"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Παραθέτω ένα πολύ σπουδαίο - κατά την γνώμη μου - άρθρο του μεγάλου Ευγένιου Αρανίτση από την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία" στις 17/09/2006 με τίτλο "Αμερικάνοι και αντιαμερικάνοι".
Πιστέψτε με, έχει μεγάλο ενδιαφέρον και μπορεί να αποτελέσει μια καλή αφετερία συζήτησης σχετικά με το τι τελικά εκφράζει σήμερα η αμερικανική κουλτούρα και ποιο πρέπει να είναι σήμερα, το περιεχόμενο του αντιαμερικανισμού.
ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟ!
----------------------------------------------------------------------------------
Αμερικάνοι και αντιαμερικάνοι

Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Είμαστε όλοι παιδιά ενός θανάτου, του θανάτου της Αριστεράς. Αναφέρομαι στον θάνατο μιας ανήσυχης και γοητευτικής Αριστεράς που έγραψε τα ομορφότερα συνθήματά της στο διάστημα μεταξύ της έκρηξης του Πολυτεχνείου και του εκτρωματικού τοκετού της ιδιωτικής τηλεόρασης. Η Αριστερά αυτή άσκησε στη συνείδησή μας την έλξη μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας ζωτικών εντάσεων που οδηγούσαν στην επιτάχυνση της συγκίνησης, των διενέξεων, της αλληλεγγύης και της μουσικής. Ασφαλώς, η επιμονή ορισμένων από εμάς στη νοσταλγία για κείνο που χάθηκε, όλο αυτό το ηχηρό πένθος στις στήλες των εφημερίδων, στα βιβλία και στις συνεντεύξεις, κάνει την ορφάνια πιο μεγαλοπρεπή. Ορφανοί καθώς είματε, αφήσαμε να μας μεγαλώσει μια κακή θεία, η δημοσιογραφία, που ναι μεν είχε σημαδευτεί από αμέτρητα ηθικά μειονεκτήματα, ωστόσο ήταν ο μόνος συγγενής που απέμενε εντός των συνόρων. Διότι, παρά τις διαβεβαιώσεις περί του αντιθέτου, τα ψυχικά σύνορα του ανθρώπου εξακολουθούσαν να είναι σημαντικά.

Εδώ που τα λέμε, η εντύπωσή μας ήταν σωστή, δεν υπήρχε κανένας άλλος να μας υιοθετήσει. Οι αυτοσχεδιασμοί μας είχαν προ πολλού σταθεροποιηθεί σ' ένα πλέγμα καθορισμένων διεκπεραιώσεων, η πολιτική απορροφήθηκε εντελώς από το lifestyle και η κοινωνία έγινε ένα με την αλόγιστη δαπάνη των ίδιων της των αποβλήτων, δηλαδή του πλαστικού χρήματος και των διαφημίσεων. Επειτα, η ψυχανάλυση άρχισε να εξελίσσεται σε σύστημα παροχής πρώτων βοηθειών, ενώ η σεξουαλική μας μοίρα παραχωρήθηκε στις αρμοδιότητες της τεχνολογίας. Τέλος η έφεση στη διαπροσωπική συναναστροφή πέρασε εν μια νυκτί στο Διαδίκτυο και η νεολαία, συλλήβδην, συντονίστηκε με τους ρυθμούς των βιντεοπαιχνιδιών, αποτυγχάνοντας να συνειδητοποιήσει, έστω εκ των υστέρων, ότι η δίψα για αδρεναλίνη τής στερούσε αυτό ακριβώς του οποίου υποκατάστατο αποτελούσε η αδρεναλίνη εξαρχής: την ήρεμη ενεργητικότητα της καρδιάς.
Με δυο λόγια, η τηλεόραση νίκησε τον άνθρωπο κατά κράτος και ο κόσμος τής παραχωρήθηκε σαν έπαθλο.
Τώρα, η παραδοσιακή σχέση αυτής της παλαιομοδίτικης δημοσιογραφίας, της μητριάς μας, με την ανάμνηση της διαμαρτυρίας της Αριστεράς, σχέση πλέον κρατημένη με τα δόντια, κατακρίνεται σαν κάτι ξεπερασμένο.

Ενα κύμα νέων συνηθειών και καθηκόντων, ένα κυριολεκτικά παλιρροϊκό κύμα νέων τρόπων, ηθών, διευκολύνσεων, ελιγμών επιχειρησιακής στρατηγικής και καταναλωτικών πειρασμών, πνίγει τις τελευταίες παράξενες φωνές του παρελθόντος, που φυτοζωούν λαθραία, σαν τα πνεύματα των δέντρων ενός δάσους που υλοτομείται ανελέητα. Εξάλλου, κάθε βδομάδα, για την κυκλοφορία ενός μόνον φύλλου των «New York Times», κόβονται 800 περίπου στρέμματα δάσους· τα πνεύματα, στην από κει όχθη του Ατλαντικού, έχουν σιγήσει. Ταχύτατα, η επιδημία εξαπλώθηκε σ' ολόκληρο τον πλανήτη, και το λιγότερο αποκαρδιωτικό που μπορεί να ειπωθεί για τη δική μας βαθμιαία μετάλλαξη είναι πως υπήρξε εν μέρει αργοπορημένη.

Τα πνεύματα που επεβίωσαν μέσα σ' αυτό το ολοκληρωτικά αντίξοο περιβάλλον έπρεπε τώρα να μάθουν να σωπαίνουν και τους υπέδειξαν να ντρέπονται για την εξάρτησή τους από τη σκέψη του παρελθόντος. Αναγκαστήκαμε να κατέβουμε σε μια διαστρωμάτωση της πραγματικότητας όπου ο βούρκος του mainstream θα μας άφηνε ανέγγιχτους. Εκεί, συναντώ ακόμη σήμερα την παρήγορη παρουσία ίσκιων που περιφέρονται στις αραιές νησίδες όπου επιτρέπεται η άρθρωση μιας «αριστερής» γλώσσας και έχω, απέναντι τους, μιαν εμπειρία που δεν ανήκει στην ταύτιση ούτε στην αντίθεση αλλά στην αναλογία. Οπως ξέρουμε, αναλογία σημαίνει μία (τουλάχιστον) ομοιότητα συν μία (τουλάχιστον) διαφορά. Και το κλειδί της αναλογίας εκείνης έχει αυτό το διάσημο, υπερβολικά ταλαιπωρημένο και κατά περιόδους αιματηρό όνομα: αντιαμερικανισμός.

Αυτή είναι λοιπόν η ομοιότητα· η διαφορά βρίσκεται στην ιστορική αντίληψη και ερμηνεία, επίσης σε κάτι πνιγηρά βιωματικό. Ο αντιαμερικανισμός της Αριστεράς κατάγεται απ' τις μεγάλες διακηρύξεις της χρυσής εποχής του ευρωπαϊκού μαρξισμού ενάντια σ' εκείνο που οι ΗΠΑ αναμφίβολα υπήρξαν, δηλαδή το εφαλτήριο ενός κεραυνοβόλου εγχειρήματος στρατιωτικοοικονομικής ιμπεριαλιστικής σάρωσης του γήινου οικοπέδου. Απεναντίας, ο δικός μου αντιαμερικανισμός είναι στραμμένος στις προσομοιώσεις και στο έλλειμμα πραγματικότητας. Ετσι, διαπιστώνοντας πως η ίδια η λέξη «ιμπεριαλισμός» τείνει να γίνει μουσειακή, παραχωρημένη στην αποκλειστικότητα της ρητορικής του ΚΚΕ, δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι. Μακάρι να μπορούσαμε, όσοι απομείναμε έξω απ' το ρεύμα του θαυμασμού για τον καινούριο κόσμο, να θεμελιώσουμε μιαν άλλου είδους Αριστερά πάνω στα στοχαστικά περιθώρια αυτής της αμφιταλάντευσης.

Οπότε, ο πραγματικός ιμπεριαλισμός πολύ απέχει απ' το να είναι ένας αντίπαλος που κυριαρχεί με τις βόμβες. Σ' αυτή τη ριζική διάκριση εντοπίζω τη διαφορά από τη σκέψη της οργανωμένης ή ανοργάνωτης Αριστεράς και ημι-Αριστεράς -επειδή ο δικός μου αντιαμερικανισμός είναι απείρως πιο αφηρημένος και, συνάμα, εκατό τοις εκατό χειροπιαστός. Στο κάτω κάτω, κανείς μας ποτέ δεν άγγιξε με το χέρι τον επικρουστήρα μιας αμερικανικής βόμβας, ενώ οι πάντες αγγίζουμε από το πρωί μέχρι το βράδυ τις επιφάνειες των αμερικανικών προϊόντων του εμπορίου, καταλαβαίνοντας, μέσω του άγχους που πηγάζει από την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι πλέον ένας ωκεανός απορριμμάτων, ότι οι επιφάνειες των προϊόντων, ακριβώς, δεν είναι τίποτα βαθύτερο από απλές επιφάνειες.
Ετσι μπορώ να παρουσιάσω την αναλογία δίχως τύψεις. Πρώτα η ομοιότητα, ο αντιαμερικανισμός, η ανυποχώρητη αντίθεση σε μια κοινή γνώμη στραμμένη στο ενδεχόμενο ενός υποθετικά σωτήριου τρόπου ζωής που έρχεται καλπάζοντας με τη μορφή του δυτικού εκσυγχρονισμού· από την άλλη, μια στάση ιδιαίτερα αντιδημοφιλής, αφού, για μένα, η πεμπτουσία του αμερικανικού ιδανικού, στο οποίο αντιτίθεμαι ως πολίτης της Ευρώπης, πόσω μάλλον άνθρωπος της ανατολικής Μεσογείου, ουδέποτε ισοδυναμούσε με την ένοπλη αρπαγή χωρών, αλλά ήταν εξαρχής, και απολύτως, αυτό που μας περιέβαλλε σαν τρόπος ζωής και που, τώρα πια, του ανήκουμε, θέλοντας και μη, κάθε μέρα και περισσότερο. Μερικοί νομίζουν πως εάν καταργηθούν όλοι οι στρατοί του κόσμου η ανθρωπότητα θα ευτυχήσει. Νομίζουν πως εφόσον δεν τελούμε υπό στρατιωτική κατοχή είμαστε λιγότερο κατάλληλοι να θεωρούμαστε κατεχόμενοι.

Αυτό κάνουν οι μητροπολιτικές εξουσίες στις αποικίες τους, αυτό έκαναν και μ' εμάς: πρώτα στέλνουν τους εξερευνητές, ύστερα τον στρατό, μετά τους ιεραπόστολους, κατόπιν τους εμπόρους και τέλος τους τουρίστες. Στο επόμενο, θα προσπαθήσω να δείξω ότι οι τουρίστες είμαστε εμείς οι ίδιοι.


7 - 17/09/2006

Καλή ιδέα να μπουν άρθρα της Ελευθεροτυπίας στο αγιορείτικο σάητ μέχρι τώρα μπαίναν πολλά ακροδεξιά κείμενα

ακροδεξια αρθρα εγω δεν ειδα...Και η ελευθεροτυπια προφανως δενε χει το αλαθητο αν κρινω απο το βεβαρυμενο ιστορικο υποκρισιας και διαφθορας-διαπλοκης που την διακατεχει...
Αλλα ετερον εκατερον, αλλο η φυλλαδα αλλο το αρθρου του συγγραφεα που γινε πειστ

Καλά αποκαλείς φυλλάδα την Ελευθεροτυπία; :x Α καλά κατάλαβα. Είσαι φαν του Καρατζαφέρη.

Γιατί δεν με αγάπησε η πατρίδα μου

Του ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΑΡΑΝΙΤΣΗ

Για να ορίσουμε τον αντιαμερικανισμό όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι πρέπει να φωτίσουμε αυτό απέναντι στο οποίο θα αποτελούσε ανάχωμα κι έτσι να το συλλάβουμε σαν κάτι εκατό τοις εκατό διαφορετικό απ' την πολιτική επεμβάσεων του αμερικάνικου Πενταγώνου και της CIA. Πρέπει να δεχτούμε ως αντίπαλό μας έναν ορισμένο τρόπο ζωής, τον καταναλωτισμό, την ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και τα δίκτυα ενημέρωσης, την τρομώδη γιγάντωση των τηλεπικοινωνιών, τον φετιχισμό της πληροφορίας, τα προϊόντα μιας χρήσης και τους συμβούλους επιχειρήσεων. Πρέπει να κατανοήσουμε το βαμπιρικό υπονοούμενο που μεταφέρουν οι μεγάλες μεταμοντέρνες ιδεολογίες του σώματος-μηχανή, της ευγονικής, της ευθανασίας, του DNA, του κλωνισμού, των παιδιών-κατά-παραγγελίαν και του Viagra. Πρέπει να ζυγίσουμε τις επιπτώσεις της ανυπολόγιστης ηλιθιότητας της pop και να διακρίνουμε το γκροτέσκ εκεί που η Μαντόνα, στα 58 της, χοροπηδάει επί σκηνής σαν σέξι νευρόσπαστο.

Πρέπει, εξίσου, να αναμετρηθούμε με την άνευ όρων υποταγή των επιστημονικών κλάδων στη γοητεία της στατιστικής. Πρέπει να αντισταθούμε στους ιλίγγους των δημοσκοπήσεων, στη συγχώνευση δημοσιογραφίας και τηλεμάρκετινγκ, στα πνευματικά και καλλιτεχνικά fast food και στα προφυλακτικά με γεύση φράουλας. Να αντισταθούμε στο εμπόριο οργάνων, στους εθισμούς, στις αλλεργίες και στη δυσλεξία. Να αντισταθούμε στον πανικό των μοντέρνων νομαδικών μετακινήσεων, στις προσομοιώσεις πόλεων, στα ολογράμματα και σε ολόκληρο τον ορίζοντα των φαντασιακών συμβάντων. Να αντισταθούμε στην κρυονική, στις πολιτισμικές επιδημίες και στην ανυποχώρητη προώθηση μιας μακάριας εξοικείωσης των πληθυσμών με το γεγονός ότι παρακολουθούνται στενά και αδιάλειπτα από δορυφόρους, κάμερες, μικροκάμερες και υπερπροηγμένα ηλεκτρονικά συστήματα καταγραφής δεδομένων, καθ' οδόν προς το Matrix.

Αντιαμερικανισμός σημαίνει, ως εκ τούτου, να αντισταθούμε στη βιομηχανοποίηση των εικόνων του θανάτου, στην τρέλα της αποστείρωσης, στην καλλιτεχνική αναβάθμιση των σκουπιδιών και στην προοδευτική συρρίκνωση των στεγανών της ιδιωτικότητας. Να αντισταθούμε στην αποχαυνωτική λατρεία του περιττού, στην υπόσχεση της τεχνητής ζωής, στην ακραία περιθωριοποίηση της συναισθηματικής εμπειρίας και σε όλες εκείνες τις βλακώδεις ουδέτερες φωνούλες των γραμματέων των εταιρειών που ενσαρκώνουν την απόλαυση τού να είσαι αυτόματος τηλεφωνητής, αποπροσωποποιημένος δείκτης της ρομποτικής λειτουργικότητας. Ο αντιαμερικανισμός προϋποθέτει να έχεις σαφή επίγνωση της απάτης που περιβάλλει το εκάστοτε πανηγυρικό και επετειακό κιτς, την παγκόσμια ημέρα της Μητέρας, την Ντίσνεϊλαντ, τις μαζορέτες και τη γελοιότητα του θεσμού της Ολυμπιάδας, στην καρδιά του οποίου οι πολυεθνικές προΐστανται σε γιγαντιαίες συγχωνεύσεις εθελοντικού πνεύματος και βιοχημείας του ντόπινγκ.

Αντιαμερικανισμός, για να μεταχειριστώ ένα πολύ παλιό στερεότυπο, σημαίνει να μισείς το πλαστικό. Ασφαλώς, δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί την απόσυρση του πλαστικού απ' την κυκλοφορία, όμως αν έχεις πάψει να το αντιπαθείς, δηλαδή να αισθάνεσαι, σε κάθε επαφή μαζί του, το ψυχρό και γλοιώδες επισκεπτήριο του μαρασμού της φύσης, τότε ο αντιαμερικανισμός δεν σου ταιριάζει. Αντιαμερικανισμός σημαίνει να εξαγριώνεσαι με τον παραληρούντα αυτοματισμό των συνδιαλλαγών, το πλαστικό χρήμα και τα κυμαινόμενα κεφάλαια, τα σενάρια σύγκρουσης της Γης με μετεωρίτες, τη χαζοχαρούμενη προπαγάνδα υπέρ των δεινοσαύρων και τον απερίγραπτο παλιμπαιδισμό της ανθρωπότητας, καθώς αυτή υποτροπιάζει σε μια τυφλή αποθέωση των ρούχων και των καλλυντικών.

Εν ολίγοις, για όσους αντιλαμβάνονται τι προσπαθώ να πω, αντιαμερικανισμός σημαίνει να απεχθάνεται κανείς τον Μπιν Λάντεν και την ισλαμική τρομοκρατία, φαινόμενα συγγενικά με την τρύπα του όζοντος. Παράδοξο αλλά αληθινό (ή μάλλον παράδοξο άρα αληθινό): κάθε τι που ικανοποιεί τη βουλιμία των ΜΜΕ για ειδήσεις σε μια εποχή που η αλήθεια της είδησης εκμηδενίζεται, βρίσκεται εξαρτημένο από τον πυρήνα ισχύος του αμερικάνικου πολιτισμού ως γενικής τάσης του πλανήτη. Να τι εκφράζουν εν αγνοία τους οι θεωρίες συνωμοσίας με την επίμονη επεξεργασία σεναρίων εμπλοκής των ίδιων των ΗΠΑ στα τρομοκρατικά χτυπήματα της 11/9. Δεν έχει σημασία αν αυτό αληθεύει ή όχι· η φαντασίωση, στο βαθμό που αποτελεί σύμπτωμα, είναι πάντα ειλικρινής: δηλώνει την αρρώστια μας.

Αναμφίβολα, η άνεση με την οποία οι Αμερικάνοι παρέσυραν τους πάντες στο να ταυτίζουν όλη αυτή την παραίσθηση με την εξέλιξη ή τη νομοτέλεια, συνιστά ακριβώς το μυστικό της αμερικάνικης κουλτούρας, μυστικό ολοφάνερο. Το μέτρο της αντοχής του μυστικού εξασφαλίζεται απ' το ότι αυτό είναι προφανές και δεδηλωμένο. Στην Ευρώπη μείναμε ευτυχώς αιχμάλωτοι της καθυστέρησης επειδή τα μυστικά μας είναι ακόμη κρυφά, ο δε χρόνος που τα συγκρατεί στις λεπίδες του εξακολουθεί, έστω αγκομαχώντας, να κινείται σύμφωνα με κάποια υπολείμματα λογικής.

Ετσι, φτάνει κανείς στο σημείο να διακρίνει, στον παλαιού τύπου αντιαμερικανισμό της παραδοσιακής Αριστεράς, ακονισμένο πάνω στα οικονομικά και ταξικά κριτήρια του ιμπεριαλιστικού μοντέλου και των πολυεθνικών, ένα φαινόμενο ιστορικής στασιμότητας που, άλλωστε, συμφέρει πρωτίστως τις ίδιες τις ΗΠΑ, καθώς τους επιτρέπει να απολογούνται για την ελάχιστη μόνον απ' τις καταστροφές που προκάλεσαν στον συμβολικό ιστό της οικουμένης, όπως είναι, για παράδειγμα, οι δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής ή η κατοχή του Ιράκ. Απεναντίας, η δική μου αποστροφή κατευθυνόταν προς αυτόν τον βαθύτερο ιδιοσυγκρασιακό πυρήνα του αμερικάνικου ονείρου, θεμελιωμένου στη σχεδόν θεολογική πίστη του μέσου Αμερικανού ότι τα πάντα προορίζονται να πουληθούν και ότι, σε όφελος του φαίνεσθαι, δηλαδή του υπ' αριθμόν ένα προϊόντος, η ψυχή των πραγμάτων πρέπει να εκμηδενίζεται, ξεκινώντας από την ψυχή των μύθων, εφόσον αυτοί έγιναν ήδη πράγματα, προ πολλού.

Οπότε βρέθηκα εκτός Αριστεράς, μια και η Αριστερά έδειχνε να πιστεύει πως οι αμερικάνικοι πόλεμοι στην Ανατολή ανοίγουν ας πούμε την όρεξη της κλίκας του Μπους για τα πετρέλαια, ενώ εγώ πίστευα ότι ο Μπους είναι ένας άκακος ηθοποιός Β' κατηγορίας και ότι οι πόλεμοι εκείνοι συντηρούνται προκειμένου οι υπεράτλαντες να ξεριζώσουν απ' τους λαούς της Ανατολής τη ριζική πολιτισμική κατοχύρωση μιας ολότελα διαφορετικής και βεβαίως κατ' εξοχήν αντιπαραγωγικής αντίληψης του χρόνου και του θανάτου, ώστε να τους μετατρέψουν σε στρατιές καταναλωτών. Φερ' ειπείν, αν το Κοράνι απαγορεύει την αναπαράσταση της θεότητας, τώρα, μεσούσης της παγκοσμιοποίησης, η μητρόπολη της Δύσης, της οποίας ο προστάτης Θεός βρήκε απ' την πρώτη μέρα τη βολική του θέση επάνω στο δολάριο με τη μορφή κάποιου προέδρου, ξέρει πως αυτή η απαγόρευση δεν είναι κάτι που η ίδια μπορεί να ανεχθεί.

Εζησα λοιπόν εκτός Αριστεράς αλλά όχι και εκτός αντιαμερικανισμού. Ο δικός μου αντιαμερικανισμός δεν είναι τίποτα περισσότερο από αθεράπευτη απαισιοδοξία· είναι μια αδρανής, μελαγχολική στάση απέναντι στο θέαμα της χαοτικής κατάρρευσης του κόσμου στο αβυσσαλέο έλλειμμα συμβολικής πραγματικότητας, δηλαδή νοήματος. Πλέον, στις επετείους, οι τελευταίες μισολιπόθυμες πορείες ρομαντικών ανθρώπων διαδηλώνουν έξω απ' την πρεσβεία των ΗΠΑ αδιαφορώντας για την κραυγαλέα αντίφαση μιας ζωής (της δικής τους) που αποδεικνύεται συνεπέστατη προς τις πιο αμερικάνικες συνήθειες.

Για να το πω μια κι έξω, ένας λογικός αντιαμερικανισμός δεν θα είχε απέναντί του τους Αμερικανούς αλλά εμάς τους ίδιους. Οι πιο οξυδερκείς και ευαίσθητοι απ' τους ανθρώπους της Αριστεράς διαισθάνονται σήμερα την οριακή ιδιομορφία της κατάστασης και η αμηχανία τους γίνεται πληγή. Αυτή η μύχια πληγή είτε θα καταλήξει σε γάγγραινα είτε θα βρει μια μέρα έναν ποιητή να την περιποιηθεί με τα βάλσαμα του θρύλου. Ο θρύλος δεν πρέπει να είναι εκείνο που απομένει και συγκροτεί τον απόηχο μιας περιπέτειας· ο θρύλος πρέπει να είναι εκείνο που προηγείται, μια προφητεία.
7 - 2
4/09/2006

Τόσο μακρυά από την Ορθοδοξία κι όμως τόσο κοντά που είναι μερικοί άνθρωποι... :)

καθε αλλο...δεν ψηφιζω κανεναν ποσο μαλλον τον καρατζαφερη...εσενα αγαπημενο σου χομπι ειναι οι ταμπελες αντι της επιχιερηματολογιας?

Για ποια εφημεριδα μιλαμε?ποια ελευθεροτυπια?που βγαζε εξωφυλλο ο φυντανιδης ολη την ωρα για την διαπλοκη και με χαρτη για τις εταιρειες της διαπλοκης την ιδια ωρα που η γυναικα του επαιρνε ολα τα εργα απο το πασοκ για την ολυμπιαδα?τοση ξεφτιλα και ακομα την υπερασπιζεσαι?η μηπως ειναι κακος ο μακης?

αντε ξεφυγαμε και απο το θεμα

filtor έγραψε:Ενα κύμα νέων συνηθειών και καθηκόντων, ένα κυριολεκτικά παλιρροϊκό κύμα νέων τρόπων, ηθών, διευκολύνσεων, ελιγμών επιχειρησιακής στρατηγικής και καταναλωτικών πειρασμών, πνίγει τις τελευταίες παράξενες φωνές του παρελθόντος, που φυτοζωούν λαθραία, σαν τα πνεύματα των δέντρων ενός δάσους που υλοτομείται ανελέητα.

(και) Εδώ θα μπορούσαμε να σταθούμε και να κάνουμε μια Ορθόδοξη και θεολογική συζήτηση...

καθε αλλο...δεν ψηφιζω κανεναν ποσο μαλλον τον καρατζαφερη...εσενα αγαπημενο σου χομπι ειναι οι ταμπελες αντι της επιχιερηματολογιας?

Για ποια εφημεριδα μιλαμε?ποια ελευθεροτυπια?που βγαζε εξωφυλλο ο φυντανιδης ολη την ωρα για την διαπλοκη και με χαρτη για τις εταιρειες της διαπλοκης την ιδια ωρα που η γυναικα του επαιρνε ολα τα εργα απο το πασοκ για την ολυμπιαδα?τοση ξεφτιλα και ακομα την υπερασπιζεσαι?η μηπως ειναι κακος ο μακης?

αντε ξεφυγαμε και απο το θεμα

Βρώμικα παιχνίδια παίζονται σε όλες τις εφημερίδες, ωστόσο η Ελευθεροτυπία έχει επαναστατική γραμμή

πολυ ωραιο αρθρο φιλτορ μας χαρισες


επαναστατικη γραμμη η ελευθεροτυπια?μαλιστα.end of conversation που λενε και στο χωριο μου..

Επαναστατικη γραμμη με κουρτινες του ενος εκατομμυριου με δεξιες κοιλιες διαπλοκη και απευθειας αναθεσεις εκατονταδων εκατομμυριων εργων γινεται?

τελος παντων ασε την φαυλοτητα της φυλλαδας επικεντρωσου στο αρθρο