"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ξεχασα..
βασιλη, τοσα ντοκυμαντερ κ ιστοσελιδες αδελφε περι των σιωνιστικων φανατικων
κυκλων, τα γραφει κ η Καινη Διαθήκη (οτι μαχονται με ολα τα μεσα τον χριστιανισμο,
πχ παλια ο Απ.Παυλος...
λες να σταματησαν αδελφε 1800 χρονια? η ειχαν παντοτε πολυ μεγαλη κοσμικη εξουσια.
ακομη κ σε κυβερνησεις, τραπεζες, ιδρυματα κλπ?
στις ηπα δεν ηταν νο1 λομπι? 1800 χρονια πριν στην ευρωπη τι εκαναν?
οπου τραπεζα κ ...χριστιανος ορθοδοξος? δεν νομιζω τοσο πολυ..
να δοξαζουμε Τον Θεο που εδωσε στον πλανητη πολλους κυβερνωντες με χριστιανικες αξιες ,
κ να παρακαλαμε να συνεχιστει ακομη το θαυμα, κ οχι με προεδρους που
να εχουν 25 χρονια πιο μικρες, διοτι οταν ο αλλος ειναι ...κάπως,
υπογραφει ο,τι να ναι, αρκει να κυβερνησει κλπ. αφηνει την πιστη κατα μερος.
και οι σιωνιστες εχουν ισχυ.
ο χιτλερ γιαυτο τους κηνυγησε, επειδη ειχαν μεγαλη επιρροη στην τοτε γερμανια
αλλα κ σε ολον τον κοσμο..(αυτο το λεω πολυ πολυ χονδρικά, καμία σχεση δηλαδή,
αλλα για ενα ποστ καλο ειναι..)

συμπερασμα..διαβασε κ λιγο παλιοτερους ιερεις του ορθοδοξου τυπου,
κ ας μην τα δεχτεις 110%...εχει καλους προβληματισμους..
πχ π.Χαραλαμπος βασιλοπουλος .
φυσικα αν εμεις ειμαστε τακτοποιημενοι δεν παθαινουμε τιποτα,
αλλα πες μου ομως...
ποση τακτοποιηση και ποιοτητα ζωης μπορει να εχουμε οταν
υπαρχει πλεον τεραστια πρακτικη άγνοια και η αμαρτία θεωρειται πλεον...γεγονος χωρις επιπτωσεις?
(σημερα το πληκτρολογιο μου πηρε φωτια...-παω να παρω διακοπες πάλι..)

vivika έγραψε:Το θέμα για μένα δεν είναι γιατί πολλοί δεν εκκλησιάζονται, αλλά τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για αυτούς που δεν εκκλησιάζονται;

Να τους πιέσουμε και να τους "κάνουμε κήρυγμα" σίγουρα όχι... Κάνουμε τον άλλο να αγανακτεί και φέρνουμε τα αντίθετα αποτελέσματα.
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε κάτι είναι σε πνευματικό επίπεδο, δηλαδή προσευχή!
Ή όπως είπε χαριτολογώντας ο κ. Γιάννης, να πηγαίνουμε εμείς γι αυτούς!

Έτσι κι αλλιώς, όταν κάποιος από την οικογένεια πηγαίνει, "μεταφέρει" την Χάρη και την Ευλογία και στους υπόλοιπους, σε αυτούς που μένουν σπίτι και δεν πηγαίνουν Εκκλησία.
Χαρακτηριστική είναι η δέηση του Ιερέως σε κάθε παράκληση Αγίου που γίνεται:
Ἔτι δεόμεθα καί ὑπέρ τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν τῶν παρακολουθούντων τήν τέλεσιν τῆς ἱερᾶς παρακλήσεως ταύτης μετά τῶν οἰκείων αὐτῶν καί τῶν δι’ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων ἀδελφῶν ἡμῶν. Ὑγείας βοηθείας ὑπέρ αὐτῶν εἴπομεν.

Εμείς λοιπόν ας πηγαίνουμε στην Εκλησία, και όπως πολύ ωραία τα έγραψε ο Διόνυσης, έχει και ο Θεός για τον κάθε άνθρωπο.

Σάμπως και εμείς (σχήμα λόγου, βασικά για μένα το γράφω) πηγαίναμε κάποτε στην Εκκλησία;
Μπα! Χριστούγεννα και Πάσχα και πολύ ήταν...
Γνώρισα όμως τον π. Μάρκο και σιγά σιγά με την προσευχή του (ποτέ δεν έκανε υποδείξεις αλλά η μυστική προσευχή του ήταν πολύ δυνατή), άλλαξα... και μπήκα σε άλλους ρυθμούς.
Δόξα τω Θεώ... να ευχόμαστε μόνο να παραμείνουμε έτσι μέχρι τέλους!
Διότι δυστυχώς.... άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... και καμιά φορά νομίζουμε και κάνουμε ότι είμαστε πιστοί και καλοί Χριστινοί και στην πρώτη δυσκολία... τα παρατάμε...


Και θα ήθελα να σας αναφέρω ένα περιστατικό με τον π. Μάρκο.
Άσχετο βέβαια με το θέμα μας, αλλά επειδή ανέφερα παραπάνω πόσο δυνατή ήταν η προσευχή του, συνειρμηκά μου ήρθε το ακόλουθο περιστατικό.
Πήγαινε ο π. Μάρκος μαζί με κάποιους πιστούς (μάλλον το καλοκαίρι του 2009, αν θυμάμαι καλά) προσκυνηματική εκδρομή στη Ρουμανία.
Και ενώ ήταν μέσα στο πούλμαν, τους παίρνουν τηλέφωνο από Ελλάδα, ότι ένα πνευματικό παιδί του π. Μάρκου, μια πολύτεκνη μητέρα που θα γεννούσε το 5 ή 6 (δεν θυμάμαι τώρα καλά, πάντως ήδη είχε αρκετά παιδιά), αντιμετώπιζε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα πάνω στη γέννα και υπήρχε κίνδυνος να χαθεί και εκείνη και το παιδί.
Ήταν πολύ πολύ σοβαρά τα πράγματα...
Μόλις το έμαθε λοιπόν, είπε όλοι στο πούλμαν να κάνουν προσευχή από μέσα τους και εκείνος έσκυψε το κεφάλι, όπως συνήθιζε και άρχισε να προσεύχεται.
Μετά από κάποια ώρα, ίσως κανα μισάωρο, σηκώνει το κεφάλι και λέει: "Δόξα τω Θεώ! Όλα πήγαν καλά!" και εκείνη τη στιγμή χτυπάει το τηλέφωνο και τους ειδοποιούν ότι η μητέρα και το μωρό είναι καλά και οι δυό...
Αυτή ήταν η δύναμη της προσευχής του!
Δόξα τω Θεώ!

Πολύ μου άρεσε αυτό!
Τελικά βρε παιδιά αυτά τα μικρά συγχρόνως μεγάλα είναι η πίστη μας.
Τι είναι, τα λόγια τα μεγάλα ή οι μεγάλοι οι σταυροί;