:D Ερώτημα 1ο: "Πως να λύσω το φλέγον θέμα που με απασχολεί ήτοι "θέλω σύντροφο", που εν προκειμένω στο χώρο μας λέγεται "θέλω να παντρευτώ", με την απαραίτητη υποσημείωση, "επιθυμώ την τεκνοποιία" ".
Η ερωτική επιθυμία στο χώρο είναι σχεδόν πλήρως ενοχοποιημένη. Θυμίζει κάτι σαν βίζα για το εξωτερικό απο πολίτη χώρας την περίοδο του Σιδηρούν ( πως είναι εδώ η γενική; ) Παραπετάσματος. Χρειάζονται ένα σωρό διαπιστώσεις και αν ....και αν και μόνο τότε........... Και δεν αναφέρομαι εδώ στον διαχωρισμό του Γάμου. Σε κουβέντες που όρισε ο Χριστός, πάσα αρχή παυσάτω και κυριολεκτώ.
Που να πει ένα παιδί που δεν προέρχεται εκ κοσμικών στον πνευματικό, γαλουχημένο κατα κανόνα απο τον ευσεβισμό των πάλαι ποτέ αδελφοτήτων, συνήθως δε μοναχό, "μου αρέσει ο/η τάδε", είμαι ερωτευμένος/η. Οπότε αρχίζει την απ΄εξω - απ΄έξω πεπατημένη: "Θέλω να παντρευτώ", η δε επιθυμία τεκνοποιίας συνοδεύει το όλο κλισέ, υπαινισσόμενη και την επιθυμία της ολοκλήρωσης που άνευ της προοπτικής τεκνοποιίας δεν νοείται, "αισχρόν εστί και λέγειν".
Κάτω απο το πρίσμα της Εκκλησίας ένα ισχύει που δεν το ακούω σε τέτοιες συζητήσεις:
"Νιώθω ότι ο δρόμος της σωτηρίας περνάει μέσα απο το Γάμο και είμαι ερωτευμένος/η με τον τάδε/την τάδε".
Πέστε το μην ντρέπεστε ! Ο Γάμος δεν είναι αυτοσκοπός, ούτε η τεκνοποιία. Ούτε έχουμε κάνει συμβόλαιο με το Θεό για το αν θα μας ευλογήσει και θα μας χαρίσει παιδί/παιδιά.
Ερώτημα 2ο: "Πως να προσεγγίσω τον/την υποψήφιο/α";
Εδώ συνήθως κρύβεται επίσης η ενοχοποίηση των ερωτικών κινήσεων, έντονα μπολιασμένη στο χώρο. Παλαιά ίσχυε το "Οι γονείς σου ξέρουν καλύτερα θα σου βρουν αυτοί". Συχνά είναι και ένας τρόπος να πούμε στον πνευματικό είμαι διαθέσιμος/η και να μου κάνει το απαραίτητο προξενιό.
Ακούω συχνά όταν προκύπτει κάποιος δεσμός εκκλησιαστικός: Ήταν γνωριμία του πάτερ τάδε ! Μην και φανεί ότι ο τάδε ή η τάδε το έριξε στο "φλερτ"...... και αρχίσουν οι ψίθυροι.
Ερώτημα 3ο: "Μπορώ να βάφομαι; Δεν θα περάσω τα τελώνια της χρωματο..... έχει απο βιβλίο σε βιβλίο διάφορα ονόματα".
Ερώτημα που κατα κανόνα αφορά τον γυναικείο πληθυσμό αλλά εμμέσως και τον ανδρικό. Αν η Κρίση του Θεού ήταν τόσο δικανική όσο τα πάσης φύσεως περι τελωνισμού βιβλία, δημοφιλή στους εκκλησιαστικούς κύκλους, έχουμε χαθεί όλοι...
Μην τρελαθούμε τώρα. Βάφτηκε δύο φορές και παίζονταν αν θα πάρουν την ψυχή της οι δαίμονες. Η Γραφή λέει όταν κάνεις νηστεία π.χ. πλύνε το πρόσωπό σου ώστε απο την εμφάνιση σου να έχεις τέτοιο μέτρο ώστε να μην ξεχωρίζεις. Ήταν περίοδος που οι εκκλησιαστικές αλλά και οι εκκλησιαστικοί ξεχώριζαν απο το ντύσιμο και την αξυρισιά. Αποτέλεσμα ανάλογο του να παίρνεις σε περίοδο νηστείας εκείνο το ασκητικό ύφος "νηστεύω" ή να κυκλοφορείς με το 100ρι κομποσχοίνι σε καθημερινή βάση, ως γνήσιος κοσμοκαλόγερος.
Ερώτημα 4ο "Παντρεύομαι πάτερ μπορώ έστω κατ΄εξαίρεση σαν νύφη να βαφτώ";
ή αλλιώς: "Παντρεύομαι και θα βαφτώ. Ναι αλλά πως να το πω στον κύκλο μου που συνέχεια τονίζαμε τον σχετικό δαίμονα του ..."μακιγιάζ" που όπου βρεθούμε και όπου σταθούμε συμφωνούσαμε γιατί έπρεπε να συμφωνούμε με τα σχετικά κατεστημένα, πως είναι ανεπίτρεπτο το βάψιμο"; Τι θα πει ο Παπα Φώτης για να θυμηθώ και μια ταινία με τον Μιχαλόπουλο σε ρόλο ασώτου και ζωγράφου....
Κιλά μελανιού θα ήταν απαραίτητα για γραφτούν ιστορίες απείρου κάλους για τις προσπάθειες να πειστεί η νύφη να μην βαφτεί στο Γάμο της ή στην Κουμπαροσύνη της, συγνώμη για το αδόκιμο του όρου.
Θυμάμαι μια φίλη μου που κάτω απο την επίδραση αυτή, είχε βάλει μόνο πούδρα. Τί θα έλεγε στο Μοναστηριακό καφέ την Κυριακή; Την Δευτέρα μη γνωρίζοντας ότι έβαλε την πούδρα αυτή, τις έδιναν συγχαρητήρια. Όταν λοιπόν ακούστηκε η χρήση πούδρας, ένα βλέμμα σαν πένθος.... Τρανή δουλεία που λαλούν και σον Πόντον.....
Ύστερα απο χρόνια, έχει κανα μήνα που ο πνευματικός την φίλη μου την επέτρεψε να βάφεται.....μιας και ακόμα οι κομποσχοινάδες γαμπροί την προτιμούν ...βαμένη την κοπέλα. Τα χρόνια περνάν. Τραγελαφικά πράγματα....
Ερώτημα 5ο: "Είναι καλό ή εκ του πονηρού ο έρωτας; Είναι προϋπόθεση ο έρωτας ή τελικά είναι εκ του πονηρού και πρέπει να κοιτάμε να είναι καλό παιδί";
Συχνά το ερώτημα αυτό κρύβει κακή προδιάθεση προς την ολοκλήρωση, αφού το τελευταίο θεωρείται αναγκαίο κακό άσχετα αν είναι μέσα στα πλαίσια του Γάμου, και μόνο αν.... η "Ανατολική γραφειοκρατεία στη βίζα" που λέγαμε πιο πάνω. Καταδυνάστευση για την οποία ευθύνονται πολλοί και σίγουρα μια λάθος ποιμαντική, που κάνει τους ανθρώπους ένοχους για το όμορφο που νιώθουν έστω και αν πάντα στο όμορφο αυτό ο κίνδυνος ελλοχεύει.
Σύχνα πάλι το ερώτημα αυτό βγάζει προς τα εξώ το εξής: "Ξέρω ένα καλό παιδί, ώσπερ μεθερμηνευόμενο καλή εργασία, δημοσίου κατ΄οικονομία,
( γιατί οι γιατροί, οι δικηγόροι και οι αρχιτέκτονες, ούτε που να χαιρετήσουν, υψηλός ανταγωνισμός γαρ ), αλλά δεν είμαι ερωτευμένη μαζί του". Οπότε καταφεύγει στον πνευματικό για της απενοχοποιήσει την ενοχή της απουσίας έρωτα( που θα ρθει με τον καιρό, όπως λέγαν κάποτε στα τυφλά προξενιά...). Και άμα έρθει.... Βασικά εκείνο που έρχεται είναι η καταπίεση.
Για τον άνδρα δεν ισχύει το παραπάνω παράδειγμα, γιατί ο άνδρας δεν μετράει το δημοσιοϋπαλληλίκι μπρος στην απουσία πόθου. Ο άνδρας αν δεν ποθεί γυναίκα, έστω και για μια βραδιά, δεν την πλησιάζει. Εξαιρέσεις ελάχιστες.
Ερώτημα 6ο: "Η ερωτική επιθυμία είναι φυσιολογική; Πάτερ μου για τεκνοποιία επιτρέπεται και μόνο σε καθορισμένες ημέρες;"
Το όλο θέμα είναι μακράν το απόλυτο ταμπού. Έτσι έχουν παρα τους Κανόνες συγκροτηθεί διάφορα ιδιωτικά απαγορευτικά κιτάπια, τόσες μέρες πριν κοινωνήσω, τόσες ημέρες μετά, όχι σε μέρες τάδε, όχι σε μεγάλες γιορτές, όχι όταν ο ..........Νίνης δεν βάζει γκόλ και άλλα συναφή.........
Δυστυχώς σήμερα όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν στον έρωτα και άρα επιδιώκουν πιο αποδοτικές λύσεις, οικονομική σταθερότητα, αλλαγή συντρόφων, ο ευσεβισμός μας καταδυναστεύει και συνολικά παρεκλίνουμε απο την αγάπη και τον τελικό σκοπό που είναι η Σωτηρία.
ρε λέτε να πάω στον ψυχίατρο;
