Οι ινστρούχτορες της Νέας Εποχής

[paroikos]

ΟΙ ΙΝΣΤΡΟΥΧΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ (ΑʼΜΕΡΟΣ)
Επανερχόμενοι στην δράση της «νέας» τηλεόρασης , υπενθυμίζουμε ότι, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αυτή φαίνεται να πρωτοστατεί στον αόρατο πόλεμο που διεξάγει ο Νέος Διαφωτισμός κατά της «παλαιάς» σκέψης.
Απομένει τώρα να αναλυθεί η δράση των διαμορφωτών γνώμης και καθοδηγητών σκέψης τους οποίους αυτή επιλέγει, ούτως ώστε να διαπιστωθεί η συμβολή τους τόσο στον κατευνασμό και τον λήθαργο στον οποίο έχουν βυθισθεί οι δυτικές κοινωνίες (Denis Duclos, Η νέα τάξη στην πληροφορική), όσο και στην «δημιουργική καταστροφή» και την καταστολή των ανοσοποιητικών τους μηχανισμών για την επικράτηση της Νέας Εποχής. Όσοι παρακολουθούν την «νέα»τηλεόραση με αναλυτικό και κριτικό πνεύμα, διαπιστώνουν ότι οι σύγχρονοι ινστρούχτορες-εκπαιδευτές, είτε στρατευμένοι, είτε χρησιμοποιούμενοι εν αγνοία τους, εφαρμόζουν μέσω αυτής τις ακόλουθες κυρίως μεθοδεύσεις
Παράλυση της Λογικής
Εξουδετερώνουν την λογική των τηλεθεατών, «αποδομώντας» κάθε αυτονόητο και επαναπροσδιορίζοντας το επί «νέας», «πολιτικώς ορθής», βάσης, η οποία, όμως, το αντιστρέφει, προς δόξαν του Νέου Διαφωτισμού. Π.χ. «Σε μια σωστή δημοκρατία, η πλειοψηφία οφείλει να υποτάσσεται στην μειοψηφία» ή «ο ηγέτης πρέπει να προχωρήσει ασχέτως με τη γνώμη του λαού».
Παραλύουν την λογική διά της «αφελούς», «αντικειμενικής» και «δημοκρατικής» τήρησης ίσων αποστάσεων μεταξύ δικαίου και αδίκου, θετικού και αρνητικού, καλού και κακού, θύματος και θύτη, ηθικού και ανηθίκου, ομαλού και διεστραμμένου, νομίμου και παρανόμου, επιστήμης και τσαρλατανισμού (π.χ. μεταξύ αστρονομίας και αστρολογίας), Χριστιανισμού και αιρέσεων-σεκτών, νομίμου και παρανόμου (π.χ. νομίμων μεταναστών και λαθρομεταναστών), κ.ο.κ.
Καταστρέφουν κάθε πνευματικό, ηθικό, εθνικό, κοινωνικό, θρησκευτικό έρεισμα του δυτικού ανθρώπου με τον δογματικό πλουραλισμό, δηλαδή με την σχετικοποίηση του απόλυτου και την απολυτοποίηση του σχετικού. Π.χ. «Πρέπει να αποδεχθούμε κάθε άποψη ως εξ ίσου έγκυρη, αφού δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια, και ο κάθε ένας μας είναι φορέας της δικής του αλήθειας». Καταργούν εν τοις πράγμασι την λογική, όταν υποβιβάζουν σύνθετες έννοιες στο επίπεδο απλουστευτικής και αγοραίας συνθηματολογίας, και όταν το σύνολο των θεμάτων που παρουσιάζουν απευθύνεται στο θυμικό (άκρατος συναισθηματισμός) και το επιθυμητικό μέρος της ψυχής (σεξ ή λάιφ-στάιλ), τα οποία και εξάπτει, με αποτέλεσμα να ατονούν οι λειτουργίες του λογιστικού.
Σχετικότητα, Αβεβαιότητα και Σύγχυση
Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, δημιουργώντας πνευματικό χάος, αβεβαιότητα και σύγχυση με αλληλοσυγκρουόμενα και αλληλοαναιρούμενα μηνύματα. Έτσι καλούν τον τηλεθεατή να αποδεχθεί ότι «ο δυτικός πολιτισμός είναι καταστροφικός, αυταρχικός, εκμεταλλευτής του Τρίτου Κόσμου κ.ο.κ.», ως ισόκυρο προς το «οι Ευρωπαίοι, που είναι πολιτισμένοι…». τον καλούν να ντραπεί, επειδή θεωρεί την ομοφυλοφιλία διαστροφή, ενώ ταυτόχρονα, τον καλούν να ντραπεί, επειδή «όλοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι». τον καλούν να είναι άτεγκτος έναντι των καπνιστών, αλλά να δείχνει κατανόηση για τα ναρκωτικά (ιδιαίτερα για τα «μαλακά»). αν πιστεύει σε μία και μοναδική αλήθεια, τον εγκαλούν ως «φανατικό», «φασίστα» ή Ταλιμπάν, και τον καλούν να αποδεχτεί την «νέα» πολιτικώς μόνη αλήθεια, ότι δηλαδή «δεν υπάρχει μία και μόνη αλήθεια». τον καλούν να στραφεί κατά του σατανισμού, αλλά συγχρόνως να απορρίψει ως μικρονοϊκή γελοιότητα την ύπαρξη του Σατανά κ.ο.κ.
Επί άλλων θεμάτων, ωστόσο, ουδέποτε εκφέρουν τόσο σαφή λόγο. Τότε, ουδέποτε έχουν την «γνώση», ή την «πεποίθηση», ή την «γνώμη»: πάντα έχουν την «αίσθηση». Ως «αίσθησις», όμως, στην μεν δημοτική γλώσσα ορίζεται «η διά των αισθήσεων ή των αισθητηρίων αντίληψις ή γνώσις» (δηλαδή πρόκειται περί καθαρά σωματικής διαδικασίας-όχι λογικής). ενώ στην αρχαία, «αίσθησις» σημαίνει «η ικανότης του αισθάνεσθαι» και η «συναίσθησις, επίγνωσις» (δηλαδή πρόκειται για διαδικασίες που εκπηγάζουν από το θυμικό-όχι από το λογιστικό). Αμφότερες οι ερμηνείες της λέξης αποκλείουν την σαφή, βέβαια γνώση που προέρχεται από την λογική.
Βιομηχανία Ενοχών και συλλογική ευθύνη
Ενσταλάζουν ενοχές σε ολόκληρο το κοινωνικό σύνολο για πράξεις ή παραλείψεις μεμονωμένων ατόμων, ή πολιτικών, ή διοικητικών φορέων. Π.χ. «Ως κοινωνία οφείλουμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας που ο δράστης κατεκρεούργησε το θύμα». έχουμε όλοι ευθύνη …», είτε για τους θανάτους από ναρκωτικά, είτε για την πορνεία, είτε για τις πυρκαγιές, είτε για τις πλημμύρες, τις καταρρεύσεις κ.ο.κ. Εφαρμόζουν, δηλαδή, την θεωρία της συλλογικής ευθύνης, που, «από την εποχή του Σταχάνοφ και του Σταναχοφισμού και πιο πριν, είναι γνωστό κόλπο των διοικούντων για να επιμερίζουν τις ευθύνες τους κρατώντας διʼ εαυτούς την νομή της εξουσίας» (Θεόδωρος Κατσανέβας, εφημ. Ο Κόσμος του Επενδυτή, 9/8/2003). Εκτός αυτού, η θεωρία αυτή – συμπτωματικά;- ταυτίζεται και με την επιδιωκόμενη από την Θεοσοφία εξαφάνιση της προσωπικής συνείδησης και την «ομαδοποίηση» όλων των επιμέρους συνειδήσεων σε ΜΙΑ κοινή συνείδηση: «ο άνθρωπος μπαίνει στην συνείδηση της Μονάδος του ΕΝΟΣ», «…Η προσωπικότητα σβήνει και η πλάνη τελειώνει. Αυτό είναι το επιστέγασμα του Μεγάλου Έργου…» (π. Α. Αλεβιζόπουλος, Αποκρυφισμός, Γκουρουϊσμός, «Νέα Εποχή»).
Ενοχοποιούν τα αισθήματα φιλοπατρίας διά της μεθόδου της σταδιακής διολίσθησης των εννοιών και της μετακύλισης των ορισμών: Αρχικώς στράφηκαν κατά του εθνικισμού, ταυτίζοντάς τον με τον ναζισμό. ακολούθως, υπέβαλαν στην ίδια διαδικασία τον εθνισμό και, τέλος, τον πατριωτισμό. Αφήνουν δε να εννοηθεί ότι ο μόνος τρόπος για να αποφύγει κάποιος πατριώτης τον χαρακτηρισμό του ναζί είναι να δεχτεί τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του πατριωτισμού επί τη βάση των ιδανικών του Νέου Διαφωτισμού. δηλαδή επί τη βάση της πολυπολιτισμικότητας, της πολυφυλετικότητας και της πολυθρησκευτικότητας. Τώρα, ο νέος «πατριωτισμός»-του εξηγούν- δεν ορίζεται πλέον από την προστασία, την άμυνα και την προάσπιση της πατρίδας, αλλά από την αποδοχή και την ενδοτικότητα. Ουδείς, ωστόσο, του διευκρινίζει κατά πόσον αυτός ο αντεστραμμένος πατριωτισμός οδηγεί σε σιωπηρή de facto ανατροπή του Συντάγματος, αφʼ ης στιγμής αυτό επιτάσσει ότι η τήρησή του «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων».
Ενοχοποιούν τους τηλεθεατές, κατηγορώντας τους ότι παρακολουθούν τα πολιτικά τεκταινόμενα απαθείς από τον καναπέ. και «λησμονούν» ότι στον καναπέ τους καθήλωσαν οι ίδιοι, κατηγορώντας τους –συνεχώς και επί έτη- ότι ο «φανατικός» τρόπος με τον οποίον συμμετείχαν στις προεκλογικές συγκεντρώσεις δεν ταίριαζε σε «πολιτισμένους Ευρωπαίους», αλλά σε πολίτες τριτοκοσμικής χώρας. .
Ενοχοποιούν τους τηλεθεατές, κατηγορώντας τους ότι, εντός μιας μόλις δεκαετίας, λησμόνησαν καίρια εθνικά ζητήματα. αλλά οι ίδιοι «λησμονούν» ότι, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα και έως σήμερα, κανένα πολιτικό κόμμα δεν διοργάνωσε συγκέντρωση για τα θέματα αυτά.
Ενοχοποιούν ακόμα και τα θύματα των «παραδοσιακών» παραμυθιών, όπως π.χ. την Κοκκινοσκουφίτσα, Χιονάτη κ.λ.π., αποδίδοντάς τους –με την αρωγή περίπολοκων ψυχολογίστικων αναλύσεων- τα σκοτεινά κίνητρα του θύτη: Σκοπός τους ήταν –λένε- να παγιδεύσουν το ανυποψίαστο θύμα τους, καθιστώντας το θύτη τους. Αντιθέτως, αποσιωπούν αιδημόνως τον τρόμο που σκορπίζουν στις ευαίσθητες παιδικές ψυχές τα δαιμονικά τέρατα που κατακλύζουν τα παιδικά κινούμενα σχέδια. Η αξιολογική αντιστροφή επισφραγίζεται στις παιδικές σειρές με την νέα «πολιτικώς ορθή» εκστρατεία εξιδανίκευσης των άσχημων ή των τεράτων. Η «εκδίκηση των άσχημων», όπως αποκαλείται η αντιστροφή, εμφανίζει τους άσχημους και τα τέρατα ως τους «καλούς» και τους όμορφους ως τους «κακούς».
Συνείδηση Μικρότητας
Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» στους τηλεθεατές, εξαπολύοντας εναντίον τους καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων σε ό,τι αφορά τον άνθρωπο, και ειδικά τον δυτικό άνθρωπο, με κύριο όπλο την οικολογία. Π.χ. «Ο άνθρωπος είναι καταστροφικό ον», ενώ «Τα ζώα που ανήκουν στο ίδιο είδος ποτέ δεν σκοτώνει το ένα το άλλο», ο άνθρωπος είναι άπληστος και καταστρέφει τον πλανήτη
», κ.ο.κ.
Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» στις δυτικές κοινωνίες, εξιδανικεύοντας όλους τους μη δυτικούς πολιτισμούς, και ειδικά τις «κοινωνίες της γης», π.χ. «αντίθετα με εμάς τους ¨πολιτισμένους¨ που εκμεταλλευόμαστε και καταστρέφουμε τον Πλανήτη, η τάδε φυλή της Αυστραλίας (ή της Αφρικής, ή της Ινδίας κ.ο.κ.) σέβεται την φύση και ζει σε αρμονία με αυτήν». Ωστόσο, ο τηλεθεατής αγνοεί ότι «όλες οι αναφορές στις μη δυτικές κοινωνίες είναι απλά προσχήματα για την άρνηση της δικής μας κληρονομιάς» (Michel La Croix, Ο Δυτικός πολιτισμός στο εδώλιο).
Ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» σε όλο το κοινωνικό και εθνικό σύνολο, εξαπολύοντας εναντίον του καταιγισμό ενοχών και υποτιμήσεων, συντρίβοντας όλα τα «παλαιά» - κυρίως τα εθνικά, πνευματικά, ιστορικά και θρησκευτικά- δεδομένα του:Π.χ. «Οι Ευρωπαίοι που είναι πολιτισμένοι…», «Ο Έλληνας είναι απαίδευτος, αγράμματος, εξυπνάκιας, τεμπέλης, εκμεταλλευτής, ανώριμος, νεόπλουτος, σκληρός με τα ζώα κ.ά.», «Ο αρχαιοελληνικός (ή ο βυζαντινός) πολιτισμός ήταν μια τυραννική αποικιοκρατική ιμπεριαλιστική δύναμη», «Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν σφαγέας των λαών», «Ζούμε σε ένα ανελεύθερο θεοκρατικό καθεστώς»… κ.ο.κ.
Νέα «Ευαισθησία»: Νέα Αναλγησία
Από-ανθρωποποιούν τον άνθρωπο: Καθʼ ην στιγμήν, επίσημα στοιχεία (Έκθεση του EUROSTAT) αποδεικνύουν ότι 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως συνταξιούχοι, πένονται στην Ελλάδα και ότι η εγκληματικότητα έχει φτάσει στα ύψη, προβάλλουν ως μόνα μέτρα «πολιτισμού» και «ευαισθησίας», αφʼ ενός μεν, την περίθαλψη των «οικονομικών μεταναστών», αφʼ ετέρου δε, την ζωοφιλία και, τέλος, την ευθανασία. Συγκεκριμένα, αμέσως μετά τη προβολή των θλιβερών περιστατικών ασθενών ή εξαθλιωμένων ανθρώπων στα δελτία ειδήσεων, ακολουθεί ειδησεογραφία με περιστατικά από το «δράμα» μιας γάτας, ενός σκύλου, μιας τίγρης κ.ο.κ., με αποτέλεσμα να αναπτύσσεται υποσυνείδητα στο κοινό, ειδικά στις ζωόφιλες κυρίες και στις νεώτερες γενεές, μια ιδιότυπη αναλγησία έναντι του ανθρώπου – και ειδικά έναντι του Έλληνα. Η αναλγησία αυτή, που επιδεινώνεται από την απόρριψη των «παλαιών» αρχών και την αντικατάστασή τους από υλιστικά πρότυπα, καθίσταται πιο εμφανής σε τομείς εξαρτώμενους από τον προσωπικό παράγοντα, όπως π.χ. στην ιατρική και στην νοσοκομειακή περίθαλψη, τις δημόσιες υπηρεσίες, στην οδική συμπεριφορά, στην πλημμελή συντήρηση των δρόμων, στην διαχείριση του «ανθρώπινου υλικού» στον στρατό κ.λ.π. Διοχετεύεται δε- κατά τρόπον αδιόρατο, πλην σαφή- στο υποσυνείδητο των τηλεθεατών, ιδίως των παιδιών, των εφήβων και των νέων, με τη διοργάνωση τηλεπαιχνιδιών με μεγάλο χρηματικό έπαθλο, όπου ειδικοί κανόνες επιβάλλουν την σκληροκαρδία, την υποκρισία, την αλληλοϋπονόμευση, και, γενικώς, τον νόμο της ζούγκλας μεταξύ των ανθρώπων.
Ενοχοποιούν τον δυτικό άνθρωπο- και επί του προκειμένου τον Έλληνα- για την πείνα και την εξαθλίωση του Τρίτου Κόσμου, παρά το γεγονός ότι, εν έτει 2003, υπάρχουν περιοχές στην χώρα μας χωρίς ηλεκτρισμό και νερό, χωρίς γιατρό και χωρίς δυνατότητες επικοινωνίας με κοντινές πόλεις ή κωμοπόλεις. και παρά το γεγονός ότι, όπως τόνισε ο βουλευτής του Κ.Κ.Ε. κ. Χαλβατζής, στην εκπομπή « Άλλη Διάσταση» της ΝΕΤ της 28η.10.2003, δέκα ή έντεκα άτομα στον πλανήτη κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί με τον προϋπολογισμό 46 υπανάπτυκτων χωρών.
Από «αγάπη προς τον άνθρωπο», εξοικειώνουν το κοινό με την σταδιακή επιδείνωση των συνθηκών ζωής του και το προετοιμάζουν για τις επερχόμενες στυγνές συνθήκες επιβίωσης. είτε προβάλλουν συνανθρώπους του στο έσχατο στάδιο της εξαθλίωσης, είτε προβάλλουν κινηματογραφικά έργα, τηλεοπτικές σειρές ή τηλεπαιχνίδια «επιβίωσης», όπου οι άνθρωποι απομονωμένοι σε ερημονήσια- εν προκειμένω στον Ινδικό- , αναγκάζονται να τρώνε σκουλήκια: «Το Survivor όμως είναι εμβληματικό της νέας εποχής, διότι συμβαδίζει με τη γενική τάση της οικονομίας των αγορών. Παγκοσμιοποίηση εδώ σημαίνει: Ξέχνα το δικό σου αγώνα επιβίωσης, φαντάσου να ήσουν όντως αναγκασμένος να τρως σκουλήκια, να ζεις σε μια άλλη εποχή κ.λ.π. Θυμήσου τον ¨Ναυαγό¨ του Τομ Χανκς και πως τα κατάφερε, θυμήσου τον Ροβονσώνα και τον Παρασκευά» (Μ. Ανδιωτάκης, εφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» 15/11/04). Το υποσυνείδητο μήνυμα είναι «όλα καλά». αλλά ακόμα και αν ακριβήνουν κι άλλο τα τρόφιμα, ακόμα και αν χειροτερέψουν κι άλλο οι συνθήκες ζωής σου, πάλι θα είσαι καλά, αφού δεν θα είσαι αναγκασμένος να τρως σκουλήκια. Αλλά ακόμα και αν τα πράγματα πάνε πολύ άσχημα, δεν χάθηκε ο κόσμος, κι άλλοι φάγανε και δεν έπαθαν τίποτα!
Από «αγάπη προς τον άνθρωπο», ευαισθητοποιούνται κατά της πορνείας και της εκμετάλλευσης γυναικών και τις καταδικάζουν, ενώ ταυτόχρονα δείχνουν, σε ώρες υψηλής τηλεθέασης, μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα με γυμνές «χορεύτριες» που λικνίζονται λάγνα ενώπιον του φακού. Ευαισθητοποιούνται κατά της παιδικής πορνείας και την βδελύσσονται, ενώ ταυτόχρονα αναφέρουν λεπτομερώς που είναι οι «πιάτσες» των εκπορνευόμενων παιδιών και ποια είναι η «ταρίφα». Ευαισθητοποιούνται κατά της παιδικής πορνογραφίας, την οποία και κατακεραυνώνουν, ενώ συγχρόνως περιγράφουν λεπτομερώς τις ηλικίες και τα συμπλέγματα στις κατασχεθείσες φωτογραφίες γυμνών ή ημίγυμνων παιδιών, οι οποίες- παρά το «μωσαϊκό» που καθιστά αδιευκρίνιστα τα χαρακτηριστικά και τα επίμαχα σημεία των εικονιζομένων- εξάπτουν την φαντασία παιδόφιλων και διανοίγουν νέους ορίζοντες σε άτομα με χαμηλές ηθικές αντιστάσεις. Παράλληλα, προβάλλουν μουσικά συγκροτήματα, στα οποία κοριτσάκια προεφηβικής ηλικίας, ή και μικρότερα ακόμη, ακκίζονται, μιμούμενα πιστά το προκλητικό ντύσιμο και τις λάγνες κινήσεις των ενηλίκων τραγουδιστριών-προτύπων τους. Την ίδια τακτική ακολουθούν και έναντι άλλων θεμάτων, όπως π.χ. έναντι του «παιχνιδιού» της λιποθυμίας των μαθητών από κράτημα αναπνοής τους, το οποίο περιγράφουν λεπτομερώς κ.ο.κ.
Υποκλοπή Συναίνεσης
Παραλύουν οποιαδήποτε νόμιμη αντίδραση, επιβάλλοντας τα «ιδανικά» του Νέου Διαφωτισμού διά της πνευματικής τρομοκρατίας και με εκβιαστικές συλλογιστικές. Π.χ. «η Χ θέση είναι ορθή. Όποιος διαφωνεί είναι προκατειλημμένος, αντιδραστικός, εθνικιστής, θρησκόληπτος, φασίστας, ταλιμπάν κ.ο.κ.». «Η ευθανασία αποτελεί κορυφαία κατάκτηση της πολιτισμένης Δύσης, ο σημερινός Έλληνας, όμως, δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο να εκτιμήσει την κατάσταση αυτή» κ.ο.κ.
Εξουθενώνουν τις αντιστάσεις και υποκλέπτουν την συναίνεση του κοινού, εφαρμόζοντας την μέθοδο της σταδιακής διαφθοράς: Επαναφέρουν επί τάπητος, αόκνως και με διερευνητική «αφέλεια», τα «ιδανικά» του Νέου Διαφωτισμού, παρʼ όλον ότι αυτά έχουν επανειλημμένως καταρριφθεί, και μάλιστα ενώπιόν τους, από ειδήμονες επί τη βάσει εμπεριστατωμένων στοιχείων, σε προηγούμενες συζητήσεις. Επιλέγουν, όμως, κάθε φορά διαφορετική, βαθμιαίως πιο χαλαρή, πιο διαλλακτική και πιο ενδοτική, σύνθεση καθοδηγητών γνώμης, ώστε να καταλήξουν στην κατάλληλη «καθησυχαστική» σύνθεση. δηλαδή στην σύνθεση που, είτε εν επιγνώσει, είτε λόγω ανεδαφικότητας, θέτει ως προϋπόθεση εφαρμογής των «ιδανικών» αυτών, δήθεν αυστηρούς – στην ουσία όμως, προσχηματικούς, ανεφάρμοστους- όρους, για να καταλήξει να αποφανθεί συναινετικά, εφαρμόζοντας την «συναίνεση χωρίς συναίνεση».
Καταστολή του Ψυχοπνευματικού Ανοσοποιητικού
Ευνουχίζουν ανώδυνα κάθε βάσιμη αντίδραση και κάθε προσπάθεια άμυνας και αυτοπροστασίας, παρουσιάζοντας τον Χριστιανισμό ως μια άνευ όρων υποχώρηση έναντι κάθε αξίωσης. πρόκλησης ή προσβολής, προβάλλοντας μια ψευδο-χριστιανική εκβιαστική αγαπολογία του τύπου: «Ο Χριστός είναι αγάπη. άρα, όποιος αντιδρά στις κοινωνικές, οικονομικές, εθνικές, ηθικές πολιτιστικές, θρησκευτικές κ.λ.π. μεταβολές που επιβάλλονται, δεν είναι χριστιανός» ή «ο Χριστός δεν χρειάζεται προστάτες. συνεπώς, αποδεχθείτε ¨πολιτισμένα¨ κάθε βεβήλωσή Του» κ.ο.κ.
Οδηγούν σε πνευματική (και βουλητική) παράλυση, όταν, έχοντας ήδη κερδίσει την εμπιστοσύνη του κοινού υπερασπιζόμενοι ιστορικές, θρησκευτικές, ηθικές και άλλες «παλαιές» θέσεις, οι ίδιοι τις παραλλάσσουν, τις διαστρεβλώνουν, τις διαβάλλουν ή τις αναιρούν. Ή, όταν, ηγηθέντες κινήσεων που υπεραμύνονται «παλαιών» ιδεών, τις αμπεμπολούν. Ή, όταν υιοθετούν, ως «ορθό» ή ως «λογικό», ένα από τα «νέα ιδικά» του Νέου Διαφωτισμού. Ή, όταν ανακαλύπτουν πληροφορίες που έχουν ήδη δημοσιευθεί, ενώ αποκρύπτουν άλλες, άγνωστες αλλά καίρι
ες. Ή, όταν κερδίζουν την εμπιστοσύνη του κοινού με εκπομπές κοινωνικού ενδιαφέροντος ή ανθρωπίνων σχέσεων , ή με εκστρατείες κατά της διαφθοράς, ώστε κατόπιν, να το παρασύρουν στον αποκρυφισμό («ανεξήγητα φαινόμενα», μετενσάρκωση, αναδρομές σε προηγούμενες ζωές), ή σε νεοεποχίτικες-διεθνιστικές θέσεις.
Παραλύουν την βούληση του κοινού, καταργούν την λογική του και ενσταλάζουν «συνείδηση μικρότητας» σε όλο το κοινωνικό και εθνικό σύνολο, όταν, προκειμένου να «κατευνάσουν» τις αντιδράσεις τους έναντι πολύ πραγματικών κινδύνων, τους αποκαλούν περιφρονητικά «φοβικούς». και όταν, προκειμένου να φιμώσουν τις διαμαρτυρίες τους για την επιδείνωση των συνθηκών της ζωής τους, τους χαρακτηρίζουν ως «μίζερους» ή «μεμψίμοιρους».
Παραλύουν την βούληση των τηλεθεατών, όταν χαρακτηρίζουν την ακλόνητη θρησκευτική πίστη, φανατισμό. την ιστορική εμπειρία χιλιετιών, προκατάληψη, και τον πατριωτισμό, φασισμό.
Παραλύουν την βούληση των τηλεθεατών, προβάλλοντας ή υιοθετώντας (ή διά της σιωπής τους) τις καταιγιστικές καταστροφολογίες που τους τρομοκρατούν.
Αποσυνθέτουν την «παλαιά σκέψη» και στην «παλαιά» περί ανθρώπου και περί κόσμου αντίληψη, όταν, αντιπαραθέτοντας τες προς τα «ιδανικά» του Νέου Διαφωτισμού, τις «υπερασπίζονται» με αδύναμα, χαλαρά και σαθρά επιχειρήματα. όταν καλούν ως υπερασπιστές τους, άτομα ανυποψίαστα, ή με ανεπαρκείς γνώσεις, ή με ανεπαρκείς επικοινωνιακές ικανότητες, ή άτομα που ενεπίγνωστα τις εκθέτουν, τις διαστρέφουν ή τις καταστρέφουν. ή όταν καλούν μεν επαϊοντες, αλλά τους διακόπτουν συνεχώς. ή, όταν τους καλούν μαζί με άσχετους προς το θέμα προσκεκλημένους, την γνώμη των οποίων αποδέχονται ως ισόκυρη ή ως πιο σημαντική από εκείνη των επαϊόντων.
Καθιστούν τους τηλεθεατές πνευματικά και ψυχικά απάτριδες, υπεραμυνόμενοι – αλλά κατά τρόπο βίαιο, χυδαίο, ακραίο, ή ακόμα και γελοίο- των «παλαιών» αξιών και ιδανικών, ή των πολιτικών ή θρησκευτικών πιστεύω τους. δηλαδή όταν διαβάλλουν, εκθέτουν, διαστρεβλώνουν, γελιοποιούν καθιστούν αποκρουστικές, αν όχι και επικίνδυνες τις «παλαιές» θέσεις.
Παραλύουν την κριτική ικανότητα των τηλεθεατών, παρουσιάζοντας ως «έγκυρες» προσωπικές γνώμες άσχετων ατόμων επί σοβαρών επιστημονικών θεμάτων. π.χ. απόψεις δημοσιογράφων, ηθοποιών ή μουσικών που θεολογούν. μουσικών, θεολόγων ή ιερέων που πολιτικολογούν. πολιτικών αναλυτών που χριστολογούν. ηθοποιών που ¨δωδεκαθεϊζουν¨, αποκρυφιστών που μεταλλάσσουν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία ή αποδίδουν τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό σε εξωγήινους κ.ο.κ.

Δάφνη Βαρβιττσώτη
Ιστορικός-Αρχαιολόγος
«Νέα Εποχή»
Εκδ. Αθ. Σταμούλης