"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Καθε προσκυνημα, αποβλεπει σε εναν σκοπο..

Οταν το προσκυνημα γινεται για το προσκυνημα ειναι αδικος ο κοπος.

Ειναι μια διαδικασια, μια "καλη" συνηθεια, μια κακως εννοουμενη "διαφυγη", απο τον κοσμο,
που τελικα οδηγει σε μια αστοχη διαφυγη απο την ιδια την ψυχη μας.

Αδιεξοδη αποδραση.

Ολα τα περι του προσκυνηματος πρεπει να οδηγουν στο ενα, το χρειωδες και το ζητουμενο.

Ο σκοπος ειναι παντα αορατος. Τα μεσα και οι παραστασεις, ειναι ορατα.

Οι συζητησεις, οι στιγμες, τα βιουμενα μεγεθη, οδηγουν καπου.

Το ζητουμενο ειναι η αγαθη συνεργεια των δυο, ωστε να επιτευχθει το ποθουμενο ακροτατο εφετο.

Η μνημη του Θεου. Η εκζητηση της Χαριτος και του Ελεους Του. Η παραμονη εν τω Χριστω, μεσα απο την ζωη εν Χριστω.

Με αφορμη το προσφατο ομαδικο, προσκυνημα στην Αθωνικη πολιτεια, χρησιμο ειναι να τονιζουμε οτι, αυτο που εχει νοημα ειναι να προεχει το αορατο εναντι του ορατου.

Περα απο τα νεφελοσκεπαστα ορη, τις πανεμορφες πλαγιες με την οργιωδη παρθενα βλαστηση,
τα αιωνοβια μονοπατια, τα περπατημενα απο Αγιους αλλα και διαβολους, Αυτοκρατορες αλλα και δουλους,
Οσιους αλλα και πειρατες, Θεουμενους, αλλα και κατακτητες, σωζομενους αλλα και κολασμενους,
τα θρυλικα Καστρομοναστηρα, με τα χιλιοχρονα Καθολικα, που σιωπηρα διαφυλαττουν,
τον ανειπωτο και ακενωτο πλουτο, της ανθρωπινης ευλαβειας και αφιερωσεως,
τις συνεχεις εναλλαγες των χρωματων, τις ευωδιες και τα θυμιαματα, τους υμνους και τα αυστηρα τυπικα,
τους ημισκοτεινους ναρθηκες με τα μικρα παραθυρα, κατω απο τα οποια βλεπεις παντοτε ολη την ημερα και την νυκτα μια μορφη ντυμενη στο μαυρο του πενθους,
να λαμπει μεσα στην αισιοδοξια για την προσδοκια της συναντησης με τον Αγαπημενο, κρυβεται το αορατο νοημα.

Η ψυχη ζητα τον Θεο, το ορατο ζητα το Αορατο, το ανοηματιστο ζητα το Νοημα, και εν τελει το κτιστο ζητα το Ακτιστο.

Μεσα στο εσωτατο ιερο της καθε ψυχης, οπου η εισοδος δεν επιτρεπεται, σε οποιον δεν φορα τα αμφια της ευσεβειας,
και δεν εχει την ιερωσυνη της ευλαβειας, της πιστης, της ελπιδας στον Κυριο,
εκει λοιπον, μετα απο καθε προσκυνημα, αναπεμπεται μυστικη δοξολογια, μια αεναη ευχαριστια,
και μετα το δι'ευχων των τελευταιων εντυπωσεων, μενει η μνημη του Θεου.

Ολα τα ορωμενα, τα ακουομενα, τα διαλεγομενα, και τα αισθητα, εχουν σκοπο και νοημα, οταν οδηγουν στο να καταστησουν την ζωη μας, Χριστοκεντρικη.

Μεχρι το επομενο προσκυνημα, την επομενη αγρυπνια, το επομενο οδοιπορικο, η ψυχη, συνεχως διαβαινει απο σταση σε σταση, μεχρι να φτασει στην οριστικη καταπαυση την αεικινητη σταση μεσα στην Φωτοφανεια και την Χαρα του Κυριου της.

Αυτο που κερδιζουμε απο καθε επισκεψη στο Αγιο Ορος, αλλα και αλλου, ειναι η γλυκεια προσδοκια, η ευχαριστη βασανιστικη αδημονια, η ευλογημενη αναμονη, της συναντησης με τον Κυριο της καρδιας μας, τον ταπεινο, γλυκυ και πραο Παντοκρατορα της υπαρξεως μας, τον Σωτηρα και Λυτρωτη μας.

Η χαρμολυπη της ληξης ενος προσκυνηματικου, οδοιπορικου, η τυπικη μελαγχολια απο την επιστροφη στα καθ'ημας,
στο καθημερινο χωματωδη στιβο της μεταπτωτικης ζωης μας,
θα πρεπει γρηγορα να δινει την θεση της, σε μια σταθερη προσδοκια,
μια θεοκινητη φιλοσοφικη, και οχι συναισθηματικα ρομαντικη ενατενιση του αιωνιου, του αορατου, του αφθαρτου,
μεσα απο το αινιγματωδες καλειδοσκοπιο του προσκαιρου,του ορατου, και του φθαρτου κοσμου που μας περιβαλλει.

Καθενας καλειται να καταπνιξει την βουη του ρεοντος κοσμου, και των σειρηνων του,
μεσα στην απαλη ησυχια, και την οσιοτατη κατανυκτικη ερημια,
της καρδιακης νοερας ενθυμησεως του Θεου,
με την συνεχη μυστικη θεωρια των αγαθων που σκανδαλωδως μας χαριζει ο Κυριος.

Αυτο που πρεπει να μενει και να ωφελει, να στερεωνει και να ανατροφοδοτει την ευλαβικη προσδοκια, της καινης κτισεως,
του ερχομου του Νυμφιου της ψυχης μας, ειναι η πιστη μεταφορα των λειτουργιων, των ακολουθιων,
και του τροπου των Μοναχων,
μεσα στην καρδια μας, οπου και τελουνται τα μυστηρια της υπαρξεως ενος εκαστου εξ'ημων..

Ας μεινει λοιπον, ο καθενας μας, ταπεινα και σιωπηρα, ορθιος και με υπομονη στο στασιδι του,
κατω απο την ημισκοτεινη γωνια του ναρθηκα του καθολικου, με το λιγοστο φως να αντιφεγγιζει,
μεσα απο το αρχαιο παραθυρο, με την χαροποιο και πενθιμη, εσταυρωμενη και αναστασιμη,
ορθοδοξη και Χριστοκεντρικη του πνευματικοτητα ζωντανη και ακμαζουσα,
και ας αναμενει με πασα πιστη, ελπιδα, αγαπη και προσδοκια, την ανατολη της ανεσπερου ημερας,
της καινης Βασιλειας, του Ουρανιου Πατρος μας,
ω, η Δοξα και το Κρατος, και η Ευχαριστια για οσα μας χαριζει, απλοχερα, τοσο σε αυτην την ζωη,
οσο και στην μελλουσα,
παρα τις αμαρτιες μας, τις αστοχιες μας, τις αναξιοτητες μας, και την χοϊκη μας φιλοσοφια και εκζητηση των ηδονων του κοσμου.

Ευχαριστω σοι Κυριε, ο Θεος ημων.

Υπεραγια Θεοτοκε,

και παντες, οι αγιοι, οσιοι, πατερες και αδελφοι, οι εν τω Αγιωνυμω Ορει θεοπρεπως διαλαμψαντες,
πρεσβευσατε υπερ ημων των αναξιων..

dionysisgr έγραψε:Καθε προσκυνημα, αποβλεπει σε εναν σκοπο..

Οταν το προσκυνημα γινεται για το προσκυνημα ειναι αδικος ο κοπος.

Ειναι μια διαδικασια, μια "καλη" συνηθεια, μια κακως εννοουμενη "διαφυγη", απο τον κοσμο,
που τελικα οδηγει σε μια αστοχη διαφυγη απο την ιδια την ψυχη μας.

Αδιεξοδη αποδραση........

Ευτυχώς που υπήρχαν κάποιοι φωτεινοί φάροι στην πρόσφατη προσκυνηματική παρέα
γιατί προσωπικά έχω γνώση των παραπάνω....

Εσύ Βασίλη μου θυμίζεις τα κρεμμύδια, τα σκόρδα και τα φασόλια στο πουγγί...

Διακρινω μια συνεχη ταση ευσεβιστικης υφης και τροπου,
κριτικης,
εστω κεκαλυμμενης υπο την μορφη χιουμορ η αλλης εμπνευσεως, εναντι αδελφων μας.

Υπαρχουν αλλα πολλα θεματα για να γινει αυτο, αλλωστε η υπερβολικη οικειοτητα,
αλλα και η συνεχης διαθεση για χιουμορ για το χιουμορ κουραζει και δεν ωφελει.

Καθε πραγμα στην ωρα του, και στον καιρο του. Και με μετρο. Και το χιουμορ και ο προβληματισμος. Αλλα οχι ολα στο μιξερ..

Θα παρακαλεσω να μεινει το θεμα στο πνευμα αυτο, διαφορετικα ας μην συμμετεχει καποιος.

Το κειμενο, δεν αποτελει κριτικη σκεψη, ουτε ελεγχο κανενος, προς Θεου,
αλλα ειναι μια προτροπη,
μια υπενθυμιση,
μια ευχη εαν θελετε,
πρωτα προς τον ιδιο τον γραφοντα,
και μετα σε οποιον αλλο αδελφο θελει και επιθυμει να προβληματιζεται περα απο τα αισθητα και τα ορωμενα.

Παρακαλω, η κατεβαστε το, η μην το χαλατε τουλαχιστον..

Τα πράγματα είναι όπως τα λέει ο Διονύσης.

Η ουσία είναι πράγματι στο "γιατί" του προσκυνήματος και στο "μετά το προσκύνημα τι?".

Βέβαια κατά την διάρκεια ενός προσκυνήματος παρατηρούνται και όλα τα άλλα (όμορφο ταξίδι, περικαλλής φύση, κοινωνικές ωραίες συνευρέσεις).
Αυτό όμως είναι ένα άλλο θέμα, το οποίο μπορεί να συνεπικουρεί το γενικότερο και το ουσιαστικό του πράγματος, αλλά είναι κατά πολύ υποδεέστερο.
Δεν αποποιούμαστε την αυτονόητη ανθρωποπάθειά μας, τον ενδεχόμενο ρομαντισμό μας ή την φυσιολατρία μας, ή την ιδιότητά μας ως όντα κοινωνικά. Και θα χρειαστούμε πράγματα "ορατά" όπως ο λόγος, η γραφή ,η φύση, ή τα χρώματα των μοναστηριών και η αρχιτεκτονική τους, για να πούμε δυό λόγια για τα "αόρατα", δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς.
Αλλά η ουσία του προσκυνήματος, είναι όπως ελέχθη, το αόρατο, το απέριττο, αυτό που δεν περιγράφεται με τα λόγια και που δεν υπεισέρχεται τόσο σε εγκεφαλικούς συνειρμούς, αλλά σε αυθόρμητη τελετουργία ψυχής.
Και μπορεί να σχηματίζουμε ουρές για να προσκυνήσουμε και να προτιμάμε να ταξιδέψουμε με παρέα, απολαμβάνοντας λουκούλεια γεύματα κατά την διαδρομή, αλλά τελικά ό,τι έχει ουσία στην όλη υπόθεση, γίνεται αυστηρώς κατά μόνας.
Και μπροστά στην εικόνα ή στα Αγια Λείψανα, ή αργότερα σε ένα μπαλκονάκι ή σε μιά ήσυχη μοναστηριακή αυλή όπου νιώθουμε αυτό που δεν ξέρει η γλώσσα και ο νους να πουν.

Το ότι ο Διονύσης χρησιμοποίησε όμορφες λέξεις και εκφράσεις για να "ντύσει" την περιγραφή της ορθότατης τοποθέτησής του, είναι ακριβώς το ίδιο με αυτό που περιέγραψα για την μη αποποίηση του ανθρώπινου παράγοντα.
Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε σε σχέση με αυτά που προσπαθούμε να πούμε και τα οποία στην ουσία "δεν λέγονται", ε τι να κάνουμε, άνθρωποι είμαστε, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε λέξεις.

Και ας πω τέσσερις λέξεις, που μπορούν σε έναν ελάχιστο έστω βαθμό να εκφράσουν το ανείπωτο και το απερίγραπτο της έννοιας "προσκύνημα":
ΔΟΞΑ ΣΟΙ Ο ΘΕΟΣ!