Δώστε στην ζωή σας, μια άλλη διάσταση
Αν αγαπάτε τα παιδιά και θέλετε να ασχοληθείτε με την ανατροφή τους σαν να είσαστε η μητέρα τους.
Αν σας αρέσει η οικογενειακή ζωή και η συναισθηματική ολοκλήρωση που προσφέρει η ανατροφή των παιδιών και η ζωή μαζί τους.
Αν αναζητάτε μια επαγγελματική δραστηριότητα που να είναι ανεξάντλητη πηγή δημιουργίας.
Αν είσθε ανεξάρτητη από οικογενειακές υποχρεώσεις, δηλαδή χωρίς σύζυγο και δικά σας μικρά παιδιά.
Αν είστε μεταξύ 30 και 45 χρονών.
Αν οι γραμματικές σας γνώσεις είναι επιπέδου Γυμνασίου.
Αν έχετε καλή σωματική και ψυχική υγεία.
Τότε, ίσως ο ρόλος της Μητέρας SOS σας ενδιαφέρει.
Μητέρα στα Παιδικά Χωριά SOS σημαίνει ότι:
Αναλαμβάνετε υπεύθυνα την ανατροφή 5-6 παιδιών που δεν μπορούν να μεγαλώσουν κοντά στους δικούς τους. Ζείτε μαζί τους σ' ένα σπίτι του Παιδικού Χωριού SOS προσφέροντας με την μόνιμη καθημερινή παρουσία σας, αγάπη, θαλπωρή και σιγουριά που έχουν ανάγκη τα παιδιά για να μεγαλώσουν σωστά. Μαζί με τις άλλες οικογένειες ζείτε και μοιράζεστε την ζεστασιά, την συντροφιά και την στήριξη ενός ολόκληρου Χωριού SOS. Ο Διευθυντής και η παιδαγωγική ομάδα του Χωριού σας συμπαραστέκονται σ' όλα τα θέματα που αφορούν στον "γονεϊκό" σας ρόλο.
Η απασχόλησή σας σαν Μητέρα στα Παιδικά Χωριά SOS σας εξασφαλίζει:
i Δημιουργική ζωή και συναισθηματική ολοκλήρωση που προσφέρει η ανατροφή των παιδιών.
ii Σεβασμό και κοινωνική αναγνώριση.
iii Μόνιμη επαγγελματική εξασφάλιση με:
Ικανοποιητικό μισθό και κοινωνική ασφάλιση
Διαμονή και διατροφή σε άνετα σύγχρονα σπίτια του Παιδικού Χωριού SOS στη Βάρη Αττικής και στο Πλαγιάρι Θεσσαλονίκης.
Εβδομαδιαίες άδειες.
Διακοπές το καλοκαίρι.
Συνεχή εκπαίδευση και ενημέρωση σε παιδαγωγικά θέματα.
Μεγαλώνοντας στο Παιδικό Χωριό SOS
Υπάρχει ένα Χωριό που αγκαλιάζει με αγάπη και φροντίδα τα παιδιά που είναι μόνα στον κόσμο. Που δίνει σε κάθε παιδί την ζεστα-σιά ενός δικού του σπιτικού, την συντροφιά των φίλων και των αδελφών του, το ενδιαφέρον για την μόρφωσή του, την ξεγνοιασιά του πcχιχνιδιού. Στο Παιδικό Χωριό SOS αφιερώνουμε στα παιδιά όλη μας την φροντίδα για να κάνουμε πιο όμορφα τα πρώτα τους βήματα, πιο εποικοδομητική την ενήλικη ζωή τους. Η έννοια του Παιδικού Χωριού SOS είναι η προσφορά ενός σπιτιού, μιας οικογένειας και - το κυριότερο - μιας Μητέρας SOS για τα παιδιά που είναι μόνα στον κόσμο κι έχουν ανάγκη προστασίας. Η Μητέρα SOS ζει μαζί τους, είναι υπεύθυνη για την ανατροφή τους, το διάβασμά τους, τα συμβουλεύει και ακούει τα προβλήματά τους και είναι κοντά τους κάθε στιγμή που θα χρειαστεί. Τα παιδιά φοιτούν σε σχολεία της περιοχής, έχουν τους φίλους τους, ασχολούνται με τον αθλητισμό και τις τέχνες και συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις. Αυτή είναι η εικόνα του Παιδικού Χωριού SOS. Μια μεγάλη οικογένεια, που αγκαλιάζει με αγάπη τα παιδιά.
ΠΗΓΗ:
http://www.sos-villages.gr/become_mothe ... mother.htm
Γίνετε Μητέρα sos!!!!
Συντονιστές: ntinoula, Συντονιστές
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Το πρώτο Παιδικό Χωριό SOS βρίσκεται στη Βάρη Αττικής και δημιουργήθηκε σε μία έκταση 23 στρεμμάτων, η οποία παραχωρήθηκε δωρεάν το 1977 από το Υπουργείο Γεωργίας και τον ίδιο χρόνο ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αείμνηστος Κωνσταντίνος Τσάτσος, έθεσε τον θεμέλιο λίθο για την έναρξη των οικοδομικών εργασιών.
Το Παιδικό Χωριό SOS Βάρης πρωτολειτούργησε το 1982 και εγκαινιάσθηκε τον Μάιο του 1984 από την Υφυπουργό Κοινωνικών Υπηρεσιών.
Αποτελείται από 13 σπίτια οικογενειών δυναμικότητας 90 παιδιών, το σπίτι του Διευθυντή, το σπίτι του φύλακα, το σπίτι των υπό εκπαίδευση Μητέρων SOS, το Κοινοτικό, όπου βρίσκονται τα γραφεία, η βιβλιοθήκη, το μαγαζάκι και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων. Επίσης στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, ένα γήπεδο μπάσκετ, το ανοιχτό θέατρο ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ και μία παιδική χαρά.
πηγη:
www.sos-villages.gr
Το Παιδικό Χωριό SOS Βάρης πρωτολειτούργησε το 1982 και εγκαινιάσθηκε τον Μάιο του 1984 από την Υφυπουργό Κοινωνικών Υπηρεσιών.
Αποτελείται από 13 σπίτια οικογενειών δυναμικότητας 90 παιδιών, το σπίτι του Διευθυντή, το σπίτι του φύλακα, το σπίτι των υπό εκπαίδευση Μητέρων SOS, το Κοινοτικό, όπου βρίσκονται τα γραφεία, η βιβλιοθήκη, το μαγαζάκι και αίθουσες πολλαπλών χρήσεων. Επίσης στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχει το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, ένα γήπεδο μπάσκετ, το ανοιχτό θέατρο ΕΛΛΗ ΛΑΜΠΕΤΗ και μία παιδική χαρά.
πηγη:
www.sos-villages.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
α. Παιδικό Χωριό SOS Θράκης
Τον Αύγουστο του 2000 με απόφαση της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας και Θράκης μας παραχωρήθηκε έκταση 15 στρεμμάτων στον Δήμο Τραϊανουπόλης 2 χλμ. από την Αλεξανδρούπολη για την δημιουργία ενός νέου Παιδικού Χωριού.
Μετά από κοινωνική έρευνα που διαπιστώθηκαν οι ανάγκες της περιοχής θα προχωρήσουμε στην δημιουργία ενός προγράμματος που θα περιέχει και συμβουλευτικό σταθμό αλλά και πρόγραμμα ημέρας για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να συνεργαστούμε με τον Δήμο Ξάνθης για την δημιουργία συμβουλευτικού κέντρου και εκέι.
β. Κοινωνικό Κέντρο στην Καλαμάτα
Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στην Καλαμάτα μία ομάδα φίλων της ιδέας SOS με σκοπό αφενώς την διάδοση και ενίσχυση του έργου μας, αφεταίρου την προσπάθεια δημιουργίας ενός Κέντρου Ημέρας που θα έχει στόχο την προσωρινή κάλυψη και προστασία παιδιών σε ανάγκη εώς ότου βρεθεί μία μόνιμη στέγη για αυτά τα παιδιά.
ΠΗΓΗ:
www.sos-villages.gr
Τον Αύγουστο του 2000 με απόφαση της Περιφέρειας Αν. Μακεδονίας και Θράκης μας παραχωρήθηκε έκταση 15 στρεμμάτων στον Δήμο Τραϊανουπόλης 2 χλμ. από την Αλεξανδρούπολη για την δημιουργία ενός νέου Παιδικού Χωριού.
Μετά από κοινωνική έρευνα που διαπιστώθηκαν οι ανάγκες της περιοχής θα προχωρήσουμε στην δημιουργία ενός προγράμματος που θα περιέχει και συμβουλευτικό σταθμό αλλά και πρόγραμμα ημέρας για παιδιά με ειδικές ανάγκες.
Επίσης υπάρχει η δυνατότητα να συνεργαστούμε με τον Δήμο Ξάνθης για την δημιουργία συμβουλευτικού κέντρου και εκέι.
β. Κοινωνικό Κέντρο στην Καλαμάτα
Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στην Καλαμάτα μία ομάδα φίλων της ιδέας SOS με σκοπό αφενώς την διάδοση και ενίσχυση του έργου μας, αφεταίρου την προσπάθεια δημιουργίας ενός Κέντρου Ημέρας που θα έχει στόχο την προσωρινή κάλυψη και προστασία παιδιών σε ανάγκη εώς ότου βρεθεί μία μόνιμη στέγη για αυτά τα παιδιά.
ΠΗΓΗ:
www.sos-villages.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Ένα από τα πιο σημαντικά
προγράμματα της UNICEF.
Δεν είναι υιοθεσία ενός ή περισσοτέρων παιδιών! Η UNICEF θα φροντίσει για την υγεία και την ανάπτυξη πολλών παιδιών.
«Νονός» της UNICEF σημαίνει περισσότερη βοήθεια για όλα τα παιδιά που τη χρειάζονται. Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα αυτό μας δίνετε τη δυνατότητα για πιο μακροχρόνιο και σωστότερο σχεδιασμό δράσης προς όφελος των παιδιών αυτών.
Με 20 ευρώ το μήνα μπορείτε να γίνετε «Νονός» και να αγκαλιάσετε τα παιδιά που σας έχουν τόσο ανάγκη. Να τους εξασφαλίσουμε μαζί φαγητό, σχολείο, ζεστασιά.
Εμείς από τη μεριά μας θα σας στέλνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα έναν ενημερωτικό φάκελο με την πορεία του προγράμματος και πως αξιοποιούνται τα χρήματά σας, με συγκεκριμένα παραδείγματα παιδιών που χρωστούν το χαμόγελο και την υγεία τους σε σας.
Είναι εύκολο να συμμετάσχετε στο πρόγραμμα. Απλά συμπληρώστε τη φόρμα συμμετοχής που ακολουθεί. Εμείς θα σας στείλουμε τις απαραίτητες πληροφορίες για να σας εξυπηρετήσουμε στη συμμετοχή σας.
Άνοιξε λοιπόν τώρα και συ την αγκαλιά σου στα παιδιά που σε χρειάζονται περισσότερο και γίνε και συ Νονός της UNICEF.
ΠΗΓΗ:
www.unisef.gr
προγράμματα της UNICEF.
Δεν είναι υιοθεσία ενός ή περισσοτέρων παιδιών! Η UNICEF θα φροντίσει για την υγεία και την ανάπτυξη πολλών παιδιών.
«Νονός» της UNICEF σημαίνει περισσότερη βοήθεια για όλα τα παιδιά που τη χρειάζονται. Συμμετέχοντας στο πρόγραμμα αυτό μας δίνετε τη δυνατότητα για πιο μακροχρόνιο και σωστότερο σχεδιασμό δράσης προς όφελος των παιδιών αυτών.
Με 20 ευρώ το μήνα μπορείτε να γίνετε «Νονός» και να αγκαλιάσετε τα παιδιά που σας έχουν τόσο ανάγκη. Να τους εξασφαλίσουμε μαζί φαγητό, σχολείο, ζεστασιά.
Εμείς από τη μεριά μας θα σας στέλνουμε σε τακτά χρονικά διαστήματα έναν ενημερωτικό φάκελο με την πορεία του προγράμματος και πως αξιοποιούνται τα χρήματά σας, με συγκεκριμένα παραδείγματα παιδιών που χρωστούν το χαμόγελο και την υγεία τους σε σας.
Είναι εύκολο να συμμετάσχετε στο πρόγραμμα. Απλά συμπληρώστε τη φόρμα συμμετοχής που ακολουθεί. Εμείς θα σας στείλουμε τις απαραίτητες πληροφορίες για να σας εξυπηρετήσουμε στη συμμετοχή σας.
Άνοιξε λοιπόν τώρα και συ την αγκαλιά σου στα παιδιά που σε χρειάζονται περισσότερο και γίνε και συ Νονός της UNICEF.
ΠΗΓΗ:
www.unisef.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Παιδιά ενός κατώτερου θεού: Υιοθεσία
Υιοθεσία
Ευχαριστούμε πολύ για τις πληροφορίες που μάς παρείχαν, το Σύλλογο Επανασύνδεσης Ελλήνων Υιοθετημένων, τους δικηγόρους κ.κ Β. Καπερνάρο, Π. Καγκελάρη καθώς και την κα. Ιφιγένεια Kαλφοπούλου, πρόεδρο ΣΕΑΣΥΠ.
Πολλά ζευγάρια που δεν μπορούν (λόγω υγείας κυρίως) να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα παιδί καθώς είναι αναμφισβήτητο ότι τα παιδιά είναι ευτυχία και ολοκλήρωση. Η υιοθεσία είναι μια νομική πράξη κατά την οποία το υιοθετημένο παιδί απολαμβάνει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα ενός φυσικού παιδιού και η οικογένεια έχει τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σε αυτό σαν να ήταν φυσικό παιδί της.
Με την πράξη της υιοθεσίας αλλάζει η νομική ταυτότητα του παιδιού το οποίο πλέον παίρνει το επώνυμο των γονιών που το έχουν υιοθετήσει.
Ο αριθμός των παιδιών που είναι διαθέσιμα για υιοθεσία στην χώρα μας είναι ελάχιστος. Από το 1995 και μετά δεν υπάρχουν παιδιά για υιοθεσία στα Ελληνικά Ιδρύματα, ενώ αυξάνονται ραγδαία οι υιοθεσίες από τις Βαλκανικές χώρες και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής ενώσεως.
Συνοπτικά η διαδικασία
Α) Το ζευγάρι που θέλει να υιοθετήσει ένα παιδί απευθύνεται στο "Κέντρο Βρεφών Μητέρα", το οποίο τελεί υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του Υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στο κέντρο οι ενδιαφερόμενοι υποβάλλουν αίτηση Υιοθεσίας.
Β) Η αίτηση κατατίθεται από τους επιθυμούντες να υιοθετήσουν Αίτηση Υιοθεσίας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου του Τόπου Κατοικίας τους. Η αίτηση εγγράφεται στο πινάκιο και κοινοποιείται στον Εισαγγελέα.
Γ) Η αίτηση δικάζεται κατά τη διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας.
Δ) Το Δικαστήριο εξετάζει την συνδρομή των προϋποθέσεων και την έλλειψη κωλυμάτων και ανάλογα αποφασίζει.
Ε) Οι υποψήφιοι γονείς προσκομίζουν στο Δικαστήριο και άλλα απαραίτητα έγγραφα όπως: ποινικά μητρώα, εκκαθαριστικό σημείωμα, αποδεικτικό επίδοσης στον εισαγγελέα της αίτησης υιοθεσίας, ιατρικά πιστοποιητικά των ενδιαφερομένων, ληξιαρχική πράξη γέννησης του προς υιοθεσία τέκνου, την αίτηση που έχει υποβληθεί στο "ΜΗΤΕΡΑ", την έγγραφη συναίνεση των φυσικών γονέων του τέκνου.
Ζ) Εκδίδεται η απόφαση και το υιοθετημένο παιδί αναγράφεται στην οικογενειακή μερίδα του Δήμου των νέων γονέων, αφού αυτή καταστεί αμετάκλητη.
Προϋποθέσεις
Ο νόμος 2447/96 μεταξύ άλλων:
Ορίζει το όριο ηλικίας των θετών γονέων σύμφωνα με τον οποίο η διαφορά ηλικίας γονέα - παιδιού ορίζεται μεγαλύτερη από τα 18 έτη και μικρότερη από τα 45 έτη.
Δίνει το δικαίωμα να υιοθετήσει σε γυναίκα χωρίς σύζυγο και αντίστροφα παιδί χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι έγγαμος.
Κρίνει απαραίτητο το να υπάρχει η συμφωνία και των δύο συζύγων
Κρίνει απαραίτητο το να υπάρχει η συναίνεση του ανηλίκου αν αυτό έχει συμπληρώσει τα 12 χρόνια του.
Κρίνει απαραίτητο το να έχει προϋπάρξει κοινωνική έρευνα από τον κοινωνικό φορέα προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η επικείμενη υιοθεσία συμφέρει το ανήλικο.
Δίνει στο θετό τέκνο μετά την ενηλικίωση του το δικαίωμα να πληροφορείται πλήρως από τους θετούς γονείς και από κάθε αρμόδια αρχή τα στοιχεία των φυσικών γονέων του.
Παράνομες Υιοθεσίες: ένα μεγάλο διεθνές κοινωνικό πρόβλημα
Tα τελευταία χρόνια αποδείχτηκε πως και ο ιερός θεσμός της υιοθεσίας που στηρίζει σαν θεμέλιο την οικογένεια χρησιμοποιήθηκε ασύδοτα από αδίστακτα κυκλώματα εμπορίας βρεφών. Με αδιαφανείς συνοπτικές και νομιμοφανείς διαδικασίες εκατοντάδες βρέφη άλλαξαν στην κυριολεξία χέρια και ταυτότητα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Όλα αυτά τα παιδιά τα παρανόμως υιοθετημένα έκαναν την επανάσταση τους σε μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη θυμού και οργής για την αποκάλυψη όλων αυτών των ειδεχθών εγκλημάτων. Οι Ελληνικές Αρχές καταβάλλουν καθημερινά προσπάθειες για να εκλείψει το φαινόμενο των παράνομων υιοθεσιών.
Η Ελληνική Δικαιοσύνη με αυστηρό νόμο επιβάλλει σκληρές ποινές σε όσους παρανομούν είτε "δίνουν" κάποιο παιδί είτε "παίρνουν".
Στη χώρα μας δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα ο ακριβής αριθμός των υιοθεσιών που έχουν γίνει παράνομα.
ΠΗΓΗ:
www.ert.gr
Υιοθεσία
Ευχαριστούμε πολύ για τις πληροφορίες που μάς παρείχαν, το Σύλλογο Επανασύνδεσης Ελλήνων Υιοθετημένων, τους δικηγόρους κ.κ Β. Καπερνάρο, Π. Καγκελάρη καθώς και την κα. Ιφιγένεια Kαλφοπούλου, πρόεδρο ΣΕΑΣΥΠ.
Πολλά ζευγάρια που δεν μπορούν (λόγω υγείας κυρίως) να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί αποφασίζουν να υιοθετήσουν ένα παιδί καθώς είναι αναμφισβήτητο ότι τα παιδιά είναι ευτυχία και ολοκλήρωση. Η υιοθεσία είναι μια νομική πράξη κατά την οποία το υιοθετημένο παιδί απολαμβάνει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα ενός φυσικού παιδιού και η οικογένεια έχει τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σε αυτό σαν να ήταν φυσικό παιδί της.
Με την πράξη της υιοθεσίας αλλάζει η νομική ταυτότητα του παιδιού το οποίο πλέον παίρνει το επώνυμο των γονιών που το έχουν υιοθετήσει.
Ο αριθμός των παιδιών που είναι διαθέσιμα για υιοθεσία στην χώρα μας είναι ελάχιστος. Από το 1995 και μετά δεν υπάρχουν παιδιά για υιοθεσία στα Ελληνικά Ιδρύματα, ενώ αυξάνονται ραγδαία οι υιοθεσίες από τις Βαλκανικές χώρες και τις πρώην χώρες της Σοβιετικής ενώσεως.
Συνοπτικά η διαδικασία
Α) Το ζευγάρι που θέλει να υιοθετήσει ένα παιδί απευθύνεται στο "Κέντρο Βρεφών Μητέρα", το οποίο τελεί υπό την εποπτεία και τον έλεγχο του Υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Στο κέντρο οι ενδιαφερόμενοι υποβάλλουν αίτηση Υιοθεσίας.
Β) Η αίτηση κατατίθεται από τους επιθυμούντες να υιοθετήσουν Αίτηση Υιοθεσίας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου του Τόπου Κατοικίας τους. Η αίτηση εγγράφεται στο πινάκιο και κοινοποιείται στον Εισαγγελέα.
Γ) Η αίτηση δικάζεται κατά τη διαδικασία της Εκούσιας Δικαιοδοσίας.
Δ) Το Δικαστήριο εξετάζει την συνδρομή των προϋποθέσεων και την έλλειψη κωλυμάτων και ανάλογα αποφασίζει.
Ε) Οι υποψήφιοι γονείς προσκομίζουν στο Δικαστήριο και άλλα απαραίτητα έγγραφα όπως: ποινικά μητρώα, εκκαθαριστικό σημείωμα, αποδεικτικό επίδοσης στον εισαγγελέα της αίτησης υιοθεσίας, ιατρικά πιστοποιητικά των ενδιαφερομένων, ληξιαρχική πράξη γέννησης του προς υιοθεσία τέκνου, την αίτηση που έχει υποβληθεί στο "ΜΗΤΕΡΑ", την έγγραφη συναίνεση των φυσικών γονέων του τέκνου.
Ζ) Εκδίδεται η απόφαση και το υιοθετημένο παιδί αναγράφεται στην οικογενειακή μερίδα του Δήμου των νέων γονέων, αφού αυτή καταστεί αμετάκλητη.
Προϋποθέσεις
Ο νόμος 2447/96 μεταξύ άλλων:
Ορίζει το όριο ηλικίας των θετών γονέων σύμφωνα με τον οποίο η διαφορά ηλικίας γονέα - παιδιού ορίζεται μεγαλύτερη από τα 18 έτη και μικρότερη από τα 45 έτη.
Δίνει το δικαίωμα να υιοθετήσει σε γυναίκα χωρίς σύζυγο και αντίστροφα παιδί χωρίς να είναι απαραίτητο να είναι έγγαμος.
Κρίνει απαραίτητο το να υπάρχει η συμφωνία και των δύο συζύγων
Κρίνει απαραίτητο το να υπάρχει η συναίνεση του ανηλίκου αν αυτό έχει συμπληρώσει τα 12 χρόνια του.
Κρίνει απαραίτητο το να έχει προϋπάρξει κοινωνική έρευνα από τον κοινωνικό φορέα προκειμένου να διαπιστωθεί εάν η επικείμενη υιοθεσία συμφέρει το ανήλικο.
Δίνει στο θετό τέκνο μετά την ενηλικίωση του το δικαίωμα να πληροφορείται πλήρως από τους θετούς γονείς και από κάθε αρμόδια αρχή τα στοιχεία των φυσικών γονέων του.
Παράνομες Υιοθεσίες: ένα μεγάλο διεθνές κοινωνικό πρόβλημα
Tα τελευταία χρόνια αποδείχτηκε πως και ο ιερός θεσμός της υιοθεσίας που στηρίζει σαν θεμέλιο την οικογένεια χρησιμοποιήθηκε ασύδοτα από αδίστακτα κυκλώματα εμπορίας βρεφών. Με αδιαφανείς συνοπτικές και νομιμοφανείς διαδικασίες εκατοντάδες βρέφη άλλαξαν στην κυριολεξία χέρια και ταυτότητα. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά.
Όλα αυτά τα παιδιά τα παρανόμως υιοθετημένα έκαναν την επανάσταση τους σε μια μεγάλη κοινωνική έκρηξη θυμού και οργής για την αποκάλυψη όλων αυτών των ειδεχθών εγκλημάτων. Οι Ελληνικές Αρχές καταβάλλουν καθημερινά προσπάθειες για να εκλείψει το φαινόμενο των παράνομων υιοθεσιών.
Η Ελληνική Δικαιοσύνη με αυστηρό νόμο επιβάλλει σκληρές ποινές σε όσους παρανομούν είτε "δίνουν" κάποιο παιδί είτε "παίρνουν".
Στη χώρα μας δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα ο ακριβής αριθμός των υιοθεσιών που έχουν γίνει παράνομα.
ΠΗΓΗ:
www.ert.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
ΑΝΑΔΟΧΗ
Τί είναι αναδοχή;
Σύμφωνα με τον θεσμό της ανάδοχης οικογένειας και την αντίστοιχη νομοθεσία, βρέφη και παιδιά ως 16 ετών που από έκτακτες ή χρόνιες ανάγκες όπως ασθένεια γονέων, ατύχημα, φυλάκισή τους, διαπίστωση ακαταλληλότητας γονέων, διάλυση οικογένειας κ.λ.π. στερούνται οικογενειακών φροντίδων, τοποθετούνται σε οικογένειες που προσφέρονται γι'αυτό το σκοπό και που καλούνται ν'αναπληρώσουν την φυσική οικογένεια.
Τα είδη της αναδοχής
- ΣΥΓΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Η περίπτωση αυτή αφορά οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση. Η κοινωνική λειτουργός έρχεται σε επαφή με τους συγγενείς που θέλουν να πάρουν να πάρουν το παιδί και εφόσον το αποδεχτούν έχουμε την συγγενική αναδοχή.
- ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Το είδος αυτό της αναδοχής είναι διάρκειας μέχρι 2 χρόνων. Γίνεται όταν οι οικογένειες χρειάζονται αυτό το διάστημα για να ξεπεράσουν την κρίση ώστε να ξαναπάρουν τα παιδιά κοντά τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος αναδοχής ο οποίος όμως ενδέχεται να εξελιχθεί σε μακροπρόθεσμη τοποθέτηση.
- ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Το είδος αυτό της αναδοχής αναφέρεται σε παιδιά που δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην οικογένειά τους.
- ΑΝΑΔΟΧΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ
Σημαίνει όταν κάποιος θα ήθελε να φιλοξενήσει στο σπίτι κάποιο παιδί για Σαββατοκύριακο, γιορτές, καλοκαίρια κ.λ.π.
Διαφορές αναδοχής και υιοθεσίας.
Η υιοθεσία είναι μια νομική πράξη κατά την οποία το υιοθετημένο παιδί απολαμβάνει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα ενός φυσικού παιδιού, και η οικογένεια έχει τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σε αυτό σαν να ήταν φυσικό παιδί της. Η υιοθεσία αλλάζει την νομική ταυτότητα του παιδιού. Ένα ανάδοχο παιδί κρατάει την δική του ταυτότητα (π.χ. ονοματεπώνυμο) και εξακολουθεί να είναι νόμιμο παιδί των φυσικών γονέων του.
Ποια είναι τα προσόντα των ανάδοχων γονέων;
Αγάπη, υπομονή, καλοσύνη για να μπορείς να ενδιαφερθείς για "το παιδί κάποιου άλλου". Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς τον ιδανικό ανάδοχο γονέα, γιατί οι ανάγκες των παιδιών ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι χρειάζονται και ανάλογοι ανάδοχοι γονείς. Το ιδανικότερο θα ήταν οι ανάγκες κάθε παιδιού να συνταυτίζονται με αυτό που θα μπορούσαν να προσφέρουν οι ανάδοχοι γονείς. Βέβαια οι συνθήκες δεν επιφέρουν τόσο ιδανική τοποθέτηση. Παρ όλα αυτά έχουμε μεγάλο ποσοστό επιτυχίας γιατί οι γονείς που δεν ήταν σίγουροι για τις ικανότητές τους, σήμερα είναι ευτυχισμένοι. Η αναδοχή είναι μια μορφή εργασίας στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η οικογένεια.
Μπορεί ο καθένας να γίνει ανάδοχος γονέας;
Δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη διαδικασία αναδοχής. Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν τις δικές τους μεθόδους στο να κρίνουν την καταλληλότητα των ανάδοχων γονέων. Μερικές φορές οι ενδιαφερόμενοι καθώς μαθαίνουν περισσότερα για τον θεσμό ανακαλύπτουν ότι είναι κάτι που δεν ταιριάζει στη δική τους οικογένεια, και άλλες φορές κρίνουν ότι θα ήταν καλύτερα να το αναβάλουν έως ότου τα παιδιά τους ωριμάσουν περισσότερο.
Οι ανάδοχοι γονείς παίρνουν πληροφορίες για τα παιδιά που θα φροντίσουν;
Όλοι οι φορείς δίνουν πληροφορίες για το παιδί και τις ιδιαιτερότητές του. Όμως και οι ανάδοχοι γονείς μπορούν να θέσουν ένα ερωτηματολόγιο αν θέλουν:
Α. Γενικές πληροφορίες - ονοματεπώνυμο, ηλικία, σχολείο κ.λ.π.
Β. Προβλήματα που αντιμετώπισε στο παρελθόν.
Γ. Ποιες είναι οι υποχρεώσεις της αναδόχου οικογένειας;
Ο φάκελος του παιδιού μπορεί να διαβαστεί από τους ανάδοχους γονείς.
Υπάρχει όριο ηλικίας για τους ανάδοχους γονείς;
Κάθε αίτηση εξετάζεται ξεχωριστά. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα όρια ηλικίας. Είθισται πάντως να προτιμούνται γονείς ηλικίας κάτω των 55 ετών.
Ο θεσμός της αναδοχής είναι νομικά κατοχυρωμένος
σύμφωνα με τον ΝΟΜΟ ΥΠ'ΑΡΙΘ. 2447/30-12-1996.
πηγη:
www.ert.gr
Τί είναι αναδοχή;
Σύμφωνα με τον θεσμό της ανάδοχης οικογένειας και την αντίστοιχη νομοθεσία, βρέφη και παιδιά ως 16 ετών που από έκτακτες ή χρόνιες ανάγκες όπως ασθένεια γονέων, ατύχημα, φυλάκισή τους, διαπίστωση ακαταλληλότητας γονέων, διάλυση οικογένειας κ.λ.π. στερούνται οικογενειακών φροντίδων, τοποθετούνται σε οικογένειες που προσφέρονται γι'αυτό το σκοπό και που καλούνται ν'αναπληρώσουν την φυσική οικογένεια.
Τα είδη της αναδοχής
- ΣΥΓΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Η περίπτωση αυτή αφορά οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση. Η κοινωνική λειτουργός έρχεται σε επαφή με τους συγγενείς που θέλουν να πάρουν να πάρουν το παιδί και εφόσον το αποδεχτούν έχουμε την συγγενική αναδοχή.
- ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Το είδος αυτό της αναδοχής είναι διάρκειας μέχρι 2 χρόνων. Γίνεται όταν οι οικογένειες χρειάζονται αυτό το διάστημα για να ξεπεράσουν την κρίση ώστε να ξαναπάρουν τα παιδιά κοντά τους. Είναι ο πιο συνηθισμένος τρόπος αναδοχής ο οποίος όμως ενδέχεται να εξελιχθεί σε μακροπρόθεσμη τοποθέτηση.
- ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΗ ΑΝΑΔΟΧΗ
Το είδος αυτό της αναδοχής αναφέρεται σε παιδιά που δεν πρόκειται να επιστρέψουν στην οικογένειά τους.
- ΑΝΑΔΟΧΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ
Σημαίνει όταν κάποιος θα ήθελε να φιλοξενήσει στο σπίτι κάποιο παιδί για Σαββατοκύριακο, γιορτές, καλοκαίρια κ.λ.π.
Διαφορές αναδοχής και υιοθεσίας.
Η υιοθεσία είναι μια νομική πράξη κατά την οποία το υιοθετημένο παιδί απολαμβάνει όλα τα προνόμια και τα δικαιώματα ενός φυσικού παιδιού, και η οικογένεια έχει τις ίδιες υποχρεώσεις απέναντι σε αυτό σαν να ήταν φυσικό παιδί της. Η υιοθεσία αλλάζει την νομική ταυτότητα του παιδιού. Ένα ανάδοχο παιδί κρατάει την δική του ταυτότητα (π.χ. ονοματεπώνυμο) και εξακολουθεί να είναι νόμιμο παιδί των φυσικών γονέων του.
Ποια είναι τα προσόντα των ανάδοχων γονέων;
Αγάπη, υπομονή, καλοσύνη για να μπορείς να ενδιαφερθείς για "το παιδί κάποιου άλλου". Είναι αδύνατο να περιγράψει κανείς τον ιδανικό ανάδοχο γονέα, γιατί οι ανάγκες των παιδιών ποικίλουν σε μεγάλο βαθμό, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι χρειάζονται και ανάλογοι ανάδοχοι γονείς. Το ιδανικότερο θα ήταν οι ανάγκες κάθε παιδιού να συνταυτίζονται με αυτό που θα μπορούσαν να προσφέρουν οι ανάδοχοι γονείς. Βέβαια οι συνθήκες δεν επιφέρουν τόσο ιδανική τοποθέτηση. Παρ όλα αυτά έχουμε μεγάλο ποσοστό επιτυχίας γιατί οι γονείς που δεν ήταν σίγουροι για τις ικανότητές τους, σήμερα είναι ευτυχισμένοι. Η αναδοχή είναι μια μορφή εργασίας στην οποία πρέπει να συμμετέχει όλη η οικογένεια.
Μπορεί ο καθένας να γίνει ανάδοχος γονέας;
Δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη διαδικασία αναδοχής. Οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν τις δικές τους μεθόδους στο να κρίνουν την καταλληλότητα των ανάδοχων γονέων. Μερικές φορές οι ενδιαφερόμενοι καθώς μαθαίνουν περισσότερα για τον θεσμό ανακαλύπτουν ότι είναι κάτι που δεν ταιριάζει στη δική τους οικογένεια, και άλλες φορές κρίνουν ότι θα ήταν καλύτερα να το αναβάλουν έως ότου τα παιδιά τους ωριμάσουν περισσότερο.
Οι ανάδοχοι γονείς παίρνουν πληροφορίες για τα παιδιά που θα φροντίσουν;
Όλοι οι φορείς δίνουν πληροφορίες για το παιδί και τις ιδιαιτερότητές του. Όμως και οι ανάδοχοι γονείς μπορούν να θέσουν ένα ερωτηματολόγιο αν θέλουν:
Α. Γενικές πληροφορίες - ονοματεπώνυμο, ηλικία, σχολείο κ.λ.π.
Β. Προβλήματα που αντιμετώπισε στο παρελθόν.
Γ. Ποιες είναι οι υποχρεώσεις της αναδόχου οικογένειας;
Ο φάκελος του παιδιού μπορεί να διαβαστεί από τους ανάδοχους γονείς.
Υπάρχει όριο ηλικίας για τους ανάδοχους γονείς;
Κάθε αίτηση εξετάζεται ξεχωριστά. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα όρια ηλικίας. Είθισται πάντως να προτιμούνται γονείς ηλικίας κάτω των 55 ετών.
Ο θεσμός της αναδοχής είναι νομικά κατοχυρωμένος
σύμφωνα με τον ΝΟΜΟ ΥΠ'ΑΡΙΘ. 2447/30-12-1996.
πηγη:
www.ert.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Περιμένοντας την αγκαλιά της οικογένειας
Το δράμα των παιδιών που ζουν εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα συμπυκνώνει η πικρή ιστορία του Σπύρου
Tης Ελευθεριας Τραϊου
Είναι περιττό να ρωτήσεις τι αγαπούν περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα παιδιά που φιλοξενούνται στην Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας, στο Καλαμάκι. Δεν προλαβαίνεις να μπεις στους θαλάμους τους και όλα ορμάνε στην αγκαλιά σου. Κρέμονται επάνω σου, λένε το όνομά τους, θέλουν να μάθουν το δικό σου. Αμέσως μετά σου κάνουν την ερώτηση που τα απασχολεί περισσότερο. Ποια είσαι, τι ήρθες να κάνεις; Και καθώς ο μικρός που πρώτος θρονιάστηκε στην αγκαλιά σου, δεν λέει να κατέβει, τα υπόλοιπα, αγκαλιάζοντάς σε όπως μπορούν, ρωτάνε: «Είσαι η μαμά του; Ηρθες να τον πάρεις;». Η «Κ» βρέθηκε στο ίδρυμα Αγιος Ανδρέας μια στιγμή μεγάλης χαράς. Τα παιδιά ετοίμαζαν τα σακίδιά τους για την κατασκήνωση. Μέσα σε αυτό το πανηγύρι ξεχωρίσαμε ένα δεκάχρονο παιδί, το μόνο που δεν μας πλησίασε. Καθόταν στην άκρη ενός κρεβατιού, κλεισμένο στον εαυτό του. Ισα που ψιθύρισε «Σπύρος», όταν ρωτήσαμε το όνομά του. Μισή ώρα αργότερα διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν το παιδί για το οποίο ήθελαν να μιλήσουν στην «Κ» η πρόεδρος του ιδρύματος κ. Ελένη Κοσσυβάκη και η κοινωνική λειτουργός κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. Γιατί ήταν απόμακρος και λυπημένος; Επειδή ο Σπύρος δεν θα πήγαινε κατασκήνωση, αλλά στο νοσοκομείο για εξετάσεις.
Ο Σπύρος, ένα πανέμορφο παιδί, λεπτό, ψηλό, με φίνα χαρακτηριστικά, κάτασπρη επιδερμίδα και τεράστια μαύρα μάτια, είναι «νομικά ελεύθερος» για υιοθεσία ή αναδοχή. Ωστόσο, το παιδί παραμένει στα «αζήτητα», επειδή είναι φορέας ιού ηπατίτιδας. Οι γονείς του τον εγκατέλειψαν στο Κέντρο Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ, όταν ήταν μόλις 22 ημερών. Η μητέρα του δεν εμφανίστηκε δεύτερη φορά. Ο πατέρας του τον επισκεπτόταν για ένα χρόνο. Επειτα εξαφανίστηκε και αυτός. Το ίδρυμα ΜΗΤΕΡΑ φιλοξενεί εγκαταλειμμένα παιδιά έως έξι ετών. Ετσι, όταν ο Σπύρος έφθασε σε αυτήν την ηλικία, χωρίς να τον ζητήσει κάποια οικογένεια για υιοθεσία ή αναδοχή, μεταστεγάστηκε στον Αγιο Ανδρέα όπου φιλοξενούνται παραμελημένα ή κακοποιημένα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας (3-12 ετών). Οι προσπάθειες του ιδρύματος να βρεθούν οι Αλβανοί γονείς του μέσω της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας, δεν απέδωσαν.
Δύσκολη η αναδοχή
Οπως έδειξαν οι πρόσφατες έρευνες της «Κ» για την υιοθεσία και την αναδοχή, ο Σπύρος δύσκολα θα έβρισκε θετούς γονείς (ζητούν μικρά και υγιή παιδιά, βρέφη έως νήπια), ενώ, όσο περνούν τα χρόνια, μειώνονται και οι πιθανότητες να τοποθετηθεί σε ανάδοχη οικογένεια (έχει μόνο τη φροντίδα του παιδιού το οποίο νομικά ανήκει στους βιολογικούς γονείς του). Μπορεί οι ανάδοχοι γονείς να αναλαμβάνουν πιο εύκολα ένα παιδί με προβλήματα υγείας (κυρίως όταν αυτά είναι αναστρέψιμα όπως π.χ. μια καρδιοπάθεια ή μαθησιακές δυσκολίες), αλλά και αυτοί προτιμούν μικρότερες ηλικίες. Ενα παιδί 12 ετών δεν έχει ελπίδες για αναδοχή.
«Η τοποθέτηση του Σπύρου σε ανάδοχη οικογένεια είναι προτεραιότητα για το ίδρυμα», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Η τύχη του χαμογέλασε πριν από δυόμισι χρόνια, όταν τον ανέλαβε μια ανάδοχη οικογένεια, η οποία είχε προηγουμένως υιοθετήσει δύο παιδιά λίγο μεγαλύτερα από τον Σπύρο. Το παιδί έφερε πάνω του τη σφραγίδα του ιδρυματισμού. Δεν είχε ζήσει ποτέ με οικογένεια, με αποτέλεσμα να είναι «διαταρακτικός» στο σπίτι που τον δέχτηκε. Η αναδοχή δεν είναι απλή υπόθεση. Κάθε παιδί θέλει να διασφαλιστεί, να καταλάβει γιατί το πήραν. Είναι ένα μπιμπελό που θα στολίσει το σαλόνι τους ή πράγματι το αγαπάνε; Ετσι δημιουργεί δύσκολες καταστάσεις, εν είδει τεστ, που δοκιμάζουν τις αντοχές και την αγάπη των αναδόχων γονέων. Στην περίπτωση του Σπύρου τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα, γιατί στην οικογένεια υπήρχαν ήδη δύο παιδιά και μάλιστα υιοθετημένα. Ενιωθε παρείσακτος, δεν είχε την αποκλειστική φροντίδα των αναδόχων γονέων του. Τον κράτησαν ενάμιση χρόνο. Επειτα το παιδί επέστρεψε στο ίδρυμα».
Πρόβλημα υγείας
Από τότε ο Σπύρος δεν μπορεί να βρει άλλη οικογένεια. Το πρόβλημα της υγείας του αποθαρρύνει τους υποψήφιους αναδόχους γονείς, παρότι δεν είναι μεταδοτικό. «Το παιδί παρακολουθείται από το Νοσοκομείο Παίδων. Δεν έχει νοσήσει. Είναι μόνο φορέας ιού ηπατίτιδας, ο οποίος μεταδίδεται σε άλλο άνθρωπο μόνο εάν αυτός έχει πληγή ή αμυχή που θα έρθει σε επαφή με το αίμα του Σπύρου», λέει η κ. Κοσσυβάκη. «Δεν μεταδίδεται με τα ούρα. Αν υπήρχε φόβος εύκολης μετάδοσης του ιού, πρώτοι θα ανησυχούσαμε εμείς για τα άλλα παιδιά μας. Το ίδιο και οι δάσκαλοι του σχολείου του, οι οποίοι γνωρίζουν τι να κάνουν σε περίπτωση π.χ. που το παιδί κτυπήσει και έχει αιμορραγία. Θα πρέπει να τον φροντίσουν φορώντας γάντια. Αν δεν έχουν, θα χρειαστούν αρκετό βαμβάκι».
Η Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας φιλοξενεί παιδιά έως 12 ετών. Ποιο θα είναι το μέλλον του Σπύρου, εάν δεν βρει έως τότε αναδόχους γονείς; «Θα μεταστεγαστεί σε ίδρυμα για μεγαλύτερα παιδιά έως την ενηλικίωσή του», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Από τη στιγμή που θα γίνει 18 ετών, η Πολιτεία δεν θα έχει καμία υποχρέωση απέναντί του. Δεν υπάρχουν δομές και θεσμοί για την υποστήριξη των παιδιών που γνώρισαν μόνο τον ιδρυματισμό και επομένως είναι πολύ δύσκολο να σταθούν στα πόδια τους μόνα τους. Γι’ αυτό κάνουμε έκκληση για αναδοχή του Σπύρου».
«Μπορώ να γίνω το παιδί σας;»
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2005 οι μικροί τρόφιμοι της Παιδόπολης Αγιος Ανδρέας έγραψαν έκθεση με τίτλο «Τα Χριστούγεννα». Παραθέτουμε την έκθεση του Σπύρου.
«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που δεν του άρεσαν τα Χριστούγεννα γιατί ένιωθε θλίψη, μοναξιά και έκλαιγε. Γιατί ήθελε τη μαμά του και τον μπαμπά του. Μια μέρα βλέπει έναν χιονάνθρωπο και πήγε και τον διέλυσε. Ο χιονάνθρωπος ήταν ο μπαμπάς του. Ενιωθε πολλή στενοχώρια και είπε στο παιδί: “Εγώ είμαι ο μπαμπάς σου. Εγώ σε αγάπησα, αλλά εσύ δεν με αγαπάς”. Το παιδί έκλαιγε και λέει στον μπαμπά: “Μη φύγεις”. Αλλά εκείνη τη στιγμή έλιωσε ο χιονάνθρωπος. Και την ώρα που έκλαιγε πήγε μια μητέρα εκεί πέρα με το παιδί της και του λέει: “Γιατί κλαις;” Λέει το παιδί: “Δεν έχω οικογένεια και είμαι μόνος μου”. Του λέει η οικογένεια: “Θα σε πάρουμε σπίτι μας”. Το σπίτι τού άρεσε πάρα πολύ. “Μπορώ να είμαι το παιδί σας;” “Ναι, μπορείς να είσαι”».
Η έκθεση είναι αποκαλυπτική για το ποια είναι η μεγαλύτερη προσδοκία του Σπύρου. Οπως άλλωστε και των άλλων παιδιών του ιδρύματος. Θέλουν μια οικογένεια. Κάθε φορά που ένα νέο υποψήφιο ζευγάρι δρασκελίζει το κατώφλι του ιδρύματος, όλα ρωτάνε με αγωνία: «Ηρθαν για μένα; Είναι η σειρά μου;». Το ίδιο ρωτάει και ο Σπύρος, προσδοκώντας ότι θα βρεθούν άνθρωποι εφοδιασμένοι με τα αποθέματα αγάπης και αντοχής που ζητά η περίπτωσή του. Καλή τύχη, Σπύρο.
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
Το δράμα των παιδιών που ζουν εγκαταλελειμμένα σε ιδρύματα συμπυκνώνει η πικρή ιστορία του Σπύρου
Tης Ελευθεριας Τραϊου
Είναι περιττό να ρωτήσεις τι αγαπούν περισσότερο τα εγκαταλελειμμένα παιδιά που φιλοξενούνται στην Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας, στο Καλαμάκι. Δεν προλαβαίνεις να μπεις στους θαλάμους τους και όλα ορμάνε στην αγκαλιά σου. Κρέμονται επάνω σου, λένε το όνομά τους, θέλουν να μάθουν το δικό σου. Αμέσως μετά σου κάνουν την ερώτηση που τα απασχολεί περισσότερο. Ποια είσαι, τι ήρθες να κάνεις; Και καθώς ο μικρός που πρώτος θρονιάστηκε στην αγκαλιά σου, δεν λέει να κατέβει, τα υπόλοιπα, αγκαλιάζοντάς σε όπως μπορούν, ρωτάνε: «Είσαι η μαμά του; Ηρθες να τον πάρεις;». Η «Κ» βρέθηκε στο ίδρυμα Αγιος Ανδρέας μια στιγμή μεγάλης χαράς. Τα παιδιά ετοίμαζαν τα σακίδιά τους για την κατασκήνωση. Μέσα σε αυτό το πανηγύρι ξεχωρίσαμε ένα δεκάχρονο παιδί, το μόνο που δεν μας πλησίασε. Καθόταν στην άκρη ενός κρεβατιού, κλεισμένο στον εαυτό του. Ισα που ψιθύρισε «Σπύρος», όταν ρωτήσαμε το όνομά του. Μισή ώρα αργότερα διαπιστώσαμε ότι αυτό ήταν το παιδί για το οποίο ήθελαν να μιλήσουν στην «Κ» η πρόεδρος του ιδρύματος κ. Ελένη Κοσσυβάκη και η κοινωνική λειτουργός κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. Γιατί ήταν απόμακρος και λυπημένος; Επειδή ο Σπύρος δεν θα πήγαινε κατασκήνωση, αλλά στο νοσοκομείο για εξετάσεις.
Ο Σπύρος, ένα πανέμορφο παιδί, λεπτό, ψηλό, με φίνα χαρακτηριστικά, κάτασπρη επιδερμίδα και τεράστια μαύρα μάτια, είναι «νομικά ελεύθερος» για υιοθεσία ή αναδοχή. Ωστόσο, το παιδί παραμένει στα «αζήτητα», επειδή είναι φορέας ιού ηπατίτιδας. Οι γονείς του τον εγκατέλειψαν στο Κέντρο Βρεφών Η ΜΗΤΕΡΑ, όταν ήταν μόλις 22 ημερών. Η μητέρα του δεν εμφανίστηκε δεύτερη φορά. Ο πατέρας του τον επισκεπτόταν για ένα χρόνο. Επειτα εξαφανίστηκε και αυτός. Το ίδρυμα ΜΗΤΕΡΑ φιλοξενεί εγκαταλειμμένα παιδιά έως έξι ετών. Ετσι, όταν ο Σπύρος έφθασε σε αυτήν την ηλικία, χωρίς να τον ζητήσει κάποια οικογένεια για υιοθεσία ή αναδοχή, μεταστεγάστηκε στον Αγιο Ανδρέα όπου φιλοξενούνται παραμελημένα ή κακοποιημένα παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας (3-12 ετών). Οι προσπάθειες του ιδρύματος να βρεθούν οι Αλβανοί γονείς του μέσω της Διεθνούς Κοινωνικής Υπηρεσίας, δεν απέδωσαν.
Δύσκολη η αναδοχή
Οπως έδειξαν οι πρόσφατες έρευνες της «Κ» για την υιοθεσία και την αναδοχή, ο Σπύρος δύσκολα θα έβρισκε θετούς γονείς (ζητούν μικρά και υγιή παιδιά, βρέφη έως νήπια), ενώ, όσο περνούν τα χρόνια, μειώνονται και οι πιθανότητες να τοποθετηθεί σε ανάδοχη οικογένεια (έχει μόνο τη φροντίδα του παιδιού το οποίο νομικά ανήκει στους βιολογικούς γονείς του). Μπορεί οι ανάδοχοι γονείς να αναλαμβάνουν πιο εύκολα ένα παιδί με προβλήματα υγείας (κυρίως όταν αυτά είναι αναστρέψιμα όπως π.χ. μια καρδιοπάθεια ή μαθησιακές δυσκολίες), αλλά και αυτοί προτιμούν μικρότερες ηλικίες. Ενα παιδί 12 ετών δεν έχει ελπίδες για αναδοχή.
«Η τοποθέτηση του Σπύρου σε ανάδοχη οικογένεια είναι προτεραιότητα για το ίδρυμα», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Η τύχη του χαμογέλασε πριν από δυόμισι χρόνια, όταν τον ανέλαβε μια ανάδοχη οικογένεια, η οποία είχε προηγουμένως υιοθετήσει δύο παιδιά λίγο μεγαλύτερα από τον Σπύρο. Το παιδί έφερε πάνω του τη σφραγίδα του ιδρυματισμού. Δεν είχε ζήσει ποτέ με οικογένεια, με αποτέλεσμα να είναι «διαταρακτικός» στο σπίτι που τον δέχτηκε. Η αναδοχή δεν είναι απλή υπόθεση. Κάθε παιδί θέλει να διασφαλιστεί, να καταλάβει γιατί το πήραν. Είναι ένα μπιμπελό που θα στολίσει το σαλόνι τους ή πράγματι το αγαπάνε; Ετσι δημιουργεί δύσκολες καταστάσεις, εν είδει τεστ, που δοκιμάζουν τις αντοχές και την αγάπη των αναδόχων γονέων. Στην περίπτωση του Σπύρου τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα, γιατί στην οικογένεια υπήρχαν ήδη δύο παιδιά και μάλιστα υιοθετημένα. Ενιωθε παρείσακτος, δεν είχε την αποκλειστική φροντίδα των αναδόχων γονέων του. Τον κράτησαν ενάμιση χρόνο. Επειτα το παιδί επέστρεψε στο ίδρυμα».
Πρόβλημα υγείας
Από τότε ο Σπύρος δεν μπορεί να βρει άλλη οικογένεια. Το πρόβλημα της υγείας του αποθαρρύνει τους υποψήφιους αναδόχους γονείς, παρότι δεν είναι μεταδοτικό. «Το παιδί παρακολουθείται από το Νοσοκομείο Παίδων. Δεν έχει νοσήσει. Είναι μόνο φορέας ιού ηπατίτιδας, ο οποίος μεταδίδεται σε άλλο άνθρωπο μόνο εάν αυτός έχει πληγή ή αμυχή που θα έρθει σε επαφή με το αίμα του Σπύρου», λέει η κ. Κοσσυβάκη. «Δεν μεταδίδεται με τα ούρα. Αν υπήρχε φόβος εύκολης μετάδοσης του ιού, πρώτοι θα ανησυχούσαμε εμείς για τα άλλα παιδιά μας. Το ίδιο και οι δάσκαλοι του σχολείου του, οι οποίοι γνωρίζουν τι να κάνουν σε περίπτωση π.χ. που το παιδί κτυπήσει και έχει αιμορραγία. Θα πρέπει να τον φροντίσουν φορώντας γάντια. Αν δεν έχουν, θα χρειαστούν αρκετό βαμβάκι».
Η Παιδόπολη Αγιος Ανδρέας φιλοξενεί παιδιά έως 12 ετών. Ποιο θα είναι το μέλλον του Σπύρου, εάν δεν βρει έως τότε αναδόχους γονείς; «Θα μεταστεγαστεί σε ίδρυμα για μεγαλύτερα παιδιά έως την ενηλικίωσή του», λέει η κ. Δασκαλάκη. «Από τη στιγμή που θα γίνει 18 ετών, η Πολιτεία δεν θα έχει καμία υποχρέωση απέναντί του. Δεν υπάρχουν δομές και θεσμοί για την υποστήριξη των παιδιών που γνώρισαν μόνο τον ιδρυματισμό και επομένως είναι πολύ δύσκολο να σταθούν στα πόδια τους μόνα τους. Γι’ αυτό κάνουμε έκκληση για αναδοχή του Σπύρου».
«Μπορώ να γίνω το παιδί σας;»
Στις 22 Δεκεμβρίου του 2005 οι μικροί τρόφιμοι της Παιδόπολης Αγιος Ανδρέας έγραψαν έκθεση με τίτλο «Τα Χριστούγεννα». Παραθέτουμε την έκθεση του Σπύρου.
«Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που δεν του άρεσαν τα Χριστούγεννα γιατί ένιωθε θλίψη, μοναξιά και έκλαιγε. Γιατί ήθελε τη μαμά του και τον μπαμπά του. Μια μέρα βλέπει έναν χιονάνθρωπο και πήγε και τον διέλυσε. Ο χιονάνθρωπος ήταν ο μπαμπάς του. Ενιωθε πολλή στενοχώρια και είπε στο παιδί: “Εγώ είμαι ο μπαμπάς σου. Εγώ σε αγάπησα, αλλά εσύ δεν με αγαπάς”. Το παιδί έκλαιγε και λέει στον μπαμπά: “Μη φύγεις”. Αλλά εκείνη τη στιγμή έλιωσε ο χιονάνθρωπος. Και την ώρα που έκλαιγε πήγε μια μητέρα εκεί πέρα με το παιδί της και του λέει: “Γιατί κλαις;” Λέει το παιδί: “Δεν έχω οικογένεια και είμαι μόνος μου”. Του λέει η οικογένεια: “Θα σε πάρουμε σπίτι μας”. Το σπίτι τού άρεσε πάρα πολύ. “Μπορώ να είμαι το παιδί σας;” “Ναι, μπορείς να είσαι”».
Η έκθεση είναι αποκαλυπτική για το ποια είναι η μεγαλύτερη προσδοκία του Σπύρου. Οπως άλλωστε και των άλλων παιδιών του ιδρύματος. Θέλουν μια οικογένεια. Κάθε φορά που ένα νέο υποψήφιο ζευγάρι δρασκελίζει το κατώφλι του ιδρύματος, όλα ρωτάνε με αγωνία: «Ηρθαν για μένα; Είναι η σειρά μου;». Το ίδιο ρωτάει και ο Σπύρος, προσδοκώντας ότι θα βρεθούν άνθρωποι εφοδιασμένοι με τα αποθέματα αγάπης και αντοχής που ζητά η περίπτωσή του. Καλή τύχη, Σπύρο.
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Εμπόριο βρεφών υπό τον μανδύα της νομιμότητας
Ελληνοβουλγαρικά κυκλώματα πωλούν σε άτεκνα ζευγάρια στη χώρα μας εκατοντάδες παιδιά ετησίως
Της Μαριας Δεληθαναση
Παλαιότερα, ζευγάρια από ανεπτυγμένες χώρες υιοθετούσαν παιδιά από αναπτυσσόμενες χώρες, ως πράξη φιλανθρωπίας. Σήμερα, οι γυναίκες στον ανεπτυγμένο κόσμο αποφασίζουν να γίνουν μητέρες σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία. Συνάμα έχει μειωθεί η γονιμότητα του ανδρικού σπέρματος. Ετσι, η υιοθεσία αποτελεί έναν από τους κύριους τρόπους με τους οποίους άτεκνα ζευγάρια γίνονται γονείς χωρίς αναμονή στις λίστες των κοινωνικών υπηρεσιών.
Το εξαιρετικά δυσκίνητο και κάποιες φορές αδιαφανές σύστημα υιοθεσίας σε πολλά κράτη προσφέρει άπλετο χώρο για την εκμετάλλευση φυσικών γονέων, νεογνών, βρεφών και ζευγαριών που επιθυμούν να υιοθετήσουν. Τα ίδια κυκλώματα εμποδίζουν, όπου μπορούν, την ανάπτυξη κοινωνικών υπηρεσιών και πολιτικών για την προστασία των παιδιών.
Κάποια παιδιά ανατρέφονται από τις οικογένειες που τα υιοθετούν στο εξωτερικό, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αυτές οι υιοθεσίες χρησιμοποιούνται για να γίνουν τα παιδιά στη συνέχεια αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τα τελευταία 14 χρόνια, οι απαγωγές και η παράνομη διακίνηση από χειμαζόμενα σε ευημερούντα κράτη έχει μετατραπεί σε άλλο ένα κερδοφόρο παρακλάδι του διεθνούς δικτύου διακίνησης ανθρώπων. Η πλήρης ένδεια και ο ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στις ανατολικές χώρες μετά την κατάρρευση των καθεστώτων τους, μαζί με την ανάπτυξη της «σκοτεινής» πλευράς του Ιντερνετ όπου δρουν παιδόφιλοι και δουλέμποροι έχουν δημιουργήσει μια εφιαλτική, χρυσοφόρα αγορά ανθρώπων...
Εμπλέκονται δικηγόροι, μαιευτήρες
Το εμπόριο βρεφών στην Ευρώπη ανθεί. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες γυναίκες οδηγούνται από τη Βουλγαρία στο απελπισμένο ταξίδι, κατ’ αρχήν προς την Ελλάδα και τη Γαλλία ή –δευτερευόντως– την Ιταλία και την Πορτογαλία. Σύμφωνα με στοιχεία της Europol, η «βιομηχανία» πώλησης βρεφών αποφέρει ένα δισ. ευρώ ετησίως. Η καταπολέμηση της διακίνησης είναι δύσκολη, καθώς οι γυναίκες συνήθως ταξιδεύουν κατά τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης τους νόμιμα και ό,τι γίνεται μετά τη γέννα ενέχει τον μανδύα της νομιμότητας και κατά συνέπεια διαφεύγει του αστυνομικού ελέγχου. Ενα άλλο πρόβλημα που επισημαίνεται είναι η υψηλή ζήτηση βρεφών στην Ελλάδα.
Οπως σημειώνεται, σε κάθε 50 άτεκνα ζευγάρια που κάνουν αίτηση για υιοθεσία, αντιστοιχεί μόλις ένα παιδί. Το πρόβλημα του οργανωμένου εγκλήματος είναι από τα σοβαρότερα στη Βουλγαρία. Στην έκθεση αξιολόγησης των Βρυξελλών της 16ης Μαΐου αναφέρεται ότι η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. ενδέχεται να καθυστερήσει, εάν δεν καταπολεμηθεί επαρκώς το οργανωμένο έγκλημα και η κρατική διαφθορά. Γι’ αυτό και από τον Οκτώβριο 2005 –οπότε είχε παραδοθεί η προηγούμενη έκθεση προόδου– έγιναν αυστηρότεροι οι συνοριακοί έλεγχοι και προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η διαφθορά μεταξύ των δικαστών.
Παρ’ όλα αυτά, το 10%-15% του τουρισμού στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας είναι προϊόν ξεπλύματος μαύρου χρήματος που προέρχεται από ναρκωτικά, πορνεία και παράνομη διακίνηση βρεφών. Κύριο θύμα της «βιομηχανίας» είναι οι γυναίκες Ρομ που κατοικούν στα τσιγγάνικα γκέτο της πόλης. Το οργανωμένο έγκλημα της πόλης δίνει «δάνεια» με υπέρογκα επιτόκια στις γυναίκες αυτές –που συχνά έχουν ήδη πολλά παιδιά– και στη συνέχεια τις εξαναγκάζει να μείνουν έγκυες ή να πουλήσουν τα κυοφορούμενα έμβρυα, προκειμένου να αποπληρώσουν το «δάνειο» από την πώληση του παιδιού τους. Σε άλλες περιπτώσεις, πείθουν αφελείς ανήλικες κοπέλες (τις οποίες φροντίζουν να καταστήσουν έγκυες) ή μέλλουσες μοναχικές μητέρες ότι μια καλή ευκαιρία για εργασία τις περιμένει στην Ελλάδα.
Τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης οι γυναίκες ταξιδεύουν στην Ελλάδα, όπου τις «παραλαμβάνουν» οι Ελληνες και Βούλγαροι συνεργοί της μαφίας του Μπουργκάς. Μένουν κλεισμένες και επιτηρούμενες σε διαμερίσματα μέχρι να γεννήσουν. Οι έμποροι τις μεταφέρουν συστηματικά στους γυναικολόγους-συνεργούς τους, για εξετάσεις και ιατρικές συμβουλές ώστε το κύημα να γεννηθεί υγιές. Αλλά οι γενικότερες συνθήκες ζωής τους είναι κακές. Ζουν υπό καθεστώς συνεχούς εκφοβισμού και σε πολλές περιπτώσεις υφίστανται σωματική κακομεταχείριση ή και βιάζονται.Μόλις γεννηθεί το παιδί στην Ελλάδα, γίνονται άμεσα οι απαραίτητες συμβολαιογραφικές πράξεις, το παιδί παραδίδεται στους θετούς γονείς και η μητέρα επιστρέφει στη Βουλγαρία με ένα μέρος της «πληρωμής». Δυο τρεις μήνες αργότερα, η μητέρα επανέρχεται στην Ελλάδα για να εμφανισθεί στο Πρωτοδικείο, προκειμένου να συναινέσει στην υιοθεσία και να παραλάβει το υπόλοιπο της πληρωμής που συνήθως είναι 1.000 έως 3.000 ευρώ.
Μ’ αυτόν το νομιμοφανή τρόπο έχουν υιοθετηθεί εκατοντάδες παιδιά στη Μακεδονία, την Κρήτη, την Αττική –σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, η Κατερίνη, ο Βόλος, η Αθήνα, το Ηράκλειο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι θετοί γονείς δε γνωρίζουν ότι έχουν πέσει θύματα κυκλώματος οργανωμένου εγκλήματος. Μάλιστα συνήθως πληρώνουν το αντίτιμο μεταφοράς της μητέρας από το εξωτερικό και διαμονής της, μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία δικαστικά. Η τελική τιμή πώλησης στο άτεκνο ζευγάρι κυμαίνεται από 20.000-25.000 ευρώ. Μόλις πριν από δυο χρόνια, η μέση τιμή ήταν 18.000 ευρώ. Αλλά η μεγάλη ζήτηση «ανέβασε» τις τιμές...
Μέλη του κυκλώματος είναι γυναικολόγοι, μαιευτήρες και ιδιωτικές κλινικές, συμβολαιογράφοι και δικηγόροι που επί της ουσίας δεν τιμωρούνται. Σε μαιευτική κλινική της Λαμίας, σε διάστημα περίπου έξι μηνών (Αύγουστος 2005-Μάρτιος 2006) έγιναν 21 γεννήσεις από αλλοδαπές. Οσον αφορά το «προφίλ» των συνενόχων, είναι χαρακτηριστική η περίπτωση δικηγόρου που συνελήφθη πριν από λίγους μήνες για εμπλοκή σε κύκλωμα και αφέθηκε στη συνέχεια ελεύθερος με εγγύηση 15.000 ευρώ. Ηταν υπάλληλος της Γενικής Γραμματείας Τύπου, ο οποίος τα τελευταία δύο χρόνια είχε αποσπαστεί στο υπουργείο Απασχόλησης. Να σημειωθεί ότι κατά τη δεκαετία του 1990 είχε εργασθεί ως ωρομίσθιος καθηγητής στη σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας...
Αγοραπωλησίες και από την Αλβανία
Πριν αρχίσει να δρα το βουλγαρικό κύκλωμα το 2003, εμπόριο βρεφών –αλλά σε μικρότερη έκταση– γινόταν από Αλβανούς. Τον περασμένο Απρίλιο, τρεις Αλβανοί καταδικάσθηκαν από δικαστήριο των Τιράνων για εμπόριο βρεφών στην Ελλάδα. Είχαν συλληφθεί τον Σεπτέμβριο 2002 στην Κορυτσά από την αλβανική αστυνομία. Αφού έπειθαν οικονομικά εξαθλιωμένες γυναίκες να πουλήσουν τα παιδιά τους στην Ελλάδα αντί 800 ευρώ, τους χορηγούσαν πλαστές ταυτότητες και χαρτιά. Τις μετέφεραν σε μαιευτήρια των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης, όπου γεννούσαν τα παιδιά συνήθως με προγραμματισμένη καισαρική. Την επόμενη κιόλας ημέρα, οι γυναίκες έπρεπε να επιστρέψουν στην Αλβανία.
Μάρτυρες στη δίκη αναφέρθηκαν σε μαιευτήρες στα Ιωάννινα, που είχαν εμπλακεί στο κύκλωμα. Οι αλβανικές αρχές ερευνούν τη δράση του δικτύου σε Ελλάδα και Ιταλία, καθώς και την ενδεχόμενη ύπαρξη εμπορίου οργάνων που λαμβάνονται από παιδιά που πέφτουν θύματα τέτοιων κυκλωμάτων. Ερευνες στην Ιταλία αποκάλυψαν δίκτυο εμπορίας βρεφών για παράνομες υιοθεσίες το διάστημα 1998-1999, που αφορούσε οκτώ παιδιά, επτά από την Αλβανία και ένα από τη Λευκορωσία. Τα ζευγάρια που υιοθέτησαν τα παιδιά ήταν από τη Γερμανία και την Αυστρία.
Η περίπτωση της Ρουμανίας
Τη δεκαετία του 1990 τα διεθνή ΜΜΕ γνωστοποίησαν τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν στα ρουμανικά ορφανοτροφεία και πολλά πορτοφόλια άνοιξαν στη Δύση. Τότε εκτιμάται ότι υιοθετήθηκαν 30.000 περίπου παιδιά. Πολλές υιοθεσίες είχαν αίσια κατάληξη. Ομως την κατάσταση εκμεταλλεύθηκαν και κυκλώματα εμπορίας βρεφών που κέρδισαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, πουλώντας τα βρέφη έως και 55.000 δολάρια το καθένα…
Ρουμανικός νόμος του 1997 έθετε τις αλλοδαπές υπηρεσίες υιοθεσίας σε πλεονεκτική θέση. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί μια ολόκληρη «α
γορά» διαφθοράς συνειδήσεων και δωροδοκίας γιατρών, νοσοκόμων, κοινωνικών λειτουργών και δημοσίων υπαλλήλων, ενώ συγχρόνως νέες μητέρες ωθούνταν να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους.
Καθώς το κράτος δεν μπορούσε να ανακόψει τη διαφθορά, τον Ιούλιο 2004, ο τότε Ρουμάνος πρόεδρος Ιλιέσκου υπέγραψε νόμο που έθετε φραγμούς στις διεθνείς υιοθεσίες και τις «υπηρεσίες» τους. Η αμερικανική κυβέρνηση κατηγόρησε τότε τη ρουμανική κυβέρνηση για τον νέο νόμο, υποστηρίζοντας ότι το ρουμανικό κράτος δεν μπορούσε να φροντίσει τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που βρίσκονταν εγκαταλειμμένα στα ιδρύματα. Η Ε.Ε. κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ο νόμος άνοιγε τον δρόμο στους εμπόρους βρεφών. Παρά το κυβερνητικό μορατόριουμ, εκατοντάδες παιδιά συνέχισαν για κάποιο διάστημα να δίνονται για υιοθεσία στο εξωτερικό.
Σήμερα, οι Ρουμάνοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ο νέος νόμος τελικά εξανάγκασε τις δημόσιες υπηρεσίες να πάρουν μέτρα προστασίας των παιδιών και να προσανατολισθούν στην επανασύνδεση των οικογενειών, να δημιουργήσουν ένα νέο σύστημα υιοθεσίας και εναλλακτικές προτάσεις φροντίδας των ανεπιθύμητων παιδιών στα ιδρύματα της χώρας.
Ποιες γυναίκες δίνουν τα παιδιά τους
Παρ’ όλο που η εμπορία βρεφών είναι διευρυμένη στη Βουλγαρία, ελάχιστες περιπτώσεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Το οργανωμένο έγκλημα φροντίζει να ελέγχει απόλυτα τα θύματά του, ώστε οι ιστορίες τους να μην ακούγονται ποτέ. Γι’ αυτό το παράρτημα του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης στη Βουλγαρία θεωρεί εξαιρετική επιτυχία το γεγονός ότι κατόρθωσε να εντοπίσει και να θέσει υπό προστασία 11 μητέρες, θύματα εμπορίας βρεφών.
Σύμφωνα με δύο εκθέσεις του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στη συντριπτική τους πλειονότητα οι μητέρες είναι ηλικίας 18-25 ετών. Πρόκειται για μέλλουσες ανύπανδρες μητέρες (70%), που συνήθως συγκατοικούν με την οικογένειά τους όταν τις προσεγγίζει το κύκλωμα. Σπανιότερα ζουν μόνες τους ή με κάποιον «φίλο». Ενα πολύ μικρότερο ποσοστό είναι παντρεμένες (20%) και ένα 10% είναι χήρες. Μια από τις γυναίκες που περιθάλπεται αυτή τη στιγμή από τον ΔΟΜ ήταν, πριν πουλήσουν το βρέφος της, ήδη μητέρα 10 παιδιών...
Το 77,8% των μητέρων ανήκει σε εθνοτική ομάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΟΜ, το 55,6% των γυναικών αυτών είναι Ρομ (Τσιγγάνες) στην καταγωγή, το 22,2% Πομάκες και μόλις το 22,2% είναι βουλγαρικής εθνικότητας. Η ανέχεια, η κοινωνική απομόνωση και η έλλειψη στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων εξηγούν τη στενή αλληλοσχέτιση κυκλωμάτων εμπορίας και εθνοτικής καταγωγής των θυμάτων. Τα περισσότερα θύματα είναι ήδη έγκυες, όταν στρατολογούνται. Σε ελάχιστες περιπτώσεις, οι γυναίκες αποφασίζουν να κυοφορήσουν για να πουλήσουν το μωρό τους. Καμία γυναίκα δεν εργάζεται την εποχή της προσέγγισης για πώληση του κυήματος.
Η «στρατολόγηση»
Το επίπεδο εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά χαμηλό. Το 33,3% είναι αναλφάβητες, το 33,3% δεν έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και το 33,3% έχει ολοκληρώσει μόλις την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οπως σημειώνεται, το εκπαιδευτικό επίπεδο είναι ακόμη χαμηλότερο από αυτό των γυναικών που χρησιμοποιούνται για σεξουαλική εκμετάλλευση. Είναι, όμως, παρόμοιο με αυτό των ατόμων που χρησιμοποιούνται ως αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα κυκλώματα για δουλεμπόριο εργασίας, επαιτεία και εξαναγκαστική ανήλικη εγκληματικότητα.
Αν και οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν ότι είχαν «καλές» ή «φυσιολογικές» οικογενειακές σχέσεις, στις συνεντεύξεις διαπιστώνεται ότι οι μισές έχουν υπάρξει θύματα κακομεταχείρισης ή βίας. Η «στρατολόγηση» γίνεται συνήθως από κάποιον ξένο άνδρα ή κάποιον γνωστό, αν και μια γυναίκα στρατολογήθηκε από φιλικό πρόσωπο. Οι «στρατολόγοι» είναι συνήθως Ρομ από τη Βουλγαρία και τη χώρα προορισμού. Κάποιοι είναι Βούλγαροι τουρκικής καταγωγής.
Το κύκλωμα ενδιαφέρεται για παιδιά και των δύο φύλων. Πάγια τακτική είναι η μητέρα να μεταφέρεται έγκυος στη χώρα προορισμού και πώλησης του βρέφους και εκεί να γεννά.
Ολες περνούν τα σύνορα νόμιμα και ταξιδεύουν τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης. Συνήθως ταξιδεύουν με αυτοκίνητο ή λεωφορείο, αν και κάποια θύματα ταξιδεύουν αεροπορικώς. Οι δύο κύριες χώρες προορισμού είναι η Γαλλία και η Ελλάδα.
Τη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων εμπορίας (88,9%) σε Ελλάδα και Γαλλία εντόπισαν οι τοπικές διωκτικές αρχές σε συνεργασία με τη βουλγαρική αστυνομία. Σε ένα ελάχιστο ποσοστό (11,1%) οι ίδιες οι μητέρες κατήγγειλαν το γεγονός. Οπως σημειώνεται από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), η συνυπαιτιότητα της μητέρας είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Εξίσου ασαφής είναι ο βαθμός στον οποίον απειλούνται ή εξαναγκάζονται από τους εμπόρους. Κάποιες μέλλουσες μητέρες φαίνεται να υποκύπτουν για χρήματα. Για όσες γυναίκες έχουν ήδη παιδιά, η παράνομη υιοθεσία είναι ένας τρόπος να στηρίξουν οικονομικά τα παιδιά που ήδη έχουν. Σε πολλές περιπτώσεις έχει δοθεί στις γυναίκες υπόσχεση για εργασία στο εξωτερικό. Κάποιες φαίνεται να μην έχουν συνείδηση της κατάστασης στην οποία συμμετέχουν και άλλες, ενώ αρχικά συμφώνησαν να συμμετάσχουν στον έγκλημα, στη συνέχεια το μετάνιωσαν. Αυτό που είπαν οι περισσότερες μητέρες, από τις οποίες έχει πάρει συνεντεύξεις ο ΔΟΜ, είναι ότι τα παιδιά τους θα είχαν μια καλύτερη μοίρα υιοθετημένα από εύπορες οικογένειες στο εξωτερικό.
Οπως σημειώνει ο ΔΟΜ, ένα μείζονος σημασίας θέμα είναι αυτό της επανένωσης. Σε όσες περιπτώσεις τα βρέφη εντοπίστηκαν, επεστράφησαν στη μητέρα. Εγιναν προσπάθειες για να κινητοποιηθεί μηχανισμός υποστήριξης από τις τοπικές αρχές και τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών ώστε να υποστηριχθεί η επανένωση. Ο κίνδυνος επιστροφής των βρεφών στο κύκλωμα εμπορίας είτε για υιοθεσία, είτε σε μεγαλύτερη ηλικία για άλλους σκοπούς παραμένει σοβαρότατο άλυτο πρόβλημα.
Εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα των κοινωνικών συνθηκών που συμβάλλουν στην εμπορία, η «επαναδιακίνηση» αποτελεί σοβαρή απειλή.
Από εγκληματολογική πλευρά, ο καθορισμός της συνυπαιτιότητας της μητέρας είναι απαραίτητος, αλλά και προβληματικός. Διότι η υπερβολική επικέντρωση στην ποινική δίωξη της μητέρας δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις προσπάθειες επανένωσης. Οπως τονίζεται από τον ΔΟΜ, από τη μια πλευρά αγνοείται η σοβαρή κοινωνική θυματοποίηση των μητέρων. Από την άλλη, δεν μπορεί να αγνοηθεί η ποινική συνενοχή των θετών γονέων που επηρεάζει άμεσα τη φροντίδα και την ασφάλεια των υιοθετούμενων παιδιών.
Η παγίδα της φτώχειας
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος αποδέκτης και η Κίνα ο μεγαλύτερος προμηθευτής παγκοσμίως παιδιών για υιοθεσία. Εως τις 16 Οκτωβρίου 2005 στην Κίνα λειτουργούσε δικτυακός τόπος με το όνομα Eachnet που φέρεται ότι δημοπρατούσε αγόρια προς 3.450 ευρώ και κορίτσια προς 1.603 ευρώ...
Ρουμανία, Γουατεμάλα, Ρωσία, Ουγγαρία, Νότια Κορέα και πρόσφατα η Βουλγαρία έχουν υπάρξει άλλοι μεγάλοι «προμηθευτές» βρεφών την τελευταία 15ετία. Ο πόλεμος (π.χ. παιδιά από Καμπότζη τη δεκαετία 1970), η φτώχεια και η διαφθορά αποτελούν τη «σπορά» για την «ανθοφορία» του κερδοφόρου εμπορίου πώλησης βρεφών. Ακόμη και στην ανεπτυγμένη Αυστραλία, πριν από τη θεσμοθέτηση ενός ευνοϊκού για τις μόνες μητέρες νόμου το 1973, πολλές μόνες μητέρες έδιναν τα παιδιά τους προς υιοθεσία. Μετά τη θεσμοθέτηση του νόμου, τα παιδιά που εγκαταλείπονταν μειώθηκαν από 9.798 το 1972 σε 3.337 το 1980.
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
Ελληνοβουλγαρικά κυκλώματα πωλούν σε άτεκνα ζευγάρια στη χώρα μας εκατοντάδες παιδιά ετησίως
Της Μαριας Δεληθαναση
Παλαιότερα, ζευγάρια από ανεπτυγμένες χώρες υιοθετούσαν παιδιά από αναπτυσσόμενες χώρες, ως πράξη φιλανθρωπίας. Σήμερα, οι γυναίκες στον ανεπτυγμένο κόσμο αποφασίζουν να γίνουν μητέρες σε όλο και μεγαλύτερη ηλικία. Συνάμα έχει μειωθεί η γονιμότητα του ανδρικού σπέρματος. Ετσι, η υιοθεσία αποτελεί έναν από τους κύριους τρόπους με τους οποίους άτεκνα ζευγάρια γίνονται γονείς χωρίς αναμονή στις λίστες των κοινωνικών υπηρεσιών.
Το εξαιρετικά δυσκίνητο και κάποιες φορές αδιαφανές σύστημα υιοθεσίας σε πολλά κράτη προσφέρει άπλετο χώρο για την εκμετάλλευση φυσικών γονέων, νεογνών, βρεφών και ζευγαριών που επιθυμούν να υιοθετήσουν. Τα ίδια κυκλώματα εμποδίζουν, όπου μπορούν, την ανάπτυξη κοινωνικών υπηρεσιών και πολιτικών για την προστασία των παιδιών.
Κάποια παιδιά ανατρέφονται από τις οικογένειες που τα υιοθετούν στο εξωτερικό, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις αυτές οι υιοθεσίες χρησιμοποιούνται για να γίνουν τα παιδιά στη συνέχεια αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τα τελευταία 14 χρόνια, οι απαγωγές και η παράνομη διακίνηση από χειμαζόμενα σε ευημερούντα κράτη έχει μετατραπεί σε άλλο ένα κερδοφόρο παρακλάδι του διεθνούς δικτύου διακίνησης ανθρώπων. Η πλήρης ένδεια και ο ευτελισμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας στις ανατολικές χώρες μετά την κατάρρευση των καθεστώτων τους, μαζί με την ανάπτυξη της «σκοτεινής» πλευράς του Ιντερνετ όπου δρουν παιδόφιλοι και δουλέμποροι έχουν δημιουργήσει μια εφιαλτική, χρυσοφόρα αγορά ανθρώπων...
Εμπλέκονται δικηγόροι, μαιευτήρες
Το εμπόριο βρεφών στην Ευρώπη ανθεί. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες γυναίκες οδηγούνται από τη Βουλγαρία στο απελπισμένο ταξίδι, κατ’ αρχήν προς την Ελλάδα και τη Γαλλία ή –δευτερευόντως– την Ιταλία και την Πορτογαλία. Σύμφωνα με στοιχεία της Europol, η «βιομηχανία» πώλησης βρεφών αποφέρει ένα δισ. ευρώ ετησίως. Η καταπολέμηση της διακίνησης είναι δύσκολη, καθώς οι γυναίκες συνήθως ταξιδεύουν κατά τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης τους νόμιμα και ό,τι γίνεται μετά τη γέννα ενέχει τον μανδύα της νομιμότητας και κατά συνέπεια διαφεύγει του αστυνομικού ελέγχου. Ενα άλλο πρόβλημα που επισημαίνεται είναι η υψηλή ζήτηση βρεφών στην Ελλάδα.
Οπως σημειώνεται, σε κάθε 50 άτεκνα ζευγάρια που κάνουν αίτηση για υιοθεσία, αντιστοιχεί μόλις ένα παιδί. Το πρόβλημα του οργανωμένου εγκλήματος είναι από τα σοβαρότερα στη Βουλγαρία. Στην έκθεση αξιολόγησης των Βρυξελλών της 16ης Μαΐου αναφέρεται ότι η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. ενδέχεται να καθυστερήσει, εάν δεν καταπολεμηθεί επαρκώς το οργανωμένο έγκλημα και η κρατική διαφθορά. Γι’ αυτό και από τον Οκτώβριο 2005 –οπότε είχε παραδοθεί η προηγούμενη έκθεση προόδου– έγιναν αυστηρότεροι οι συνοριακοί έλεγχοι και προσπάθεια να αντιμετωπισθεί η διαφθορά μεταξύ των δικαστών.
Παρ’ όλα αυτά, το 10%-15% του τουρισμού στο Μπουργκάς της Βουλγαρίας είναι προϊόν ξεπλύματος μαύρου χρήματος που προέρχεται από ναρκωτικά, πορνεία και παράνομη διακίνηση βρεφών. Κύριο θύμα της «βιομηχανίας» είναι οι γυναίκες Ρομ που κατοικούν στα τσιγγάνικα γκέτο της πόλης. Το οργανωμένο έγκλημα της πόλης δίνει «δάνεια» με υπέρογκα επιτόκια στις γυναίκες αυτές –που συχνά έχουν ήδη πολλά παιδιά– και στη συνέχεια τις εξαναγκάζει να μείνουν έγκυες ή να πουλήσουν τα κυοφορούμενα έμβρυα, προκειμένου να αποπληρώσουν το «δάνειο» από την πώληση του παιδιού τους. Σε άλλες περιπτώσεις, πείθουν αφελείς ανήλικες κοπέλες (τις οποίες φροντίζουν να καταστήσουν έγκυες) ή μέλλουσες μοναχικές μητέρες ότι μια καλή ευκαιρία για εργασία τις περιμένει στην Ελλάδα.
Τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης οι γυναίκες ταξιδεύουν στην Ελλάδα, όπου τις «παραλαμβάνουν» οι Ελληνες και Βούλγαροι συνεργοί της μαφίας του Μπουργκάς. Μένουν κλεισμένες και επιτηρούμενες σε διαμερίσματα μέχρι να γεννήσουν. Οι έμποροι τις μεταφέρουν συστηματικά στους γυναικολόγους-συνεργούς τους, για εξετάσεις και ιατρικές συμβουλές ώστε το κύημα να γεννηθεί υγιές. Αλλά οι γενικότερες συνθήκες ζωής τους είναι κακές. Ζουν υπό καθεστώς συνεχούς εκφοβισμού και σε πολλές περιπτώσεις υφίστανται σωματική κακομεταχείριση ή και βιάζονται.Μόλις γεννηθεί το παιδί στην Ελλάδα, γίνονται άμεσα οι απαραίτητες συμβολαιογραφικές πράξεις, το παιδί παραδίδεται στους θετούς γονείς και η μητέρα επιστρέφει στη Βουλγαρία με ένα μέρος της «πληρωμής». Δυο τρεις μήνες αργότερα, η μητέρα επανέρχεται στην Ελλάδα για να εμφανισθεί στο Πρωτοδικείο, προκειμένου να συναινέσει στην υιοθεσία και να παραλάβει το υπόλοιπο της πληρωμής που συνήθως είναι 1.000 έως 3.000 ευρώ.
Μ’ αυτόν το νομιμοφανή τρόπο έχουν υιοθετηθεί εκατοντάδες παιδιά στη Μακεδονία, την Κρήτη, την Αττική –σε πόλεις όπως η Θεσσαλονίκη, τα Ιωάννινα, η Κατερίνη, ο Βόλος, η Αθήνα, το Ηράκλειο. Σε πολλές περιπτώσεις, οι θετοί γονείς δε γνωρίζουν ότι έχουν πέσει θύματα κυκλώματος οργανωμένου εγκλήματος. Μάλιστα συνήθως πληρώνουν το αντίτιμο μεταφοράς της μητέρας από το εξωτερικό και διαμονής της, μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία δικαστικά. Η τελική τιμή πώλησης στο άτεκνο ζευγάρι κυμαίνεται από 20.000-25.000 ευρώ. Μόλις πριν από δυο χρόνια, η μέση τιμή ήταν 18.000 ευρώ. Αλλά η μεγάλη ζήτηση «ανέβασε» τις τιμές...
Μέλη του κυκλώματος είναι γυναικολόγοι, μαιευτήρες και ιδιωτικές κλινικές, συμβολαιογράφοι και δικηγόροι που επί της ουσίας δεν τιμωρούνται. Σε μαιευτική κλινική της Λαμίας, σε διάστημα περίπου έξι μηνών (Αύγουστος 2005-Μάρτιος 2006) έγιναν 21 γεννήσεις από αλλοδαπές. Οσον αφορά το «προφίλ» των συνενόχων, είναι χαρακτηριστική η περίπτωση δικηγόρου που συνελήφθη πριν από λίγους μήνες για εμπλοκή σε κύκλωμα και αφέθηκε στη συνέχεια ελεύθερος με εγγύηση 15.000 ευρώ. Ηταν υπάλληλος της Γενικής Γραμματείας Τύπου, ο οποίος τα τελευταία δύο χρόνια είχε αποσπαστεί στο υπουργείο Απασχόλησης. Να σημειωθεί ότι κατά τη δεκαετία του 1990 είχε εργασθεί ως ωρομίσθιος καθηγητής στη σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας...
Αγοραπωλησίες και από την Αλβανία
Πριν αρχίσει να δρα το βουλγαρικό κύκλωμα το 2003, εμπόριο βρεφών –αλλά σε μικρότερη έκταση– γινόταν από Αλβανούς. Τον περασμένο Απρίλιο, τρεις Αλβανοί καταδικάσθηκαν από δικαστήριο των Τιράνων για εμπόριο βρεφών στην Ελλάδα. Είχαν συλληφθεί τον Σεπτέμβριο 2002 στην Κορυτσά από την αλβανική αστυνομία. Αφού έπειθαν οικονομικά εξαθλιωμένες γυναίκες να πουλήσουν τα παιδιά τους στην Ελλάδα αντί 800 ευρώ, τους χορηγούσαν πλαστές ταυτότητες και χαρτιά. Τις μετέφεραν σε μαιευτήρια των Ιωαννίνων και της Θεσσαλονίκης, όπου γεννούσαν τα παιδιά συνήθως με προγραμματισμένη καισαρική. Την επόμενη κιόλας ημέρα, οι γυναίκες έπρεπε να επιστρέψουν στην Αλβανία.
Μάρτυρες στη δίκη αναφέρθηκαν σε μαιευτήρες στα Ιωάννινα, που είχαν εμπλακεί στο κύκλωμα. Οι αλβανικές αρχές ερευνούν τη δράση του δικτύου σε Ελλάδα και Ιταλία, καθώς και την ενδεχόμενη ύπαρξη εμπορίου οργάνων που λαμβάνονται από παιδιά που πέφτουν θύματα τέτοιων κυκλωμάτων. Ερευνες στην Ιταλία αποκάλυψαν δίκτυο εμπορίας βρεφών για παράνομες υιοθεσίες το διάστημα 1998-1999, που αφορούσε οκτώ παιδιά, επτά από την Αλβανία και ένα από τη Λευκορωσία. Τα ζευγάρια που υιοθέτησαν τα παιδιά ήταν από τη Γερμανία και την Αυστρία.
Η περίπτωση της Ρουμανίας
Τη δεκαετία του 1990 τα διεθνή ΜΜΕ γνωστοποίησαν τις φρικτές συνθήκες που επικρατούσαν στα ρουμανικά ορφανοτροφεία και πολλά πορτοφόλια άνοιξαν στη Δύση. Τότε εκτιμάται ότι υιοθετήθηκαν 30.000 περίπου παιδιά. Πολλές υιοθεσίες είχαν αίσια κατάληξη. Ομως την κατάσταση εκμεταλλεύθηκαν και κυκλώματα εμπορίας βρεφών που κέρδισαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια, πουλώντας τα βρέφη έως και 55.000 δολάρια το καθένα…
Ρουμανικός νόμος του 1997 έθετε τις αλλοδαπές υπηρεσίες υιοθεσίας σε πλεονεκτική θέση. Το αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί μια ολόκληρη «α
γορά» διαφθοράς συνειδήσεων και δωροδοκίας γιατρών, νοσοκόμων, κοινωνικών λειτουργών και δημοσίων υπαλλήλων, ενώ συγχρόνως νέες μητέρες ωθούνταν να εγκαταλείψουν τα παιδιά τους.
Καθώς το κράτος δεν μπορούσε να ανακόψει τη διαφθορά, τον Ιούλιο 2004, ο τότε Ρουμάνος πρόεδρος Ιλιέσκου υπέγραψε νόμο που έθετε φραγμούς στις διεθνείς υιοθεσίες και τις «υπηρεσίες» τους. Η αμερικανική κυβέρνηση κατηγόρησε τότε τη ρουμανική κυβέρνηση για τον νέο νόμο, υποστηρίζοντας ότι το ρουμανικό κράτος δεν μπορούσε να φροντίσει τα δεκάδες χιλιάδες παιδιά που βρίσκονταν εγκαταλειμμένα στα ιδρύματα. Η Ε.Ε. κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι ο νόμος άνοιγε τον δρόμο στους εμπόρους βρεφών. Παρά το κυβερνητικό μορατόριουμ, εκατοντάδες παιδιά συνέχισαν για κάποιο διάστημα να δίνονται για υιοθεσία στο εξωτερικό.
Σήμερα, οι Ρουμάνοι ειδικοί υποστηρίζουν ότι ο νέος νόμος τελικά εξανάγκασε τις δημόσιες υπηρεσίες να πάρουν μέτρα προστασίας των παιδιών και να προσανατολισθούν στην επανασύνδεση των οικογενειών, να δημιουργήσουν ένα νέο σύστημα υιοθεσίας και εναλλακτικές προτάσεις φροντίδας των ανεπιθύμητων παιδιών στα ιδρύματα της χώρας.
Ποιες γυναίκες δίνουν τα παιδιά τους
Παρ’ όλο που η εμπορία βρεφών είναι διευρυμένη στη Βουλγαρία, ελάχιστες περιπτώσεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας. Το οργανωμένο έγκλημα φροντίζει να ελέγχει απόλυτα τα θύματά του, ώστε οι ιστορίες τους να μην ακούγονται ποτέ. Γι’ αυτό το παράρτημα του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης στη Βουλγαρία θεωρεί εξαιρετική επιτυχία το γεγονός ότι κατόρθωσε να εντοπίσει και να θέσει υπό προστασία 11 μητέρες, θύματα εμπορίας βρεφών.
Σύμφωνα με δύο εκθέσεις του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, στη συντριπτική τους πλειονότητα οι μητέρες είναι ηλικίας 18-25 ετών. Πρόκειται για μέλλουσες ανύπανδρες μητέρες (70%), που συνήθως συγκατοικούν με την οικογένειά τους όταν τις προσεγγίζει το κύκλωμα. Σπανιότερα ζουν μόνες τους ή με κάποιον «φίλο». Ενα πολύ μικρότερο ποσοστό είναι παντρεμένες (20%) και ένα 10% είναι χήρες. Μια από τις γυναίκες που περιθάλπεται αυτή τη στιγμή από τον ΔΟΜ ήταν, πριν πουλήσουν το βρέφος της, ήδη μητέρα 10 παιδιών...
Το 77,8% των μητέρων ανήκει σε εθνοτική ομάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΟΜ, το 55,6% των γυναικών αυτών είναι Ρομ (Τσιγγάνες) στην καταγωγή, το 22,2% Πομάκες και μόλις το 22,2% είναι βουλγαρικής εθνικότητας. Η ανέχεια, η κοινωνική απομόνωση και η έλλειψη στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων εξηγούν τη στενή αλληλοσχέτιση κυκλωμάτων εμπορίας και εθνοτικής καταγωγής των θυμάτων. Τα περισσότερα θύματα είναι ήδη έγκυες, όταν στρατολογούνται. Σε ελάχιστες περιπτώσεις, οι γυναίκες αποφασίζουν να κυοφορήσουν για να πουλήσουν το μωρό τους. Καμία γυναίκα δεν εργάζεται την εποχή της προσέγγισης για πώληση του κυήματος.
Η «στρατολόγηση»
Το επίπεδο εκπαίδευσης είναι εξαιρετικά χαμηλό. Το 33,3% είναι αναλφάβητες, το 33,3% δεν έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια εκπαίδευση και το 33,3% έχει ολοκληρώσει μόλις την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Οπως σημειώνεται, το εκπαιδευτικό επίπεδο είναι ακόμη χαμηλότερο από αυτό των γυναικών που χρησιμοποιούνται για σεξουαλική εκμετάλλευση. Είναι, όμως, παρόμοιο με αυτό των ατόμων που χρησιμοποιούνται ως αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα κυκλώματα για δουλεμπόριο εργασίας, επαιτεία και εξαναγκαστική ανήλικη εγκληματικότητα.
Αν και οι περισσότερες γυναίκες θεωρούν ότι είχαν «καλές» ή «φυσιολογικές» οικογενειακές σχέσεις, στις συνεντεύξεις διαπιστώνεται ότι οι μισές έχουν υπάρξει θύματα κακομεταχείρισης ή βίας. Η «στρατολόγηση» γίνεται συνήθως από κάποιον ξένο άνδρα ή κάποιον γνωστό, αν και μια γυναίκα στρατολογήθηκε από φιλικό πρόσωπο. Οι «στρατολόγοι» είναι συνήθως Ρομ από τη Βουλγαρία και τη χώρα προορισμού. Κάποιοι είναι Βούλγαροι τουρκικής καταγωγής.
Το κύκλωμα ενδιαφέρεται για παιδιά και των δύο φύλων. Πάγια τακτική είναι η μητέρα να μεταφέρεται έγκυος στη χώρα προορισμού και πώλησης του βρέφους και εκεί να γεννά.
Ολες περνούν τα σύνορα νόμιμα και ταξιδεύουν τους πρώτους μήνες της εγκυμοσύνης. Συνήθως ταξιδεύουν με αυτοκίνητο ή λεωφορείο, αν και κάποια θύματα ταξιδεύουν αεροπορικώς. Οι δύο κύριες χώρες προορισμού είναι η Γαλλία και η Ελλάδα.
Τη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων εμπορίας (88,9%) σε Ελλάδα και Γαλλία εντόπισαν οι τοπικές διωκτικές αρχές σε συνεργασία με τη βουλγαρική αστυνομία. Σε ένα ελάχιστο ποσοστό (11,1%) οι ίδιες οι μητέρες κατήγγειλαν το γεγονός. Οπως σημειώνεται από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης (ΔΟΜ), η συνυπαιτιότητα της μητέρας είναι δύσκολο να ανιχνευθεί. Εξίσου ασαφής είναι ο βαθμός στον οποίον απειλούνται ή εξαναγκάζονται από τους εμπόρους. Κάποιες μέλλουσες μητέρες φαίνεται να υποκύπτουν για χρήματα. Για όσες γυναίκες έχουν ήδη παιδιά, η παράνομη υιοθεσία είναι ένας τρόπος να στηρίξουν οικονομικά τα παιδιά που ήδη έχουν. Σε πολλές περιπτώσεις έχει δοθεί στις γυναίκες υπόσχεση για εργασία στο εξωτερικό. Κάποιες φαίνεται να μην έχουν συνείδηση της κατάστασης στην οποία συμμετέχουν και άλλες, ενώ αρχικά συμφώνησαν να συμμετάσχουν στον έγκλημα, στη συνέχεια το μετάνιωσαν. Αυτό που είπαν οι περισσότερες μητέρες, από τις οποίες έχει πάρει συνεντεύξεις ο ΔΟΜ, είναι ότι τα παιδιά τους θα είχαν μια καλύτερη μοίρα υιοθετημένα από εύπορες οικογένειες στο εξωτερικό.
Οπως σημειώνει ο ΔΟΜ, ένα μείζονος σημασίας θέμα είναι αυτό της επανένωσης. Σε όσες περιπτώσεις τα βρέφη εντοπίστηκαν, επεστράφησαν στη μητέρα. Εγιναν προσπάθειες για να κινητοποιηθεί μηχανισμός υποστήριξης από τις τοπικές αρχές και τις υπηρεσίες προστασίας παιδιών ώστε να υποστηριχθεί η επανένωση. Ο κίνδυνος επιστροφής των βρεφών στο κύκλωμα εμπορίας είτε για υιοθεσία, είτε σε μεγαλύτερη ηλικία για άλλους σκοπούς παραμένει σοβαρότατο άλυτο πρόβλημα.
Εάν δεν επιλυθεί το πρόβλημα των κοινωνικών συνθηκών που συμβάλλουν στην εμπορία, η «επαναδιακίνηση» αποτελεί σοβαρή απειλή.
Από εγκληματολογική πλευρά, ο καθορισμός της συνυπαιτιότητας της μητέρας είναι απαραίτητος, αλλά και προβληματικός. Διότι η υπερβολική επικέντρωση στην ποινική δίωξη της μητέρας δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις προσπάθειες επανένωσης. Οπως τονίζεται από τον ΔΟΜ, από τη μια πλευρά αγνοείται η σοβαρή κοινωνική θυματοποίηση των μητέρων. Από την άλλη, δεν μπορεί να αγνοηθεί η ποινική συνενοχή των θετών γονέων που επηρεάζει άμεσα τη φροντίδα και την ασφάλεια των υιοθετούμενων παιδιών.
Η παγίδα της φτώχειας
Οι ΗΠΑ είναι ο μεγαλύτερος αποδέκτης και η Κίνα ο μεγαλύτερος προμηθευτής παγκοσμίως παιδιών για υιοθεσία. Εως τις 16 Οκτωβρίου 2005 στην Κίνα λειτουργούσε δικτυακός τόπος με το όνομα Eachnet που φέρεται ότι δημοπρατούσε αγόρια προς 3.450 ευρώ και κορίτσια προς 1.603 ευρώ...
Ρουμανία, Γουατεμάλα, Ρωσία, Ουγγαρία, Νότια Κορέα και πρόσφατα η Βουλγαρία έχουν υπάρξει άλλοι μεγάλοι «προμηθευτές» βρεφών την τελευταία 15ετία. Ο πόλεμος (π.χ. παιδιά από Καμπότζη τη δεκαετία 1970), η φτώχεια και η διαφθορά αποτελούν τη «σπορά» για την «ανθοφορία» του κερδοφόρου εμπορίου πώλησης βρεφών. Ακόμη και στην ανεπτυγμένη Αυστραλία, πριν από τη θεσμοθέτηση ενός ευνοϊκού για τις μόνες μητέρες νόμου το 1973, πολλές μόνες μητέρες έδιναν τα παιδιά τους προς υιοθεσία. Μετά τη θεσμοθέτηση του νόμου, τα παιδιά που εγκαταλείπονταν μειώθηκαν από 9.798 το 1972 σε 3.337 το 1980.
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Ζητούνται επειγόντως ανάδοχοι γονείς
Δρόμος μετ’ εμποδίων η διαδικασία εύρεσης μιας ζεστής αγκαλιάς για τα παιδιά που δεν είναι νομικά ελεύθερα προς υιοθεσία
Τησ Ελευθεριας Τραϊου
Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ενηλικιώθηκαν σε ιδρύματα παιδικής προστασίας. Αν ερωτηθούν πού μεγάλωσαν, απαντούν: «Σε ίδρυμα, αλλά είμαι της μητέρας μου». Οι φυσικοί γονείς τους δεν συναίνεσαν να δοθούν για υιοθεσία ή αναδοχή. Ισως να μην χειρίστηκαν καλά το θέμα οι κοινωνικές και νομικές υπηρεσίες. Μπορεί, όμως, κάποια παιδιά να έμειναν στα «αζήτητα» επειδή ήταν μεγάλης ηλικίας όταν εγκαταλείφθηκαν στο ίδρυμα. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο απλά για τη νομική τακτοποίηση των εγκαταλειμμένων παιδιών, καθώς ο τελευταίος νόμος (1996) για την υιοθεσία και την αναδοχή περιλαμβάνει επιτυχείς ρυθμίσεις με άξονα το συμφέρον του παιδιού. Τα ήθη όμως της κοινωνίας μας δεν βελτιώθηκαν το ίδιο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι σημερινοί θετοί και ανάδοχοι γονείς θέλουν βρέφη ή μικρά νήπια, και πολύ λιγότερο μεγαλύτερα παιδιά.
Η «Κ» μετά την πρόσφατη έρευνα για την υιοθεσία, ασχολείται σήμερα με τον ηπιότερο θεσμό της αναδοχής, ο οποίος δεν καταλύει τους συγγενικούς δεσμούς του παιδιού με τους γεννήτορές του. Το παιδί απολαμβάνει προσωρινά τη φροντίδα μιας ανάδοχης οικογένειας, η οποία θα το αποχωριστεί εάν οι φυσικοί γονείς αποδείξουν στο δικαστήριο ότι ξεπέρασαν το πρόβλημα που τους ανάγκασε να το εγκαταλείψουν και είναι σε θέση να αναλάβουν τα γονικά τους καθήκοντα. Η προοπτική αυτή αποθαρρύνει όσους σκέφτονται την αναδοχή ως ένα μεταβατικό στάδιο για την υιοθεσία. Οχι όμως εκείνους που αποδέχονται πλήρως τον ρόλο του ανάδοχου γονέα, προσφέροντας στο παιδί μια αγκαλιά, για όσο καιρό αυτό θα τη χρειαστεί. Τέλος, υπάρχουν ανάδοχοι γονείς που αναλαμβάνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, τα οποία κατά κανόνα δεν τα παίρνουν πίσω οι γεννήτορές τους.
Σήμερα η πολιτεία ετοιμάζεται να ενισχύσει νομοθετικά και οικονομικά τον θεσμό της αναδοχής. Το νέο σχέδιο προεδρικού διατάγματος για την αναδιοργάνωση του θεσμού βρίσκεται στη φάση της τελικής επεξεργασίας (ελπίζουμε να μην χρειαστεί μια τετραετία για να υπογραφεί, λένε άνθρωποι που γνωρίζουν τα πράγματα), ενώ η πρόταση του υπουργείου Υγείας για διπλασιασμό των επιδομάτων στις ανάδοχες οικογένειες, είναι υπό εξέταση στο υπουργείο Οικονομικών.
Ελάχιστες αιτήσεις δέχονται τα Ιδρύματα«Αν υπάρχει χώρος στην καρδιά μας, υπάρχει και στο σπίτι μας», διαβάζουμε σε ενημερωτικό φυλλάδιο του Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ» για την αναδοχή. Κοινή διαπίστωση των ιδρυμάτων που φιλοξενούν εγκαταλειμμένα παιδιά, είναι ότι ο θεσμός αυτός είναι ελάχιστα γνωστός. Είναι αυτός ο μόνος λόγος για τον οποίο δέχονται ελάχιστες αιτήσεις για αναδοχές;
«Η αναδοχή προϋποθέτει γενναιοδωρία», λέει ο παιδοψυχίατρος κ. Γρηγόρης Αμπατζόγλου, αναπλ. καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ. «Σημαίνει ότι μπορείς να μεγαλώσεις το παιδί κάποιου άλλου, χωρίς να θέλεις οπωσδήποτε να γίνεις γονιός του. Αυτή βέβαια είναι η ιδανική εκδοχή. Στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι σκέφτονται την αναδοχή ως μεταβατικό στάδιο για την υιοθεσία. Η αναδοχή είναι επίσης δείγμα προοδευτικότητας. Στη νομοθεσία και στην κοινωνία. Οι περιπτώσεις των υιοθετημένων ανθρώπων που αναζητούν έπειτα από χρόνια τους φυσικούς γονείς τους, δείχνει πόσο βασικό είναι το θέμα της καταγωγής. Ο νόμος έχει σεβαστεί αυτό το δικαίωμα, πράγμα που σημαίνει ότι η καταγωγή έχει ισχυροποιηθεί. Σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι που αδυνατούν να φροντίσουν τα παιδιά τους, δεν θέλουν να πάψουν να είναι γονείς τους.
Δυσκολίες
Η αναδοχή αναγνωρίζει, νομικά τουλάχιστον, τα δικαιώματα του φυσικού γονέα, γεγονός που την καθιστά πιο γρήγορη και ήπια λύση: οι φυσικοί γονείς συναινούν πιο εύκολα για αναδοχή και έτσι το παιδί μεγαλώνει σε οικογένεια και όχι σε ίδρυμα».
Αυτό δεν σημαίνει ότι στην αναδοχή δεν υπάρχουν δυσκολίες (νομικές κ.ά.). Υπάρχουν μάλιστα ειδικοί που υποστηρίζουν ότι αυτή ενέχει κάποιους «κινδύνους» για το παιδί αλλά και για τις περιπτώσεις των αναδόχων γονέων που έχουν μια σύγχυση όσον αφορά τους ρόλους τους.
«Υπάρχει η άποψη ότι δεν πρέπει να κρατάμε το παιδί στο ίδρυμα, γιατί το αποτέλεσα θα είναι ο ιδρυματισμός του και ό,τι αυτός συνεπάγεται για την ψυχοσωματική ανάπτυξή του», λέει στην «Κ» ο κ. Δημοσθένης Μαργαρίτης, διευθυντής του Αναρρωτηρίου Πεντέλης (πρώην ΠΙΚΠΑ). «Το ερώτημα τίθεται όταν έχουμε παιδιά με μεγάλες πιθανότητες να είναι «νομικά ελεύθερα» για υιοθεσία, σε έξι μήνες με ένα χρόνο. Είναι προς το συμφέρον του παιδιού να δοθεί σε αναδοχή αυτό το διάστημα; Οι απόψεις των επιστημόνων διίστανται. Πώς να αποκόψεις ένα παιδί από τους ανάδοχους γονείς με τους οποίους έζησε έξι μήνες ή ένα χρόνο και να το δώσεις στο πρώτο ζευγάρι από τη λίστα των προεγκεκριμένων υποψήφιων θετών γονέων; Για το λόγο αυτό έχουμε χωριστή λίστα αναδόχων γονέων, οι οποίοι ενημερώνονται επακριβώς για το ρόλο τους. Κάνουμε βέβαια και υιοθεσίες μέσω αναδοχής, αλλά αυτές αφορούν κυρίως παιδιά μας, που είναι σε αναδοχή 8, 10 και 12 χρόνια, με το προηγούμενο καθεστώς του ΠΙΚΠΑ. Οσα από αυτά «απελευθερώνονται νομικά» καθώς περνούν τα χρόνια, μπορούν να υιοθετηθούν από τις ανάδοχες οικογένειές τους, εάν αυτές το επιθυμούν».
Το Αναρρωτήριο Πεντέλης έχει τον μεγαλύτερο αριθμό παιδιών σε αναδοχή: εποπτεύει 261 ανάδοχες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα. Ακολουθούν η Παιδόπολη «Αγιος Ανδρέας» στο Καλαμάκι με 210 ανάδοχες οικογένειες και το ΜΗΤΕΡΑ με 75. Οι ανάδοχες οικογένειες μπορούν να ζητήσουν περισσότερα παιδιά (σύνηθες, άλλωστε, όταν υπάρχουν αδέλφια) και ανάλογα με την κατάσταση του παιδιού λαμβάνουν επίδομα για τα έξοδά του έως την ενηλικίωσή του (18 ετών). Οπως προκύπτει από τις κατηγορίες επιδομάτων, πολλά παιδιά για αναδοχή έχουν περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας.
Διπλασιασμός επιδομάτων
Η πρόταση του υπουργείου Υγείας για τον διπλασιασμό των επιδομάτων, προβλέπει: Για υγιή παιδιά επίδομα 400 ευρώ (αντί των 200 ευρώ που δίνονται σήμερα). Για ελαφρές αναπηρίες και ελαφρές ψυχικές διαταραχές, 500 ευρώ (αντί 270 ευρώ). Για βαριές αναπηρίες, 600 ευρώ (αντί 350 ευρώ). Για ειδικά νοσήματα και λοιμώξεις (π.χ. έιτζ) 900 ευρώ (αντί 740 ευρώ). Η πρόταση αυτή αφορά τις αναδοχές του Αναρρωτηρίου Πεντέλης, του «Αγίου Ανδρέα» και του ΜΗΤΕΡΑ. Στην ερώτηση γιατί δεν περιλαμβάνονται οι Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας, οι οποίες το 2005 έγιναν ΝΠΔΔ, με δυνατότητα να προβαίνουν και αυτές σε υιοθεσίες ή αναδοχές, το υπουργείο Υγείας απάντησε ότι τα συγκεκριμένα ιδρύματα δεν είχαν το χρόνο να παρουσιάσουν λίστες αναδοχών.
Απαραίτητη η εντολή εισαγγελέα
Αναδοχή παιδιού μπορεί να συσταθεί με ιδιωτική σύμβαση ανάμεσα στους φυσικούς και τους αναδόχους γονείς, με ενημέρωση των αρμόδιων υπηρεσιών. Τα περισσότερα όμως παιδιά για αναδοχή διακινούνται από τα ιδρύματα παιδικής προστασίας, όπου φθάνουν συνήθως με εισαγγελική εντολή. Πολλά είναι παραμελημένα ή κακοποιημένα, όπως τα παιδιά της Παιδόπολης «Αγιος Ανδρέας».
Το ίδρυμα αυτό φιλοξενεί σήμερα 27 παιδιά, ηλικίας 6-12 ετών. «Για λίγα μόνο από αυτά έχουμε λάβει από το δικαστήριο την επιμέλεια, απαραίτητη προϋπόθεση για να προβούμε σε αναδοχή», λέει η προϊσταμένη του Τμήματος Πρόνοιας κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. «Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν έχει υπάρξει συναίνεση των φυσικών γονέων για αναδοχή, ούτε αναπλήρωσή της από το δικαστή. Για να ξεφύγουν λίγο τα παιδιά αυτά από τη ζωή του ιδρύματος, οργανώσαμε πρόγραμμα φιλοξενίας σε εθελόντριες-οικογένειες που τα παίρνουν ένα απόγευμα, κάποιο Σαββατοκύριακο, λίγες μέρες τις γιορτές ή το καλοκαίρι.
Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν πιο ευέλικτες και σύντομες οι νομικές διαδικασίες για τη μεταφορά της επιμέλειας στα ιδρύματα. Τα παραμελημένα παιδιά έχουν ανάγκη από τη φροντίδα μιας οικογένειας και όχι την επιπλέον ψυχολογική επιβάρυνση που συνεπάγεται η μακρά
παραμονή σε ίδρυμα».
Πολύ πιο δύσκολα βρίσκουν ανάδοχη οικογένεια τα παιδιά με αναπηρίες, με αποτέλεσμα, μεγαλώνοντας, να μεταστεγάζονται σε άλλα ιδρύματα. «Στο ΜΗΤΕΡΑ, το 25% από τα 90 παιδιά (βρέφη και νήπια) που φιλοξενούμε, έχουν σοβαρά προβλήματα (τύφλωση, νοητική υστέρηση κ.ά.)», λέει η κ. Ελευθερία Ψαρρά, Προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας. «Τα παιδιά αυτά χρειάζονται ένα προστατευμένο περιβάλλον, ανθρώπους που θα ασχολούνται περισσότερο μαζί τους, και όχι επιπλέον τις επιβαρύνσεις του ιδρυματισμού. Επίσης, να προσθέσω ότι το ΜΗΤΕΡΑ συνεχίζει να έχει την ευθύνη των παιδιών που έχει δώσει σε αναδοχή, ακόμη και μετά την ενηλικίωσή τους. Νομίζω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να μεριμνήσει για τα άτομα αυτά, με ειδικές υποδομές ή θεσμούς (π.χ. αναδοχή ενηλίκων). Αυτό θα μπορούσε να γίνει στο πλαίσιο της γενικότερης αναβάθμισης του θεσμού της αναδοχής, που επιβάλλεται να γίνει για πολλούς λόγους. Π.χ. δεν γίνεται να εποπτεύονται όλες οι περιπτώσεις από την Αθήνα. Θα ήταν πιο αποτελεσματικό να υπάρχουν οργανωμένες υπηρεσίες ανά νομό, στελεχωμένες ή συνεργαζόμενες με διεπιστημονικές ομάδες που θα συνεκτιμούν τι είναι καλύτερο για το κάθε παιδί. Γιατί κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή».
18χρονη φοιτήτρια
«Με στήριξαν και θα πάρω το όνομά τους»
Εμαθαν τι είναι η αναδοχή τυχαία, από τηλεοπτική εκπομπή. Λίγο καιρό αργότερα δρασκέλισαν το κατώφλι ενός ιδρύματος, το οποίο άρχισαν να επισκέπτονται για την επιβαλλόμενη κοινωνική έρευνα καταλληλότητας αναδόχων γονέων. Σε μία από τις επισκέψεις, έφθασαν την ώρα που επέστρεφαν τα παιδιά του ιδρύματος από το σχολείο. Δύο από αυτά τους είπαν πρόσχαρα «γεια σας, τι κάνετε;». Πρώτα το κορίτσι. Μετά ο μικρός που την ακολουθούσε. Ηταν τα μόνα παιδιά που τους χαιρέτησαν. Συμπτωματικά, αυτά τα δύο παιδιά τους πρότεινε το ίδρυμα για αναδοχή. Τα έβγαλαν έξω μερικές φορές για φαγητό. Να γνωριστούν. Επειτα πρότειναν στα παιδιά να περάσουν λίγες μέρες μαζί στο σπίτι τους, κοντά στη θάλασσα. Ηταν Ιούλιος, όπως τώρα, δέκα χρόνια πριν. Τα παιδιά είναι ακόμη εκεί.
«Ο μικρός ήταν ανοικτό παιδί, του άρεσε αυτό που βρήκε», λέει στην «Κ» η ανάδοχη μητέρα. «Με το κορίτσι τα πράγματα ήταν για καιρό δύσκολα. Παρέμενε προσκολλημένη στη φυσική μητέρα της, η οποία ζητούσε να τα δει σπάνια, μια φορά στους πέντε-έξι μήνες. Ηταν σχεδόν αναλφάβητα. Μαθητές της Β' και Δ' Δημοτικού, που δεν ήξεραν να γράφουν. Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να τα καταφέρουμε στο σχολείο. Και στην κοινή ζωή μας. Αξιζε τον κόπο. Δεν μας απασχόλησε που η μητέρα τους συναίνεσε μόνο για αναδοχή, αλλά όχι για υιοθεσία. Θέλαμε να φροντίσουμε δυο παιδιά. Γρήγορα τα νιώσαμε δικά μας. Πήραμε δυο παιδάκια τρομαγμένα, αδύνατα. Σήμερα τα καμαρώνουμε. Η μεγάλη μας μπήκε μόλις στο πανεπιστήμιο».
Φοιτήτρια από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, δέχτηκε να μιλήσει και η ίδια για τη ζωή της. «Εβλεπα τη φυσική μητέρα μου σαν θεό. Δεν ξέρω γιατί. Παρότι δεν με αγαπούσε, θεωρούσα προδοσία να πω μια άλλη γυναίκα μητέρα. Ενιωθα ενοχές. Ημουν το δεύτερο παιδί της και η πρώτη κόρη. Εγώ έπρεπε να μαγειρεύω, να φροντίζω τα τρία μικρότερα αδέλφια. Εγώ να τα προστατεύω όταν τα χτυπούσε. Ετσι, έτρωγα το περισσότερο ξύλο. Μου πέταγε καρέκλες, ζώνες. Ο,τι έβρισκε. Πριν από λίγα χρόνια έβαλε στο ίδρυμα τα δύο μικρότερα. Ετσι τη βλέπαμε λίγο παραπάνω. Οταν τα επισκεπτόταν, μας πήγαιναν οι ανάδοχοι γονείς μας να τη δούμε. Δεν με ρώτησε ποτέ αν ζω καλά, πώς τα πάω στο σχολείο, αν έχω φίλους. Μιλούσε μόνο για τον εαυτό της. Τι τράβαγε από τον ένα και τον άλλο. Επέστρεφα στο σπίτι αγρίμι».
Δεν ανέφερες καθόλου τον φυσικό πατέρα σου, παρατηρήσαμε κάποια στιγμή. «Η μάνα μου βρήκε έναν σύζυγο για να δώσει επίθετο στα παιδιά που έκανε με άλλους άντρες. Το κατάλαβα σε ηλικία πέντε ετών, όταν ο υποτιθέμενος φυσικός μου πατέρας, έβριζε, όταν μάλωνε με τη μητέρα μου, τον πραγματικό βιολογικό μου πατέρα. Το ίδιο γινόταν με τα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή η μητέρα μου του είπε ένα τρομερό ψέμα για μένα. Αρχισε να με δέρνει και αυτός. Κάποτε τον σιχαινόμουν. Σήμερα τον θεωρώ θύμα. Και κακομοίρη. Δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, αλλά δεχόταν εκείνα της μάνας μου για να έχει επίδομα πολυτέκνου. Ολα αυτά με καταδιώκουν στους εφιάλτες μου. Αρχίζω όμως να πατάω στα πόδια μου και τώρα που ενηλικιώθηκα θα ζητήσω να πάρω το όνομα των ανθρώπων που με στήριξαν και θεωρώ γονείς μου».
11χρονο αγόρι
«Θα ξαναζήσει τα χρόνια που έχασε»
Παντρεύτηκαν το 2004. Η σύζυγος ήταν 40 ετών και η μόνη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδί ήταν με εξωσωματική γονιμοποίηση. Σε ένα χρόνο έκαναν τέσσερις προσπάθειες. Χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
«Ηταν εξαιρετικά οδυνηρό. Σαν να ζούσαμε μια άλλη ζωή αυτό τον χρόνο. Ιδίως εγώ. Με τις εξωσωματικές η γυναίκα κλείνεται σε έναν άλλο κόσμο, σε άλλο πλανήτη. Μαζί με τις ψυχικές αντοχές, δοκιμάζεται και το σώμα της. Ημουν αθλητικός τύπος και έγινα σαν μπαλόνι. Πήρα σαράντα κιλά», λέει στην «Κ» η σύζυγος. «Στον γάμο μας είχε πέσει μια σκιά. Τότε έμαθα τυχαία για τις αναδοχές. Οταν συνειδητοποίησα πόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά ζουν «παρκαρισμένα» σε ιδρύματα, σκέφτηκα ότι είναι εγωιστικό να θέλω με κάθε τίμημα να γεννήσω δικό μου παιδί. Μια τέτοια στάση δεν έδειχνε αγάπη για τα παιδιά, ούτε διάθεση να προχωρήσω τη ζωή μου. Συζήτησα με τον σύζυγό μου την προοπτική της αναδοχής. Αποδέχθηκε πιο δύσκολα από μένα ότι δεν θα κάναμε δικό μας παιδί. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες το αποφασίσαμε. Δεν θέλαμε να χάσουμε άλλο χρόνο.
Απευθυνθήκαμε σε ίδρυμα που φιλοξενεί βρέφη και νήπια. Παιδιά περιζήτητα για υιοθεσία. Μας εξήγησαν ότι σαν ανάδοχοι γονείς θα χάναμε το παιδί σε περίπτωση που αυτό ήταν νομικά έτοιμο για υιοθεσία. Θα το έπαιρνε το πρώτο ζευγάρι από τη λίστα των υποψήφιων θετών γονέων. Ποιος μπορεί να αποχωριστεί ένα παιδί που κράτησε στην αγκαλιά του; Απευθυνθήκαμε σε ίδρυμα με μεγαλύτερα παιδιά (6-12) ετών, τα οποία δύσκολα βρίσκουν ανάδοχη οικογένεια, με αποτέλεσμα να μεταστεγάζονται μεγαλώνοντας σε άλλα ιδρύματα. Ζητήσαμε ένα παιδί 6 έως 10 ετών. Οταν η κοινωνική λειτουργός μας ειδοποίησε ότι έχει ένα παιδί 11 ετών, με το οποίο εκτιμούσε ότι θα δέναμε αμέσως, δεν διστάσαμε ούτε στιγμή.
Εδώ και δύο μήνες είναι στο σπίτι μας. Είναι ένας άγγελος. Κοιτάζω τα δαχτυλάκια του που είναι μία σταλίτσα, διαπιστώνω την ανάγκη του να ξαναζήσει σε μια ζεστή αγκαλιά τις ηλικίες που έχασε χωρίς χάδι, και αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν οι άνθρωποι να πετάνε στον κάδο αυτά τα παιδιά για ένα μωρό;».
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
Δρόμος μετ’ εμποδίων η διαδικασία εύρεσης μιας ζεστής αγκαλιάς για τα παιδιά που δεν είναι νομικά ελεύθερα προς υιοθεσία
Τησ Ελευθεριας Τραϊου
Υπάρχουν συνάνθρωποί μας που ενηλικιώθηκαν σε ιδρύματα παιδικής προστασίας. Αν ερωτηθούν πού μεγάλωσαν, απαντούν: «Σε ίδρυμα, αλλά είμαι της μητέρας μου». Οι φυσικοί γονείς τους δεν συναίνεσαν να δοθούν για υιοθεσία ή αναδοχή. Ισως να μην χειρίστηκαν καλά το θέμα οι κοινωνικές και νομικές υπηρεσίες. Μπορεί, όμως, κάποια παιδιά να έμειναν στα «αζήτητα» επειδή ήταν μεγάλης ηλικίας όταν εγκαταλείφθηκαν στο ίδρυμα. Σήμερα τα πράγματα είναι πιο απλά για τη νομική τακτοποίηση των εγκαταλειμμένων παιδιών, καθώς ο τελευταίος νόμος (1996) για την υιοθεσία και την αναδοχή περιλαμβάνει επιτυχείς ρυθμίσεις με άξονα το συμφέρον του παιδιού. Τα ήθη όμως της κοινωνίας μας δεν βελτιώθηκαν το ίδιο, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι οι σημερινοί θετοί και ανάδοχοι γονείς θέλουν βρέφη ή μικρά νήπια, και πολύ λιγότερο μεγαλύτερα παιδιά.
Η «Κ» μετά την πρόσφατη έρευνα για την υιοθεσία, ασχολείται σήμερα με τον ηπιότερο θεσμό της αναδοχής, ο οποίος δεν καταλύει τους συγγενικούς δεσμούς του παιδιού με τους γεννήτορές του. Το παιδί απολαμβάνει προσωρινά τη φροντίδα μιας ανάδοχης οικογένειας, η οποία θα το αποχωριστεί εάν οι φυσικοί γονείς αποδείξουν στο δικαστήριο ότι ξεπέρασαν το πρόβλημα που τους ανάγκασε να το εγκαταλείψουν και είναι σε θέση να αναλάβουν τα γονικά τους καθήκοντα. Η προοπτική αυτή αποθαρρύνει όσους σκέφτονται την αναδοχή ως ένα μεταβατικό στάδιο για την υιοθεσία. Οχι όμως εκείνους που αποδέχονται πλήρως τον ρόλο του ανάδοχου γονέα, προσφέροντας στο παιδί μια αγκαλιά, για όσο καιρό αυτό θα τη χρειαστεί. Τέλος, υπάρχουν ανάδοχοι γονείς που αναλαμβάνουν παιδιά με ειδικές ανάγκες, τα οποία κατά κανόνα δεν τα παίρνουν πίσω οι γεννήτορές τους.
Σήμερα η πολιτεία ετοιμάζεται να ενισχύσει νομοθετικά και οικονομικά τον θεσμό της αναδοχής. Το νέο σχέδιο προεδρικού διατάγματος για την αναδιοργάνωση του θεσμού βρίσκεται στη φάση της τελικής επεξεργασίας (ελπίζουμε να μην χρειαστεί μια τετραετία για να υπογραφεί, λένε άνθρωποι που γνωρίζουν τα πράγματα), ενώ η πρόταση του υπουργείου Υγείας για διπλασιασμό των επιδομάτων στις ανάδοχες οικογένειες, είναι υπό εξέταση στο υπουργείο Οικονομικών.
Ελάχιστες αιτήσεις δέχονται τα Ιδρύματα«Αν υπάρχει χώρος στην καρδιά μας, υπάρχει και στο σπίτι μας», διαβάζουμε σε ενημερωτικό φυλλάδιο του Κέντρου Βρεφών «Η ΜΗΤΕΡΑ» για την αναδοχή. Κοινή διαπίστωση των ιδρυμάτων που φιλοξενούν εγκαταλειμμένα παιδιά, είναι ότι ο θεσμός αυτός είναι ελάχιστα γνωστός. Είναι αυτός ο μόνος λόγος για τον οποίο δέχονται ελάχιστες αιτήσεις για αναδοχές;
«Η αναδοχή προϋποθέτει γενναιοδωρία», λέει ο παιδοψυχίατρος κ. Γρηγόρης Αμπατζόγλου, αναπλ. καθηγητής Ιατρικής Σχολής ΑΠΘ. «Σημαίνει ότι μπορείς να μεγαλώσεις το παιδί κάποιου άλλου, χωρίς να θέλεις οπωσδήποτε να γίνεις γονιός του. Αυτή βέβαια είναι η ιδανική εκδοχή. Στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι σκέφτονται την αναδοχή ως μεταβατικό στάδιο για την υιοθεσία. Η αναδοχή είναι επίσης δείγμα προοδευτικότητας. Στη νομοθεσία και στην κοινωνία. Οι περιπτώσεις των υιοθετημένων ανθρώπων που αναζητούν έπειτα από χρόνια τους φυσικούς γονείς τους, δείχνει πόσο βασικό είναι το θέμα της καταγωγής. Ο νόμος έχει σεβαστεί αυτό το δικαίωμα, πράγμα που σημαίνει ότι η καταγωγή έχει ισχυροποιηθεί. Σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι που αδυνατούν να φροντίσουν τα παιδιά τους, δεν θέλουν να πάψουν να είναι γονείς τους.
Δυσκολίες
Η αναδοχή αναγνωρίζει, νομικά τουλάχιστον, τα δικαιώματα του φυσικού γονέα, γεγονός που την καθιστά πιο γρήγορη και ήπια λύση: οι φυσικοί γονείς συναινούν πιο εύκολα για αναδοχή και έτσι το παιδί μεγαλώνει σε οικογένεια και όχι σε ίδρυμα».
Αυτό δεν σημαίνει ότι στην αναδοχή δεν υπάρχουν δυσκολίες (νομικές κ.ά.). Υπάρχουν μάλιστα ειδικοί που υποστηρίζουν ότι αυτή ενέχει κάποιους «κινδύνους» για το παιδί αλλά και για τις περιπτώσεις των αναδόχων γονέων που έχουν μια σύγχυση όσον αφορά τους ρόλους τους.
«Υπάρχει η άποψη ότι δεν πρέπει να κρατάμε το παιδί στο ίδρυμα, γιατί το αποτέλεσα θα είναι ο ιδρυματισμός του και ό,τι αυτός συνεπάγεται για την ψυχοσωματική ανάπτυξή του», λέει στην «Κ» ο κ. Δημοσθένης Μαργαρίτης, διευθυντής του Αναρρωτηρίου Πεντέλης (πρώην ΠΙΚΠΑ). «Το ερώτημα τίθεται όταν έχουμε παιδιά με μεγάλες πιθανότητες να είναι «νομικά ελεύθερα» για υιοθεσία, σε έξι μήνες με ένα χρόνο. Είναι προς το συμφέρον του παιδιού να δοθεί σε αναδοχή αυτό το διάστημα; Οι απόψεις των επιστημόνων διίστανται. Πώς να αποκόψεις ένα παιδί από τους ανάδοχους γονείς με τους οποίους έζησε έξι μήνες ή ένα χρόνο και να το δώσεις στο πρώτο ζευγάρι από τη λίστα των προεγκεκριμένων υποψήφιων θετών γονέων; Για το λόγο αυτό έχουμε χωριστή λίστα αναδόχων γονέων, οι οποίοι ενημερώνονται επακριβώς για το ρόλο τους. Κάνουμε βέβαια και υιοθεσίες μέσω αναδοχής, αλλά αυτές αφορούν κυρίως παιδιά μας, που είναι σε αναδοχή 8, 10 και 12 χρόνια, με το προηγούμενο καθεστώς του ΠΙΚΠΑ. Οσα από αυτά «απελευθερώνονται νομικά» καθώς περνούν τα χρόνια, μπορούν να υιοθετηθούν από τις ανάδοχες οικογένειές τους, εάν αυτές το επιθυμούν».
Το Αναρρωτήριο Πεντέλης έχει τον μεγαλύτερο αριθμό παιδιών σε αναδοχή: εποπτεύει 261 ανάδοχες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα. Ακολουθούν η Παιδόπολη «Αγιος Ανδρέας» στο Καλαμάκι με 210 ανάδοχες οικογένειες και το ΜΗΤΕΡΑ με 75. Οι ανάδοχες οικογένειες μπορούν να ζητήσουν περισσότερα παιδιά (σύνηθες, άλλωστε, όταν υπάρχουν αδέλφια) και ανάλογα με την κατάσταση του παιδιού λαμβάνουν επίδομα για τα έξοδά του έως την ενηλικίωσή του (18 ετών). Οπως προκύπτει από τις κατηγορίες επιδομάτων, πολλά παιδιά για αναδοχή έχουν περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά προβλήματα υγείας.
Διπλασιασμός επιδομάτων
Η πρόταση του υπουργείου Υγείας για τον διπλασιασμό των επιδομάτων, προβλέπει: Για υγιή παιδιά επίδομα 400 ευρώ (αντί των 200 ευρώ που δίνονται σήμερα). Για ελαφρές αναπηρίες και ελαφρές ψυχικές διαταραχές, 500 ευρώ (αντί 270 ευρώ). Για βαριές αναπηρίες, 600 ευρώ (αντί 350 ευρώ). Για ειδικά νοσήματα και λοιμώξεις (π.χ. έιτζ) 900 ευρώ (αντί 740 ευρώ). Η πρόταση αυτή αφορά τις αναδοχές του Αναρρωτηρίου Πεντέλης, του «Αγίου Ανδρέα» και του ΜΗΤΕΡΑ. Στην ερώτηση γιατί δεν περιλαμβάνονται οι Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας, οι οποίες το 2005 έγιναν ΝΠΔΔ, με δυνατότητα να προβαίνουν και αυτές σε υιοθεσίες ή αναδοχές, το υπουργείο Υγείας απάντησε ότι τα συγκεκριμένα ιδρύματα δεν είχαν το χρόνο να παρουσιάσουν λίστες αναδοχών.
Απαραίτητη η εντολή εισαγγελέα
Αναδοχή παιδιού μπορεί να συσταθεί με ιδιωτική σύμβαση ανάμεσα στους φυσικούς και τους αναδόχους γονείς, με ενημέρωση των αρμόδιων υπηρεσιών. Τα περισσότερα όμως παιδιά για αναδοχή διακινούνται από τα ιδρύματα παιδικής προστασίας, όπου φθάνουν συνήθως με εισαγγελική εντολή. Πολλά είναι παραμελημένα ή κακοποιημένα, όπως τα παιδιά της Παιδόπολης «Αγιος Ανδρέας».
Το ίδρυμα αυτό φιλοξενεί σήμερα 27 παιδιά, ηλικίας 6-12 ετών. «Για λίγα μόνο από αυτά έχουμε λάβει από το δικαστήριο την επιμέλεια, απαραίτητη προϋπόθεση για να προβούμε σε αναδοχή», λέει η προϊσταμένη του Τμήματος Πρόνοιας κ. Χρυσούλα Δασκαλάκη. «Στις υπόλοιπες περιπτώσεις δεν έχει υπάρξει συναίνεση των φυσικών γονέων για αναδοχή, ούτε αναπλήρωσή της από το δικαστή. Για να ξεφύγουν λίγο τα παιδιά αυτά από τη ζωή του ιδρύματος, οργανώσαμε πρόγραμμα φιλοξενίας σε εθελόντριες-οικογένειες που τα παίρνουν ένα απόγευμα, κάποιο Σαββατοκύριακο, λίγες μέρες τις γιορτές ή το καλοκαίρι.
Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν πιο ευέλικτες και σύντομες οι νομικές διαδικασίες για τη μεταφορά της επιμέλειας στα ιδρύματα. Τα παραμελημένα παιδιά έχουν ανάγκη από τη φροντίδα μιας οικογένειας και όχι την επιπλέον ψυχολογική επιβάρυνση που συνεπάγεται η μακρά
παραμονή σε ίδρυμα».
Πολύ πιο δύσκολα βρίσκουν ανάδοχη οικογένεια τα παιδιά με αναπηρίες, με αποτέλεσμα, μεγαλώνοντας, να μεταστεγάζονται σε άλλα ιδρύματα. «Στο ΜΗΤΕΡΑ, το 25% από τα 90 παιδιά (βρέφη και νήπια) που φιλοξενούμε, έχουν σοβαρά προβλήματα (τύφλωση, νοητική υστέρηση κ.ά.)», λέει η κ. Ελευθερία Ψαρρά, Προϊσταμένη της Κοινωνικής Υπηρεσίας. «Τα παιδιά αυτά χρειάζονται ένα προστατευμένο περιβάλλον, ανθρώπους που θα ασχολούνται περισσότερο μαζί τους, και όχι επιπλέον τις επιβαρύνσεις του ιδρυματισμού. Επίσης, να προσθέσω ότι το ΜΗΤΕΡΑ συνεχίζει να έχει την ευθύνη των παιδιών που έχει δώσει σε αναδοχή, ακόμη και μετά την ενηλικίωσή τους. Νομίζω ότι η Πολιτεία θα πρέπει να μεριμνήσει για τα άτομα αυτά, με ειδικές υποδομές ή θεσμούς (π.χ. αναδοχή ενηλίκων). Αυτό θα μπορούσε να γίνει στο πλαίσιο της γενικότερης αναβάθμισης του θεσμού της αναδοχής, που επιβάλλεται να γίνει για πολλούς λόγους. Π.χ. δεν γίνεται να εποπτεύονται όλες οι περιπτώσεις από την Αθήνα. Θα ήταν πιο αποτελεσματικό να υπάρχουν οργανωμένες υπηρεσίες ανά νομό, στελεχωμένες ή συνεργαζόμενες με διεπιστημονικές ομάδες που θα συνεκτιμούν τι είναι καλύτερο για το κάθε παιδί. Γιατί κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή».
18χρονη φοιτήτρια
«Με στήριξαν και θα πάρω το όνομά τους»
Εμαθαν τι είναι η αναδοχή τυχαία, από τηλεοπτική εκπομπή. Λίγο καιρό αργότερα δρασκέλισαν το κατώφλι ενός ιδρύματος, το οποίο άρχισαν να επισκέπτονται για την επιβαλλόμενη κοινωνική έρευνα καταλληλότητας αναδόχων γονέων. Σε μία από τις επισκέψεις, έφθασαν την ώρα που επέστρεφαν τα παιδιά του ιδρύματος από το σχολείο. Δύο από αυτά τους είπαν πρόσχαρα «γεια σας, τι κάνετε;». Πρώτα το κορίτσι. Μετά ο μικρός που την ακολουθούσε. Ηταν τα μόνα παιδιά που τους χαιρέτησαν. Συμπτωματικά, αυτά τα δύο παιδιά τους πρότεινε το ίδρυμα για αναδοχή. Τα έβγαλαν έξω μερικές φορές για φαγητό. Να γνωριστούν. Επειτα πρότειναν στα παιδιά να περάσουν λίγες μέρες μαζί στο σπίτι τους, κοντά στη θάλασσα. Ηταν Ιούλιος, όπως τώρα, δέκα χρόνια πριν. Τα παιδιά είναι ακόμη εκεί.
«Ο μικρός ήταν ανοικτό παιδί, του άρεσε αυτό που βρήκε», λέει στην «Κ» η ανάδοχη μητέρα. «Με το κορίτσι τα πράγματα ήταν για καιρό δύσκολα. Παρέμενε προσκολλημένη στη φυσική μητέρα της, η οποία ζητούσε να τα δει σπάνια, μια φορά στους πέντε-έξι μήνες. Ηταν σχεδόν αναλφάβητα. Μαθητές της Β' και Δ' Δημοτικού, που δεν ήξεραν να γράφουν. Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να τα καταφέρουμε στο σχολείο. Και στην κοινή ζωή μας. Αξιζε τον κόπο. Δεν μας απασχόλησε που η μητέρα τους συναίνεσε μόνο για αναδοχή, αλλά όχι για υιοθεσία. Θέλαμε να φροντίσουμε δυο παιδιά. Γρήγορα τα νιώσαμε δικά μας. Πήραμε δυο παιδάκια τρομαγμένα, αδύνατα. Σήμερα τα καμαρώνουμε. Η μεγάλη μας μπήκε μόλις στο πανεπιστήμιο».
Φοιτήτρια από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, δέχτηκε να μιλήσει και η ίδια για τη ζωή της. «Εβλεπα τη φυσική μητέρα μου σαν θεό. Δεν ξέρω γιατί. Παρότι δεν με αγαπούσε, θεωρούσα προδοσία να πω μια άλλη γυναίκα μητέρα. Ενιωθα ενοχές. Ημουν το δεύτερο παιδί της και η πρώτη κόρη. Εγώ έπρεπε να μαγειρεύω, να φροντίζω τα τρία μικρότερα αδέλφια. Εγώ να τα προστατεύω όταν τα χτυπούσε. Ετσι, έτρωγα το περισσότερο ξύλο. Μου πέταγε καρέκλες, ζώνες. Ο,τι έβρισκε. Πριν από λίγα χρόνια έβαλε στο ίδρυμα τα δύο μικρότερα. Ετσι τη βλέπαμε λίγο παραπάνω. Οταν τα επισκεπτόταν, μας πήγαιναν οι ανάδοχοι γονείς μας να τη δούμε. Δεν με ρώτησε ποτέ αν ζω καλά, πώς τα πάω στο σχολείο, αν έχω φίλους. Μιλούσε μόνο για τον εαυτό της. Τι τράβαγε από τον ένα και τον άλλο. Επέστρεφα στο σπίτι αγρίμι».
Δεν ανέφερες καθόλου τον φυσικό πατέρα σου, παρατηρήσαμε κάποια στιγμή. «Η μάνα μου βρήκε έναν σύζυγο για να δώσει επίθετο στα παιδιά που έκανε με άλλους άντρες. Το κατάλαβα σε ηλικία πέντε ετών, όταν ο υποτιθέμενος φυσικός μου πατέρας, έβριζε, όταν μάλωνε με τη μητέρα μου, τον πραγματικό βιολογικό μου πατέρα. Το ίδιο γινόταν με τα άλλα παιδιά. Κάποια στιγμή η μητέρα μου του είπε ένα τρομερό ψέμα για μένα. Αρχισε να με δέρνει και αυτός. Κάποτε τον σιχαινόμουν. Σήμερα τον θεωρώ θύμα. Και κακομοίρη. Δεν μπορούσε να κάνει παιδιά, αλλά δεχόταν εκείνα της μάνας μου για να έχει επίδομα πολυτέκνου. Ολα αυτά με καταδιώκουν στους εφιάλτες μου. Αρχίζω όμως να πατάω στα πόδια μου και τώρα που ενηλικιώθηκα θα ζητήσω να πάρω το όνομα των ανθρώπων που με στήριξαν και θεωρώ γονείς μου».
11χρονο αγόρι
«Θα ξαναζήσει τα χρόνια που έχασε»
Παντρεύτηκαν το 2004. Η σύζυγος ήταν 40 ετών και η μόνη δυνατότητα να αποκτήσουν παιδί ήταν με εξωσωματική γονιμοποίηση. Σε ένα χρόνο έκαναν τέσσερις προσπάθειες. Χωρίς το επιθυμητό αποτέλεσμα.
«Ηταν εξαιρετικά οδυνηρό. Σαν να ζούσαμε μια άλλη ζωή αυτό τον χρόνο. Ιδίως εγώ. Με τις εξωσωματικές η γυναίκα κλείνεται σε έναν άλλο κόσμο, σε άλλο πλανήτη. Μαζί με τις ψυχικές αντοχές, δοκιμάζεται και το σώμα της. Ημουν αθλητικός τύπος και έγινα σαν μπαλόνι. Πήρα σαράντα κιλά», λέει στην «Κ» η σύζυγος. «Στον γάμο μας είχε πέσει μια σκιά. Τότε έμαθα τυχαία για τις αναδοχές. Οταν συνειδητοποίησα πόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά ζουν «παρκαρισμένα» σε ιδρύματα, σκέφτηκα ότι είναι εγωιστικό να θέλω με κάθε τίμημα να γεννήσω δικό μου παιδί. Μια τέτοια στάση δεν έδειχνε αγάπη για τα παιδιά, ούτε διάθεση να προχωρήσω τη ζωή μου. Συζήτησα με τον σύζυγό μου την προοπτική της αναδοχής. Αποδέχθηκε πιο δύσκολα από μένα ότι δεν θα κάναμε δικό μας παιδί. Ωστόσο, μέσα σε λίγους μήνες το αποφασίσαμε. Δεν θέλαμε να χάσουμε άλλο χρόνο.
Απευθυνθήκαμε σε ίδρυμα που φιλοξενεί βρέφη και νήπια. Παιδιά περιζήτητα για υιοθεσία. Μας εξήγησαν ότι σαν ανάδοχοι γονείς θα χάναμε το παιδί σε περίπτωση που αυτό ήταν νομικά έτοιμο για υιοθεσία. Θα το έπαιρνε το πρώτο ζευγάρι από τη λίστα των υποψήφιων θετών γονέων. Ποιος μπορεί να αποχωριστεί ένα παιδί που κράτησε στην αγκαλιά του; Απευθυνθήκαμε σε ίδρυμα με μεγαλύτερα παιδιά (6-12) ετών, τα οποία δύσκολα βρίσκουν ανάδοχη οικογένεια, με αποτέλεσμα να μεταστεγάζονται μεγαλώνοντας σε άλλα ιδρύματα. Ζητήσαμε ένα παιδί 6 έως 10 ετών. Οταν η κοινωνική λειτουργός μας ειδοποίησε ότι έχει ένα παιδί 11 ετών, με το οποίο εκτιμούσε ότι θα δέναμε αμέσως, δεν διστάσαμε ούτε στιγμή.
Εδώ και δύο μήνες είναι στο σπίτι μας. Είναι ένας άγγελος. Κοιτάζω τα δαχτυλάκια του που είναι μία σταλίτσα, διαπιστώνω την ανάγκη του να ξαναζήσει σε μια ζεστή αγκαλιά τις ηλικίες που έχασε χωρίς χάδι, και αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν οι άνθρωποι να πετάνε στον κάδο αυτά τα παιδιά για ένα μωρό;».
ΠΗΓΗ:
www.kathimerini.gr
