Το φαινόμενο του "γεροντισμού"

[constantinosa.gr]

Καλημέρα σας! O Shubik νομίζω οτι μιλάει για τον λεγόμενο <γεροντισμό>. Δεν κατακρίνει την υπακοή, την προσκόληση σε καποιον γέροντα, την προσευχητική ζωή του χριστιανού. Άλλωστε και ο ίδιος έχει πνευματικό, και ο ίδιος είναι προσευχόμενος.

Μιλάει νομίζω για την αρρωστημένη προσκόληση σε κάποιον γέροντα - γεροντάδες. Να κρύβεις δηλαδή την προσωπικότητα σου πίσω απο κάποιον σπουδαίο γέροντα για να φαίνεσαι "πνευματικός". Στην βάση του είναι εγωϊστικός και όχι πνευματικός. Οδηγεί στην εκκοσμίκευση, και όχι στην αγιότητα. Είναι 24 καρατίων φαρισαισμός, εγωϊστικός θρησκευτισμός.

[dionysisgr]

Εχεις δικαιο σε οσα λες αγαπητε, αλλα δεν προκειται περι αυτου, για το οποιο συμφωνουμε και εμεις.

Δηλαδη με ποιο; Με το οτι υπαρχουν ανθρωποι, κυριως του ασθενους φυλου, οπου το συναισθηματικο, υπερτερει του λογικου, αλλα και ανδρες φυσικα που εχουν ελλειμα προσωπικοτητος,
και οι οποιοι λοιπον αυτοι, προσκολλωνται με τροπο εμπαθη σε καποιον Γεροντα,
τον οποιο μετατρεπουν απο πνευματικο οδηγο, σε προσωπικη "νταντα",
και "φιλο" με την κακη εννοια, για το κουτσομπολιο και την επιδειξη.

Αυτο το καταδικαζουμε φυσικα και το στηλιτευουμε, μαζι με τους Πνευματικους οι οποιοι το αποδεχονται, και δεν το κοβουν μαχαιρι.

Αλλα ποσοι ειναι αυτοι; Ελαχιστοι.. Οι περισσοτεροι οταν αντιληφθουν αρρωστημενη κατασταση χτυπανε καμπανακι, η ακομα και διακοπτουν την πνευματικη σχεση, ωστε να μην δινουν λαβες για διαστροφη.

Μεχρις εδω ολα καλα.

Γιατι αυτο, που λεω εδω, και σημειωνεις, και εσυ παραπανω αγαπητε orthodox_grnet, ειναι απο την πλευρα των πνευματικων τεκνων.

Οσα ομως ειπε ο φιλτατος Shubik, που μιλησε για "κλικες Γεροντων" τοποθετουνται απο την αλλη πλευρα.

Και γιαυτο οι αντιρρησεις και η οποια "διαμαχη". Γιατι δεν μπορουμε να κατηγορουμε ελαφρα τη καρδια τον Μοναχισμο, και την σχεση Πνευματικου οδηγου - τεκνου, μονο και μονο επειδη υπαρχουν, ως αναμενοταν αλλωστε εκ φυσεως ανθρωπινης, καποιες διαστροφες, που σε τελικη αναλυση θα υπαρχουν εως συντελειας.

Γιαυτο διαφωνησαμε, και με το αλλο, περι περιθωριακων, και αλλων τινων αστοχων χαρακτηρισμων.

[constantinosa.gr]

Το πρόβλημα νομίζω δημιουργείται διττώς. Η ρίζα του προβλήματος είναι στο πως εισερχόμαστε στην Εκκλησια. Ο αγ. Μαξιμος λέει δεν φταίει η φύση αλλα η προαίρεση. Ας εξετασουμε λοιπόν πως εισερχόμαστε στην Εκκλησία. Την βλέπουμε και την βιώνουμε ως κατι απο το οποιο θα αξιωθεί το <εγώ> μας, ή ως μέσω αγιασμού τεπεινώσεως και ασκήσεως;

Αφ'ενός υπάρχουν πνευματικοπαίδια τα οποία προσκολούνται αρρωστημένα σε καποιον γεροντα, αφ'ετέρου υπάρχουν και ψάλτες και ιερείς οι οποίοι γίνονται για ανάδειξη του εγώ, για την αναγνώρηση. Αυτές οι καταστάσεις οι οποίες λίγο , πολύ όλοι ενδόμυχα μπορεί να να τις κρύβουμε, απομακρύνονται με την κάθαρση. Ποίος όμως είναι αυτός που μπορεί να πεί οτι έχει ξεπεράσει την κάθαση, και προχωράει στον φωτισμό;