Οταν λέμε παλαιοημερολογίτες δεν είναι κι όλοι ίδιοι μη τους βάζουμε σε ένα τσουβάλι. Υπάρχουν καμιά δεκαριά αρχιεπίσκοποι. Εγώ έχω συγγενείς σε μια πολύ καλή καλή παράταξη. Ευλαβείς , ανοιχτά μυαλά. αλλά είχα κι ένα φίλο από άλλη παράταξη που είχε χόμπι να βλασφημεί τα μυστήριά μας. Είχε και μια ψύχωση και ίσως το έκανε από χόμπι να μας σπάει τα νεύρα.
Τελικά παίζεται κάποιο παιχνίδι.
Μπορεί οι δύο δεσποτάδες που αποσκίρτησαν από την ελλαδική εκκλησία να το έκαναν με καθαρή καρδιά (αν και για μένα δεν έκαναν υπακοή στη σύνοδο, αλλά πίστευαν κάτι , ανθώπινο είναι δεν πειράζει), αλλά οι μετέπειτα στις περισσότερες παρατάξεις το έριξαν στις μπίζνες.
Ολοι είναι γέροντες σε κάποιο μοναστήρι και ταυτόχρονα επίσκοποι Λειβαδιάς , πασών των Ρωσιών και πολιτειών αμερικής και αλλαχού.
Εχουμε ξαφνικά 15-20 πατριαρχεία.
Τελευταία είδα τον Μάξιμο "μοναχό" με το τηλεοπτικό μούσι να κάνει υπακοή στον επίσκοπό του και αφού ξεκατινιάστηκε του λέει ο Βίρλας , δεν πειράζει έλα με το παλιό. Με τους ματθαιϊκούς δηλαδή.
Οτι μαζέψουμε.
Φυσικά υπάρχουν και καλοί παλαιοημερολογίται.
Ας επιστρέψουμε.
Υπάρχει κάποιος πόλεμος.
Στο γυμνάσιο λένε ότι για να γίνει ένας πόλεμος υπάρχει η αιτία και η αφορμή.
Η αιτία είναι το καζάνι που βράζει από καιρό και η αφορμή ένα γεγονός αιτιολογία που ανοίγουμε το καζάνι και αρχίζει ο πόλεμος.
Το περίεργο με το ημερολόγιο είναι ότι έχουμε μόνο αφορμή και όχι αιτία.
Και το πιο περίεργο είναι ότι αφού δεν είχαμε αιτία, ψάξαμε να βρούμε μετέπειτα.
Είπαμε δηλαδή ότι επ αφορμή των 14 ημερών διαφοράς αποσχιζόμαστε/σαστε αλλά σαν αιτία προβάλλουμε την μετά από 100 χρόνια επίσκεψη του Πατριάρχη στο Βατικανό.
Δηλαδή προσπαθούμε να καλύψουμε την αποσκίρτηση των 2 δεσποτάδων από την τότε σύνοδο, ρίχνοντας στάχτη στα μάτια για γεγονότα που συνέβησαν μετά.
Σήμερα δε νομίζω να έχει κάποιος παλαιός ή νέος ψύχωση με τις ημέρες. Αφού έτσι κι αλλοιώς ο Χριστός γεννήθηκε τον Μάιο κατά Κλήμη. Τι να λέει το 25 Δεκεμβρίου με παλαιό ή νέο.
Παλαιοημερολογίτες
Συντονιστές: konstantinoupolitis, Συντονιστές
-
dimitrakis
- Τακτικό Μέλος
- Δημοσιεύσεις: 38
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 19, 2007 6:00 am
- Επικοινωνία:
ΙωναIonas έγραψε:Αγαπητοί μου
Θα αναφερθώ σε τρεις μεγάλους Αγίους των πρώτων αιώνων, τους Μέγα Βασίλειο, Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο και Άγιο Επιφάνειο. Οι δύο πρώτοι αγιότατοι και Ορθοδοξότατοι, πυρσοί της Εκκλησίας ήλθαν σε αντίθεση με τον Υπερορθόξο Άγιο Επιφάνειο ο οποίος ήταν κυνηγός των αιρέσεων και των αιρετικών έχοντας μια μεγάλη στενότητα στο να αποδεχθή τον οποιοδήποτε πιστό που θεωρούσε ότι κάπου παρέκλινε. Και οι τρείς είχαν τη χάρη του Θεού. Οι δύο πρώτοι ευρύ Πνεύμα, ο Άγιος Επιφάνειος πιό στενό... Έφθασε να κατηγορήσει και τον Ιερό Χρυσόστομο για αίρεση και πήγε στην Κωνσταντινούπολη να τον επαναφέρει στην Ορθοδοξία... εκεί διαπίστωσε ότι έκανε λάθος, δεν έδειξε όμως την ταπείνωση να ζητήσει συγνώμη. Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός , ο μόνος αναμάρτητος, τον ανέδειξε, παρ' όλα ταύτα, άγιο από τότε, με θαύμα που έκανε στο πλοίο επιστρέφοντας στην Κύπρο και όντας νεκρός... Το ίδιο και τον Ιερό Χρυσόστομο που πέθανε λίγο αργότερα στην εξορία. Δεν αναγνώριζε τον κανονικό Ορθόδοξο Επίσκοπο Αντιοχείας, το Μελέτιο, ο Άγιος επιφάνειος αλλά τον Παυλίνο. Του έγραψε επιστολές ο Μέγας Βασίλειος για το θέμα αλλά ήταν αμετάπειστος για πολύ καιρό..
Όλα αυτά φανερώνουν ότι έμπαινε και η ανθρώπιν αδυναμία και στις πράξεις των Αγίων υπήρχαν και τότε αντθέσεις, ο Θεός όμως παραβλέπει τις ανθρώπινες μικρότητες βλέπει το κύριο που είναι η Σωτηρία των Ψυχών. Αυτό πιστεύω θα πρέπει να δουν και οι του Παλαιού Ημερολογίου και να μην κολάνε σε ημερομηνίες και εποχές ...όλες οι μέρες άγιες είναι.
για να μην βρησκεσε σε λαθος δρομο σου λεω πως ο αγιος επιφανιος δεν αλληλοκατηγορηθηκαν ποτε με τον αγιο χρυσοστομο (αποδειχθηκε προσφατα σε συνεδριο στην θεσσαλονικη)
απλως ειχαν μια διενεξη οσον αφορουσε τους μακρους αδερφους η οποια λυθηκε εν καιρω πραγματι ο αγιος επιφανιος ηταν αρκετα αυστηρος
αλλα ξερεις κατι εχει πει και ενα ωραιο το οποιο ειναι αμιμητο για την ορθοδοξη απολογιτικη (ο δινω σε ελευθερη μεταφραση)
δεν ομιλουμε για να συνηγορησουμε υπερ του θεου ο θεος δεν εχει αναγκη δικηγορων μιλαμε για να υπερασπισουμε την πιστη των ορθοδοξων
και ξερεις κατι επειδη στο μεταπτυχιακο μου ερευνησα τον αγιο επιφανιο
δεν ηταν τοσο αυστηρος οσο λενε απλως ο γεροντας επισκοπος της κυπρου ηταν ειλικρινης και οτι ελεγε το ελεγε με απολυτη αγαπη και ανυποκριτα
η αναλυση σκοτωνει την αγαπη
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)
(αγιος νικολαος βελιμιροβιτς)
: :boxing: :violent1:
Re: Παλαιοημερολογίτες
Το εορτολόγιο στήθηκε από ανθρώπους ώστε να θυμόμαστε τους βίους Αγίων ανθρώπων και να ενδυναμώνεται η πίστη μας.
Τι κι'άν γιορτάσω σήμερα έναν Αγιο τι κιάν τον γιορτάσω αύριο ή μετά απο 13 μέρες. Το σημαντικό είναι να τον θυμάμαι και να τον τιμώ.
Ολα τα άλλα είναι ευκαιρία για μεθοδευμένη διάσπαση και διαμάχη.
Η συσπείρωση πίσω απο μια ημερομηνία δείχνει οχύρωση στις "καλώς νούμενες" διδαχές της Ορθοδοξίας. Οι διδαχές αυτές όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν και σήμερα και αύριο και πάντα.
Η συσπείρωση αυτή που συνεχίζεται με την αχλύ του "Πατρίου" ή αλλιώς του "Γνησίου" και με επόμενα αυτοβαφτιζόμενη "Γνήσια Ορθοδοξία" ξενίζει τους πάντες και δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα για τους καθ' όλα άξιους αδελφούς μας. Αλλοι αναφέρονται σε αυτούς σαν "παλιοημερολογίτες" προσδίδοντας στο όρο το παλιό μουχλιασμένο και εν δυνάμει "χαλασμένο και όχι φρέσκο πράγμα".
Οταν δε, δεν υπάρχει και κοινωνία με το Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος δυστυχώς το μόνο που μένει στους "αδαείς" είναι θεωρήσουν του "Παλιούς" σαν ξένα σώματα που επιβουλεύονται την Ορθοδοξία (και ίσως να εχουν και δίκιο)
Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η ερημοποίηση της θρησκείας μας και ας ενωθούν οι δυνάμεις προς δοξα της μιας Ορθόδοξης Καθολικής και Αποστολικής εκκλησίας.
Οι Ρώσσοι το φορτσάρισαν.
Εμείς ?
Χρ.[/quote]
Αγαπητέ Χρήστο,αφού σου ευχηθώ Χρόνια πολλά για την γιορτή σου...λέγοντάς σου οτι σου άναψα κεράκι στην ολονύκτια εορταστική αγρυπνία των Χριστουγέννων της περασμένης Δευτέρας, συγγχρόνως επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά οτι σε θεωρώ έναν άνθρωπο, που παλεύει ορθόδοξα και το τιμώ αυτό σαν πρόθεση, αλλά τα αντιμετωπίζει όλα με κοσμικό τρόπο.
Σου είπα και στο εγγύς παρελθόν οτι αναλαμπή της ορθοδοξίας Βυζαντινού μεγέθους,δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, επειδή ο ίδιος ο Κύριος μίλησε για μικρό λήμμα στα έσχατα χρόνια, και όχι για υπέρογκα αριθμητικά μεγέθη ανθρώπων.
Φυσικά το θέμα του "παλαιοημερολογιτισμού", έχει συζητηθεί ούκ ολίγαις φορές εδώ,αλλά πάντα ξαναπροτείνεται εκ νέου.
Εχω απαντήσει και με προσωπικές απόψεις, και με Πατερικές θέσεις.
Εδώ, παραθέτω ένα απόσπασμα του Αλέξανδρου Καλόμοιρου, από το υπέροχο βιβλίο του "Κατά ενωτικών", που καταθέτει τις τεκμηριωμένες απόψεις του περί του θέματος που πονάει κάθε ορθόδοξη ψυχή.
Θ΄ Το Παλαιοημερολογητικό
Μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα της αποσυνθέσεως, ήλθε ξαφνικά, ύστερα από πίεσι του Κράτους, το πρώτο επίσημο βήμα της ελληνικής Εκκλησίας πρός τον Πάπα: Η υιοθέτησις του παπικού ημερολογίου.
Λίγοι έχουν, δυστυχώς, εννοήσει την σημασία του “παλαιοημερολογητικού”, όπως ονομάζεται, ζητήματος. Οι περισσότεροι αποδίδουν σε στενοκεφαλιά του αγραμμάτου λαού την αντίδρασι των Παλαιοημερολογιτών, δείγμα κι αυτό της βαθειάς περιφρονήσεως που τρέφουν οι οιηματίες εγγράμματοι πρός τους αγραμμάτους. Όμως οι αγράμματοι αυτοί, για να αντιδράσουν όπως αντέδρασαν, θα έπρεπε να έχουν, αν μη τι άλλο, θρησκευτικόν ζήλο και ενδιαφέροντα πνευματικά, που τα εστερείτο η μάζα των αδιαφόρων που ακολούθησαν, χωρίς κάν να γνωρίζουν πώς τίθεται το πρόβλημα, την πλειοψηφία των ιεραρχών. Κανείς από τους φωτισμένους θεολόγους και τους οπαδούς των δεν έδειξε πάντως σημεία αγωνίας μπροστά στό φαινόμενο αυτό του διαχωρισμού της ελληνικής Εκκλησίας, ούτε ζήτησε να βρή μια απάντησι στην γεμάτη πόνο κραυγή τόσων χιλιάδων πιστών. Η πλειοψηφία ήταν με το μέρος των. Οι αριθμοί πάντοτε τους έδιναν το αίσθημα της ασφαλείας. Στην πραγματικότητα όμως, ούτε τους αριθμούς δεν είχαν με το μέρος των. Γιατί αν ήταν λίγες χιλιάδες οι Παλαιοημερολογίτες και εκατομμύρια οι ακολουθήσαντες το νέο Ημερολόγιο, όμως αυτές οι λίγες χιλιάδες ήταν χιλιάδες πιστών, πονούντων την Εκκλησία. Ενώ μέσα στα εκατομμύρια των αδιαφόρων, των υλιστών και των αθέων, οπαδών του νέου Ημερολογίου, ήταν ζήτημα αν μπορούσες να βρής λίγες χιλιάδες πραγματικών πιστών. Εχλεύασαν μόνον τους απλοϊκούς αυτούς νέους ομολογητάς της Ορθοδοξίας, λέγοντας ότι από δεισιδαιμονία δεν θέλουν να διορθώσουν το ωρολόγι τους που δεν πάει καλά.
Όμως δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Δεν είχαν δίκιο να κατηγορούν τους Παλαιοημερολογίτες ότι μαλώνουν για ένα Ημερολόγιο. Το ζήτημα δεν ήταν ποιο από τα δύο Ημερολόγια είναι ανακριβή. Ούτε οι Παλαιοημερολογίτες επέμειναν στό παλιό Ημερολόγιο, ούτε οι Νεοημερολογίτες έφεραν το νέο Ημερολόγιο, για λόγους αστρονομικής ακριβείας. Ο λόγος για τον οποίον απεφασίσθη η εισαγωγή του νέου Ημερολογίου στην Ελλάδα ούτε αστρονομικός ούτε θεολογικός ήταν. Επρόκειτο απλώς για μια από τις πολλές υποχωρήσεις της υποδουλωμένης στό Κράτος ιεραρχίας πρός τον κύριό της που της το ζήτησε για να διευκολύνη τις εμπορικές του συναλλαγές.
Ο λόγος όμως της αρνήσεως των Παλαιοημερολογιτών να συμμορφωθούν ήταν θεολογικώτατος και επήγαζε από βαθειά εκκλησιαστική συνείδησι. Πράγματι η λειτουργική αρμονία της Εκκλησίας του Χριστού διεκυβεύετο χάριν πολιτικών συμφερόντων. Με την αλλαγή του Ημερολογίου επήρχετο διάσπασις της λειτουργικής συμπνοίας μεταξύ της ελληνικής Εκκλησίας και όλων των άλλων ορθοδόξων Εκκλησιών, οι όποίες διατηρούν μέχρι σήμερα το παλιό Ημερολόγιο. Και δεν επρόκειτο μόνον για μια ακαταστασία στην λειτουργική ζωή της στρατευομένης Εκκλησίας αλλά διεκόπτετο και η συνέχεια της λειτουργικής ζωής της στρατευομένης με την θριαμβεύουσα Εκκλησία.
Όταν στην Ελλάδα οι καμπάνες καλούν τους πιστούς να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και οι ψαλτάδες ψέλνουν χαρμόσυνα το “Χριστός γεννάται, δοξάσατε”, τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων αδελφών μας σ’ ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο και στό Άγιον Όρος βρίσκονται ακόμη στην Σαρακοστή, και δεν ακούν τις καμπάνες, ούτε ψέλνουν μαζί μας τους χαρούμενους ύμνους των Χριστουγέννων.
Τι χειρότερο μπορεί να φαντασθή κανείς για την Εκκλησία από την διάσπασι αυτήν της λειτουργικής συμπνοίας που μας απομακρύνει ψυχικά όχι μόνον από τους άλλους Ορθοδόξους αλλά και από τους πρό ημών Ορθοδόξους, από την θριαμβεύουσα Εκκλησία των εν Χριστώ κοιμηθέντων, από τους αγίους που εώρταζαν και λειτουργούσαν με το παλιό Ημερολόγιο που αρνηθήκαμε εμείς;
Τόσοι κόποι των Πατέρων μας, τόσαι Σύνοδοι χρειάσθηκαν για να θεσπισθή το εορτολόγιο αυτό. Και όλα αυτά για να υπάρξη λειτουργική ευρυθμία μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών. Γιατί αυτή η ευρυθμία και σύμπνοια εκφράζει την εσωτερική λειτουργική ενότητα της Εκκλησίας. Αυτή είναι που κάνει την Εκκλησία και αισθητών Μία παρά την πολλαπλότητα των κατά τόπους Εκκλησιών. Την Εκκλησία δεν την ενοποιεί, όπως νομίζει ο Παπισμός, η σκληρή πειθαρχία και η υπακοή σε μια καθωρισμένη ιεραρχία, που έχει για κορυφή ένα και μόνο άτομο, που ισχυρίζεται ότι αντικαθιστά τον Χριστό επί της γής, αλλά η μυστική κοινωνία στό σώμα και στό αίμα του Χριστού. Κάθε εκκλησία όπου τελείται η Θεία Ευχαριστία και όπου είναι συναγμένοι οι πιστοί “επί το αυτό”, αποτελεί την ωλοκληρωμένη εικόνα της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Αυτό που κάνει ώστε μία ενορία να αποτελή ένα σώμα με τις άλλες επισκοπές, είναι η μυστική κοινωνία όλων στό σώμα και το αίμα του Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι και αληθεία.
Η ενότης λοιπόν της Εκκλησίας είναι δεσμός μυστικός που χαλκεύεται κατά την Θεία Ευχαριστία όταν οι πιστοί μεταλαμβάνουν το σώμα και το αίμα του Χριστού. Οι Χριστιανοί είναι ένα σώμα, τόσο όσοι ζούνε σήμερα επάνω στη γή, όσο και αυτοί που έζησαν πρίν από μας στους αιώνες που πέρασαν, και όσοι θα ζήσουν στα χρόνια που θάρθουν, κι αυτό γιατί έχουμε κοινή ρίζα, το σώμα του Χριστού. “Είς άρτος έν σώμα οι πολλοί εσμέν^ οι γάρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν”.
Δεν είναι λοιπόν διοικητική, δεν είναι πειθαρχική, ούτε οργανωτική η ενότης της Εκκλησίας, αλλά λειτουργική. Γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία το εορτολόγιο. Η ενότης που πηγάζει από την Θεία Ευχαριστία, την μία Πίστι και το έ
να Βάπτισμα, παύει να είναι εξωτερικά έκδηλη όταν υπάρχη λειτουργική αναρχία. Η μορφή και τα λόγια της Λειτουργίας έχουν καθορισθή, ώστε όλες οι εκκλησίες να λατρεύουν κατά τον ίδιο τρόπο τον Θεό. Και τα μηναία περιέχουν το τι θα ψαλή σε κάθε εορτή. Έτσι καμμιά παραφωνία δεν μπορεί να διαταράξη την λειτουργική αρμονία γιατί και η μουσική και η εικονογραφία, που λέγονται κι αυτές λειτουργικές τέχνες, έχουν το ίδιο καθορισθή, ώστε να μη μπορή ο κάθε αγιογράφος ή ο κάθε ψάλτης να εικονογραφή ή να ψάλλη κατά την φαντασία του, αλλά να είναι αναγκασμένος να προσαρμόση την προσωπική του τέχνη και ικανότητα στα πρότυπα του πιο αυστηρού πνευματικού ρεαλισμού. Έτσι έχει καθορισθή και το εορτολόγιο, για να μη μπορή ο κάθε ιερεύς να εορτάζη όποτε θέλη τις εορτές που θέλει, αλλά να υπάρχη πλήρης κοινωνία προσευχών ανάμεσα σ’ όλους τους πιστούς της γής.
Ό,τι λοιπόν κάνει ο ζωγράφος που ζωγραφίζει κατά τα δικά του γούστα τις εικόνες της Εκκλησίας, περιφρονώντας την παράδοση, όπως καταστρέφει την λειτουργική ευρυθμία ο ψάλτης που αντί να ψάλλη τραγουδάει μέσα στην εκκλησία θεατρικά, έτσι εχάλασαν την λειτουργική αρμονία της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι Έλληνες ιεράρχαι που αποφάσισαν να ακολουθούν στην Ελλάδα άλλο εορτολόγιο διαφορετικό από εκείνο που ακολουθούν οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και το Άγιον Όρος. Έτσι άλλον άγιον εορτάζουν και άλλα τροπάρια ψάλλουν στό Άγιον Όρος, και άλλον άγιο εορτάζουν και άλλα τροπάρια ψάλλουν στην Θεσσαλονίκη, άλλη μέρα εορτάζεται η Μεταμόρφωσις του Κυρίου στην Αθήνα και άλλη στα Ιεροσόλυμα, στην Αντιόχεια ή στη Μόσχα.
Το πόσο τραγική είναι αυτή η παραφωνία είναι δύσκολο να γίνη αντιληπτό στη χώρα μας, λόγω των αποστάσεων. Γίνεται όμως πολύ οδυνηρά αντιληπτό απ’ αυτόν που ταξιδεύει στην Ευρώπη, και ο οποίος βλέπει μέσα στην ίδια πόλι, σε γειτονικές συνοικίες, τους μέν Ρώσους να εορτάζουν άλλη εορτή, τους δε Έλληνας άλλη. Ή ακούει τις καμπάνες της ελληνικής Εκκλησίας να καλούν τους πιστούς, όταν οι καμπάνες της ρωσικής Εκκλησίας παραμένουν βουβές. Και διερωτάται τότε αν και οι δύο Εκκλησίες είναι Ορθόδοξες.
Δεν έγινε λοιπόν αντιληπτό στην Ελλάδα το πόσο σοβαρά υποχώρησις υπήρξε πρός τα στοιχεία του κόσμου, και τι πλήγμα κατεφέρετο κατά της Εκκλησίας με την κατάργησι του παλιού και την εισαγωγή του νέου εορτολογίου. Αλλά και αν μερικοί το αντιλήφθησαν, δεν είχαν την δύναμι να σηκώσουν το ανάστημά τους και να κηρύξουν την αλήθεια. Κανένας σοφός και κανένας δυνατός κατά κόσμον, δεν βρήκε λέξεις να διαμαρτυρηθή. Έτσι απεδείχθη για πολλοστή φορά ότι “ο Θεός τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ίνα καταισχύνη τα ισχυρά”, και ότι “εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν των σοφών”. Γιατί, ενώ οι σοφοί σιωπούσαν και απεδέχοντο, οι αγράμματοι πιστοί εξεγείροντο. Και αυτοί “ουχ ώσπερ οι μωροί του κόσμου σοφοί μωρά ελάλησαν”. Δεν αναλύθηκαν σε αστρονομικές θεωρίες και μαθηματικούς υπολογισμούς, αλλά μίλησαν στό όνομα της παραδόσεως την οποία αισθάνονταν σαν πράγμα ιερό, που δεν μπορεί κανείς να το καταπατή χάριν της συνεχώς απαρνουμένης τις απόψεις της επιστήμης ή του πολιτικού και οικονομικού συμφέροντος μιας χώρας.
Αλλά “τους διδακτούς Θεού οι μαθηταί των σοφών του αιώνος τούτου ανθρώπων ηγούνται μωρούς”. Έτσι από την αρχή και μέχρι σήμερα τους Παλαιοημερολογίτας τους θεωρούν μωρούς, θρησκόληπτους, δεισιδαίμονας κ.τ.τ. και χαίρονται για την δική τους γνώσι που τους κάνει να στέκωνται πάνω από αυτές τις “λεπτομέρειες” και να μήν δημιουργούν ζητήματα για το “τίποτε”.
Τι κι'άν γιορτάσω σήμερα έναν Αγιο τι κιάν τον γιορτάσω αύριο ή μετά απο 13 μέρες. Το σημαντικό είναι να τον θυμάμαι και να τον τιμώ.
Ολα τα άλλα είναι ευκαιρία για μεθοδευμένη διάσπαση και διαμάχη.
Η συσπείρωση πίσω απο μια ημερομηνία δείχνει οχύρωση στις "καλώς νούμενες" διδαχές της Ορθοδοξίας. Οι διδαχές αυτές όμως θα συνεχίσουν να υπάρχουν και σήμερα και αύριο και πάντα.
Η συσπείρωση αυτή που συνεχίζεται με την αχλύ του "Πατρίου" ή αλλιώς του "Γνησίου" και με επόμενα αυτοβαφτιζόμενη "Γνήσια Ορθοδοξία" ξενίζει τους πάντες και δημιουργεί αρνητικά συναισθήματα για τους καθ' όλα άξιους αδελφούς μας. Αλλοι αναφέρονται σε αυτούς σαν "παλιοημερολογίτες" προσδίδοντας στο όρο το παλιό μουχλιασμένο και εν δυνάμει "χαλασμένο και όχι φρέσκο πράγμα".
Οταν δε, δεν υπάρχει και κοινωνία με το Πατριαρχείο και την Εκκλησία της Ελλάδος δυστυχώς το μόνο που μένει στους "αδαείς" είναι θεωρήσουν του "Παλιούς" σαν ξένα σώματα που επιβουλεύονται την Ορθοδοξία (και ίσως να εχουν και δίκιο)
Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η ερημοποίηση της θρησκείας μας και ας ενωθούν οι δυνάμεις προς δοξα της μιας Ορθόδοξης Καθολικής και Αποστολικής εκκλησίας.
Οι Ρώσσοι το φορτσάρισαν.
Εμείς ?
Χρ.[/quote]
Αγαπητέ Χρήστο,αφού σου ευχηθώ Χρόνια πολλά για την γιορτή σου...λέγοντάς σου οτι σου άναψα κεράκι στην ολονύκτια εορταστική αγρυπνία των Χριστουγέννων της περασμένης Δευτέρας, συγγχρόνως επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά οτι σε θεωρώ έναν άνθρωπο, που παλεύει ορθόδοξα και το τιμώ αυτό σαν πρόθεση, αλλά τα αντιμετωπίζει όλα με κοσμικό τρόπο.
Σου είπα και στο εγγύς παρελθόν οτι αναλαμπή της ορθοδοξίας Βυζαντινού μεγέθους,δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, επειδή ο ίδιος ο Κύριος μίλησε για μικρό λήμμα στα έσχατα χρόνια, και όχι για υπέρογκα αριθμητικά μεγέθη ανθρώπων.
Φυσικά το θέμα του "παλαιοημερολογιτισμού", έχει συζητηθεί ούκ ολίγαις φορές εδώ,αλλά πάντα ξαναπροτείνεται εκ νέου.
Εχω απαντήσει και με προσωπικές απόψεις, και με Πατερικές θέσεις.
Εδώ, παραθέτω ένα απόσπασμα του Αλέξανδρου Καλόμοιρου, από το υπέροχο βιβλίο του "Κατά ενωτικών", που καταθέτει τις τεκμηριωμένες απόψεις του περί του θέματος που πονάει κάθε ορθόδοξη ψυχή.
Θ΄ Το Παλαιοημερολογητικό
Μέσα σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα της αποσυνθέσεως, ήλθε ξαφνικά, ύστερα από πίεσι του Κράτους, το πρώτο επίσημο βήμα της ελληνικής Εκκλησίας πρός τον Πάπα: Η υιοθέτησις του παπικού ημερολογίου.
Λίγοι έχουν, δυστυχώς, εννοήσει την σημασία του “παλαιοημερολογητικού”, όπως ονομάζεται, ζητήματος. Οι περισσότεροι αποδίδουν σε στενοκεφαλιά του αγραμμάτου λαού την αντίδρασι των Παλαιοημερολογιτών, δείγμα κι αυτό της βαθειάς περιφρονήσεως που τρέφουν οι οιηματίες εγγράμματοι πρός τους αγραμμάτους. Όμως οι αγράμματοι αυτοί, για να αντιδράσουν όπως αντέδρασαν, θα έπρεπε να έχουν, αν μη τι άλλο, θρησκευτικόν ζήλο και ενδιαφέροντα πνευματικά, που τα εστερείτο η μάζα των αδιαφόρων που ακολούθησαν, χωρίς κάν να γνωρίζουν πώς τίθεται το πρόβλημα, την πλειοψηφία των ιεραρχών. Κανείς από τους φωτισμένους θεολόγους και τους οπαδούς των δεν έδειξε πάντως σημεία αγωνίας μπροστά στό φαινόμενο αυτό του διαχωρισμού της ελληνικής Εκκλησίας, ούτε ζήτησε να βρή μια απάντησι στην γεμάτη πόνο κραυγή τόσων χιλιάδων πιστών. Η πλειοψηφία ήταν με το μέρος των. Οι αριθμοί πάντοτε τους έδιναν το αίσθημα της ασφαλείας. Στην πραγματικότητα όμως, ούτε τους αριθμούς δεν είχαν με το μέρος των. Γιατί αν ήταν λίγες χιλιάδες οι Παλαιοημερολογίτες και εκατομμύρια οι ακολουθήσαντες το νέο Ημερολόγιο, όμως αυτές οι λίγες χιλιάδες ήταν χιλιάδες πιστών, πονούντων την Εκκλησία. Ενώ μέσα στα εκατομμύρια των αδιαφόρων, των υλιστών και των αθέων, οπαδών του νέου Ημερολογίου, ήταν ζήτημα αν μπορούσες να βρής λίγες χιλιάδες πραγματικών πιστών. Εχλεύασαν μόνον τους απλοϊκούς αυτούς νέους ομολογητάς της Ορθοδοξίας, λέγοντας ότι από δεισιδαιμονία δεν θέλουν να διορθώσουν το ωρολόγι τους που δεν πάει καλά.
Όμως δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Δεν είχαν δίκιο να κατηγορούν τους Παλαιοημερολογίτες ότι μαλώνουν για ένα Ημερολόγιο. Το ζήτημα δεν ήταν ποιο από τα δύο Ημερολόγια είναι ανακριβή. Ούτε οι Παλαιοημερολογίτες επέμειναν στό παλιό Ημερολόγιο, ούτε οι Νεοημερολογίτες έφεραν το νέο Ημερολόγιο, για λόγους αστρονομικής ακριβείας. Ο λόγος για τον οποίον απεφασίσθη η εισαγωγή του νέου Ημερολογίου στην Ελλάδα ούτε αστρονομικός ούτε θεολογικός ήταν. Επρόκειτο απλώς για μια από τις πολλές υποχωρήσεις της υποδουλωμένης στό Κράτος ιεραρχίας πρός τον κύριό της που της το ζήτησε για να διευκολύνη τις εμπορικές του συναλλαγές.
Ο λόγος όμως της αρνήσεως των Παλαιοημερολογιτών να συμμορφωθούν ήταν θεολογικώτατος και επήγαζε από βαθειά εκκλησιαστική συνείδησι. Πράγματι η λειτουργική αρμονία της Εκκλησίας του Χριστού διεκυβεύετο χάριν πολιτικών συμφερόντων. Με την αλλαγή του Ημερολογίου επήρχετο διάσπασις της λειτουργικής συμπνοίας μεταξύ της ελληνικής Εκκλησίας και όλων των άλλων ορθοδόξων Εκκλησιών, οι όποίες διατηρούν μέχρι σήμερα το παλιό Ημερολόγιο. Και δεν επρόκειτο μόνον για μια ακαταστασία στην λειτουργική ζωή της στρατευομένης Εκκλησίας αλλά διεκόπτετο και η συνέχεια της λειτουργικής ζωής της στρατευομένης με την θριαμβεύουσα Εκκλησία.
Όταν στην Ελλάδα οι καμπάνες καλούν τους πιστούς να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα και οι ψαλτάδες ψέλνουν χαρμόσυνα το “Χριστός γεννάται, δοξάσατε”, τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων αδελφών μας σ’ ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο και στό Άγιον Όρος βρίσκονται ακόμη στην Σαρακοστή, και δεν ακούν τις καμπάνες, ούτε ψέλνουν μαζί μας τους χαρούμενους ύμνους των Χριστουγέννων.
Τι χειρότερο μπορεί να φαντασθή κανείς για την Εκκλησία από την διάσπασι αυτήν της λειτουργικής συμπνοίας που μας απομακρύνει ψυχικά όχι μόνον από τους άλλους Ορθοδόξους αλλά και από τους πρό ημών Ορθοδόξους, από την θριαμβεύουσα Εκκλησία των εν Χριστώ κοιμηθέντων, από τους αγίους που εώρταζαν και λειτουργούσαν με το παλιό Ημερολόγιο που αρνηθήκαμε εμείς;
Τόσοι κόποι των Πατέρων μας, τόσαι Σύνοδοι χρειάσθηκαν για να θεσπισθή το εορτολόγιο αυτό. Και όλα αυτά για να υπάρξη λειτουργική ευρυθμία μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών. Γιατί αυτή η ευρυθμία και σύμπνοια εκφράζει την εσωτερική λειτουργική ενότητα της Εκκλησίας. Αυτή είναι που κάνει την Εκκλησία και αισθητών Μία παρά την πολλαπλότητα των κατά τόπους Εκκλησιών. Την Εκκλησία δεν την ενοποιεί, όπως νομίζει ο Παπισμός, η σκληρή πειθαρχία και η υπακοή σε μια καθωρισμένη ιεραρχία, που έχει για κορυφή ένα και μόνο άτομο, που ισχυρίζεται ότι αντικαθιστά τον Χριστό επί της γής, αλλά η μυστική κοινωνία στό σώμα και στό αίμα του Χριστού. Κάθε εκκλησία όπου τελείται η Θεία Ευχαριστία και όπου είναι συναγμένοι οι πιστοί “επί το αυτό”, αποτελεί την ωλοκληρωμένη εικόνα της Μιας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Αυτό που κάνει ώστε μία ενορία να αποτελή ένα σώμα με τις άλλες επισκοπές, είναι η μυστική κοινωνία όλων στό σώμα και το αίμα του Χριστού, εν Αγίω Πνεύματι και αληθεία.
Η ενότης λοιπόν της Εκκλησίας είναι δεσμός μυστικός που χαλκεύεται κατά την Θεία Ευχαριστία όταν οι πιστοί μεταλαμβάνουν το σώμα και το αίμα του Χριστού. Οι Χριστιανοί είναι ένα σώμα, τόσο όσοι ζούνε σήμερα επάνω στη γή, όσο και αυτοί που έζησαν πρίν από μας στους αιώνες που πέρασαν, και όσοι θα ζήσουν στα χρόνια που θάρθουν, κι αυτό γιατί έχουμε κοινή ρίζα, το σώμα του Χριστού. “Είς άρτος έν σώμα οι πολλοί εσμέν^ οι γάρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν”.
Δεν είναι λοιπόν διοικητική, δεν είναι πειθαρχική, ούτε οργανωτική η ενότης της Εκκλησίας, αλλά λειτουργική. Γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία το εορτολόγιο. Η ενότης που πηγάζει από την Θεία Ευχαριστία, την μία Πίστι και το έ
να Βάπτισμα, παύει να είναι εξωτερικά έκδηλη όταν υπάρχη λειτουργική αναρχία. Η μορφή και τα λόγια της Λειτουργίας έχουν καθορισθή, ώστε όλες οι εκκλησίες να λατρεύουν κατά τον ίδιο τρόπο τον Θεό. Και τα μηναία περιέχουν το τι θα ψαλή σε κάθε εορτή. Έτσι καμμιά παραφωνία δεν μπορεί να διαταράξη την λειτουργική αρμονία γιατί και η μουσική και η εικονογραφία, που λέγονται κι αυτές λειτουργικές τέχνες, έχουν το ίδιο καθορισθή, ώστε να μη μπορή ο κάθε αγιογράφος ή ο κάθε ψάλτης να εικονογραφή ή να ψάλλη κατά την φαντασία του, αλλά να είναι αναγκασμένος να προσαρμόση την προσωπική του τέχνη και ικανότητα στα πρότυπα του πιο αυστηρού πνευματικού ρεαλισμού. Έτσι έχει καθορισθή και το εορτολόγιο, για να μη μπορή ο κάθε ιερεύς να εορτάζη όποτε θέλη τις εορτές που θέλει, αλλά να υπάρχη πλήρης κοινωνία προσευχών ανάμεσα σ’ όλους τους πιστούς της γής.
Ό,τι λοιπόν κάνει ο ζωγράφος που ζωγραφίζει κατά τα δικά του γούστα τις εικόνες της Εκκλησίας, περιφρονώντας την παράδοση, όπως καταστρέφει την λειτουργική ευρυθμία ο ψάλτης που αντί να ψάλλη τραγουδάει μέσα στην εκκλησία θεατρικά, έτσι εχάλασαν την λειτουργική αρμονία της Ορθοδόξου Εκκλησίας οι Έλληνες ιεράρχαι που αποφάσισαν να ακολουθούν στην Ελλάδα άλλο εορτολόγιο διαφορετικό από εκείνο που ακολουθούν οι άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες και το Άγιον Όρος. Έτσι άλλον άγιον εορτάζουν και άλλα τροπάρια ψάλλουν στό Άγιον Όρος, και άλλον άγιο εορτάζουν και άλλα τροπάρια ψάλλουν στην Θεσσαλονίκη, άλλη μέρα εορτάζεται η Μεταμόρφωσις του Κυρίου στην Αθήνα και άλλη στα Ιεροσόλυμα, στην Αντιόχεια ή στη Μόσχα.
Το πόσο τραγική είναι αυτή η παραφωνία είναι δύσκολο να γίνη αντιληπτό στη χώρα μας, λόγω των αποστάσεων. Γίνεται όμως πολύ οδυνηρά αντιληπτό απ’ αυτόν που ταξιδεύει στην Ευρώπη, και ο οποίος βλέπει μέσα στην ίδια πόλι, σε γειτονικές συνοικίες, τους μέν Ρώσους να εορτάζουν άλλη εορτή, τους δε Έλληνας άλλη. Ή ακούει τις καμπάνες της ελληνικής Εκκλησίας να καλούν τους πιστούς, όταν οι καμπάνες της ρωσικής Εκκλησίας παραμένουν βουβές. Και διερωτάται τότε αν και οι δύο Εκκλησίες είναι Ορθόδοξες.
Δεν έγινε λοιπόν αντιληπτό στην Ελλάδα το πόσο σοβαρά υποχώρησις υπήρξε πρός τα στοιχεία του κόσμου, και τι πλήγμα κατεφέρετο κατά της Εκκλησίας με την κατάργησι του παλιού και την εισαγωγή του νέου εορτολογίου. Αλλά και αν μερικοί το αντιλήφθησαν, δεν είχαν την δύναμι να σηκώσουν το ανάστημά τους και να κηρύξουν την αλήθεια. Κανένας σοφός και κανένας δυνατός κατά κόσμον, δεν βρήκε λέξεις να διαμαρτυρηθή. Έτσι απεδείχθη για πολλοστή φορά ότι “ο Θεός τα ασθενή του κόσμου εξελέξατο ίνα καταισχύνη τα ισχυρά”, και ότι “εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν των σοφών”. Γιατί, ενώ οι σοφοί σιωπούσαν και απεδέχοντο, οι αγράμματοι πιστοί εξεγείροντο. Και αυτοί “ουχ ώσπερ οι μωροί του κόσμου σοφοί μωρά ελάλησαν”. Δεν αναλύθηκαν σε αστρονομικές θεωρίες και μαθηματικούς υπολογισμούς, αλλά μίλησαν στό όνομα της παραδόσεως την οποία αισθάνονταν σαν πράγμα ιερό, που δεν μπορεί κανείς να το καταπατή χάριν της συνεχώς απαρνουμένης τις απόψεις της επιστήμης ή του πολιτικού και οικονομικού συμφέροντος μιας χώρας.
Αλλά “τους διδακτούς Θεού οι μαθηταί των σοφών του αιώνος τούτου ανθρώπων ηγούνται μωρούς”. Έτσι από την αρχή και μέχρι σήμερα τους Παλαιοημερολογίτας τους θεωρούν μωρούς, θρησκόληπτους, δεισιδαίμονας κ.τ.τ. και χαίρονται για την δική τους γνώσι που τους κάνει να στέκωνται πάνω από αυτές τις “λεπτομέρειες” και να μήν δημιουργούν ζητήματα για το “τίποτε”.
Καλημέρα σας, καλή κι ευλογημένη χρονιά να έχουμε όλοι μας.
θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση σε αυτούς που εντάσσονται με το παλαιό ημερολόγιο.... μπορεί να σας φανεί ανόητη αλλά επειδή δεν γνωρίζω πολλά γι' αυτό το θέμα και επειδή απ' όλα όσα διάβασα μπερδεύτηκα λίγο, πείτε μου κάτι........ την κάθε Κυριακή που καλούμαστε να πάμε στην εκκλησία ξέχωρα από γιορτές ...... σε ποιά εκκλησία πάτε; Υπάρχουν σε κάθε συνοικία της Αττικής ας πούμε εκκλησίες που πάνε με το παλαιό ημερολόγιο; Πηγαίνετε μόνο σε αυτές και όχι σε εκκλησίες που πηγαίνουν με το νέο ημερολόγιο;;;;
Βάση των απαντήσεων που θα δώσετε θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι στο μυαλό μου που μπορεί να σας φανεί γελοίο όμως για μένα δεν είναι....... και θα σας εξηγήσω το λόγο αργότερα.
θα ήθελα να κάνω μία ερώτηση σε αυτούς που εντάσσονται με το παλαιό ημερολόγιο.... μπορεί να σας φανεί ανόητη αλλά επειδή δεν γνωρίζω πολλά γι' αυτό το θέμα και επειδή απ' όλα όσα διάβασα μπερδεύτηκα λίγο, πείτε μου κάτι........ την κάθε Κυριακή που καλούμαστε να πάμε στην εκκλησία ξέχωρα από γιορτές ...... σε ποιά εκκλησία πάτε; Υπάρχουν σε κάθε συνοικία της Αττικής ας πούμε εκκλησίες που πάνε με το παλαιό ημερολόγιο; Πηγαίνετε μόνο σε αυτές και όχι σε εκκλησίες που πηγαίνουν με το νέο ημερολόγιο;;;;
Βάση των απαντήσεων που θα δώσετε θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι στο μυαλό μου που μπορεί να σας φανεί γελοίο όμως για μένα δεν είναι....... και θα σας εξηγήσω το λόγο αργότερα.
-
aposal
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 26277
- Εγγραφή: Παρ Απρ 13, 2007 5:00 am
- Τοποθεσία: Απόστολος @ Άγιος Δημήτριος (Μπραχάμι)
Αδελφοί μου παρ' όλες τις διαφωνίες μας νομίζω ότι συμφωνούμε πως :
1. Είτε ακολουθούμε το παλαιό, είτε το νέο, είμαστε όλοι αδέλφια και πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, εν αντιθέσει με τους Παπιστές που με τα αιρετικά τους δόγματα έχουν μεταλλάξει τον Τριαδικό Θεό σε Δυαδικό και δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον ότι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό.
2. Όλοι θέλουμε να δούμε εαυτούς μέσα στην ίδια Εκκλησία και φυσικά όχι υπό τον Βενέδικτο αγαπητή μου Ζωή (romfaia).
Μην επιμένετε, σας παρακαλώ να μας αποκαλείτε παπιστές, γιατί δεν είμαστε! Σταματήστε σας παρακαλώ να θεωρείτε μόνο τους εαυτούς σας σωστούς και όλους τους άλλους αιρετικούς γιατί, φοβάμαι, ότι αυτή είναι "πτώση εκ δεξιών"!
Παραδέχομαι ότι οι συμπροσευχές με τους Παπιστές δεν είναι κάτι σωστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να φύγουμε από την Εκκλησία μας, με την αιτιολογία πως όποιος μένει κολλάει «τον θανατηφόρο ιό του αιρετικού»! Μην ξεχνάμε ότι κάποτε είχαμε και Πατριάρχη αιρετικό, αλλά δεν νομίζω ότι (τότε) έφυγε κανείς από την Εκκλησία μας! Και ο Θεός μας βοήθησε και ξεπεράστηκε το αγκάθι. Πάντα ο Ιδρυτής θα βοηθάει την Εκκλησία!
Όσο για τον Βαρθολομαίο, παραπέμπω στο παρακάτω απόσπασμα :
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου
Μια μερίδα αγιορειτών πατέρων, που ήταν κάπως ευαίσθητοι, είχαν λογισμό να κόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Δημητρίου, γιατί, όπως έλεγαν, έκανε κάποια μεγάλα ανοίγματα προς το Βατικανό. Πήγαν στον Γέροντα με ανένδοτη γνώμη και τον βομβάρδιζαν με διάφορα επιχειρήματα λέγοντάς του ότι πήραν απόφαση να ξεκόψουν και να μην μνημονεύουν τον Πατριάρχη. Και τον ρώτησαν τι γνώμη είχε για το θέμα. Κι ο Γέροντας του απάντησε :
-Τι να σας πω; Κι εγώ είμαι απελπισμένος μ’ αυτόν τον πρωθυπουργό. Έχει καταστρέψει την Ελλάδα βάζοντας μέσα στο Ελληνικό Σύνταγμα που είναι στο όνομα της Αγίας Τριάδας, όλους τους αντίχριστους νόμους. Δεν υποφέρεται πια! Γι’ αυτό αποφάσισα κι εγώ να σηκωθώ να φύγω από την Ελλάδα και το Όρος και να πάω στο Σινά.
Τότε οι πατέρες είπαν :
-Γέροντα, προς Θεού, μην κάνετε τέτοιο πράγμα και φύγετε εξ αιτίας του πρωθυπουργού, γιατί αυτός σήμερα – αύριο θα «πέσει» και θα ησυχάσουμε.
Κι ο Γέροντας χαμογελώντας τους είπε:
-Και σεις το ίδιο να κάνετε, που συμβουλεύετε να κάνω εγώ: Κάντε υπομονή, γιατί δεν είναι σωστό να ξεκοπούμε από την Εκκλησία του Χριστού. Να ευχόμαστε όμως συνάμα ο Θεός να φωτίζει όλους τους ψηλά ιστάμενους να ορθοτομούν το λόγο της αλήθείας.
1. Είτε ακολουθούμε το παλαιό, είτε το νέο, είμαστε όλοι αδέλφια και πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, εν αντιθέσει με τους Παπιστές που με τα αιρετικά τους δόγματα έχουν μεταλλάξει τον Τριαδικό Θεό σε Δυαδικό και δεν μπορούμε να μιλάμε πλέον ότι πιστεύουμε στον ίδιο Θεό.
2. Όλοι θέλουμε να δούμε εαυτούς μέσα στην ίδια Εκκλησία και φυσικά όχι υπό τον Βενέδικτο αγαπητή μου Ζωή (romfaia).
Μην επιμένετε, σας παρακαλώ να μας αποκαλείτε παπιστές, γιατί δεν είμαστε! Σταματήστε σας παρακαλώ να θεωρείτε μόνο τους εαυτούς σας σωστούς και όλους τους άλλους αιρετικούς γιατί, φοβάμαι, ότι αυτή είναι "πτώση εκ δεξιών"!
Παραδέχομαι ότι οι συμπροσευχές με τους Παπιστές δεν είναι κάτι σωστό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να φύγουμε από την Εκκλησία μας, με την αιτιολογία πως όποιος μένει κολλάει «τον θανατηφόρο ιό του αιρετικού»! Μην ξεχνάμε ότι κάποτε είχαμε και Πατριάρχη αιρετικό, αλλά δεν νομίζω ότι (τότε) έφυγε κανείς από την Εκκλησία μας! Και ο Θεός μας βοήθησε και ξεπεράστηκε το αγκάθι. Πάντα ο Ιδρυτής θα βοηθάει την Εκκλησία!
Όσο για τον Βαρθολομαίο, παραπέμπω στο παρακάτω απόσπασμα :
Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου
Μια μερίδα αγιορειτών πατέρων, που ήταν κάπως ευαίσθητοι, είχαν λογισμό να κόψουν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Δημητρίου, γιατί, όπως έλεγαν, έκανε κάποια μεγάλα ανοίγματα προς το Βατικανό. Πήγαν στον Γέροντα με ανένδοτη γνώμη και τον βομβάρδιζαν με διάφορα επιχειρήματα λέγοντάς του ότι πήραν απόφαση να ξεκόψουν και να μην μνημονεύουν τον Πατριάρχη. Και τον ρώτησαν τι γνώμη είχε για το θέμα. Κι ο Γέροντας του απάντησε :
-Τι να σας πω; Κι εγώ είμαι απελπισμένος μ’ αυτόν τον πρωθυπουργό. Έχει καταστρέψει την Ελλάδα βάζοντας μέσα στο Ελληνικό Σύνταγμα που είναι στο όνομα της Αγίας Τριάδας, όλους τους αντίχριστους νόμους. Δεν υποφέρεται πια! Γι’ αυτό αποφάσισα κι εγώ να σηκωθώ να φύγω από την Ελλάδα και το Όρος και να πάω στο Σινά.
Τότε οι πατέρες είπαν :
-Γέροντα, προς Θεού, μην κάνετε τέτοιο πράγμα και φύγετε εξ αιτίας του πρωθυπουργού, γιατί αυτός σήμερα – αύριο θα «πέσει» και θα ησυχάσουμε.
Κι ο Γέροντας χαμογελώντας τους είπε:
-Και σεις το ίδιο να κάνετε, που συμβουλεύετε να κάνω εγώ: Κάντε υπομονή, γιατί δεν είναι σωστό να ξεκοπούμε από την Εκκλησία του Χριστού. Να ευχόμαστε όμως συνάμα ο Θεός να φωτίζει όλους τους ψηλά ιστάμενους να ορθοτομούν το λόγο της αλήθείας.
Μελίζεται και διαμερίζεται ο Αμνός του Θεού, ο μελιζόμενος και μη διαιρούμενος, ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανόμενος, αλλά τους μετέχοντας αγιάζων.
-
eortologio_gr
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1644
- Εγγραφή: Τρί Ιουν 13, 2006 5:00 am
- Τοποθεσία: Χρήστος@Thessaloniki
- Επικοινωνία:
Re: Παλαιοημερολογίτες
Ευχαριστώ για το κεράκι - ευχομαι οι ευχές να φτάσουν "πάνω"...anny έγραψε:..Αγαπητέ Χρήστο,αφού σου ευχηθώ Χρόνια πολλά για την γιορτή σου...λέγοντάς σου οτι σου άναψα κεράκι στην ολονύκτια εορταστική αγρυπνία των Χριστουγέννων της περασμένης Δευτέρας, συγγχρόνως επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά οτι σε θεωρώ έναν άνθρωπο, που παλεύει ορθόδοξα και το τιμώ αυτό σαν πρόθεση, αλλά τα αντιμετωπίζει όλα με κοσμικό τρόπο...
Διάβασα τα γραφόμενα του κου Αλέξανδρου Καλόμοιρου.
Είναι σαφές οτι η αντιμετώπισή μου είναι με τον "κοσμικό τρόπο". Την εννοια όμως της έκφρασης "κοσμικός τρόπος" την ερμηνεύω σαν "μια προσέγγιση ενός μη Ιερωμένου προς την Ορθοδοξία".
Αλλά Αννυ αυτός είμαι - ένας λαικός που προσπαθεί να προσεγγίσει την Ορθοδοξία και σαν τέτοιος εκφράζομαι με κοσμικούς όρους όπως το νοιώθω.
Η εντύπωση που αποκομίζω απο τα γραφόμενά σου είναι οτι για να μιλήσει κάποιος για την Ορθοδοξία θα πρέπει να έχει εντρυφήσει στο θέμα για πολλά χρόνια. Ετσι πρέπει να αποκλειστούν όλοι οι άλλοι "κοσμικοί" που θέλουν να μιλήσουν για την όποια δικιά τους προσέγγιση.
Αναλογίσου, αν κάποιος κοσμικός σαν και μένα αντιμετωπίζει τα ζητήματα της πίστεως όπως εγώ, τι συμβαίνει στην νεώτερη γεννιά που "αγρόν αγοράζουν" στα περι της Ορθοδοξίας. Πως φαίνεται σε αυτούς κάποιος ο οποίος (χωρίς να είναι Ιερωμένος) χρησιμοποιεί εκφράσεις και προσεγγίσεις που δείχνουν Θεολογική αφετηρία και οπτική.
Μηπως τελικά αυτό λείπει απο την σύγχρονη Εκκλησία μας δηλαδή ο τρόπος μετάδοσης της Ορθοδοξίας ?
Προχωρώντας την σκέψη μου παραπάνω, φαίνεται οτι σύμφωνα με αυτά που αναφέρεις, ολοι αυτοί που δεν έχουν την ένδυση του Κλήρου, δεν θα πρέπει ποτέ να μιλούν παρά να ακούν και να αφήσουν στα θεσμοθετημένα Οργανα της Εκκλησίας να αποφασίσουν. ισως αυτή να είναι και η λύση για να λυθούν όσα πρέπει να λυθούν.
Ισως αυτό να είναι και το πρόβλημα της έλλειψης Διοικητικής Παρουσίας απο την Εκκλησία της Ελλάδος. Οτι δηλαδή αφήνει όλους εμάς να δημιουργούμε απόψεις μόνοι μας χωρίς παρέμβαση.
Η τακτική αυτή, σε πολλούς "γυρίζει το μυαλό" με αποτέλεσμα να έχουμε παρουσία ανθρώπων που νομίζουν οτι βαδίζουν στα χνάρια της Αγιότητας ενώ στην ουσία είναι τελείως ζουρλεμένοι ή αλλιώς "σαλοί"...
Ο τρόπος προσέγγισης της πίστης μας, επειδή η εκπαίδευσή μας είναι πενιχρή, εγγυμονεί κινδύνους αίρεσης και πλάνης. Ετσι, προσωπικά εγώ, αφήνομαι στο να αισθάνομαι την Ορθοδοξία με τον δικό μου τρόπο και παράλληλα εκφράζομαι αυτό που προσεγγίζω με τα δικά μου κοσμικά λόγια.
Η διαδικασία προσέγγισης στην Ορθοδοξία είναι η συμμετοχή στην Εκκλησία και η επαφή με κάποιον πνευματικό που επικοινωνιακά μας εκφράζει. Το επόμενο βήμα ? Μα ένα είναι το επόμενο βήμα : μόνιμη διαβίωση στο Αγιο Ορος !!!
Χρ.
ΥΓ. Οι Καουάκερς νομίζω έχουν δημιουργήσει δικούς τους οικισμούς απομακρυσμένοι απο το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Και η οργάνωση Αουμ Σιν Ρικιο της Ιαπωνίας κάπως έτσι συνέχισε αλλά το με σερίν ξέφυγαν. Μια ωραία ταινία είναι του Ναιτ Σαλμαγιάν "το χωριό" και αφορά κάποιους που με την χρηματοδότιση άλλων έκτισαν ένα χωριό όπου δεν υπήρχε ρεύμα, τηλέφωνο κλπ μέχρι που ένα ατύχημα τους ανάγκασε να βγούν έξω.
στα εύκολα ξέρω τι να κάνω - στα δύσκολα σε θέλω ...
αδελφια μου,
τα ειπατε ολα!εγω σαν πιο πρακτικος θα ηθελα να αναφερθω μονον στο ουσιωδες θεμα που αποτελει το θεμελιωδες προβλημα του παλαιου ημερ/γιου-δεν ειναι το θεμα των 13 ημερων,αυτη την διαφορα ουτως ή αλλως την ακολουθουν καποιες τοπικες εκκλησιες...!
ειναι το θεμα του εγκυρου ή μη των χειροτονιων!
το ερωτημα που πρεπει πρωτιστως να δουμε ειναι το αν αυτοι οι ανθρωποι εχουν μυστηρια εγκυρα.αυτο για να γινει-οπως πολυ σωστα προειπατε ενιοι εξ υμων-πρεπει να εχουμε εγκυρες χειροτονιες -κατ'αρχην επισκοπων κ επειτα και των αλλων 2 βαθμων,ητοι πρεσβυτερων και διακονων.
το προβλημα -πρακτικα,ξαναλεω-ειναι το "ποιος χειροτονει?"
αυτος που αρχικα χειροτονει εχει εγκυρον την αρχιερωσυνην?αναφερθηκατε στο θεμα της μ.εσφιγμενου...τους ιερομοναχους της εν λογω μονης ποιος τους εδωσε τις χειροτονιες τους?μηπως ξερει καποιος να μας διαφωτισει επι του προκειμενου,παρακαλω?
τα ειπατε ολα!εγω σαν πιο πρακτικος θα ηθελα να αναφερθω μονον στο ουσιωδες θεμα που αποτελει το θεμελιωδες προβλημα του παλαιου ημερ/γιου-δεν ειναι το θεμα των 13 ημερων,αυτη την διαφορα ουτως ή αλλως την ακολουθουν καποιες τοπικες εκκλησιες...!
ειναι το θεμα του εγκυρου ή μη των χειροτονιων!
το ερωτημα που πρεπει πρωτιστως να δουμε ειναι το αν αυτοι οι ανθρωποι εχουν μυστηρια εγκυρα.αυτο για να γινει-οπως πολυ σωστα προειπατε ενιοι εξ υμων-πρεπει να εχουμε εγκυρες χειροτονιες -κατ'αρχην επισκοπων κ επειτα και των αλλων 2 βαθμων,ητοι πρεσβυτερων και διακονων.
το προβλημα -πρακτικα,ξαναλεω-ειναι το "ποιος χειροτονει?"
αυτος που αρχικα χειροτονει εχει εγκυρον την αρχιερωσυνην?αναφερθηκατε στο θεμα της μ.εσφιγμενου...τους ιερομοναχους της εν λογω μονης ποιος τους εδωσε τις χειροτονιες τους?μηπως ξερει καποιος να μας διαφωτισει επι του προκειμενου,παρακαλω?
Αγαπητέ giannisxrgiannisxr έγραψε:ΙωναIonas έγραψε:Αγαπητοί μου
Θα αναφερθώ σε τρεις μεγάλους Αγίους των πρώτων αιώνων, τους Μέγα Βασίλειο, Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο και Άγιο Επιφάνειο. ....................., ο Θεός όμως παραβλέπει τις ανθρώπινες μικρότητες βλέπει το κύριο που είναι η Σωτηρία των Ψυχών. Αυτό πιστεύω θα πρέπει να δουν και οι του Παλαιού Ημερολογίου και να μην κολλάνε σε ημερομηνίες και εποχές ...όλες οι μέρες άγιες είναι.
για να μην βρησκεσε σε λαθος δρομο σου λεω πως ο αγιος επιφανιος δεν αλληλοκατηγορηθηκαν ποτε με τον αγιο χρυσοστομο (αποδειχθηκε προσφατα σε συνεδριο στην θεσσαλονικη)
απλως ειχαν μια διενεξη οσον αφορουσε τους μακρους αδερφους η οποια λυθηκε εν καιρω πραγματι ο αγιος επιφανιος ηταν αρκετα αυστηρος
αλλα ξερεις κατι εχει πει και ενα ωραιο το οποιο ειναι αμιμητο για την ορθοδοξη απολογιτικη (ο δινω σε ελευθερη μεταφραση)
δεν ομιλουμε για να συνηγορησουμε υπερ του θεου ο θεος δεν εχει αναγκη δικηγορων μιλαμε για να υπερασπισουμε την πιστη των ορθοδοξων
και ξερεις κατι επειδη στο μεταπτυχιακο μου ερευνησα τον αγιο επιφανιο
δεν ηταν τοσο αυστηρος οσο λενε απλως ο γεροντας επισκοπος της κυπρου ηταν ειλικρινης και οτι ελεγε το ελεγε με απολυτη αγαπη και ανυποκριτα
Είναι μεγάλη τιμή για τους Παλιοημερολογίτες να μπαίνουν δίπλα στον Άγιο Επιφάνειο, και φυσικά δεν είναι ακριβείς οι αναλογίες. Με τα παραδείγματα που ανέφερα ( τα οποία είναι γεγονότα νομίζω), ήθελα να δείξω ότι τα ανθρώπινα λάθη δεν πρέπει με κανένα τρόπο να οδηγούν στη διάσπαση και απόσχιση. Ούτε αίμα μαρτυρίου δεν μπορεί να ξεπλύνει το σχίσμα, όπως έλεγαν οι Άγιοι Πατέρες.
Ο Μέγας Βασίλειος είχε κατηγορηθεί κατ' επανάληψη για αιρετικός από φανατικούς. Μεταξύ βέβαια των φανατικών αυτών δεν ήταν ο άγιος Επιφάνειος αλλά είναι δεδομένη η αντίθεσή τους σε σχέση με τον κανονικό και Ορθόδοξο Μελέτιος Αντιοχείας, τον οποίο ο Άγιος Επιφάνειος δεν αναγνώριζε. Επί του θέματος υπάρχει επιστολή του Μεγάλου Βασιλείου προς τον Άγιο Επιφάνειο, μέρος της οποίας έχω δημοσιεύση σε αυτό το φόρουμ. Παρόλο ότι οι υπερορθόδοξοι δεν αναγνώριζαν το Μελέτιο ηγήθηκε αυτός της Β΄Οικουμενικής Συνόδου.
Αν ζούσε σήμερα ο Μέγας Βασίλειος είναι σίγουρο ότι οι Παλιοημερολογίτες θα τον χαρακτήριζαν αιρετικό και οικουμενιστή, όπως χαρακτηρίζουν τον Αναστάσιο Αλβανίας και των Νικόλαο Μεσογαίας...
Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς
Re: Παλαιοημερολογίτες
[quote="eortologio_gr.]
Μηπως τελικά αυτό λείπει απο την σύγχρονη Εκκλησία μας δηλαδή ο τρόπος μετάδοσης της Ορθοδοξίας ?
[quote]
αδελφε μου ,
γι'αυτο δεν πρεπει κανενας να κατηγορησει κανεις αλλον παρα τον εαυτον του..ο Χριστος λεει οτι οι μαθηται του-ημεις ολοι δηλαδη-ειμαστε το αλατι της γης!τι εννοει ομως?
εννοει,αναμεσα σε αλλα,πως οπως το αλατι αν το γευτει κανενας διψα,ετσι πρεπει να ειναι κ οχριστιανος.πρεπει να προκαλει διψα για Χριστο και πνευματικη εκκλησιαστικη ζωη σε οποιους ερθουν σε επαφη μαζι τους!το αλατι βεβαιως εχει κ την ιδιοτητα να συντηρει τις τροφες(εν προκειμενω το λογο του Θεου που ειναι η τροφη παντος κοσμου)κ να νοστιμιζει!!ακριβως αυτο που ρωτας εσυ αναρωτιεται για να μας διδαξει κ εμας κ ο Κυριος αδελφε μου..."εαν το αλας μωρανθη ,εν τινι αλιλσθησεται???δηλαδη αν χαλασουν οι χριστιανοι μας,και δεν προκαλουν την διψα για Χριστο,πως θα διαδωθει ο λογος του θεου για να ακουσουν κ να πιστευσουν κι αλλοι συνανθρωποι μας?
Μηπως τελικά αυτό λείπει απο την σύγχρονη Εκκλησία μας δηλαδή ο τρόπος μετάδοσης της Ορθοδοξίας ?
[quote]
αδελφε μου ,
γι'αυτο δεν πρεπει κανενας να κατηγορησει κανεις αλλον παρα τον εαυτον του..ο Χριστος λεει οτι οι μαθηται του-ημεις ολοι δηλαδη-ειμαστε το αλατι της γης!τι εννοει ομως?
εννοει,αναμεσα σε αλλα,πως οπως το αλατι αν το γευτει κανενας διψα,ετσι πρεπει να ειναι κ οχριστιανος.πρεπει να προκαλει διψα για Χριστο και πνευματικη εκκλησιαστικη ζωη σε οποιους ερθουν σε επαφη μαζι τους!το αλατι βεβαιως εχει κ την ιδιοτητα να συντηρει τις τροφες(εν προκειμενω το λογο του Θεου που ειναι η τροφη παντος κοσμου)κ να νοστιμιζει!!ακριβως αυτο που ρωτας εσυ αναρωτιεται για να μας διδαξει κ εμας κ ο Κυριος αδελφε μου..."εαν το αλας μωρανθη ,εν τινι αλιλσθησεται???δηλαδη αν χαλασουν οι χριστιανοι μας,και δεν προκαλουν την διψα για Χριστο,πως θα διαδωθει ο λογος του θεου για να ακουσουν κ να πιστευσουν κι αλλοι συνανθρωποι μας?