"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο Αββάς Ισαάκ ο Θηβαίος εργάζοταν κάνοντας μια μεγάλη κουνουπιέρα. Κατάλαβε όμως ότι κάπου έκανε λάθος και σκεπτόταν πώς να τη διορθώση. Πέρασε έτσι μια ολόκληρη μέρα και δεν ήξερε τι να κάνη. Καθώς αναρωτιόταν, μπαίνει από το παράθυρο ένας νεαρός και του λέει:

- Έκανες λάθος, δώσε μου το εργόχειρό σου να το διορθώσω.

- Φύγε συ από δω κι ας μείνη όπως είναι, του απάντησε ο αββάς.

- Ναι, αλλά θα ζημειωθής έχοντάς το κακοφτιαγμένο.

- Εσένα, τι σε μέλλει;

- Σε λυπάμαι, γιατί πάει χαμένος ο κόπος σου. Εξ' άλλου είσαι δικός μου.

- Πως το λες αυτό;

- Επειδή κοινώνησες τρεις φορές, ενώ μνησικακείς εναντίον του γείτονά σου.

- Ψέματα λες.

- Δεν λέω ψέματα. Δεν εχθρεύεσαι τον γείτονά σου για λίγες φακές; Εγώ είμαι ο αρμόδιος για την μνησικακία. Γι’αυτό είσαι δικός μου.

Μόλις το άκουσε αυτός ο αββάς Ισαάκ, άφησε το κελλί του, πήγε στον γείτονά του και έβαλε μετάνοια. Όταν επέστρεψε είδε ότι ο δαίμονας του κατέστρεψε και το εργόχειρό του και το ψαθί του, όπου έκανε τις μετάνοιες του. Τον είχε εξαγριώσει η μεταμέλεια του αββά.



Από το βιβλίο «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι»

Μετα τη Θεια Κοινωνια ποσοι απο μας νιωθουμε αγαλλιαση και ποσοι εχουμε αναπαυμενη τη συνειδηση μας?

Γεια σου Ελπίδα. Χαίρομαι που ξαναέγραψες μετά απο καιρό. Λοιπόν αν νιώθουμε άσχημα για το κακό που μπορεί να προκαλέσαμε σε κάποιον είτε με λόγια είτε με έργα και μας πονάει και μόνο η σκέψη οτι τον πληγώσαμε, τότε ίσως να έχουμε αναπαύσει την συνήδηση μας.

Καλώς ήλθες Ελπίδα μετά από καιρό!! Έγινε αισθητή η απουσία σου!!

Πρίν τη Θεία Κοινωνία, προηγείται η Εξομολόγηση. Στο Μυστήριο αυτό, ο άνθρωπος έχει την ευκαιρία να μετανοήσει, έχοντας τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ο Κύριος δίνει τη δυνατότητα αυτή στον άνθρωπο, προγνωρίζοντας την αδύναμη φύση του: Να ξανασηκωθεί.
Μπορεί και να ξαναπέσει, μετανοώντας θα ξανασηκωθεί, ο αγώνας του χριστιανού είναι συνεχής.

Κατά πόσο αναπαυμένος μπορεί να είναι κάποιος μετά από τη Θεία Κοινωνία, εξαρτάται από το πόσο διαισθάνεται την αμαρτωλότητά του και πόσο διατεθειμένος είναι να μετανοήσει ειλικρινά.

nikolaos-9 έγραψε:Καλώς ήλθες Ελπίδα μετά από καιρό!! Έγινε αισθητή η απουσία σου!!

συμφονω....

theodosis79 έγραψε:Γεια σου Ελπίδα. Χαίρομαι που ξαναέγραψες μετά απο καιρό. Λοιπόν αν νιώθουμε άσχημα για το κακό που μπορεί να προκαλέσαμε σε κάποιον είτε με λόγια είτε με έργα και μας πονάει και μόνο η σκέψη οτι τον πληγώσαμε, τότε ίσως να έχουμε αναπαύσει την συνήδηση μας.

Kι εγω χαιρομαι Θεοδοση μου που ειμαι κοντα σας μου λειψατε πολυ,προφανως εννοεις να ζητησουμε συγχωρεση απο αυτον που πικραναμε για να νιωσουμε αναπαυση?...

nikolaos-9 έγραψε:Καλώς ήλθες Ελπίδα μετά από καιρό!! Έγινε αισθητή η απουσία σου!!

Πρίν τη Θεία Κοινωνία, προηγείται η Εξομολόγηση. Στο Μυστήριο αυτό, ο άνθρωπος έχει την ευκαιρία να μετανοήσει, έχοντας τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του. Ο Κύριος δίνει τη δυνατότητα αυτή στον άνθρωπο, προγνωρίζοντας την αδύναμη φύση του: Να ξανασηκωθεί.
Μπορεί και να ξαναπέσει, μετανοώντας θα ξανασηκωθεί, ο αγώνας του χριστιανού είναι συνεχής.

Κατά πόσο αναπαυμένος μπορεί να είναι κάποιος μετά από τη Θεία Κοινωνία, εξαρτάται από το πόσο διαισθάνεται την αμαρτωλότητά του και πόσο διατεθειμένος είναι να μετανοήσει ειλικρινά.

Καλως σας βρηκα Νικολα μου....για καποιους που κοινωνανε συχνα δεν ειναι απαραιτητη η εξομολογηση...κανω λαθος?...ξερω αρκετους που κοινωνανε καθε βδομαδα και φυσικα δεν εξομολογουνται αλλα η κατακριση την επομενη μερα παει συννεφο και λεω κατακριση γιατι εχει καταντησει απ τα πιο light παθη....ποσο ησυχος ειναι μεσα του αυτος ο ανθρωπος?....εγω δεν εχω αξιωθει να κοινωνησω κι ουτε ξερω αν θα μπορεσω καποια στιγμη να με αξιωσει ο Θεος....αλλα η απορια παραμενει απορια...

heart έγραψε:

nikolaos-9 έγραψε:Καλώς ήλθες Ελπίδα μετά από καιρό!! Έγινε αισθητή η απουσία σου!!

συμφονω....

H κατάκριση είναι σοβαρό ολίσθημα και μας τυρρανάει δυστυχώς όλους! Όταν λοιπόν γνωρίζουμε πως ένα δευτερόλεπτο μετά τη θεία μετάληψη αρχίζουμε να κατακρίνουμε, ε, μάλλον δεν είμαστε και τόσο έτοιμοι να μεταλαμβάνουμε κάθε εβδομάδα και χωρίς μάλιστα εξομολόγηση...!

Προσοχή όμως! Δε θα πρέπει να ματαιοπονούμε λέγοντας "είμαι τόσο αμαρτωλός που δεν τολμάω να μεταλάβω", διότι αυτό είναι και ένα παιχνίδι του πονηρού να μας απομακρύνει από το Άγιο ποτήριο!

Και αυτό εννοώ Ελπίδα, αλλά θέλω να πω πως όταν πραγματικά συνηδητοποιήσουμε ότι πικράναμε κάποιον και μας έρχεται να κλάψουμε απο λύπη τότε ίσως να κάναμε το πρώτο βήμα. Βέβαια για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πιθανόν θα έχουμε περάσει απο άλλα στάδια. Ισως με την προσευχή, ίσως με την πνευματική μελέτη, ίσως με το να ηρεμήσουμε και να αφιερώσουμε χρόνο στον εαυτό μας και στις σκέψεις μας και όταν καταφέρουμε και νιώσουμε πόσο μπορεί να πληγώθηκε αυτός ο άνθρωπος απο την συμπεριφορά μας τότε θα νιώσουμε λύπη αλλά και συνάμα Θεία παρηγοριά. Και αν καταφέρουμε μετά και βρούμε αυτό το άτομο και του ζητήσουμε σύγνώμη τότε μάλλον θα νιώσουμε αναπαυμένοι αλλά όχι εφηχασμένοι ώστα να προσέχουμε στο μέλλον να μην το επαναλάβουμε.

Η eleimon έγραψε
εγω δεν εχω αξιωθει να κοινωνησω κι ουτε ξερω αν θα μπορεσω καποια στιγμη να με αξιωσει ο Θεος....αλλα η απορια παραμενει απορια...


αν περιμένουμε να γίνουμε άξιοι για να κοινωνήσουμε τότε δεν πρόκειται ποτέ να κοινωνήσουμε ή αν νομίζουμε ότι είμαστε άξιοι τότε απατόμαστε ,
κοινωνούμε εις άφεση αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον

Πάντοτε θα είμαστε ανάξιοι να κοινωνούμε, αλλά κοινωνούμε κατά χάριν!
Ο καλός Δημιουργός μας έχει προβλέψει τα πάντα! Επειδή όμως η Θεία Μετάληψη δεν είναι αστείο πράγμα, ουαί και αλίμονο, για όσους κοινωνούμε αναξίως! Θα πρέπει πρώτα να πάρουμε την έγκριση του πνευματικού μας, αλλά και αυτή, έχει ισχύ, εφόσον είμαστε ειλικρινείς μαζί του! Αν του κρύβουμε τις αμαρτίες μας, ώστε να παίρνουμε την έγκρισή του, τότε κοινωνούμε αναξίως και η οργή του Θεού θα μας βρει, κάποια στιγμή!

Να καλωσορίσω κι εγώ την Ελπίδα μας, που μετά από ένα διάλειμμα μας ξαναβρήκε! Εύχομαι ο Θεός να σου χαρίζει πάντοτε υπονομή, δύναμη, πίστη και ταπείνωση!