Σε ευχαριστώ πολύ.... μα πάρα πολύ.....filotas έγραψε:Εξακολούθησε και μετά τη συνταξιοδότησή του να εξομολογεί στην Πολυκλινική. Εγώ τον συνάντησα εκεί γύρω στο 1977, ενώ απ' ότι γράφει η βιογραφία του είχε συνταξιοδοτηθεί από το 1973.
Συνέχεια τώρα.
Το 1986 η μέλλουσα συμβία μου εργαζόταν στις εκδόσεις Επτάλοφος, υπεύθυνη στο τμήμα φωτογράφισης κειμένων.. Η προϊσταμένη της ήταν πνευματικό παιδί του γέροντα και αγίου πλέον Πορφυρίου. Της συνέστησε να δεί τον γέροντα . Πήγε εκεί στον Ορωπό στο Μήλεσι, αλλά μου είπε και ότι δεν μπόρεσε να δεί τον γέροντα, ήταν πολύς ο κόσμος. Είχε ανοίξει όμως η πόρτα και την κάλεσε κάποιος άλλος γέροντας με το όνομά της μέσα απο το πλήθος και ειπώθηκαν ορισμένα πράγματα. Όταν μου είπε κατάλαβα ότι επρόκειτο και για διακριτικό και πολύ πνευματοφόρο άνθρωπο, αφού της είχε πεί και πράγματα που με αφορούσαν. Όμως και τώρα ακόμα ισχυρίζεται ότι αυτός δεν ήταν ο γέροντας Πορφύριος. Μπέρδεμα.Εκείνη η χρονιά ήταν και η τελευταία στην δουλειά της στην Επτάλοφο.
Περί το 1996 ένας που είχε διαβάσει τον βίο του γέροντος( νομίζω εκδόσεις Επτάλοφος) τότε Πορφυρίου, με τρείς πιτσιρικάδες του δημοτικού, εκεί στο δασάκι στο Μήλεσι δίπλα απο τη μονή, βαδίζοντας όλοι μαζί με βήμα στρατιωτικό, κάτω απο τα δέντρα, και φωνάζοντας δυνατά, κοιτάζοντας γύρω στην ερειμιά μήπως τους ακούν και τους περάσουν για παλαβούς, τραγουδούν το γνωστό
Είμαστε χριστιανοί
στρατιώτες πάντα στου Χριστού
τ΄ασάλευτο βασίλειο.....



