Περι αναπαραγωγής του κακού.

[dionysisgr]

Στοχος του ανθρωπου ειναι ο αγιασμος και η σωτηρια του εν Χριστω.

Προσηλωση και επιμονη, δια βιου, καθιστουν τον στοχο αυτο οχι μονο εφικτο, αλλα αιτια δοξασμου και μνημης αιωνιου ενωπιον Θεου και ανθρωπων, πανω απο καιρους και εποχες.

Αποδειξη το καθημερινο, ξεφυλλισμα του Συναξαριου,
και η αεναη εορταστικη ευφροσυνη της Εκκλησιας για τα μυρια στεφανωμενα τεκνα της,
που κοσμουν το αγιολογιο της και για τα οποια σεμνυνεται η οικουμενικη Ορθοδοξια μας.

Ο Πιστος καλειται καθε μερα και ωρα, να προσλαβει την αρετη που γεννα η εμπρακτη Πιστη,
οχι ως ενδυμα, εξωτερικο υπερηφανειας, που περιφεροντας το αναιδως,
ελεγχει δια αυτου και εξουδενωνει τους αλλους, τους αστοχησαντες, και υστερησαντες,
αλλα ως λυχναρι φωτεινο, και παρακλητικο, που σκορπα το φως του Χριστου, στον περιγυρο του.

Μεσα στο κυκλο των πνευματικων ενεργειων, και δρασης του πιστου εν Χριστω ανθρωπου, ειναι να μην αφηνει το κακο, να βρισκει υποσταση και να αμαυρωνει την εικονα τοσο την δικη του οσο και της καθημερινοτητος και του περιγυρου του.

Το καλο, αναμφιβολα γεννα καλο, ομως παρομοιως και το κακο αν και κατ'ουσιαν ανυποστατο,
και αυτο, εν τουτοις "γεννα" κακο με την σειρα του, αλλα πως;

Με την μιμηση και την αναπαραγωγη του.

Δεν ωφελει το κακο ως ειδηση και ως συνεχης φοβητρο, που φερνει εξωτερικο επιπροσθετο αγχος,
και ανευθυνη ευθυνη, που αποπροσανατολιζει.

Δεν ομιλουμε εδω για στρουθοκαμηλισμο και νοητικη αποδραση απο τον βιαιο και ασταθη κοσμο, στον οποιο ζουμε και καλουμαστε εν μεσω συγχυσεως και αμαρτιας και καταρρευσης να σωθουμε. Οχι.

Μιλαμε ομως για το γεγονος, οτι η διασπορα και η συνεχης αναζητηση και αναπαραγωγη του κακου, φερνει αντιθετα αποτελεσματα απο οτι επιδιωκουν πολλοι.

Με το να φερνεις ανθρωπε συνεχως το κακο ενωπιον σου, δεν το ελεγχεις οπως νομιζεις.

Αντιθετα ειναι δυνατον, αυτο με εναν υποδοριο, εσωτερικα μυχιο τροπο, να σε καταβαλει ψυχοσωματικα, και να σου δημιουργησει μια εσωτερικη πνευματικη, και μη, καταθλιψη, λανθανουσα, η ακομα και εντονη εξωτερικη, που διαχεεται στον περιγυρο σου, με αρνητικα αποτελεσματα.

Και η λυση βεβαια δεν ειναι μια χαζοχαρουμενη και αφελης υπεραισιοδοξια, μα η σταθερη πεποιθηση οτι για ολα τα τεκταινομενα εν χρονω, που μας πληγωνουν και μας θλιβουν, τον τελικο λογο εχει ο Λογος και Κυριος,
ο Φιλανθρωπος Κυβερνητης του συμπαντος κοσμου, Εσταυρωμενος και Αναστας Κυριος μας.

Ο Κοσμος ειναι σε σιγουρα χερια, οσο και εαν φαινομενικα δεικνυεται το αντιθετο. Αυτο προς καιρου και προς παιδαγωγιαν παραχωρειται απο τον Πανσοφο Θεο, ινα μη πασα σαρξ απωλειται, αλλα σωτηριαν εχει, και ζωην εχει, και περισσον αυτης εχει, κατα παραφραση του Ευαγγελικου λογου.

Συνεπως, το να μενουμε σε μια στειρα, συνεχη, εως εμμονης, αναπαραγωγη του κακου, με την μυριοπροσωπη παρουσια του, ως βια, αστοχια, αθεϊα, βλασφημια, συνωμοσια, εκμεταλλευση, καταπιεση, κερδοσκοπια, ανοησια, αλαζονεια, ματαιοδοξια, κενοδοξια, και ο καταλογος ειναι πολυ μακρυς, και ως καθημερινη ειδηση,
δεν προσφερει κατι ουσιαστικο, αλλα αντιθετα βλαπτει οσο και το ιδιο το γεγονος.

Καταστρεφει λιγο λιγο, αλλα σταθερα την εσωτερικη ειρηνη, την σταθερη πεποιθηση, οχι ως ψυχολογικη αυταρκεια και ως ιδιωτικο καταφυγιο, αλλα ως προσωπικη και βεβαια Πιστη, οτι ο Θεος ειναι διπλα μας,
καθε στιγμη και επισκοπει τα παντα, προς οικοδομην και σωτηρια μας.

Αποπροσανατολιζει, και δημιουργει μια ψευτικη και επιπλαστη, εικονα, ψευδο-οσιοτητος, και φαρισαϊκης νοοτροπιας, οτι ταχα: "εμεις δεν ειμαστε δοξα τω Θεω σαν αυτους..". Oτι χειροτερο δηλαδη για τον Χριστιανο.

Mε το να κυνηγαμε κια να προβαλλουμε συνεχως, την κακη ειδηση,
περιπου ως μετα-ρεπορτερ, και αμισθοι ανα-παραγωγοι του κακου, ως μη οφειλαμε,
δεν προσφερουμε καμμια ωφελιμη υπηρεσια στον πλησιον μας,
αλλα μαλλον τον φορτωνουμε επιπλεον αγχος και τον αποτρεπουμε απο το να ανεβει λιγο ψηλοτερα και να στοχαστει την σχεση με τον εαυτο και τον Θεον του, και να την δει αποφασιστικα σε ενα πνευματικο οριζοντα,
και οχι ως μια απλη διαφυγη-αποδραση, απο τον "κακο", και "καταδικασμενο" κοσμο.

Η επιβολη και η συνεχης ενασχοληση με το κακο, το ποικιλομορφο και σαφως αυξανομενο στον κοσμο,
κρυβει μια θανασιμη παγιδα για την πνευματικη μας ζωη.

Μας πλανα και μας παρασερνει στο να πιστευσουμε τον Θεον, λαθεμενα, ανταποδοτικα, ωφελιμιστικα.

Μας δινει μια στρεβλη εικονα του Θεου, ως αποδραση, απο την χαμενη ευδαιμονια, του εδω κοσμου, σε μια νεα αιωνια αντιστοιχη και καλυτερη ευδαιμονια, με κοσμικους ορους και πνευμα, καπου.. αλλου.

Ελα Θεε μου, να με γλυτωσεις απο τον κακο κοσμο, που εδημιουργησες.. Σχημα οξυμωρο και αντιθεο.

Στην πραγματικοτητα λυτρωνομαστε εσωτερικα απο το κακο, και οχι εξωτερικα με την διαφυγη.

Ο Αγιος Ιωαννης ο Ρωσος, αυτος ο μεγας θαυματουργος Αγιος, ο τοσο διπλα μας, και τοσο ζωντανος στην απλη πιστη του λαου μας, την αδολη και την αγνη, την ζωσα και την παλλουσα,
αγιαστηκε και μεγαλουργησε ως σκλαβος, καταπιεζομενος, ως για τον κοσμο αυτον και την λογικη του.. "χαμενος".

Αντιθετα εν μεσω απολυτης ευδαιμονιας και ευημεριας, χιλιαδες ψυχες πανε προς απωλεια, αφου δεν εχουν σκοπο, αναφορα, μνημη και αγαπη Θεου, και απλα διαγουν μια βιολογικη γραμμικη ζωη περιμενοντας το τελος.

Αρα οι εξωτερικες συνθηκες δεν ειναι η εγγυηση και το ασφαλες πλαισιο, που οδηγει στην σωτηρια και την θεωση μας, οπως καλουμαστε να πραξουμε, αλλα αντιθετα εφοσον δεν εχουμε εσωτερικη κατασταση ζωντανης σχεσης με τον Θεο, βλαπτουν αντι να ωφελουν οσο καλες και εαν ειναι.

Αντιθετως, μπορει να βρεθει καποιος στις χειροτερες δυνατες συνθηκες και εκει να λαμψει εκτυφλωτικα, και να βγει στην επιφανεια η αβυσσαλεα δυναμη των ψυχοπνευματικων δυναμεων με τις οποιες εχει προικισει ο Θεος τον ανθρωπο, και να καταστει εν μεσω ανομων, ενας νεος Προδρομος και κυρηκας της θειας Χαριτος.

Τελικα το κακο, δεν βλαπτει τοσο, αυτο καθευατο, αλλα γινεται πολυ πιο επικινδυνο, οταν καθιστα τον ανθρωπο, αιχμαλωτο νοητικα και ψυχολογικα, μεσα στον φαυλο κυκλο του, τον εγκλωβιζει στην αεναη αναζητηση και δηθεν ελεγκτικη αναφορα και διαλεκτικη του, και τον αποστερει απο το να δει το αληθινο νοημα και τους λογους του κοσμου και των οντων, τα οποια οχι μονο δεν ειναι κακως καμωμενα, αλλα ειναι η κλιμακα, η οποια καλειται να περπατησει ευχαριστιακα και προσευχητικα επανω της, ωστε να βρει τον Θεο που τον αναμενει απο την αρχη εως το τελος της, σε μια οχι γραμμικη, ιστορικα, αλλα εσχατολογικη αληθινα και Χριστοκεντρικη αναφορα και ροπη.

Οπως ελεγε και ο οσιοτατος π.Πορφυριος, στραφειτε απαλα, προς τον Χριστο, προς το καλο και αγαθο,
αφηστε το κακο, στην ακρη, μην το κανετε κεντρο αναφορας σας,
ανοιχθειτε εσωτερικα στον Κυριο, και θα ελευθερωθειτε, και μεσω της Χαρης Του,
θα ανεβαινετε και θα πορευετε χωρις να το καταλαβαινετε, μαζι του σε δρομο και οδο, περαν και πανω απο την γη αυτη, σε μια πανευφροσυνη και πνευματικη πορεια προς την τελειαν Αγαπη Του.

Ας στραφουμε λοιπον, με σταθερο, λογο, και νου, και κινηση και αναφορα προς το καλο και αγαθο,
οσο και εαν ο κοσμος αυτος, μας πληγωνει καθημερινα, και με δικη μας συμμετοχη σαφεστατα,
αφου κανεις δεν ειναι αμοιρος ευθυνων, για το γενικο κακο και την αμαρτια του κοσμου,
αλλα αφου κανουμε την ειλικρινη και εμπονη αυτοκριτικη μας, ως ανθρωποι του Θεου, οπως θελουμε να καυχωμεθα αναξιως οτι ειμαστε, ας σκορπαμε γυρω μας το καλο, και εαν δεν υπαρχει ως ειδηση,
ας το δημιουργουμε εμεις, ως αγαθοι "δημοσιογραφοι του Θεου", με τον βιο και την αγωγη μας,
την φιλαλληλια μας, την πιστη μας, και τα εργα των αρετων, εστω αυτων των ελαχιστων, πλην κατα δυναμιν,
και μετοχην ειλικρινων και τιμιων, προσπαθειων μας, προς δοξαν Θεου και Κυριου μας Ιησου Χριστου.

Αμην.

[angieholi]

Κάποτε είχα βάλει ένα θέμα, ένα βίντεο με τους "Πεντηκοστιανούς" και τα καμώματά τους.
Περισσότερο δεν ήταν η ενημέρωση, αλλά ας το πούμε η "κοροϊδία" και ο κατα κάποιο τρόπο "χλευασμός" τους.
Δηλαδή κοίτα αυτοί τι κάνουνε και πως άπρεπα συμπεριφέρονται.
Αμέσως έλαβα ένα πμ από ένα σεβαστό μέλος, που τώρα δεν γράφει και τόσο συχνά λόγω πολλών υποχρεώσεων,
το οποίο μου έγραψε λίγα και απλά πράγματα, δεν θυμάμαι τώρα βέβαια τι ακριβώς,
αλλά με έκανε να καταλάβω αυτό που λέει και ο Διονύσης παραπάνω.
Η αναπαραγωγή του κακού, με οποιαδήποτε μορφή, όχι μόνο δεν ωφελεί αλλά περισσότερο βλάπτει.

Η ψυχή δεν μπορεί να "αναπαυθεί" και προπάντων δεν μπορεί να "τραφεί" αν συνέχεια ασχολείται με το "κακό".

Φυσικά δεν εννοούμε να στρουθοκαμιλίζουμε, γύρω μας να γίνεται ο χαμός και εμείς "πέρα βρέχει", δεν θα ασχοληθούμε για να μην "λερωθούμε".
Αλλά όπως πολύ ωραία τα έγραψε ο Διονύσης και για να μην τα επαναλάβω, όχι αυτό το συνεχές που στο τέλος κατανταει "ψύχωση",
να προσπαθούμε και να ξεψιρίζουμε τα πάντα για να βρούμε το κακό και να το "ξεμπροστιάσουμε".

Αυτή τουλάχιστον είναι πλέον η γνώμη μου και πολλές φορές έχω σκεφτεί το εξής
και προσπαθώ να το εφαρμόσω (χωρίς να ξέρω αν τα καταφέρνω) τουλάχιστον σε αυτόν εδώ τον χώρο:
Συνέχεια και παντού το μόνο που διαβάζουμε και το μόνο που βλέπουμε είναι κακές και άσχημες ειδήσεις,
ειδήσεις που ψυχοπλακώνουν, στεναχωρούν, απογοητεύουν, φέρνουν κατάθλιψη, θλίψη, οργή, νεύρα, μίσος, αηδία...

Όμως με τη βοήθεια του Θεού υπάρχουν και κάποιες μικρές "οάσεις", που μπορούν να προσφέρουν ακριβώς το αντίθετο,
να δυναμώσουν, να χαροποιήσουν, να ευχαριστήσουν, να ευφράνουν, να αναπαύσουν, να στηρίξουν, να προσφέρουν αγάπη, να "προσφέρουν Χριστό"...

Μια τέτοια μικρή "όαση" είναι και το φόρουμ μας.
Μια όαση Ορθοδοξίας, όπου άνθρωποι από όλα τα μέρη της Ελλάδας, αλλά και του κόσμου,
έχουν την δυνατότητα να βρίσκονται και να μιλάνε για το μόνο πράγμα που τους ενώνει.... τον Θεό!
Έτσι λοιπόν, στο χέρι μας είναι, αυτήν την όαση, ή να την "μολύνουμε" με ότι άσχημο κυκλοφορεί
ή να την "καλλιεργήσουμε" περισσότερο και να την "λαμπρύνουμε" ακόμα περισσότερο,
με συζητήσεις, με ειδήσεις, με αναγνώσματα ή ότι άλλο,
που θα δυναμώνουν την αγάπη μεταξύ μας, θα δυναμώμουν την αγάπη μας προς τον πλησίον,θα δυναμώνουν την αγάπη μας προς τον Κύριο,
και θα γίνονται μέσο, που θα μας "εκτοξεύει" στον "ουρανό" και θα μας φέρνει πιο κοντά στο Θεό...

[filotas]

Συμφωνώ για τη μη αναπαραγωγή του κακού με διάθεση κουτσομπολίστικη, αλλά αυτό δεν ισχύει όταν η διόρθωση του κακού εξαρτάται από μας.

Όταν μπορούμε με τη συμπεριφορά μας να διορθώσουμε το κακό τότε πρέπει να το επισημαίνουμε και να συζητάμε, πως μπορούμε να συμβάλλουμε στη διόρθωσή του. Το να "νίπτουμε τας χείρας μας" μας οδηγεί στη συνενοχή.

Γι αυτό, με διάκριση, ας προσπαθήσουμε να βάζουμε και να σχολιάζουμε τα γεγονότα με διάθεση να τ' αλλάξουμε προς το καλύτερο κι όχι απλά για να γκρινιάζουμε και να μεμψιμοιρούμε.

[nikolaos-9]

Το βέβαιο Νίκο είναι πως στις διαδυκτιακές συζητήσεις υπάρχει μεγαλύτερη ροπή προς το κακό, παρά προς το καλό και ο "άρχων αυτού του κόσμου" φροντίζει να μας σμπρώχνει προς τη συντήρηση του κακού, αφού βέβαια του ανοίγουμε κι εμείς την πόρτα:

Και αυτό διότι στον απρόσωπο χώρο του διαδικτύου, το ύφος των συζητήσεων μπορεί να γίνει εντελώς διαφορετικό σε σχέση με την φυσική επικοινωνία:
Αποκτούμε πχ. πιό εύκολα το θράσος να εκτραχεινόμαστε απέναντι στο συνάνθρωπό μας και να του εξαπολύουμε προσβολές, χωρίς καν να ξέρουμε ποιός είναι, εάν έχει χάσει κάποιον άνθρωπό του και είναι στεναχωρημένος, εάν έχει οικογενειακά προβλήματα, επαγγελματικά κλπ, επιδεινώνοντας έτσι την ψυχολογική του κατάσταση. Μεγαλύτερο κρίμα από αυτό δεν πιστεύω να υπάρχει.
Επενδύουμε στον εγωισμό μας, καμαρώνουμε όταν γράψουμε την τελευταία κουβέντα ή κάνουμε τον άλλο σκουπίδι και το χειρότερο είναι πως δεν αισθανόμαστε καμμία ντροπή ή μετάνοια, αλλά καύχημα (που είναι δείγμα του σκοτασμού που έχουμε οδηγηθεί) και δημιουργούμε "εχθρούς" χωρίς καν να τους ξέρουμε!

Η τροφοδοσία του εγωισμού βέβαια μπορεί να γίνεται και "εκ δεξιών πειρασμικά", να καυχιέται δηλαδή κάποιος μέσα του για τα ωραία πράγματα που γράφει, ή για τους επαίνους και την αποδοχή που συγκεντρώνει από τους συνομιλητές του.
Μία κατάσταση που είναι εξαιρετικά κενόδοξη, ζημιώνει τον εσωτερικό άνθρωπο και σαφέστατα τον απομακρύνει από την ησυχία και την αγάπη που παρέχει η Θεία Χάρη.

[Captain Yiannis]

"Ουδείς εκών αμαρτάνει" είπε ο Σωκράτης
Δηλαδή , κανένας άνθρωπος εκουσιος, δεν μπορεί να πράξει το κακό ,
και συμπληρώνω , αλλά ο Διάβολος έχει πολλά ποδάρια , και μας βάζει τρικλοποδιές, και το κάνουμαι.

[Μ.Δ.Κ.]

Η μεγαλύτερη επιτυχία του Καταραμένου είναι ότι εργάζεται εν κρυπτώ, και πείθει τους περισσότερους ανθρώπους ότι δεν υπάρχει κάν. Τα έργα του σκότους, για αυτό λέγονται του σκότους, επειδή το κλίμα που τα ευνοεί είναι το σκότος. Το φώς, με όλες τις εκφάνσεις και τις σημασίες που μπορεί να δοθούν στη λέξη, δεν τα ευνοεί καθόλου.
Έξωθεν μάχαι έσωθεν φόβοι και αγωνίαι, περιγράφει την ζωή του ο Μέγας Απόστολος των εθνών, στον έμπιστο και αγαπητό μαθητή του Τιμόθεο, μια περιγραφή που ποτέ δεν θα έκανε δημόσια.
Αυτή είναι η ζωή του χριστιανού, αν θέλει να δώσει μάχες στον πνευματικό και κοινωνικό στίβο.
Το κακό δεν αναπαράγεται όταν αποκαλύπτεται σαν κακό, αναπαράγεται σε περιβάλλον ευνοϊκό για αυτό, αυτός είναι γενικός κανόνας. Η παθολογική ενασχόληση όμως με το κακό και τα έργα του, σε συνδυασμό με την παραμέληση του ελέγχου και του καθαρισμού του έσω κόσμου του κάθε ανθρώπου, που είναι και κυριότερη εργασία, αποτελούν πράγματι πνευματική παγίδα, αλλά σπάνια είναι αποτελεσματική, και πολύ σπανιότερα έχει φέρει ευνοϊκά για το κακό αποτελέσματα.

[dionysisgr]

Αγαπητοι αδελφοι, ολοι σας,
εκτος του Νικολαου εκ Κοζανης, δεκτες μεν οι εισηγησεις σας,
αλλα πλην κινειστε τελειως εκτος του θεματος.

Εδω δεν θελουμε να δειξουμε, γιατι και πως αμαρτανουμε, αλλα αλλο σκοπο και νοημα.

Το οτι το να κυνηγαμε το κακο ως ειδηση, οχι μονο δεν ωφελει, εστω και εαν φαινεται επιδερμικα ετσι, αλλα βλαπτει, οσο και το ιδιο το γεγονος, αφου μας εξοικειωνει, μας αναισθητοποιει, μας ταυτιζει με το κακο, και τελικα χανουμε το μετρο του, και την αρνητικη του "αξια".

Επισης μας αποπροσανατολιζει, και μας καταθλιβει, χωρις κανενα οφελος. Αυτα εν ολιγοις.

Εαν θελετε μπορειτε να κανετε νεα τοποθετηση, γιατι το θεμα σηκωνει συζητηση αρκετη.

Αλλο τωρα.

Καπετανιε, προσεξε το σκεπτικο σου δεν κινειται ορθως θεολογικα. Αφαιρεις το αυτεξουσιο και το θελημα απο τον ανθρωπο, εφοσον τον θεωρεις a priori, "ενεργουμενο", του διαβολου,
και οδηγεις σε λογικο συμπερασμα, οτι η κριση θα αφορα μονο τον διαβολο, και παντως οχι εμας, αφου αμαρτανουμε θελουμε δεν θελουμε, υπο την επιδραση του.

Φυσικα δεν ισχυει τετοιο πραγμα, και κανεις δεν αμαρτανει χωρις να θελει.

Ο Σωκρατης δεν ειχε αποκαλυψη Θεου, αλλα σπερματικο λογο, και εκινειτο διανοητικα, και οχι εν κοινωνια και σε διαλογο με τον Προσωπικο Τριαδικο Θεο, των Πατερων μας.

Αρα οσο και ισχυρον νουν, να διεθετε, και οσο καλη και ευλαβη διαθεση να ειχε, που την ειχε, βεβαια, παλι δεν θα μπορουσε να "θεολογησει", αλλα απλα να φιλοσοφησει εν αγαθοτητι καρδιας.

Ειμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ, υπευθυνοι των πραξεων μας, ως λογικα, αυτεξουσια, οντα. Ξεκαθαρο αυτο.

Ο δισβολος δεν μπορει να κανει, απολυτως, τιποτα, εαν δεν του παραχωρησουμε το εδαφος, με το να καταστησουμε το απολυτα ελευθερο γνωμικο μας θελημα, συμβατο με το αντιθεο θελημα του.

Οποτε καπετανιε, καλο ειναι να επαναξετασεις λιγο τις αποψεις σου, γιατι εν ημερα κρισεως, δικαιολογιες δεν θα μας παρεχονται, ουτε θα κληθει ο διαβολος σε απολογια για τις δικες μας, πραξεις και παραλειψεις..

Αυτα με αγαπη.

[vasilisalt]

......
Αποπροσανατολιζει, και δημιουργει μια ψευτικη και επιπλαστη, εικονα, ψευδο-οσιοτητος, και φαρισαϊκης νοοτροπιας, οτι ταχα: "εμεις δεν ειμαστε δοξα τω Θεω σαν αυτους..". Oτι χειροτερο δηλαδη για τον Χριστιανο.
.....
.......
Ας στραφουμε λοιπον, με σταθερο, λογο, και νου, και κινηση και αναφορα προς το καλο και αγαθο,
οσο και εαν ο κοσμος αυτος, μας πληγωνει καθημερινα, και με δικη μας συμμετοχη σαφεστατα,
αφου κανεις δεν ειναι αμοιρος ευθυνων, για το γενικο κακο και την αμαρτια του κοσμου,
αλλα αφου κανουμε την ειλικρινη και εμπονη αυτοκριτικη μας, ως ανθρωποι του Θεου, οπως θελουμε να καυχωμεθα αναξιως οτι ειμαστε, ας σκορπαμε γυρω μας το καλο, και εαν δεν υπαρχει ως ειδηση,
ας το δημιουργουμε εμεις, ως αγαθοι "δημοσιογραφοι του Θεου", με τον βιο και την αγωγη μας,
την φιλαλληλια μας, την πιστη μας, και τα εργα των αρετων, εστω αυτων των ελαχιστων, πλην κατα δυναμιν,
και μετοχην ειλικρινων και τιμιων, προσπαθειων μας, προς δοξαν Θεου και Κυριου μας Ιησου Χριστου.
Αμην.

Πράγματι ο φαρισαισμός μας πάνω σ αυτό το θέμα είναι εντυπωσιακός.

Το τελευταίο νομίζω είναι η περίληψη της πίστης μας σε λίγες λέξεις!!!

[nikiforos]

......
Αποπροσανατολιζει, και δημιουργει μια ψευτικη και επιπλαστη, εικονα, ψευδο-οσιοτητος, και φαρισαϊκης νοοτροπιας, οτι ταχα: "εμεις δεν ειμαστε δοξα τω Θεω σαν αυτους..". Oτι χειροτερο δηλαδη για τον Χριστιανο.
.....
.......
Ας στραφουμε λοιπον, με σταθερο, λογο, και νου, και κινηση και αναφορα προς το καλο και αγαθο,
οσο και εαν ο κοσμος αυτος, μας πληγωνει καθημερινα, και με δικη μας συμμετοχη σαφεστατα,
αφου κανεις δεν ειναι αμοιρος ευθυνων, για το γενικο κακο και την αμαρτια του κοσμου,
αλλα αφου κανουμε την ειλικρινη και εμπονη αυτοκριτικη μας, ως ανθρωποι του Θεου, οπως θελουμε να καυχωμεθα αναξιως οτι ειμαστε, ας σκορπαμε γυρω μας το καλο, και εαν δεν υπαρχει ως ειδηση,
ας το δημιουργουμε εμεις, ως αγαθοι "δημοσιογραφοι του Θεου", με τον βιο και την αγωγη μας,
την φιλαλληλια μας, την πιστη μας, και τα εργα των αρετων, εστω αυτων των ελαχιστων, πλην κατα δυναμιν,
και μετοχην ειλικρινων και τιμιων, προσπαθειων μας, προς δοξαν Θεου και Κυριου μας Ιησου Χριστου.
Αμην.

Πράγματι ο φαρισαισμός μας πάνω σ αυτό το θέμα είναι εντυπωσιακός.

Το τελευταίο νομίζω είναι η περίληψη της πίστης μας σε λίγες λέξεις!!!

Ας προσπαθήσουμε να αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα που ζούμε αλλά και να πορευόμαστε έτσι όπως το αναφέρει ο Διονύσης στην τελευταία παράγραφο... Οφελειμένοι... θα βγούμε όλοι μας!!!!

[Captain Yiannis]

"Ουδείς εκών αμαρτάνει" είπε ο Σωκράτης
Δηλαδή , κανένας άνθρωπος εκουσιος, δεν μπορεί να πράξει το κακό ,
και συμπληρώνω , αλλά ο Διάβολος έχει πολλά ποδάρια , και μας βάζει τρικλοποδιές, και το κάνουμαι.

Αγαπητοι αδελφοι, ολοι σας,
εκτος του Νικολαου εκ Κοζανης, δεκτες μεν οι εισηγησεις σας,
αλλα πλην κινειστε τελειως εκτος του θεματος.

Εδω δεν θελουμε να δειξουμε, γιατι και πως αμαρτανουμε, αλλα αλλο σκοπο και νοημα.

Το οτι το να κυνηγαμε το κακο ως ειδηση, οχι μονο δεν ωφελει, εστω και εαν φαινεται επιδερμικα ετσι, αλλα βλαπτει, οσο και το ιδιο το γεγονος, αφου μας εξοικειωνει, μας αναισθητοποιει, μας ταυτιζει με το κακο, και τελικα χανουμε το μετρο του, και την αρνητικη του "αξια".

Επισης μας αποπροσανατολιζει, και μας καταθλιβει, χωρις κανενα οφελος. Αυτα εν ολιγοις.

Εαν θελετε μπορειτε να κανετε νεα τοποθετηση, γιατι το θεμα σηκωνει συζητηση αρκετη.

Αλλο τωρα.

Καπετανιε, προσεξε το σκεπτικο σου δεν κινειται ορθως θεολογικα. Αφαιρεις το αυτεξουσιο και το θελημα απο τον ανθρωπο, εφοσον τον θεωρεις a priori, "ενεργουμενο", του διαβολου,
και οδηγεις σε λογικο συμπερασμα, οτι η κριση θα αφορα μονο τον διαβολο, και παντως οχι εμας, αφου αμαρτανουμε θελουμε δεν θελουμε, υπο την επιδραση του.

Φυσικα δεν ισχυει τετοιο πραγμα, και κανεις δεν αμαρτανει χωρις να θελει.

Ο Σωκρατης δεν ειχε αποκαλυψη Θεου, αλλα σπερματικο λογο, και εκινειτο διανοητικα, και οχι εν κοινωνια και σε διαλογο με τον Προσωπικο Τριαδικο Θεο, των Πατερων μας.

Αρα οσο και ισχυρον νουν, να διεθετε, και οσο καλη και ευλαβη διαθεση να ειχε, που την ειχε, βεβαια, παλι δεν θα μπορουσε να "θεολογησει", αλλα απλα να φιλοσοφησει εν αγαθοτητι καρδιας.

Ειμαστε ΑΠΟΛΥΤΑ, υπευθυνοι των πραξεων μας, ως λογικα, αυτεξουσια, οντα. Ξεκαθαρο αυτο.

Ο δισβολος δεν μπορει να κανει, απολυτως, τιποτα, εαν δεν του παραχωρησουμε το εδαφος, με το να καταστησουμε το απολυτα ελευθερο γνωμικο μας θελημα, συμβατο με το αντιθεο θελημα του.

Οποτε καπετανιε, καλο ειναι να επαναξετασεις λιγο τις αποψεις σου, γιατι εν ημερα κρισεως, δικαιολογιες δεν θα μας παρεχονται, ουτε θα κληθει ο διαβολος σε απολογια για τις δικες μας, πραξεις και παραλειψεις..

Αυτα με αγαπη.

Νάσαι καλά Διονύση , δεν μου αρέσει να πλατειάζω , πλην όμως θα το κάνω , στην αγάπη σου .
Το ερώτημα είναι , κινείται άραγε σε κάποια θεολογική βάση το παραπάνω ,
ή είναι απλά άλλο ένα ρητό , όπως αυτά που λένε διάφοροι , όπως παραδείγματος χάριν, Κρουτσώφ, Θεοδωράκης και άλλοι .

Ας μου επιτραπεί να μην χρησιμοποιώ πολλούς θεολογικούς όρους .

Τα παρακάτω , είναι το απαύγασμα της αντιλήψεως μου, μετά από ότι έχω μελετήσει εδώ και εκεί, ασχολούμενος αρχικά με την αρχαία ιστορία των Ελλήνων , και επίσης , όταν ο Κύριος το επέτρεψε στην συνέχεια, διάφορα πατερικά κείμενα ως διάπειρος προς τον Τριαδικό Θεό ελάχιστος ικέτης.
Άλλωστε οι θεολογικοί όροι δεν είναι κτήμα μου ακόμη ( το παλεύω όμως, με το βλέμμα στραμμένο προς τα πάνω).
Θεωρώ λοιπόν ότι , ο Αδάμ και η Εύα, όταν επικρατούσε η αρχαίγονη Δικαιοσύνη (Παραδείσια περίοδο), εαν ήταν μόνοι τους με τον Τριαδικό Θεό, και εννοώ χωρίς την παρουσία του διαβόλου , δεν θα είχαν υποπέσει στο αμάρτημα της παρακοής, και της εν συνεχεία πτώσεως τους, με όλα τα συνεπακόλουθα ,αποπομπή , θάνατο και τα λοιπά
-Αυτό βέβαια το στηρίζω εις το στοιχείο του καθ’ ομοίωσην , με το οποίο είναι πλασμένος ο άνθρωπος, και το οποίον στερείτε κακού.
Δεδομένου λοιπόν ότι το καθ’ ομοίωσην, εμπεριέχει την αγαθότητα του Θεού, άρα, κατ’ επέκταση , ο άνθρωπος , χωρίς παρέμβαση διαβολική , από μόνος του, δεν ρέπει προς το κακό και άρα είναι τίμιος. Εδώ δηλαδή , μεταπτωτικά , επικεντρώνετε η προσπάθεια της τιμιότητας του ανθρώπου


Βέβαια, ο Τριαδικός Θεός , μας έπλασε με το αυτεξούσιο , του οποίου καταλυτικός στρατηγός, αλλά όχι άρχων , είναι ο μισόκαλος-μισάνθρωπος, ο οποίος θέλει να αποδείξει στον Θεό (αν είναι δυνατόν) ότι όλο το ανθρώπινο ζωντανό γένος είναι κατώτερο είδος, και αυτός – ο διάβολος- είναι ο άρχων της κτίσεως.

.
Όπως είπαμε παρεμβαίνει ο παράγοντας, αυτεξούσιο και αυτοδιάθεση του ανθρώπου.

Το θέλημα του Θεού το ξέρουμε , το καλό το ξέρουμε , όπου απουσιάζει το καλό επίσης το ξέρουμε , και το χαρακτηρίζουμε κακό.
Έρχεται λοιπόν ο Εγωισμός , που άρχων του είναι ο διάβολο, και δεν είναι απλά ο άρχων του , αλλά είναι και ο αρχιστράτηγος του. Τι να σου κάνουμε τα καημένα τα ανθρωπάκια , γιατί ανθρωπάκια καταντήσαμε , -πάντως με αυτό δεν θέλω να πω ότι σαν μικροί που είμαστε μπορούμε να αποποιηθούμε της ευθύνης των πράξεων μας-. Αυτό το υπέροχο δημιούργημα του Θεού , έγινε υποχείριο του διαβόλου, με τον εγωισμό, ένα κατ’ εξοχήν γνώρισμα του διαβόλου.
Από μόνοι μας λοιπόν θεωρώ ότι είμαστε πλασμένοι άκακοι, πλήν όμως ο μισόκαλος διάβολος, με πλήρη την ευθύνη δικιά μας λόγω του αυτεξουσίου , μας πλανά, και εντέλει μας αποπλανά με την θέλησή μας , με τον εγωισμό που μας έχει εμφυτεύσει ,- και τον οποίο βέβαια δεν τον έχει εμφυτεύσει χωρίς την άδειά μας - , στον οποίο ενδίδουμε , με την αίρεση προς τον Θεό εις την οποία με την αποδοχή (πάλι αυτοβούλως) , της διαβολικής υιοθεσία , ενδίδουμε, και πολλά άλλα, τα οποία πλέον, ενεργούνται αυτεξουσίως , ικανοποιώντας το απόλυτο θέλημά μας , και ακόμα χειρότερα , γνωρίζοντας και τις συνέπειες αλλά παραβλέποντας τις , γιατί έχουμε απλά περιοριστεί στο παρόν .
Έχω την αίσθηση πάντως , ότι όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί πάψαμε να πιστεύουμε σε Αυτόν , και έτσι δώσαμε χρεία τω πονειρώ δαίμονι κατακυριεύσε της αχρείας και παρημένης ψυχής μας. Μας καταδειναστεύει ο μισόκαλος στηριζόμενος στην δύναμη μας , την οποία χρησιμοποιούμε πλέον όχι για το αγαθό και το καλό , αλλά για την καλοπέραση μας, και η οποία αν μας λείψει ,τότε αποφασίζουμε την πράξη του κακού ( πάλι αυτοβούλως ) , μήπως και ξαναπετύχουμε την καλοπέραση. Δεν ξέρουμε άραγε οι ελεεινοί, ότι ουδέν κακό αμιγές καλού.
Πολύ απλά λοιπόν λέω ότι , ενδίδουμε στις διαβολικές επιταγές, γιατί έτσι περνάμε καλύτερα , βολευόμαστε , και φτάνουμε μεχρι σημείου να ξεχάσουμε τον ΘΕΟ.
Πέτυχε λοιπόν ο μισάνθρωπος ? Όχι ακόμα . Όσο θα υπάρχει έστω και ένας Όσιος , ο Κύριος μας και ο Θεός μας δεν θα επιτρέψει να αφανιστούμε και έτσι να χαθεί το ανθρώπινο γένος , μας διαβεβαίωσε γιαυτό (Φιλοξενία του Αβραάμ) , ας προσευχόμαστε γιαυτό.

Νομίζω όμως ότι είδη σας κούρασα , έτσι επανερχόμενος στην αρχική μου θέση , λέω απλά ότι , είμαστε πλασμένοι να κάνουμε μόνο καλά έργα , αλλά τελικά με το αυτεξούσιο που έχουμε κάνουμε και λιγότερο καλά ή κακά . Για όλα πάντως είμαστε υπεύθυνοι.

Ναι η ευθύνη είναι δική μας , δεν θα παραστήσω τον Αδάμ , .... που είπε στον Θεό η Γυναίκα που έφτιαξες φταίει , και η Εύα , που είπε στον Θεό .... το φίδι που εσύ έφτιαξες φταίει.
Η Μετάθεση ευθυνών μόνο καλό δεν μας κάνει , αποδεδειγμένα, η μετάνοια όμως ……………...

Ο Θεός να μας φωτίζει ,
και εμείς να αποφασίζουμε να ακολουθούμαι, τον δύσκολο δρόμο ΤΟΥ.

Δόξα τω Θεώ , Πάντων Ένεκεν