"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια! Αυτή την ώρα δεν μπορώ να πω τίποτα. Απλά, διαβάστε το γράμμα αυτό που στέλνει μια μητέρα, η Αναστασία, στον μικρό της μπόμπιρα!

Ματακια μου...

Ειδα τα ματια σου σημερα ψυχουλα μου , με κοιταζαν με μια απορια , λες κ χαθηκες για λιγο στην εικονα μου ... Σου μιλαγα κ εσυ απλα με κοιτουσες....

Σημερα εμαθες μια μεγαλη αληθεια ...

Εμαθες οτι η μανουλα δεν ειναι καλα κ ισως χρειαστει , αγνωστο το ποτε , να παω ενα μεγαλο ταξιδι...εκεινο που δεν σου ειπα ηταν οτι το ταξιδι αυτο θα ειναι χωρις επιστροφη...δεν αντεχα να στο πω...

Ειδα στο βαθος των ματιων σου ενα σκοταδι . κ το μονο που γυρησες και ειπες ηταν ενα "καλα..."

Ποσο πονο μπορει να κρυβει αυτο το "καλα..."

Ματακια μου ομορφα μην μου κρατας κακια , δεν ειναι στο δικο μου χερι να διορθωσω τα πραματα...

Αλλα σου υποσχομαι πως οσο ακομα ειμαι εδω , διπλα σου , θα αντλησουμε ολα οσα μπορουμε να κανουμε κ να γεμισουμε ο ενας απ'τον αλλον...

το εχουμε αναγκη κ οι δυο...σωστα?

Σου ειπα να προσεχεις την μικρουλα μας κ ειπες οτι δεν θα την πειραξει κανεις μεχρι να γυρισω...

και τωρα εγω πρεπει να μαζεψω τα κομματια ολων μας μετα την σημερινη κουβεντα μας κ να φτιαξω παλι ενα πλατυ χαμογελο στα παιδικα σου χειλη....

τωρα κιολας , μολις γυρησεις απο το σχολιειο , θα πιασουμε δουλεια, εχουμε πολλα να κανουμε...

Η μανούλα

( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( ( (

Καμία λέξη,καμία εικόνα τίποτα.Κομμάτια ψυχής που μόνο ο Θεός μπορεί να συναρμολογήσει.Πριν λίγες ώρες μία μάνα έχασε τον πατέρα της από αυτήν την αρρώστια και τρέμει στην ιδέα του θανάτου λόγω του ότι έχει μικρά παιδιά.Τι μπορείς να πείς?Σιώπησα και παρακάλεσα το Θεό να μην αφήνει ορφανά.Ο γιος μου ο μικρός με ρώτησε γιατί ο Θέος τα έκανε έτσι.
Προσπάθησα να του εξηγήσω αλλά η απορία ήταν ζωγραφισμένη στα μάτια του.

O Μεγαλοδύναμος Θεός να την ελεήσει και η Παναγία μας να την κάμει καλά..!! Οι προσευχές μας μαζί της .

Διαβάζοντας για την μάνα που -προφανώς νοικυρά, όπως οι καλές μανούλες- ετοιμάζει το πιο δύσκολο και υπέροχο ταξίδι της, το μυαλό μου έφτιαξε εικόνες από φρεσκοσιδερωμένα ρούχα παιδιών, κουλουράκια ευωδιαστά ετοιμασμένα να κρατήσουν καιρό (να έχουν τα παιδιά στο πρωινό τους) χάδια και φιλιά αποθέματα (να γλυκάνει η πρώτη έλλειψη) και προσευχές από τώρα μαμαδίστικα ετοιμασμένες για να ξημερώσουν σε μελλοντικές μέρες παιδικής απορίας......

Καταθέτω - με πολλούς φαντάζομαι- τον σεβασμό μου στο μεγαλείο αυτής της μάνας, συμπληρώνω τα κρυφά της δάκρυα με τα δικά μου και λέω μικρές, κοφτές, λυγμικές προσευχές για κείνη (μου είπαν πως ο Θεός αγαπά ιδιαίτερα αυτές τις μικρές προσευχούλες......)

syrivelielena έγραψε:Διαβάζοντας για την μάνα που -προφανώς νοικυρά, όπως οι καλές μανούλες- ετοιμάζει το πιο δύσκολο και υπέροχο ταξίδι της, το μυαλό μου έφτιαξε εικόνες από φρεσκοσιδερωμένα ρούχα παιδιών, κουλουράκια ευωδιαστά ετοιμασμένα να κρατήσουν καιρό (να έχουν τα παιδιά στο πρωινό τους) χάδια και φιλιά αποθέματα (να γλυκάνει η πρώτη έλλειψη) και προσευχές από τώρα μαμαδίστικα ετοιμασμένες για να ξημερώσουν σε μελλοντικές μέρες παιδικής απορίας......

Καταθέτω - με πολλούς φαντάζομαι- τον σεβασμό μου στο μεγαλείο αυτής της μάνας, συμπληρώνω τα κρυφά της δάκρυα με τα δικά μου και λέω μικρές, κοφτές, λυγμικές προσευχές για κείνη (μου είπαν πως ο Θεός αγαπά ιδιαίτερα αυτές τις μικρές προσευχούλες......)

Syrivelielena, γράφεις πάρα πολύ ωραία!!!Το κείμενό σου, είναι ό,τι αισθανόμουν και δε μπορούσα να εκφράσω με λόγια, διαβάζοντας το παραπάνω γράμμα!!!
Συγκινούμαι πολύ και αυτή η συγκίνηση μου ''κόβει''κάθε ικανότητα για να εκφραστώ με λόγια!!!
Αυτό που έχώ να πω είναι ότι είναι ο χαμός της μάνας είναι πολύ βαρύς για να τον σηκώσει η καρδιά ενός παιδού.Πολύ περισσότερο, όταν αυτό το παιδί είναι μικρό και δεν έχει νιώσει πολύ χρόνο την ζεστασιά της αγκαλιάς της!Ευτυχώς, ο καλός Θεός μας θα απαλύνει τον πόνο του και η Παναγία μας θα το κρατήσει απο δω και πέρα στην αγκαλιά της σαν στοργική μάνα!


Ελπίζω σε ένα θαύμα, αν είναι για το συμφέρον της ψυχής της!
Ας προσευχηθούμε για ένα θαύμα....

vasilikh
χαίρομαι που σε συνάντησε ο λόγος μου. Ο Κύριος με αξίωσε να γράφω. Προσευχήσου σε παρακαλώ να μην υπερηφανεύομαι γιαυτή την ικανότητα που μου δόθηκε.
Οσο γιαυτό που έγραψες ότι είναι μεγάλος ο πόνος του παιδού που χάνει την μανα, ναι είναι! Αλλά και μεγάλη η ευλογία νομίζω καθώς σε αυτή την απόλυτη επίσκεψη του Θεού, σίγουρα η Μάνα όλων μας περιμένει καπου εκεί δίπλα στο βιωμένο εμπερίστατο, να γαληνέψει τις ψυχούλες και να γίνει η...πολούχος των παιδιών και η σύντροφος των μεγάλων στιγμών της μητέρας.
Αυτές οι....ειδικές στιγμές.....όπου παίζεται η αιωνιότητα. Το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι.....Το γοητευτικό....Ιδού Κύριε!
Να ευχηθούμε να το πει η Αναστασία....ή μηπως το έχει ήδη πεί?

διαβαζοντας το κειμενο ηταν λες και μιλούσα με μια κοπέλα
που γνωρισα πριν λιγους μηνες στο νοσοκομειο..
μιλουσε για τα παιδακια της και τα ματια της γέμιζαν δακρυα και
ελπιδα..ηθελε ακομα λιγο χρονο να μεγαλώσουν τα παιδακια
της,να μπορει να τους δωσει κατι απο τη ψυχή της,αρχες,εφόδια..αγαπη.

έχασα τα ¨ιχνη¨ της εδω και λιγες μερες..νομιζω νοσηλευεται στο
νοσοκομειο του νησιου της..

ο Θεός να της δίνει δύναμη και η Παναγια μας να ναι δίπλα της..

Misha έγραψε:πείτε το "σ αγαπώ" στους ανθρώπους σας σήμερα....τώρα...

αγκαλιάστε τους

δώστε τους λουλούδια ...μη περιμένετε να "φυγουν" για να τ ακουμπήσετε στο λευκό ,ψυχρό μάρμαρο....

το αυριο είναι του Θεού,το "εδώ και τώρα " μόνο μας ανήκει...


ΥΓ. Το κείμενο δεν θα το σχολιασω καθόλου...αγγιζει πολύ ευαίσθητες ψυχικές μου χορδές και αν αρχίσω να γράφω θα ξεπηδήσει μια αλυσίδα από αναπάντητα "Γιατι;"...το προβλημα του πόνου και του θανάτου είναι πανάρχαιο και πανανθρώπινο...το "Χριστός Ανέστη" είναι η μόνη προοπτικη που το απαλύνει κάπως...

Παραδελφέ μου Μιχάλη το "γιατί" που ψαχνεις βρίσκεται σ' αυτούς που κατέστρεψαν το περιβάλλον για προσωπικό τους κέρδος και έχουν σπείρει παντού τον καρκίνο.
"Πρόσθες κακά Κύρις, πρόσθες αυτοίς κακά τοις ενδόξοις της γης"