"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ειναι προφανες οτι διανυουμε αποκαλυπτικα χρονια.

Και δεν ειναι μονο θεμα "σημειων", η καταστασεων αποκαλυπτικων,
αλλα το συνολικο πλαισιο της εποχης που ζουμε, ητοι της εβδομης ημερας, ειναι εσχατολογικο.

Αλλωστε η εσχατολογικη εποχη, αρχισε ηδη με την Ενανθρωπηση του Υιου και Λογου του Θεου,
εφοσον: "..επ' εσχάτων των ημερών δια την ημετέραν σωτηρίαν εν τη γαστρί αυτής ενoικήσας,
και εξ αυτής αμεταβλήτως σαρκωθείς και γεννηθείς.."

Το εαν θα διαρκεσει η εσχατολογικη αυτη εποχη, μια, η, δυο, η, τρεις, χιλιετιες,
ελαχιστη σημασια εχει,
σε σχεση με την αχρονη αιωνιοτητα που ερχεται,
την Ογδοη και ανεσπερη ημερα δηλαδη,
για να επικρατησει στα πραγματα, η μαλλον προς την οποια κατευθυνομαστε, σταθερα.

Αρα το θεμα δεν ειναι τοσο χρονικα γραμμικο, αλλα ειναι θεμα στοχευσης προς το κεντρο των παντων,
εποχων και πραγματων, καταστασεων και επιλογων, συνθηκων και περιστασεων, που ειναι ο Χριστος.

Κεντρο γυρω απο το οποιο κινεται περιφερειακα καθε εποχη και περισταση. Ολα αρχιζουν και καταληγουν στον Χριστο.

Σε καθε εποχη οι ανθρωποι που δεχτηκαν το μυνημα του Ευαγγελιου, βγηκαν και σταθηκαν στο ξεφωτο επανω απο αυτην.

Ακουγεται παραδοξο αυτο. Σωματικα ισως, ακουγεται τρελλο, πνευματικα ομως απολυτα εφικτο.

Εζησαν μεν, συγχρωτιστηκαν, παλεψαν, και βιωσαν, προσωπο με προσωπο,
ενωπιος ενωπιω, με την εκαστοτε εποχη τους,
αλλα στην βαθυτερη πνευματικη ουσια και νοημα των πραγματων,
την υπερεβησαν, την εκαναν λιγο στην ακρη,
οπως κανουμε ενα κλαδι, που μας εμποδιζει να δουμε το φως του ηλιου,
για να δουν το νοητο Φως της Δικαιοσυνης, τον Κυριο.

Η ειδοποιος διαφορα του πνευματικου ανθρωπου, απο τον σαρκικο και τον ψυχικο,
η εστω για να ειμαστε πιο τιμιοι, αυτου που προσπαθει,
τουλαχιστον με φιλοτιμο να γινει πνευματικος ανθρωπος,
ειναι οτι δεν εγκλωβιζεται στην εποχη του.

Την υπερβαινει, η μαλλον πατα επανω της για να δει ξεκαθαρα το κεντρικο νοημα,
που ειναι η εν Χριστω πορεια της προσωπικης τελειωσης του.

Ειναι η μετατροπη του δουλου, και του μισθωτου, βαθμιδον, σε Υιο,
στον οποιο εχει δοθει, εξουσια να γινει, Τεκνο Θεου,
οπως μας πληροφορει το κατα Ιωαννην Ευαγγελιο.

Εδω λοιπον τιθεται το κρισιμο ερωτημα, του πως θα τοποθετηθει ο καθε ανθρωπος,
απεναντι στο κεντρο ολων των πραγματων και των οντων. Τον Χριστο.

Θα συνταχθει με ολη την καρδια του, και το ειναι του με τον Χριστο,
και θα Τον τοποθετησει ως αναφορα και στοχο της υπαρξης του;

Η,

Θα Τον, απορριψει ουσιαστικα με την αδιαφορια του, την προκαταληψη του, την κακοδοξια του,
την αρνηση του, την εμμονη του στα πραγματα του κοσμου,
και τον εγκλωβισμο του στην εποχη του, και τα προβληματα της;

Γιατι ας μην γελιομαστε αδερφοι.

Οποιαδηποτε αιτια μας απομακρυνει συνειδητα, απο τον Χριστο, βασιζεται σε προσωπικες η κοινωνικες προφασεις, μεν,
αλλα κατ'ουσιαν οριοθετει και αποκαλυπτει την σταση ζωης μας απεναντι Του.

Η ειμαστε μαζι Του, σε καθε στιγμη και περισταση του βιου μας, αρα και στην αιωνιοτητα, η απεναντι Του, με οτι συνεπαγεται αυτο οντολογικα στο μελλον, και μετα την Δικαια και αλανθαστη Κριση Του.

Δεν αποτελει δικαιολογια οι συνθηκες του βιου, του καθενος, να καθοριζουν την αποδοχη η την απορριψη του Χριστου, ως κεντρο υπαρξεως και αναφορας.

Παραδειγματα απειρα.

Ανθρωποι που εζησαν ως "σκουπιδια", ως παρεισακτοι, βιωσαν λαθρα, ως εσχατοι των εσχατων,
πεθαναν με το Δοξα σοι ο Θεος στα χειλη,
και ανθρωποι που εζησαν στα μεγαλα και ανετα χλιδατα σαλονια μεσα στην δοξα και την φημη και την εξουσια και το χρημα,
εφυγαν με το, αναθεμα την ωρα που γεννηθηκαν, αφου δεν ειδαν προσωπο Θεου ποτε, ουτε θελησαν κατι τετοιο.

Φιλοσοφοι, αρνητες, μηδενιστες, καιροσκοποι, σκεπτικιστες, αγανακτισμενοι απο την ζωη, αχαριστοι, και ατομιστες, που δεν εφτασαν ποτε να πουν εστω ενα ευχαριστω που υπαρχουν, απεναντι στον Δημιουργο των παντων.

Τελικα και συμπερασματικα, ειναι θεμα συνειδητης επιλογης, η σταση ζωης που θα κρατησουμε απεναντι στον Χριστο.

Και δεν επηρεαζεται τοσο οσο θελουμε να νομιζουμε, ας ειμαστε ειλικρινεις, απο τα προβληματα η τις χαρες της ζωης.

Εν'οψει του γραμμικου τελους, που δεν ξερουμε ποτε θα ερθει, και εαν θα μας αφορα αμεσα, καλουμαστε να κανουμε την οριστικη και αποφασιστικη στροφη, προς τον μονο δρομο που ζωζει και ζωοποιει, διαζωζει τελικα το Ον, ολοκληρο και ακεραιο ως Προσωπο.

Τον Κυριο και Θεο μας, τον Χριστο.

Και καθε αιτια, λογισμος, περισταση, η συνθηκη, που στεκεται ως αναχωμα, και μας σπρωχνει σε αποφαση να σταθουμε απεναντι Του, δεν μπορει απο μονη της να δικαιολογησει τελικα την αρνηση μας στο Προσωπο Του.

Η ειμαστε με τον Χριστο, η απεναντι Του. Αυτες ειναι οι δυο μονες στασεις ζωης. Δεν υπαρχει τριτη. Εκ του αποτελεσματος.

Μεση κατασταση, αδιαφορια, η αλλη ουδετερη σταση,
δεν υπαρχει και δεν αναγνωριζεται,
ουτε πριν το "ταμειο",
αλλα ουτε και μετα την απομακρυνση απο αυτο..

Ας επιλεξει ο καθενας κατα συνειδηση και κατα προαιρεση, και ας πορευθει κατα το Φως, ειτε κατα το σκοτος.

νομιζω σχεδον κανενας χριστιανος (γιατι εκεινοι που δεν εχουν ακουσει ποτε για Χριστο ειναι αλλο κεφαλαιο), δε θα πει συνειδητα ειμαι απεναντι Του.
το προβλημα ειναι οταν ειμαστε απεναντι Του αλλα νομιζουμε οτι ειμαστε μαζι Του!

Η έννοια της ευτυχίας μοιάζει σχετική.
Αλλοι θα πουν το κοντό τους και άλλοι το μακρύ τους.
Για τους ανθρώπους του χριστιανικού ΄΄αγώνα΄΄ όμως η εννοια μοιάζει να καθαρίζει.
Η ομίχλη φεύγει και μένει η αλήθεια.
Ο αγώνας και η θυσία είναι η μόνη σίγουρη οδός για την ευτυχία.
Ο εσταυρωμένος ήταν ευτυχής;
Ναι ήταν.
Δηλαδή ο χριστιανικός πόνος έχει ευτυχία;
Ναι, τη μέγιστη.
Η αλήθεια, το καθήκον, ο στόχος είναι ο δρόμος μας.
Η ευτυχία η πληρωμή μας, ο παράδεισος το μέλλον μας.
Σκεφθείτε:
Τον τυχαίο παπούλη της ιεραποστολής που σώζει παιδικές ζωούλες και εκπέμπει Χριστό,
μέσα στην φτώχεια και στις κατά συνθήκη άσχημες συνθήκες.
Τον ζαπλουτο βιομήχανο με τα μοντέλα στις καλοκαιρινές διακοπές του.
Για τον χριστιανό που δίνει αγώνα, το να επιλέξει τον ευτυχή στη διάσταση της αιώνιας ζωής είναι εύκολο.
Για τον άλλον, με την ευχή μας, ας προσευχηθούμε κάποια στιγμή να τη ΄΄βρει΄΄ επιτέλους.
Με το Χριστό ή απέναντι;
Με το Χριστό. Επιλογή αιώνιας (και τωρα και πάντα) ευτυχίας.

Ελάχιστοι στέκονται με επίγνωση απέναντι Του, και εχθρικά. ( και για αυτούς ακόμα είναι να αμφιβάλλει κανείς)
Ίσως τόσο για αυτούς όσο και για όλους τους υπόλοιπους, συμπεριλαμβανομένων και ημών, ισχύει το ΄΄ου γαρ οίδασι τι ποιούσι΄΄.

Περισσότερο γίνεται φανερή η ψυχική- πνευματική-και γενικότερη υπόστασή μας, από την θέση που λαμβάνουμε στις διαπροσωπικές - ανθρώπινες σχέσεις.

Υπάρχουν άνθρωποι που επιλέγουν το καλό, υπάρχουν και άνθρωποι που επιλέγουν το κακό από ανάγκη, υπάρχουν και άνθρωποι που επιλέγουν το κακό από ευχαρίστηση και χωρίς καμιά πίεση.

Ο Κύριος και η Εκκλησία Του υπάρχει σκάφος- κιβωτός σωτηρίας, αλλά εν μέσω της θαλάσσης του ανθρωπίνου γένους.
Διότι πράγματι το μεγαλύτερο μέρος του ανθρωπίνου γένους σήμερα αγνοεί πλήρως τον Χριστό, δυστυχώς.
Μπορεί λοιπόν να κριθεί το ανθρώπινο γένος από την στάση που κρατά ενώπιον Αυτού που αγνοεί; Αφού δεν στέκεται καν κοντά ή απέναντι.

Κάποια ημέρα ο Κύριος θα γίνει γνωστός σε όλα τα έθνη, τότε θα έχει άλλη σημασία η στάση όλου του ανθρωπίνου γένους και του κάθε ενός ξεχωριστά, αυτό δηλαδή που ισχύει για εμάς τους Ορθοδόξους χριστιανούς σήμερα, και για τους οποίους έχει περισσότερο νόημα ο προβληματισμός που έχει το θέμα που εξετάζουμε.

ψυχουλα έγραψε:νομιζω σχεδον κανενας χριστιανος (γιατι εκεινοι που δεν εχουν ακουσει ποτε για Χριστο ειναι αλλο κεφαλαιο), δε θα πει συνειδητα ειμαι απεναντι Του.
το προβλημα ειναι οταν ειμαστε απεναντι Του αλλα νομιζουμε οτι ειμαστε μαζι Του!

ΕΤΣΙ ΛΕΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.
ΕΥΧΟΜΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΕΜΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΩΝΙΔΑ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΤΗΝ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ ΣΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ ΜΟΥ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ, " ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΝΑ ΦΙΛΤΡΑΡΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙΣ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΣΟΥ, ΕΚΑΝΑ ΑΥΤΟ ,ΜΙΛΗΣΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΜΗΠΩΣ ΤΟΝ ΠΡΟΣΒΑΛΑ , ΜΗΠΩΣ ΑΣΧΟΛΗΘΙΚΑ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕ ΚΑΙ ΕΧΑΣΑ ΧΡΟΝΟ ΑΔΙΚΑ " ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΑΔΕΛΦΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

ψυχουλα έγραψε:νομιζω σχεδον κανενας χριστιανος (γιατι εκεινοι που δεν εχουν ακουσει ποτε για Χριστο ειναι αλλο κεφαλαιο), δε θα πει συνειδητα ειμαι απεναντι Του.
το προβλημα ειναι οταν ειμαστε απεναντι Του αλλα νομιζουμε οτι ειμαστε μαζι Του!

Αυτό είναι το σωστό συμπέρασμα απ' όλα όσα γράφεις Διονύση. Ναι μεν κανένας Χριστιανός δεν μπορεί να είναι απέναντι στο Χριστό, του οποίου το Όνομα φέρει, αλλά το στάδιο του αγώνα στο ποίο βρίσκεται ο καθένας, στην προσπάθειά να εφαρμόσει το θέλημα του Θεού, είναι διαφορετικό. Το, αν ένας είναι πιο μπροστά κι άλλος πιο πίσω, αυτό μόνο ο Θεός μπορεί να το κρίνει. Έχει σχέση από που και με ποιες προϋποθέσεις ξεκίνησε ο καθένας, τι δοκιμασίες συνάντησε και πόσα τάλαντα είχε να διαχειριστεί. Εξ άλλου "μηδένα προ του τέλους μακάριζε" και το αντίθετο.

Επομένως Διονύση, αν όσα λες σκοπεύουν να διαχωρίσουν τα πρόβατα απ' τα ερίφια, μην επιμένεις, επειδή κάποια απ' τα ερίφια μπορεί να βρεθούν πολύ πιο μπροστά απ' τα πρόβατα στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ας κοιτάζει ο καθένας τα χάλια του και τους άλλους μόνο για να τους δίνει κουράγιο να συνεχίσουν κι εκείνοι τον αγώνα κι όχι για να τους κρίνει ή να συγκριθεί μαζί τους.

Εχετε δικιο, σε οτι αφορα την πλευρα του Θεου,
που ολα μεν, τα θεωρει με την αγαπη και το ελεος Του,
αλλα με την σταση που παιρνετε εξωραϊζετε,
για να μην πω απαλασσετε απο την προσωπικη, ατομικη ευθυνη,
τον καθε ανθρωπο που συνειδητα επιλεγει να ειναι απεναντι απο το Μυστηριο του Χριστου,
απο το το μυνημα του Ευαγγελιου, του Θεανθρωπου,
και την οδο της σωτηριας, και να παιρνει σαφεις αποστασεις απο αυτα,
θεωροντας τα ως μωρια, ανοησια, και ξεπερασμενα.

Εγω μιλαω για ολες τις περιπτωσεις, δεν μιλησα μονο για τους μυημενους.

Αλλοιμονο εαν και αυτοι εχουν, τοποθετηθει απεναντι στον Χριστο.

Στην εποχη που βρισκομαστε, αλλα και διαχρονικα, ο καθενας καλειται ειτε θελει, ειτε οχι, να λαβει θεση, απεναντι στον Θεανθρωπο.

Το λεει και ο αγιος πλεον π.Ιουστινος Ποποβιτς αυτο. Δεν ειναι δικο μου σοφισμα..

Λοιπον, πως θα γινει. Θα που καποιοι δηλαδη, οτι δεν ειδαμε, δεν ξερουμε, δεν ακουσαμε, την στιγμη που διπλα τους, πεθαινουν ομολογητες και μαρτυρες, γινονται σημεια και τερατα, θαυματα των θαυματων;

Αρα κατα την γνωμη μερικων αδελφων,
μαλλον θα ειναι "αδικη" η Κριση του Θεου,
γιαυτους που θα πανε στην κολαση,
αφου εχουν ολοι το ακαταλογιστο, λογω του "ου γαρ οιδασι τι ποιουσι", και καθαρισαμε..

Αρα που παει το αυτεξουσιο, και η προαιρεση του Ανθρωπου; Στα σκουπιδια.

Ε, τι να κανω, δεν ακουσα για Χριστο, η μαλλον ακουσα, αλλα δεν εδωσα και πολλη σημασια, η ναι! σταθηκα απεναντι Του, η Τον απερριψα και Τον πολεμησα, αλλα δεν βαριεσαι, θα μας σωσει ολους, γιατι δεν ξεραμε τι καναμε..

Ε, τοτε να βγει και ο Διοκλητιανος, ο Αρειος, και ο Νεστοριος, και οι σατανιστες, και αλλοι,
και να προφασιστουν, αγνοια νομου και κινδυνου..

Μα τι λεμε τωρα στα αληθεια;

Το μυνημα ειναι σαφες και κατηγορηματικο, και τοτε και τωρα και στο μελλον, ειτε μας αρεσει ειτε οχι.

Η με τον Χριστο, η απεναντι Του.

Αυτο ηθελα να καταδειξω, και επ'αυτου να μιλησουμε.

Νομιζω καταλαβα τι εννοεις, αν κανω λαθος διορθωσε με αν δε βαριεσαι.
εννοεις ποια η ευθυνη εκεινων που τους εχει κηρυχθει ο Λογος του Θεου αλλα δεν εδωσαν σημασια.
νομιζω οτι το Ευαγγελιο λεγει για αυτους, ειναι εκεινοι που ... Ετύφλωσε τα μάτια τους και επώρωσε την καρδιά τους διά να μη ιδούν με τα μάτια και καταλάβουν με την καρδιά και επιστρέψουν, εκεινοι που εχουν ματια αλλα δε βλεπουν, αυτια αλλα δεν ακουν.
εχουν ευθυνη για την ξεροκεφαλια τους, για την επιπολαιοτητα τους, στεκονται απεναντι στο Χριστο εν αγνοια τους, Τον απορριπτουν ελαφρα τη καρδια, Τον βγαζουν ενοχο χωρις να το πολυψαξουν, Τον υμνουν με τα χειλη αλλα οχι με τις πραξεις, λενε οτι πιστευουν αλλα δε δεχονται τα μυστηρια γιατι δεν τους τα εξηγησε κανεις αλλα κι εκεινοι τα απερριψαν χωρις να το πολυψαξουν.
Ισως και ο Κυριος να μη το πολυψαξει οταν κοιταξει το δικο τους φακελο στην τελικη Κρίση! Ισως απο την αλλη τους κρινει με το μετρο της γνωσης τους και με τη ποιοτητα των εργων τους.
το θεμα ειναι ομως τι κανουμε εμεις οχι οι αλλοι....

ΔΙΟΝΥΣΗ ΟΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΚΥΡΗΞΑΝ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΘΝΗ, Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΟΥ.
ΟΛΟΙ Η ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΑΝ ΤΟΥΣ ΓΑΛΟΥΧΗΣΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΟΠΩΣ ΠΕΡΝΑΜΕ ΑΠΟ ΚΡΙΣΗ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΒΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΠΑΣΤΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΠΙΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ.
ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΑΝ ΘΕΛΗΣΟΥΝ ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΟΤΕ Ο ΘΕΟΣ ΘΑ ΤΟΥ ΚΡΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ Η ΚΛΕΨΙΑ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ.

Διονύση το ''ου γαρ οίδασι τι ποιούσι'' για ποιούς το είπε ο Κύριος; Δεν ισχύει εν μέρει, και για μένα και για εσένα και για όλους;

Θα το εκλάβουμε λοιπόν σαν ελαφρυντικό- στοιχείο και αυτό του ελέους Του, ή ως απαλλακτικό; Ποιοί είμαστε εμείς να δικάσουμε; Τι ζυγίζει περισσότερο στον κάθε άνθρωπο, εμείς θα το ζυγίσουμε;

Η κόλαση είναι γεμάτη, ελάχιστοι ευρίσκουν την στενωπό που οδηγεί στη ζωή, αυτό πιστεύουμε, γιατί αυτό μας αποκαλύφθηκε, ας προσέχουμε περισσότερο, μετά φόβου και τρόμου να εργαζόμαστε την σωτηρία μας λέει ο μέγας εν Αγίοις Παύλος, ποιός λοιπόν απαλλάσσει από τις ευθύνες τους, τους άλλους ανθρώπους και με ποιό δικαίωμα; Και αν το κάνει ο Κύριος θα τον κρίνει, και αυτόν που (κατά) δικάζει, και αυτόν που δόλια και αυθαίρετα ΄΄απαλλάσσει΄΄.

Χάριν απλώς της αναπτύξεως του θέματος σημειώσαμε ότι, υπάρχει διάκριση, εις το ότι αυτοί που ποτέ δεν γνώρισαν Τον Χριστό, και ποτέ δεν είναι δυνατόν να σταθούν συνειδητά εναντίον του,ή τουλάχιστον είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί, λογικό δεν είναι;
Δεν απαλλάξαμε κανέναν, μήπως όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, λέμε εμείς ότι πήραν και απαλλαγή για τα έργα τους; Μη γένοιτο.