι και βγαίνει ένας, ένα σώμα ("και έσονται οι δυο εις σάρκα μία") με δυο ψυχές, που αγωνίζονται μαζί για την Βασιλεία των Ουρανών. Η κατάλυση του γάμου είναι, σαν να κόβει ένας άνθρωπος το σώμα του στα δυο.

Κάθε φορά που ένας άνδρας συνευρίσκεται ερωτικά με μια γυναίκα, ουσιαστικά ενώνονται, σ΄ ένα σώμα. Εάν αυτό γίνεται εντός Γάμου είναι ευλογημένο και μπορεί να βοηθά στο σκοπό του Γάμου, δηλαδή στη σωτηρία των ψυχών των συζύγων. Όταν γίνεται εκτός γάμου, δεν έχει την ευλογία του Θεού, κι επομένως απομακρύνει τους συνερχόμενους από το στόχο τους, δηλαδή από τη σωτηρία των ψυχών τους. Δεν παύει όμως η ένωση των σωμάτων να είναι γεγονός:

"15 Δεν ξέρετε ότι τα σώματά σας είναι μέλη του Χριστού; Να πάρω, λοιπόν, τα μέλη λοιπόν του Χριστού και να τα κάνω μέλη πόρνης; Να μη γίνει τέτοιο πράγμα! 16 Ή μήπως δεν ξέρετε πως αυτός που έρχεται σε σαρκική επαφή με πόρνη, γίνεται ένα σώμα μαζί της; Γιατί, όπως λέει η Γραφή: «Οι δύο θα γίνουν ένα σώμα». 17 Εκείνος, όμως, που προσκολλάται στον Κύριο, γίνεται ένα πνεύμα μαζί του. 18 Μακριά από την πορνεία λοιπόν! Όποιο άλλο αμάρτημα κι αν διαπράξει ο άνθρωπος, αμαρτάνει έξω απʼ το σώμα του. Εκείνος, όμως, που πορνεύει, αμαρτάνει μέσα στο ίδιο του το σώμα! 19 Ή μήπως δεν ξέρετε ότι το σώμα σας είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, που βρίσκεται μέσα σας, που το έχετε λάβει απʼ το Θεό, κι επομένως δεν σας ανήκει; 20 Γιατί αγοραστήκατε με πληρωμή τιμήματος. Δοξάστε, λοιπόν, πραγματικά το Θεό και με το σώμα σας και με το πνεύμα σας, τα οποία ανήκουν στο Θεό." (Προς Κορινθίους Α', κεφ. 6)

Ο Κύριος όταν οι μαθητές Του του είπαν ότι "υπό συνθήκες μονογαμίας και εφ όρου ζωής δεσίματος με μια γυναίκα είναι καλύτερα να μην παντρεύεται κάποιος", δεν απέρριψε τη σκέψη τους, τους είπε όμως ότι την αγαμία δεν μπορεί να την επιλέξει ο καθένας, αλλά μόνο όποιος είναι προορισμένος γι αυτό. Αυτό που είπε εδώ ο Κύριος το εξηγεί ο Απόστολος Παύλος παρακάτω στην ίδια Επιστολή:

"1 Σχετικά, τώρα, μʼ εκείνα που μου γράψατε, καλό είναι για τον άντρα να μην αγγίξει γυναίκα. 2 Αλλά για να αποφεύγονται όμως περιπτώσεις πορνείας, ας έχει ο κάθε άντρας τη δική του γυναίκα και η κάθε γυναίκα ας έχει το δικό της άντρα. 3 Ο άντρας να δείχνει την κατανόηση που οφείλει στη γυναίκα του. Το ίδιο και η γυναίκα στον άντρα της. 4 Η γυναίκα δεν ορίζει η ίδια το σώμα της, αλλʼ ο άντρας της. Το ίδιο κι ο άντρας δεν ορίζει ο ίδιος το σώμα του, αλλʼ η γυναίκα του. 5 Μην αποστερείτε ο ένας στον άλλο (τη σωματική επαφή), εκτός αν γίνεται αυτό με σύμφωνη γνώμη και των δύο για λίγο καιρό, για να αφοσιωθείτε στη νηστεία και στην προσευχή. Κατόπιν, όμως, να σμίγετε πάλι σαν αντρόγυνο για να μην σας πειράζει ο Σατανάς εξαιτίας της έλλειψης αυτοκυριαρχίας σας. 6 Μʼ αυτό σας το λέω προαιρετικά, όχι σαν εντολή. 7 Θα προτιμούσα όλοι οι άνθρωποι να είναι σαν κι εμένα, αλλά ο καθένας έχει το δικό του χάρισμα από το Θεό. Ο ένας έτσι, ο άλλος αλλιώς. 8 Σχετικά, τώρα, με τους ανύπαντρους και τις χήρες, σας απαντώ πως είναι καλό γι αυτούς να μείνουν ανύπαντροι, όπως κι εγώ. 9 Αν όμως δεν μπορούν μείνουν εγκρατείς, τότε ας παντρευτούν. Είναι προτιμότερο να παντρευτεί κάποιος, παρά να φλέγεται από επιθυμία.....25 Σχετικά τώρα με τους παρθένους (άνδρες ή γυναίκες), ειδική εντολή από τον Κύριο δεν έχω να μεταδώσω. Δίνω, όμως, τη γνώμη μου με την αξιοπιστία που έχω σαν ελεημένος του Κυρίου. 26 Νομίζω, λοιπόν, ότι για την ικανοποίηση της παρούσα ανάγκης, καλά θά είναι ο άνθρωπος να συμπεριφέρεται ως εξής: 27 Έχεις δεθεί με γυναίκα; Μη ζητάς τη διάλυση του δεσμού σου. Είσαι αδέσμευτος; Μη ζητάς γυναίκα. 28 Μα κι αν παντρευτείς, δε σημαίνει πως αμάρτησες. Κι αν μία γυναίκα παρθένος παντρευτεί, δε σημαίνει πως αμάρτησε. Θα έχουν, όμως, και θλίψεις εξ αιτίας της σάρκας τους όσοι παντρεύονται, κι εγώ νοιάζομαι για σας." (Προς Κορινθίους Α, κεφ. 7)

Λέει, λοιπόν, ο Απόστολος όποιος δεν μπορεί ν΄ αγωνιστεί για τη Βασιλεία του Θεού μόνος Του, γιατί πειράζεται από τη σάρκα Του, ας διαλέξει ένα σύντροφο στον αγώνα του, ν΄ αγωνιστούν μαζί για τη σωτηρία τους, στηρίζοντας ο ένας τον άλλον. Να ξέρετε όμως, λέει, ότι ο γάμος δεν είναι διασκέδαση, γιατί θα έχουν και θλίψεις όσοι τον επιλέξουν εξ αιτίας της σαρκικής σχέσης που έχουν μεταξύ τους.

Με λίγα λόγια ο γάμος δεν είναι γλέντι, αλλά αγώνας στον οποίο δυο μαζί αγωνίζονται για τη σωτηρία των ψυχών τους. Ότι γίνεται μέσα στο γάμο, που οδηγεί στην κατεύθυνση αυτή, είναι ευλογημένο και δεν είναι αμαρτία. Μέσα στα πλαίσια αυτά εντάσσεται κι η σαρκική σχέση των συζύγων, η οποία όμως κρύβει πολλούς κινδύνους.

Ποια είναι τώρα η στάση της Εκκλησίας απέναντι στις σαρκικές αμαρτίες και στους σαρκικά αμαρτάνοντες;
Απέναντι στα σαρκικά αμαρτήματα δεν μπορεί να τηρεί το θέλημα τους Θεού, όπως το περιγράψαμε πιο πάνω, απέναντι όμως στους αμαρτάνοντες η στάση της υπαγορεύεται από τη στάση του Κυρίου απέναντι στη μοιχαλίδα:

"1 Κι ο Ιησούς πήγε στο Όρος των Ελαιών. 2 Τα χαράματα όμως γύρισε πάλι στο ναό κι όλος ο λαός ερχόταν κοντά του. Έτσι, κάθισε και τους δίδασκε. 3 Τότε οι νομοδιδάσκαλοι και οι Φαρισαίοι φέρνουν μια γυναίκα, που την είχαν πιάσει να διαπράττει μοιχεία, και αφού την έστησαν στη μέση, 4 του λένε: Δάσκαλε, η γυναίκα αυτή πιάστηκε την ώρα που διέπραττε μοιχεία. 5 Και στο νόμο, ο Μωυσής μας έχει δώσει την εντολή να λιθοβολούμε αυτού του είδους τις γυναίκες. Εσύ, λοιπόν, τι λες; 6 Αυτό όμως το έλεγαν για να τον παγιδέψουν, ώστε να έχουν κάτι να τον κατηγορήσουν. Αλλʼ ο Ιησούς έσκυψε κάτω κι άρχισε να γράφει με το δάχτυλό του πάνω στο χώμα. 7 Επειδή όμως επέμεναν να τον ρωτούν, ανασήκωσε το κεφάλι του και τους είπε: Όποιος από σας είναι αναμάρτητος, πρώτος ας της ρίξει πέτρα. 8 Έπειτα ξανάσκυψε κάτω κι έγραφε πάνω στο χώμα. 9 Εκείνοι, λοιπόν, όταν το άκουσαν αυτό, άρχισαν από τους πρεσβυτέρους ως και τους πιο απλούς να φεύγουν ο ένας κατόπιν του άλλου, ώσπου έμεινε μόνο ο Ιησούς και η γυναίκα που βρισκόταν στη μέση. 10 Ανασήκωσε τότε το κεφάλι του ο Ιησούς και της είπε: Γυναίκα, πού είναι αυτοί; Δε σε καταδίκασε κανένας; 11 Κι εκείνη απάντησε: Κανένας, Κύριε. Τότε ο Ιησούς της είπε: Ούτε κι εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε κι απʼ εδώ και μπρος μην αμαρτάνεις πια." (Ιωαν. κεφ 8 )

Δηλαδή, η Εκκλησία αγκαλιάζει τον αμαρτωλό, δεν τον καταδικάζει, αλλά τον προτρέπει και τον στηρίζει να μετανοήσει και να μην αμαρτάνει πλέον.

Eάν είσαι παντρεμένος (-η) και νοιώσεις κάτι πολύ έντονο για έναν άλλον άνθρωπο και αυτό είναι αμοιβαίο, τότε τι κάνεις; Αν έχεις προσπαθήσει πολύ να το αποβάλεις, το πολέμησες, το απομόνωσες, πάλεψες με τον εαυτό σου, βασανίστηκες πολύ, έκλαψες αλλά δεν κατάφερες να αλλάξεις αυτό που νοιώθεις, τί κάνεις;

Αυτό το θέμα είναι εξαιρετικά δύσκολο.

Κατ΄ αρχήν γιατί παντρεύτηκε αυτός που σήμερα διεκδικεί εξωσυζυγική σχέση; Δεν παντρεύτηκε από αγάπη;. Και τί απόγινε εκείνη η αγάπη, που τον οδήγησε να πάρει την πολύ σοβαρή απόφαση να δώσει μπροστά στο Θεό και την Εκκλησία όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης στο σύντροφό του (-της); Ποιος ήταν ο λόγος που έκανε την αγάπη αυτή να σβήσει και μια άλλη να διεκδικεί σήμερα τη θέση της;

Είναι πολύ σημαντική η απάντηση σ΄ αυτές τις ερωτήσεις με ειλικρίνεια και διάθεση συντριβής απέναντι στο Θεό. Γιατί ότι λέμε στο Θεό δεν το ξελέμε, χωρίς συντριβή.

Αν, λοιπόν, η απάντηση είναι ότι έκανε λάθος επιλογή, κι ότι ο σύντροφος, που διάλεξε ήταν άλλος απ΄ αυτός που νόμιζε ότι ήταν, θα πρέπει να ξεκαθαριστεί γιατί έγινε η λάθος επιλογή,
ώστε η σημερινή νέα επιλογή να μην είναι εξ ίσου λάθος με την πρώτη. Και για να γίνουμε πιο σαφείς, αν η πρώτη επιλογή έγινε από καθαρή σαρκική έλξη, έρωτα λένε πολλοί, και στη συνέχεια ανακάλυψε ότι μόνο αυτό το αίσθημα, ούτε διαρκεί πολύ ούτε είναι αρκετό για να διατηρήσει στη ζωή ένα γάμο, να μην βασίζεται και η δεύτερη επιλογή πάνω στο ίδιο αίσθημα, γιατί θα οδηγήσει κι αυτή σε παρόμοια αποτυχία. Αν η πρώτη επιλογή έγινε (ω μοι γένοιτο) για λόγους συμφέροντος, και στη συνέχεια ανακάλυψε ότι δεν προέκυψε συναισθηματική κάλυψη, να μην προχωρήσει σε δεύτερη επιλογή εξ ίσου λανθασμένη κι επιπόλαια με την πρώτη.

Τι άλλαξε ανάμεσα στο παντρεμένο ζευγάρι και ποιοι ήταν οι λόγοι της αλλαγής; Μήπως η συμπεριφορά του συντρόφου του (-της), που σήμερα τον σπρώχνει μακριά οφείλεται σε δική του λάθος συμπεριφορά;

Είναι σωστό και για τον ίδιο (την ίδια) και για τον υποψήφιο σύντροφο, να ρίχνεται τόσο επιπόλαια σε μια νέα σχέση ενώ δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει την προηγούμενη;

Ο άνθρωπος που αισθάνεται ότι ζει σ΄ ένα αποτυχημένο γάμο, κι αισθανθεί την ανάγκη αλλαγής συντρόφου, αλλά είναι Χριστιανός και θέλει να παραμείνει, πρέπει οπωσδήποτε όλα αυτά τα ερωτήματα να τα βάλει στον εαυτό του και να τ΄ απαντήσει με κάθε ειλικρίνεια και σοβαρότητα και σε συνεργασία με τον Πνευματικό του να προσδιορίσει τη στάση του απέναντι στο γάμο του.

Οι μοιχεία είναι θανάσιμο αμάρτημα και πληγώνει θανάσιμα τη σχέση μας με το Θεό, αλλά η διάλυση του Γάμου όταν έχουν εξαντληθεί η πιθανότητες διατήρησης του, μπορεί να είναι η λύση. Μόνο όμως με τις οδηγίες και την άδεια του Πνευματικού μας.

Δεν υπάρχει σαρκική αγάπη που να δικαιολογεί τη διάρρηξη της σχέσης μας με το Θεό. Επίσης δεν υπάρχει κανένα αίσθημα, που να μας δικαιολογεί και να μας απαλλάσσει από τις ευθύνες μας απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Και οι πειρασμοί είναι δοκιμασίες, που αν τους αντιμετωπίσουμε σωστά, μπορούμε να κερδίσουμε τον Παράδεισο, αν όμως όχι τότε διακινδυνεύουμε για μια στιγμή "χαράς" να εισπράξουμε τον αιώνιο θάνατο. Γι αυτό δεν παραδίδουμε το μυαλό μας και το κάστρο της καρδιάς μας αμαχητί στις σειρήνες, των εφήμερων ερώτων, όσο γλυκά κι αν τραγουδούν.