Οι δύο μεγάλοι Αλεξανδρείς (Αντώνιος - Αθανάσιος)
Δημοσιεύτηκε: Τετ Ιαν 17, 2007 9:52 am
ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Εκείνος που πραγματικά τίμησε με την αγιότητά του και τον ασκητικό του βίο όχι μόνο την Εκκλησία της Αλεξανδρείας αλλά και την εν γένει Χριστιανική Εκκλησία ήταν ο Μέγας Αντώνιος (250 μ.Χ. έζησε για περίπου 105 με 110 χρόνια). Ήταν υπόδειγμα ευσεβούς νέου. Από την παιδική του ηλικία έμενε κοντά και συνδεόταν στενά με τους ευλαβεστάτους γονείς του που ζούσαν στο χωριό Κομά της Άνω Αιγύπτου. Η στενή αυτή επαφή και συναναστροφή που είχε με τους γονείς του, η εμμονή του να μείνει κοντά τους, στο σπίτι τους, και να γνωρίζει μόνο το δρόμο από και προς την εκκλησία έδωσαν στο νεαρό Αντώνιο την απαιτούμενη προετοιμασία για τον μεγάλο δρόμο που ανοιγόταν μπροστά του και που οδηγούσε χιλιάδες ψυχές στην προσωπική τους σωτηρία και μετάνοια.
Μια μέρα λοιπόν που βρισκόταν στην εκκλησία, θα ήταν περίπου είκοσι ετών, αναγινώσκετο η Ευαγγελική περικοπή, όπου ο Κύριος έλεγε στον πλούσιο νέο να πουλήσει όλη τη περιουσία του, και να δώσει το αντίτιμο στους φτωχούς και να τον ακολουθήσει για να γίνει έτσι τέλειος και να έχει θησαυρό στον ουρανό. Ο Αντώνιος θεώρησε ότι η φωνή αυτή απευθυνόταν προς τον ίδιο και έτσι, φεύγοντας από την Εκκλησία και χωρίς χάσιμο χρόνου, έτρεξε και διαμοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και στους γύρω του, γιατί μέσα του έβλεπε ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να πλησιάσει καλύτερα τον ίδιο τον Θεό και θα γινόταν πιστός, αχώριστος φίλος και σύντροφός του.
Έτσι όλοι τον θαύμαζαν και έγινε πρότυπο αγιότητας και ασκητικού βίου κοσμημένος με όλες τις αρετές. Πρώτος εκείνος έδινε το παράδειγμα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γνώστης του βίου του Μεγάλου Ασκητού παρατηρεί πως, ο Μέγας Αντώνιος υπήρξε του μοναχικού βίου η νομοθεσία.
Γιατί όμως ο Μέγας Αντώνιος ονομάστηκε Πατριάρχης και θεμελιωτής του αναχωρητικού βίου; Την εποχή κατά την οποία έζησε ο Μέγας Αντώνιος στην Αίγυπτο η Εκκλησία είχε να παλέψει με δύο θανάσιμους εχθρούς της. Από τη μια οι Ρωμαίοι διώκτες των χριστιανών και από την άλλη οι αιρετικοί. Το κλίμα δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Ο διωγμός του Δεκίου (249-251) άφησε χιλιάδες αθώα θύματα της κακίας και του μίσους κατά των πιστών του Χριστού. Η Αίγυπτος τότε γέμισε με μοναχούς που μαζεύτηκαν από κάθε γωνιά της ερημικής γης για να ασκηθούν στη προσευχή, στην ακτημοσύνη και στην εγκράτεια. Με αρχηγό τον Μέγα Αντώνιο όλη η περιοχή της ερημικής Νιτρίας γέμισε από ανθρώπους που είχαν εγκαταλείψει τα γήινα και επιδόθηκαν στον αγώνα για άσκηση και προσευχή.
Εν τω μεταξύ οι διωγμοί συνεχίστηκαν και κάποτε τελείωσαν. Οι μοναχοί όμως συνέχισαν να παραμένουν στις επάλξεις τους, στα αθέατα εκείνα μέρη της ερήμου. Όλες οι οπές της γης πάνω στις έρημες εκτάσεις της Νιτρίας και της Θηβαίδος εγίνονταν κατοικίες του ίδιου του Θεού αφού ο μοναχός ασκείτο στη θεοσέβεια, την αγάπη, την ομόνοια και τη δικαιοσύνη. Αυτές οι κατοικίες του Θεού έμοιαζαν σαν να ήταν ουράνιες μονές. Οι αθλητές της ερήμου υποτάσσονταν στο θέλημα του Θεού για να μπορέσουν να αντισταθούν στους πειρασμούς και στις επιθέσεις του διαβόλου.
Ο Μέγας Αντώνιος δημιούργησε ένα πνευματικό οργανισμό που αντιπάλευε το κοσμικό ρεύμα της εποχής και ακτινοβολούσε με τη διδασκαλία του δημιουργώντας ψυχές καθαρές.
Εκείνος που πραγματικά τίμησε με την αγιότητά του και τον ασκητικό του βίο όχι μόνο την Εκκλησία της Αλεξανδρείας αλλά και την εν γένει Χριστιανική Εκκλησία ήταν ο Μέγας Αντώνιος (250 μ.Χ. έζησε για περίπου 105 με 110 χρόνια). Ήταν υπόδειγμα ευσεβούς νέου. Από την παιδική του ηλικία έμενε κοντά και συνδεόταν στενά με τους ευλαβεστάτους γονείς του που ζούσαν στο χωριό Κομά της Άνω Αιγύπτου. Η στενή αυτή επαφή και συναναστροφή που είχε με τους γονείς του, η εμμονή του να μείνει κοντά τους, στο σπίτι τους, και να γνωρίζει μόνο το δρόμο από και προς την εκκλησία έδωσαν στο νεαρό Αντώνιο την απαιτούμενη προετοιμασία για τον μεγάλο δρόμο που ανοιγόταν μπροστά του και που οδηγούσε χιλιάδες ψυχές στην προσωπική τους σωτηρία και μετάνοια.
Μια μέρα λοιπόν που βρισκόταν στην εκκλησία, θα ήταν περίπου είκοσι ετών, αναγινώσκετο η Ευαγγελική περικοπή, όπου ο Κύριος έλεγε στον πλούσιο νέο να πουλήσει όλη τη περιουσία του, και να δώσει το αντίτιμο στους φτωχούς και να τον ακολουθήσει για να γίνει έτσι τέλειος και να έχει θησαυρό στον ουρανό. Ο Αντώνιος θεώρησε ότι η φωνή αυτή απευθυνόταν προς τον ίδιο και έτσι, φεύγοντας από την Εκκλησία και χωρίς χάσιμο χρόνου, έτρεξε και διαμοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και στους γύρω του, γιατί μέσα του έβλεπε ότι μόνο έτσι θα μπορούσε να πλησιάσει καλύτερα τον ίδιο τον Θεό και θα γινόταν πιστός, αχώριστος φίλος και σύντροφός του.
Έτσι όλοι τον θαύμαζαν και έγινε πρότυπο αγιότητας και ασκητικού βίου κοσμημένος με όλες τις αρετές. Πρώτος εκείνος έδινε το παράδειγμα. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος γνώστης του βίου του Μεγάλου Ασκητού παρατηρεί πως, ο Μέγας Αντώνιος υπήρξε του μοναχικού βίου η νομοθεσία.
Γιατί όμως ο Μέγας Αντώνιος ονομάστηκε Πατριάρχης και θεμελιωτής του αναχωρητικού βίου; Την εποχή κατά την οποία έζησε ο Μέγας Αντώνιος στην Αίγυπτο η Εκκλησία είχε να παλέψει με δύο θανάσιμους εχθρούς της. Από τη μια οι Ρωμαίοι διώκτες των χριστιανών και από την άλλη οι αιρετικοί. Το κλίμα δεν ήταν καθόλου ευχάριστο. Ο διωγμός του Δεκίου (249-251) άφησε χιλιάδες αθώα θύματα της κακίας και του μίσους κατά των πιστών του Χριστού. Η Αίγυπτος τότε γέμισε με μοναχούς που μαζεύτηκαν από κάθε γωνιά της ερημικής γης για να ασκηθούν στη προσευχή, στην ακτημοσύνη και στην εγκράτεια. Με αρχηγό τον Μέγα Αντώνιο όλη η περιοχή της ερημικής Νιτρίας γέμισε από ανθρώπους που είχαν εγκαταλείψει τα γήινα και επιδόθηκαν στον αγώνα για άσκηση και προσευχή.
Εν τω μεταξύ οι διωγμοί συνεχίστηκαν και κάποτε τελείωσαν. Οι μοναχοί όμως συνέχισαν να παραμένουν στις επάλξεις τους, στα αθέατα εκείνα μέρη της ερήμου. Όλες οι οπές της γης πάνω στις έρημες εκτάσεις της Νιτρίας και της Θηβαίδος εγίνονταν κατοικίες του ίδιου του Θεού αφού ο μοναχός ασκείτο στη θεοσέβεια, την αγάπη, την ομόνοια και τη δικαιοσύνη. Αυτές οι κατοικίες του Θεού έμοιαζαν σαν να ήταν ουράνιες μονές. Οι αθλητές της ερήμου υποτάσσονταν στο θέλημα του Θεού για να μπορέσουν να αντισταθούν στους πειρασμούς και στις επιθέσεις του διαβόλου.
Ο Μέγας Αντώνιος δημιούργησε ένα πνευματικό οργανισμό που αντιπάλευε το κοσμικό ρεύμα της εποχής και ακτινοβολούσε με τη διδασκαλία του δημιουργώντας ψυχές καθαρές.
















