Κλαίμε ή δεν κλαίμε τους νεκρούς μας;

[Harrys1934]

Κάνω μία σκέψη επειδή ο κόσμος είναι διχασμένος 50/50 αν πρέπει να κλαίμε τους νεκρούς μας. Ας κάνουμε έναν διάλογο μίπως βγεί κάτι θετικό και ο κάθε ένας να το βασίζει κάπου. ¨Οχι αόριστα και από πουθενα. Ηδική μου πηθώ είναι ότι κλαίμε βασιζόμενος στην Άγία Γραφή πάντοτε αφού και ο Κύριος μας έκλαψε στον θάνατο του Λαζάρου
Ευχαριστώ για την φιλοξενία σας και περιμένω.
Ο φίλος σας από το SYDNEY-AUSTRALIA
Χάρρης-GREENACRE-N. S. W.

[lovethink]

Κάνω μία σκέψη επειδή ο κόσμος είναι διχασμένος 50/50 αν πρέπει να κλαίμε τους νεκρούς μας. Ας κάνουμε έναν διάλογο μίπως βγεί κάτι θετικό και ο κάθε ένας να το βασίζει κάπου. ¨Οχι αόριστα και από πουθενα. Ηδική μου πηθώ είναι ότι κλαίμε βασιζόμενος στην Άγία Γραφή πάντοτε αφού και ο Κύριος μας έκλαψε στον θάνατο του Λαζάρου
Ευχαριστώ για την φιλοξενία σας και περιμένω.
Ο φίλος σας από το SYDNEY-AUSTRALIA
Χάρρης-GREENACRE-N. S. W.

Ποιός είναι διχασμένος ? υπάρχει κανείς που γελάει άμα πεθάνει δικός του άνθρωπος ?
Δεν κλαίμε επειδή χάθηκε για πάντα αλλά κλαίμε επειδή δεν θα τον έχουμε πια κοντά μας ορατά ανά πάσα στιγμή
Για την απουσία κλαίμε για όσα ζήσαμε για όσα αγαπήσαμε για όλες τις πανέμορφες στιγμές που δεν εκτιμήσαμε όσο είχαμε τον άνθρωπο αυτόν μαζί μας
Οχι μόνο κλαίμε
ΣΠΑΡΑΖΟΥΜΕ ακόμα και αν δεν ακούνε οι άλλοι τον πόνο μας

[gkdgr]

EMEIΣ ΤΟΥΣ ΚΛΑΙΜΕ. Κάποτε ρώτησα ένα γέροντα στο Αγιο Ορος και μου είπε ότι δεν κλαίμε τους νεκρούς γιατί δεν υπάρχει η χαρά της γέννησης.
Ο κόσμος μας είναι προσωρινός , γι' αυτό λέμε εκοιμήθη και όχι πέθανε.
Για εμας τους λαικούς αυτά είναι ψιλά γράμματα. Κλαίμε για οτιδήποτε χάνουμε έστω και εφήμερα.
Για γκόμενες & γκόμενους, για χαλασμένα ρούχα, για το πιο απλό πράγμα.
Θλιβόμαστε γιατί έχουμε μάθει να είμαστε εγωιστές και δεν θέλουμε να στερούμαστε αυτά που μας δίνουν χαρά.
Πόσο μάλιστα όταν χάνουμε αγαπημένα πρόσωπα ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Γιατί κανένας μας δεν πιστεύει ειλικρινά ότι πάμε κοντά στο Θεό. Το ελπίζουμε μέν αλλά...Αν είμασταν σίγουροι πιθανόν να πετούσαμε από τη χαρά μας. Σαν τους Ινδούς ...

[Misha]

τα ανθρωπινα αισθήματα δεν ακυρωνονται εξ αιτίας της πιστης μας.

έκλαψε και μάλιστα "ολοφυρόμενη" η Παναγία μας τον Υιό της,παρ ολο οτι γνωριζε με βεβαιοτητα και την θεικη Του υπόσταση και την τριημερο Ανάσταση Του.

διαβάστε στα εγκώμια της Μεγάλης Παρασκευής πώς ο εκκλησιαστικός ποιητής απεικονίζει αυτή τη μεγάλη θλιψη.


διαβαστε και στους υμνους του αγίου Συμεών του Θεολόγου πώς θρηνει την κοιμηση του πνευματικού του πατρος οσιου Συμεων του Ευλαβούς.

νομίζω πως ο επιτάφιος θρήνος είναι πια ο μονος χώρος όπου συνεχιζονται και στις μερες μας να παράγονται αριστουργηματα δημοτικού τραγουδιού ,όπως τα μοιρολόγια.

η γνωση πως "θανατος δεν υπαρχει" οπως ελεγε ο μακαριστος π.Πορφυριος δεν ακυρωνει παντελως την οδυνη του αποχωρισμου και την έννοια για το αιωνιο μελλον της ψυχης που εφυγε.

[koskas]

ΕΜΕΝΑ ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΜΕ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΞΕΡΟΥΜΕ ΑΠΟ ΟΤΑΝ ΓΕΝΝΙΩΜΑΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΟΣΟ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΟΤΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΟΛΟΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΚΛΑΙΜΕ ΑΝ ΧΑΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ

[123]

Θα ήθελα να προσθέσω αυτό που άκουσα πρόσφατα από ιερωμένο.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο αθάνατο. Με την πτώση του όμως, ενδύθηκε το νέο τρωτό σώμα και συνεπώς τον θάνατο. Γι αυτό τον φοβόμαστε, τον τρέμουμε… γιατί είναι έξω από την πρώτη φύση μας.

[lovethink]

Θα ήθελα να προσθέσω αυτό που άκουσα πρόσφατα από ιερωμένο.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο αθάνατο. Με την πτώση του όμως, ενδύθηκε το νέο τρωτό σώμα και συνεπώς τον θάνατο. Γι αυτό τον φοβόμαστε, τον τρέμουμε… γιατί είναι έξω από την πρώτη φύση μας.

Kαλά χάστε αυτούς που έχασα και εγώ και μετά ελάτε ξαναπείτε μου τις θεωρίες σας και τα όμορφα λόγια τα εύκολα και τα μεγάλα
ΠΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ
Ναι ΟΣΟ και να πιστεύεις
ΠΟΝΟΣ
Και αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε εγωιστές , αλοίμονο αν ο πόνος του πένθους είναι επειδή είμαστε εγωιστές
Περνάνε τα χρόνια και ο πόνος δεν αλλάζει
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ο χρόνος απλά συνηθίζεις στην ιδέα του πόνου
Δεν είναι εγωιστικό να θες να ξαναδείς τη μάνα σου
Δεν είναι εγωιστικό να θες να ξανακούσεις το γέλιο του παιδιού σου
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να είναι εγωιστικό
Δεν χάνεις ένα κοκκαλάκι για τα μαλλιά , άνθρωπο χάνεις
Πάντως η θλίψη μου όταν πεθαίνει ένα ζώο είναι μαύρη ενώ για άνθρωπο έχει μέσα ελπίδα
Ξέροντας ότι τα ζώα δεν θα τα ξαναδείς και χάθηκαν για πάντα ( αν είναι έτσι όντως ) τότε η στεναχώρια είναι διαφορετική , πιο μαύρη αν πρόκειτε για ζωάκι

[123]

Lovethink

Αν πρόσεξες, είπα να προσθέσω...

Και βέβαια έχω χάσει αγαπημένους κι ακόμα πονάω... αυτό δεν το διαπραγματεύομαι...
Ο πόνος δεν καλουπώνεται κι ούτε έχει παρηγοριά. όπως και δεν μετριέται του στυλ εγώ πονάω πιο πολύ.

Ως προς το αν πρέπει η δεν πρέπει να κλαίμε... τι να πω... όπως νοοιώθει ο καθένας. Υπάρχει και το βουβό κλάμα, κι ο σπαραγμός κλπ. όλα αυτά που ελέχθησαν (βλ. θρήνος Παναγίας)

[Harrys1934]

Λέω λοιπόν εγώ ο φίλος σας ο Χάρρης με τις όσες απαντίσεις έχουν δοθεί μέχρι αυτήν την στιγμή γιατί πρόκειται για μικρό διάστημα ωρών. ¨Ολες οι απαντίσεις είναι ωραίες μόνο δεν συμφωνώ με τις ιδέες που πείρατε από τους μοναχούς, και να γιατί. Ο μοναχός είναι ανίπαντρος και φυσικά χωρίς παιδιά. Που ξέρει αυτόν τον πόνο αφού και από τους γωνείς του έχει αποκοπεί; Ζουν μεταξύ τους σαν οικογένεια και ξέρωντας αφού έκαναν την ανάλογη ζωή ότι πεθαίνοντας πάει για Ουρανίου μονάς και δεύτερον σαν συνάδελφος όπως εμείς όλοι που βρεθίκαμε σε κάποια κοιδία γνωστού φίλου κλάψαμε ; το πολύ να συγγυνιθείς γιατί ο δικός του κλαίει αυτός που έχει τον πόνο Δέκα ξυλιές σε ξένο ποπό τι πόνο έχει το ίδιο και για τον μοναχό

[lenakog1]

Ένας φίλος έγραψε πιο πάνω:

Kαλά χάστε αυτούς που έχασα και εγώ και μετά ελάτε ξαναπείτε μου τις θεωρίες σας και τα όμορφα λόγια τα εύκολα και τα μεγάλα
ΠΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ ΠΟΝΟΣ
Ναι ΟΣΟ και να πιστεύεις
ΠΟΝΟΣ
Και αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε εγωιστές , αλοίμονο αν ο πόνος του πένθους είναι επειδή είμαστε εγωιστές
Περνάνε τα χρόνια και ο πόνος δεν αλλάζει
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ο χρόνος απλά συνηθίζεις στην ιδέα του πόνου
Δεν είναι εγωιστικό να θες να ξαναδείς τη μάνα σου
Δεν είναι εγωιστικό να θες να ξανακούσεις το γέλιο του παιδιού σου
ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να είναι εγωιστικό
Δεν χάνεις ένα κοκκαλάκι για τα μαλλιά , άνθρωπο χάνεις
Πάντως η θλίψη μου όταν πεθαίνει ένα ζώο είναι μαύρη ενώ για άνθρωπο έχει μέσα ελπίδα
Ξέροντας ότι τα ζώα δεν θα τα ξαναδείς και χάθηκαν για πάντα ( αν είναι έτσι όντως ) τότε η στεναχώρια είναι διαφορετική , πιο μαύρη αν πρόκειτε για ζωάκι

Αγαπητέ φίλε κι εγώ έχασα τους γονείς μου σε σχετικά μικρή ηλικία (μαμά όταν ήμουν 11 και μπαμπά όταν ήμουν 17). Τώρα είμαι 21. Παππούδες δεν έχω, αδέρφια δεν έχω, θείους έχω αλλά ποτέ δεν με βοήθησαν κτλ...
Μέχρι τότε ούτε τον σταυρό μου δεν ήξερα να κάνω. Να όμως που τα φερε έτσι ο καλός Θεούλης και το έμαθα κι αυτό.
Προσωπικά επειδή έχω βιώσει πολύ πόνο στην ζωή μου μπορώ να πω ότι ο Χριστός έσβησε σ' ένα μεγάλο βαθμό αυτόν τον πόνο μέσα μου και μπορώ να πω ότι είμαι πιο ευτιχισμένη κι απ' αυτούς που έχουν σπίτια, γονείς, αδέλφια κτλ. Η ευτιχία δεν βασίζεται σ΄αυτά τα πράγματα.
Βέβαια δεν λέω ότι πάντα έχεις μέσα σου ένα βάρος απλά ο πόνος γίνεται ελαφρύτερος με τον Χριστό. Συμφωνώ με αυτά που είπε και ο koskas απολύτως. Δεν στεναχωριέμαι που οι γονείς μου δεν είναι μαζί μου αυτή την στιγμή γιατί ξέρω ότι αφού το επέτρεψε ο Θεός κάτι παραπάνω από μένα ήξερε...΄Το μόνο που μ' ανησυχεί είναι αν είναι κοντά στον Θεό τώρα γιατί αυτό είναι και το πιο σημαντικό...
Πάντως χαίρομαι που κάθε φορά που επισκέπτομαι το κοιμητήριο είμαι σε θέση να ψάλλω με όλη την καρδιά μου το "Χριστός Ανέστη".