Σύμμαχος όλων των εκκλησιομάχων ο μητροπολίτης Μεσσηνίας

[konstantinoupolitis]

Στο Ευαγγέλιο γράφει ότι τυφλός όταν οδηγεί τον τυφλό αμφότεροι πέφτουν στο βόθρο.

Την εποχή του Χριστού υπήρχε μια ανάλογη κατάσταση: Οι κατα κανόνα αρνούμενοι την Ανάσταση των Νεκρών και όχι μόνο Αρχιερείς και ιερείς και οι ασκητικά ζώντες όντως ζηλωτές ή μέλη ζηλωτικών κινήσεων:

Μαθητές Ιωάννου,

Νομικοί, Γραμματείς, Φαρισαίοι,

Εσσαίοι κ.τ.λ.

Όταν ήρθε ο Χριστός δεν δικαίωσε σχεδόν κανένα απο όλους αυτούς, άσε που ελάχιστοι απο αυτούς ακολούθησαν τον Χριστό.

Δεν σε καθιστά Παπικό το να σπουδάσεις στο Βατικανό ή στην Δυτική Ευρώπη.

Ούτε σε καθιστά Ορθόδοξο το να είσαι σε ζηλωτικά κινήματα.

Αγάπη είδα να λείπει σε αμφότερους, αγάπη είδα να λείπει και απο εμένα.

[vasilisalt]

Το ποιώ σίγουρο είναι, σαν Ορθόδοξη Ελλάδα που ήμαστε (όσοι μείναμε τέλος πάντων) πολεμούμαστε από παντού. Είναι βέβαιο ότι ο κακός ασχολείται με τους Ορθοδόξους πιο πολλή, γιατί τους άλλους τους έχει στο χέρι.
Κατά την γνώμη μου θα πω τα εξής, θα τα πω σαν Παναγιώτης για να μην έχουμε πάλι τα γνωστά.
Σε έναν καλά οχυρωμένο αντίπαλο τον πολεμάς από μέσα. (Δούρειος Ίππος)
Πρώτα άρχισαν με το ημερολογιακό, χωρισμός παλαιό-νέο
μετά ήρθαν τα ξενόφερτα ήθη και έθιμα, όπως παντελόνι για τις γυναίκες, βάψιμο μαλλιών για άνδρες κ.τ.λ, τα ξέρουμε όλοι δεν είναι ανάγκη να τα αναφέρω
μετά η τηλεόραση η αρχή της εξαπλώσεως των κακών γενομένων
μετά, βιασμοί, δολοφονίες, εκτρώσεις, κ.α.
Πού τα είχαμε εμείς αυτά πριν 50 χρόνια; Οι ιερείς πήγαιναν στα σπίτια και βοηθούσαν, οι γειτόνοι σου μιλούσαν υπήρχε αλληλοκατανόηση
Τα παιδιά μας τα στέλνουμε να μάθουν γράμματα και τους δίνουν ένα φορτηγό βιβλία + τα φροντιστήρια + τα τηλέφωνα +++++ τσιγάρα, ποτά, βλαστήμιες
Που να βρουν χρόνο τώρα για Κυριακάτικη Θ.Λειτουργία; βλέπετε έχουν και τα αθλητικά τους.
Πολλή λένε : μια μέρα μας μένη θα καθίσουμε να ξεκουραστούμε, και όχι μόνο δεν ξεκουράζονται αλλά τρέχουν στα γήπεδα πάνε για σκι πάνε πολλή για κυνήγι αφού σηκωθούν 5 το πρωί. Οι γάμοι γίνονται Σάββατο και το τραπέζι το βράδυ, που να πάει την άλλη μέρα στην Εκκλησία. Και αυτός με 7 έτη συμβόλαιο. Ο Ιερέας δεν βαπτίζει το παιδί όλο μέσα στην κολυμπήθρα γιατί φοβάται μην πνιγεί που τώρα μερική πάνε τα παιδιά όταν γίνουν μεγάλα. Στην βουλή στην ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης οι κομουνιστές φεύγουν για να μην ¨μολυνθούν¨ οι κηδείες αρχίζουν να παίρνουν και αυτές ξενόφερτο χαρακτήρα θέλουν να καίνε τους νεκρούς να τους βάζουν σε δοχεία και να τους έχουν σπίτια τους.
Στην θάλασσα γυμνοί, στα μπαρ γυμνοί, στο δρόμο γυμνοί, στην Εκκλησία γυμνοί.
Πόσοι κάνουν το σταυρό τους όταν πάνε έξω να φάνε στο εστιατόριο ή όταν περνάνε έξω από την Εκκλησία;
Ποιος πρωθυπουργός βγήκε να μιλήσει στη βουλή και άρχισε έτσι: εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, σήμερα αγαπητή αντιπολίτευση έχουμε αυτό το θέμα.
Σίγουρα τώρα θα λέτε πάει τρελάθηκε το παιδί ή αν δεν το πείτε εσείς που ασχολείσθε με την Εκκλησία, οι επισκέπτες θα νομίζουν ότι μπήκαν σε άλλο κόσμο.
Όταν κάποιος μολυνθεί με γάγγραινα σιγά σιγά σαπίζει όλος αν δεν πάει στο γιατρό.
Έτσι και όλα όσα ανέφερα είναι σαν την γαγγραινα που μας κατάτρωει σιγά-σιγά.
Δεν πιστεύω ότι θα πάμε στο Γιατρό γιατί θα έρθει ΑΥΤΟΣ σε μας, όχι γιατί το αξίζουμε αλλά γιατί υπάρχουν Άγιοι στης μέρες μας που προσεύχονται για εμάς.
Δεν τους νοιάζει αν θα τους πουν οι κοσμικοί σαλούς, τώρα που η τεχνολογία έχει φτάσει εδώ που έφτασε. Αυτοί έχουν το Θεό τους.
Ενώ εμείς μένουμε βουβή ούτε ενατιονόμαστε ούτε προσευχόμαστε για να σωθούμε και αυτούς που λένε τα στραβά τους λένε φανατικούς, σαλούς, ζηλότες. Ευχαριστώ για το χρόνο σας.

Σε αρκετά συμφωνώ Παναγιώτη, όμως βάζεις και άλλα πολλα θέματα πέρα από αυτά του Θωμά και μιας και είμαστε και εκτός θέματος λέω να μην συνεχίσω.
Μια αγαπημένη μου συγγενής που έχει παρόμοιες απόψεις περί γενικευμένης κατάπτωσης της κοινωνίας και που είναι πρώτη στα πρόσφορα στις συμμετοχές και στις βοήθεια στην αγαπημένη της μονή, μας έχει τρελάνει με τη κακία της. Το βλέμμα της και ο λόγος της μυρίζουν προσωπική κατάπτωση. Για όλους έχει μια κακή κουβέντα.
Η ίδια αυτοδικαιωμένη έχει την αίσθηση ότι αποτελεί ωραία εξαίρεση.
Με το φανατισμό της και γενικώς τη συμπεριφορά της οι νουθεσίες της μοιάζουν μάλλον κωμικές.
Ελπίζω κάποτε κάποιες από τις μοναχές της αγαπημένης της μονής να της εξηγήσουν πως σε πρώτη φάση καλό θα ήταν να φτιάξει τον εαυτό της και σε δεύτερη τη κοινωνία.
Παναγιώτη δεν σε συγκρίνω, προς Θεού.
Όμως αδερφέ μου γενικώς καλό θα ήταν πριν ζητήσουμε να αλλάξει όλη η κοινωνία να μάθουμε να αλλάζουμε εμείς.
Η στάση ζωής μας σε πρώτη φάση και ο σαφής και ήρεμος λόγος μας είναι ο καλύτερος δάσκαλος.

[dionysisgr]

Πρωτα αυτοκριτικη, και υστερα παλι αυτοκριτικη, και μετα παλι αυτοκριτικη, μεχρι εξουθενωσεως.

Την κριτικη την αφηνουμε για τον Θεο. Αλλωστε δικη Του ειναι.

Αυτο ισχυει σε ολα τα θεματα, πλην της Πιστεως. Εκει δεν παιζουμε, ουτε παζαρευουμε. Με την Πιστη, το Ορθοδοξο δογμα, και τις πνευματικες παρακαταθηκες των Πατερων, δεν υπαρχει καμμια οικονομια εις βαρος της ακριβειας. Ουτε αγαπη ως προσχημα για ισοπεδωση της αληθειας.

Για ολα τα αλλα ομως, ΝΑΙ, ειμαστε ισως, οι χειροτεροι των ανθρωπων, γιατι "ξερουμε" και δεν ποιουμε, ενω πολλοι, δεν "ξερουν" αλλα ποιουν.

Και γιαυτο θα παιδαγωγηθουμε και θα κριθουμε αυστηρα. Ομως για τις αμαρτιες μας, οχι για την προδοσια της Πιστεως μας..

Οποτε ας ξεκινησουμε να αποκαθαιρουμε εαυτον, και μετα να μηδενιζουμε η να κριτικαρουμε τους "αμαρτωλους", εμεις οι ταχα μου "καθαροι".

Ετσι να ξερουμε και που βαδιζουμε, για να μην αυτοπαραμυθιαζομαστε.

[petross]

Μια ερώτηση: Όταν κάποιος κληρικός εκτρέπεται σοβαρά σε θέματα πίστεως το τονίζω ΠΙΣΤΕΩΣ ΌΧΙ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΒΙΟΥ και ελεγχθεί από κάποιον Λαϊκό, Μοναχό ή Κληρικό, είναι κατάκριση και αμαρτία; Αυτό θέλετε να πείτε;

[avvas]

Σε έναν καλά οχυρωμένο αντίπαλο τον πολεμάς από μέσα. (Δούρειος Ίππος)

Συμφωνώ.
Μόνο που το «μέσα» είναι ο νούς και η καρδιά του κάθε πιστού, του κάθε Ορθόδοξου.
Το τι θα βάλει μέσα στην καρδιά του ο καθένας από μάς το γνωρίζει μόνον ο ίδιος.
Ο ίδιος έχει εξουσία δοσμένη απ τον Θεό να επιλέγει τι θα έχει στο νού και στην καρδιά.
Αν λοιπόν εγώ δεν επιτρέψω στον λογισμό μου κατ' αρχήν να γίνει εμπαθής - σύν Θεώ ο αγώνας - τότε και η καρδιά μου θα είναι καθαρή επειδή δεν θα βρεί ο διάβολος μονοπάτια προς την καρδιά.
Αν εσύ κάνεις το ίδιο και αν ο κάθε Ορθόδοξος κάνει το ίδιο κανένας δεν μπορεί να αγγίξει την Ορθοδοξία.
Γιατί η Ορθοδοξία και η πίστη δεν είναι κάτι έξω από μένα, από σένα, απ' τον καθένα μας.
Η Ορθοδοξία είναι μέσα στην καρδιά μας!
Αν δεν είναι στην καρδιά μας τότε δεν υπάρχει - για μένα, εσένα, κλπ - Ορθοδοξία.
Και αν δεν υπάρχει τότε τι να υπερασπιστούμε;

Η άλωση λοιπόν της Ορθοδοξίας για να γίνει
προϋποθέτει πως υπάρχει μέσα μας Ορθοδοξία.
Αν δεν υπάρχει τότε τι να αλωθεί;
Το ανύπαρκτον δεν γίνεται να αλωθεί.

Χρέος λοιπόν το καθενός μας είναι να γεμίσει η καρδιά Χριστό και Ορθοδοξία.
Αν αυτό συμβεί τότε η Ορθοδοξία δεν κινδυνεύει από τίποτε! Τέλος!
Γιατί πολύ απλά σε μια γεμάτη από Χριστό και Ορθοδοξία καρδία δεν χωράει τίποτε άλλο!
Αφού είναι γεμάτη, ξεχειλίζει Χριστό και Ορθοδοξία που θα χωρέσει κάτι άλλο;
Για να χωρέσει κάτι άλλο πρέπει να αδειάσει η καρδιά μας από Χριστό, από Ορθοδοξία.
Αυτό όμως είναι προσωπικό ζήτημα του καθενός μας αν θα το επιτρέψει ή όχι.

Και αυτό είναι το κύριο μέλημα του κάθε Ορθόδοξου. Αν ανταπεξέλθει στον αγώνα αυτόν τότε συνέβαλε τα μέγιστα στην υπεράσπιση της Ορθοδοξίας Αν ηττηθεί στον αγώνα αυτόν όσο και να ουρλιάζει όσο και να ωρύεται όσο και να διαμαρτύρεται δεν προσφέρει ούτε έναν κόκκο άμμου στην συνέχιση της Ορθοδοξίας.
Είναι σαν τους ηττημένους ενός πολέμου που απλά κλαίν την μοίρα τους και βολεύονται με ότι όρους που τους έχει θέσει ο νικητής του πολέμου. Ακριβώς έτσι είναι ο ηττημένος εντός της καρδίας του Ορθόδοξος. Συμβιβασμένος, υποταγμένος, βολεμένος, κακομοίρης.. προς λύπηση.

Όλα τα άλλα που αναφέρεις δεν έχουν να κάνουν με το «μέσα» αλλά με το «έξω»

Και αν είμαστε ακόμα στο σημείο το «έξω» να υπερισχύει του «μέσα» ας αφήσουμε την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας και ας δούμε πως θα συμμαζέψουμε τα χάλια μας μπάς και καταφέρουμε κάποτε να ξεκολήσουμε απ το «έξω» και να δούμε το «μέσα» γιατί Εκεί παίζεται όλο το παιχνίδι, Εκεί κρίνεται η ίδια μας η ψυχή, η ίδια μας η ζωή.

Και ας αφήσουμε τα «έξω» και τον άλλων ανθρώπων στην ησυχία τους.. όποια και αν είναι αυτά. Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου δεν αποδεικνύει και την πνευματική κατάσταση ενός ανθρώπου. Αν ήταν έτσι ο Πέτρος που «έλαβε μάχαιραν» και έκοψε το αυτί του δούλου δεν θα ήταν αυτός που πάνω του θεμελίωσε την Εκκλησία του ο Κύριος.
Δεν είναι ο Ορθόδοξος .. κινέζος κομμουνιστής του Μάο που φοράει το ίδιο κουστουμάκι με όλους, μιλάει όπως όλοι, χαμογελάει όπως όλοι, συμπεριφέρεται όπως όλοι, βγαίνει από ένα καλούπι παραγωγής.. Ορθοδόξων! Είναι πλάσμα του Θεού με τις ιδιαιτερότητές του, τα σύν του και τα πλήν του, τα πάθη του και τις αρετές του, τις νίκες του και τις ήττες του, είναι ..άνθρωπος! .. και είναι μοναδικός! και είναι αποδεκτός και απ τον Θεό που τον έφτιαξε διαφορετικό από μένα.. Και αν ο Θεός τον δέχεται και τον έφτιαξε έτσι .. και γώ οφείλω να τον δέχομαι με την ιδιορρυθμία του. Όσο και να μην μου ταιριάζει προσωπικά.. όσο και αν δεν με αναπαύει εμένα. Εγώ θα τον κρίνω;

Ας αφήσουμε λοιπόν κάποτε τα «έξω» τα δικά μας και των άλλων και ας κάνουμε εκείνο το ταξίδι το μακρυνό απ το «έξω» μας προς το «μέσα» μας, απ το μυαλό προς την καρδιά μας, απ τον κόσμο προς τον Χριστό. Δεν έχουμε πολλές ευκαιρίες. Μία μόνον!
Και αυτή κατά την ταπεινή μου γνώμη - έστω .. την αλλαζονική μου γνώμη - είναι η μεγαλύτερη προσφορά που έχουμε να κάνουμε στην Ορθοδοξία.

Να έχουμε μια καρδιά γεμάτη Χριστό!

Τα έξω.. προσωπικά ελάχιστα με απασχολούν.. έως καθόλου.

[dionysisgr]

Οχι δεν ειναι κατακριση, αρκει να εχει γνωστικο αντικειμενο, θεολογικο, να ειναι συνειδητος Χριστιανος εντος Εκκλησιας, και να φυσικα να κρινει κινουμενος απο γνωση και οχι απο το παθος.

Οταν λεμε να κρινει, εννοουμε να εκφερει αποψη, οχι να καταδικαζει εις το πυρ το εξωτερον. Αλλο το ενα αλλο το αλλο. Δεν θα ευνουχισουμε και τον νου μας, ομως, χαριν μιας αδιακριτης αγαπης.

Αδιακριτη αγαπη κατανταει, αδιαφορια και συνενοχη, μιλαμε για θεματα Πιστεως παντοτε, μην παρεξηγηθουμε.

Εαν ξερει και αδιαφορησει ο πιστος, ειναι εξισου ενοχος με τον παρεκτρεπομενο.
Ολοι το ιδιο Αγιον Βαπτισμα φερουμε. Δεν υπαρχει δεν ξερω, δεν ειδα.

Αν ομως καποιος δεν κατεχει ουτε τα βασικα, πως να αξιολογησει την πτωση του Κληρικου;

Οταν ο μεσος πιστος δεν ξερει καν τι τελειται και γιατι στην Εκκλησια, και απο θεολογικα δεν εχει μυρωδια, πως να δει τις παρεκτροπες;

Εδω η ευθυνη ειναι καθαρα προσωπικη του καθενος, να ενδιαφερθει για την Πιστη του, και να μην αφηνει τον καθενα να αλωνιζει.

Εχω ξαναπει, οτι ειμαστε λογικα προβατα του Χριστου, και οχι άλογα και άβουλα προβατα του καθενος..

Το τι κανει η διοικουσα Εκκλησια, δεν το αναφερω, γιατι ειναι αυτονοητο, οτι με βαση τους ιερους κανονες, πρεπει καθε παρεκτρεπομενος να πηγαινει στην θεση του.

Ας αναλαβει εκαστος τις ευθυνες τους. Νυν καιρος ευπροσδεκτος.

[avvas]

Νυν καιρος ευπροσδεκτος.

«...ιδού νύν ημέρα σωτηρίας.» Νύν!

[dionysisgr]

Επειδη τωρα το προσεξα το κειμενο σου..

Thomas15n εγραψες.: "..Και τί προτείνεις να καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια και να περιμένουμε την nεξ'ύψους βοήθεια.."

Αυτο που προτεινω, ειναι οτι πρεπει να πιουμε το πικρο ποτηρι μεχρι τελους. Και φυσικα δεν μας φταιει και κανενας αφου το περισσοτερο δηλητηριο το ριξαμε μονοι μας μεσα στο ποτηρι. Και οχι οι "αλλοι".

Ισως το ποτηρι αυτο, να ειναι το ποτηρι της καθαρσης. Μιλαω παντα πνευματικα. Το να μην εχεις να φας, ειναι μεγαλο προβλημα, το να πας ομως αδιαβαστος στην κολαση, ε, αυτο και εαν ειναι προβλημα!!

Δεν ειναι τιμιο, δεν ειναι ανδροπρεπες, αλλα πανω απο ολα δεν ειναι Χριστιανικο, το να μην αναλαμβανει καποιος τις ευθυνες του, πολυ δε περισσοτερο οταν αυτες ειναι ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ.

Και αυτο που εγραψες περι του εαν πρεπει να περιμενουμε την "εξ'υψους βοηθεια" συνιστα εκ μερους σου, μεγαλο ατοπημα, που στην θεση σου, θα το εξαγορευα αμεσα στον Πνευματικο. Βλασφημη και ασεβεστατη σκεψη..

Δηλαδη τι πρεπει, Thomas15n, καθε φορα που παταμε το κουμπι, να "πεταγεται" ο Θεος, και να μας κανει τα χατηρια; Οταν αμαρτανουμε και δυσφημουμε το Ονομα Του, και μας ανεχεται ΣΚΑΝΔΑΛΩΔΩΣ, ειναι καλα και ωραια;

Μονο την Aγαπη Του επικαλουμαστε και εκμεταλλευομαστε βαναυσα;

Οταν ερθει η ωρα της Δικαιοσυνης, μας κακοπεφτει;

Μια απο τα ιδια με τους απαιδευτους και κακομαθημενους Ιουδαιους της Παλαιας Διαθηκης εχουμε γινει.

Αυτο ξερω εγω. Εχουμε κανει εναν Θεο στα μετρα και τα χουγια μας.

Ειδωλο των ανομων χειρων μας, εποιησαμεν και ελατρευσαμεν.

Λοιπον ηρθε η ωρα να καταλαβουμε τι εστι Αληθινος Θεος, και τι μεσα μεταχειριζεται για να σωσει τα παιδια Του, που εχουν παρει στραβο δρομο. Τα παιδια Του. Εμας.

[Σπάρτακος]

Τα έξω.. προσωπικά ελάχιστα με απασχολούν.. έως καθόλου.

Πνευματική λεγομένη απάθεια δηλαδή
Μέγα πνευματικό και δυσθεόρατο ύψος, τόσο ψηλά που βρισκόμαστε πρέπει να προσέχουμε μη σκοντάψουμε και πέσουμε
Το...κρασί που κουβεντιάζαμε τις προάλλες, περιλαμβάνεται στα έσω ή στα έξω;

[avvas]

Πνευματική λεγομένη απάθεια δηλαδή

Απλή λογική.
Σημασία έχει να γνωρίζει κάποιος σε ποιό «γήπεδο» οφείλει να παίζει.
Και το «γήπεδο» που παίζεται ο πνευματικός αγώνας είναι η καρδιά του ανθρώπου.

Τα περί «απαθείας» τα εκλαμβάων ως αστείο προφανώς...

Μέγα πνευματικό και δυσθεόρατο ύψος, τόσο ψηλά που βρισκόμαστε
πρέπει να προσέχουμε μη σκοντάψουμε και πέσουμε

Τα περί «απαθείας» τα εκλαμβάων ως αστείο προφανώς...
Το αυτό και τα περί «δυσθεόρητου ύψους» κλπ.. προφανώς!
Και από εκεί που είμαι εγώ δεν κινδυνεύω να πέσω.. ειλικρινά.
«Δεν πάει πιο κάτω από δώ».. που λέει και ο Παπακωνσταντίνου..

Και για νάμαι ειλικρινής.. αν τάγραφε κάποιος άλλος αυτά .. θα έγραφα άλλα ως απάντηση
Επειδή όμως εσύ ειδικά «μου κάθεσαι καλά» στην καρδιά... απαντώ όπως απάντησα...

Το...κρασί που κουβεντιάζαμε τις προάλλες, περιλαμβάνεται στα έσω ή στα έξω;

Αν είναι καλό .. και το έξω δεν με χαλάει

«Νηφάλιος μέθη»
.. ένα πολύ μικρό βιβλιαράκι κάποιου Περουβιανού τη καταγωγή Ξηροποταμινού μοναχού έκδοσης προ 25αετίας περίπου.. λίγες σελίδες.. δεν θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες.. στο συνιστώ.

Μην ξαναγράψεις άλλα περί «απαθείας» και «δυσθεώρητου ύψους» .. παρακαλώ πολύ...
Επειδή δεν μου αρέσουν ούτε οι ταπεινολογίες..
ούτε μπορώ να τα αφήνω έτσι να περνάνε αυτά..

.. και είμαι και ..παρορμητικός (sic) ως χαρακτήρας...
.. χρειάζομαι προσοχή.. ιδιαίτερη θάλεγα...

Καλή αυριανή!