Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μια διάψευση κάθε ιατρικής “βεβαιότητας”

Άνοιξη 2010…

Ένας αδελφός της Μονής -ο μακαριστός πια π. Πέτρος- είχε υποστεί κατά τη διάρκεια της νύχτας βαρύ εγκεφαλικό, ώστε το πρωί τον βρήκαμε ‘χαμογελαστό’ σε κατάσταση κομματώδη.

Διακομίστηκε σε μεγάλο Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, όπου διασωληνώθηκε.

Ύστερα από ενάμισυ μήνα στην εντατική του εν λόγω Νοσοκομείου, χωρίς καμμία αλλαγή στην κατάστασή του, η διεύθυνση έλαβε και επέβαλε την αυθαίρετη απόφασή της για άμεση αποσύνδεση του π. Πέτρου, τον οποίο θεωρούσε “εγκεφαλικά νεκρό” ήδη προ πολλού,
«για να μη δεσμεύεται από… νεκρό, μια πολύτιμη κλίνη της Εντατικής» όπως μας έλεγαν.

Έτσι, η αποσύνδεση του π. Πέτρου είχε αποφασιστεί για το μοιραίο εκείνο πρωί…

Ειδοποιημένος από τον Ηγούμενο της Μονής μας, έφτασα στο Νοσοκομείο κατά τις 8:00΄, με την εντολή να προλάβω να κάνω την κουρά του π. Πέτρου σε Μεγαλόσχημο μοναχό, πριν τον αποσυνδέσουν.

Συνάντησα τον Καθηγητή Εντατικολόγο, κι αφού του μετέφερα την επιθυμία του Ηγουμένου μας και του εξήγησα την σημασία της πράξης αυτής (ακολουθίας του Μεγάλου Σχήματος) για έναν μοναχό που φεύγει (αν και ο Καθηγητής ισχυριζόταν ότι ο π.Πέτρος είχε φύγει προ πολλού…), μας δόθηκε η άδεια, σε μένα και τους δύο συνοδούς μου, να εισέλθουμε στην Εντατική με κάποιες προϋποθέσεις.

Άρχισα την ακολουθία του Μεγάλου Σχήματος, με την συμμετοχή δύο αδελφών.

Σε όλη τη διάρκεια της ακολουθίας, όπως επί ενάμισυ μήνα πριν… ο π. Πέτρος ήταν “εγκεφαλικά νεκρός” και, άρα, ασάλευτος εντελώς…

Καμιά ώρα μετά, τελειώνοντας την ιερή ακολουθία έσκυψα, όπως συνηθίζεται μετά την Μοναχική κουρά, να ασπαστώ τον ‘νεόκουρο’ Μεγαλόσχημο Μοναχό.

Και τότε οι ψυχές μας (των συμμετεχόντων) συγκλονίστηκαν…

Στις παρειές του “εγκεφαλικά νεκρού” π. Πέτρου, κυλούσαν δάκρυα…!
Τα μάτια του, βέβαια, παρέμεναν κλειστά… αλλ’ εξέβλυζαν δάκρυα… χωρίς άλλη ένδειξη ζωής!

Θορυβήθηκε έντονα όλη η πτέρυγα, γιατροί και νοσοκόμες που ήταν παρόντες στον θάλαμο, αδυνατώντας να πιστέψουν αυτό που έβλεπαν!

Επικοινωνήσαμε αμέσως με τον Ηγούμενό μας, για να τον ενημερώσουμε.

– «Και τώρα… Γέροντα;» ρώτησα.

– «Τώρα… ή θα τον πάρει η Παναγία, για να ξεκουραστεί… ή θ’ ανοίξει τα μάτια του και θα επιστρέψει στη ζωή…!».

Το μεσημέρι, ο “εγκεφαλικά νεκρός” άνοιξε τα μάτια του, διαψεύδοντας κάθε ‘βεβαιότητα’ των ιατρών και του Εντατικολόγου Καθηγητή,
ότι «είχε φύγει προ πολλού…» και αποστομώνοντας κάθε αρνητή της Ανάστασης του Χριστού, της Πνευματικής ζωής… και της Ευαγγελικής Αλήθειας: «Το πνεύμα εστί το ζωοποιούν…» (Ιωάν. 6, 63)

[Αυτό που ζωοποιεί τη νεκρή σάρκα, είναι το πνεύμα…]!

Έκτοτε, ο π. Πέτρος έζησε άλλα 8 χρόνια (!!!), πλήρως αυτάρκης, αυτοδύναμος και αυτοκίνητος…

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΌΞΑ ΣΟΙ!!

Ένας Αθωνίτης ΚΑΚΟγηρος…
|από π.Δημήτρης Γεωργαντώνης
ΑΜΦΟΤΕΡΟΔΕΞΙΟΣ

[toula]

Διήγηση Γέροντα Ιωακείμ Γρηγοριάτη:
Πριν πάω στο στρατό, προσεβλήθην από υπεροξεία ισχιαλγία, περιοδική μεν, μα αφόρητη.
Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, όταν μ’ έπιανε, κι έπεφτα κάτω, όπου κι αν βρισκόμουν.
Κανένα ιατροφαρμακευτικό μέσον, ούτε θερμόλουτρα, ούτε ο στρατός μπόρεσαν να με θεραπεύσουν.
Μόνιμη, μαρτυρική η κατάσταση.
Κάποια μέρα έφεραν σιτάρι στην παραλία [στην Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου όπου ήταν Μοναχός], και κατά τη συνήθεια έπρεπε όλοι να το ξεφορτώσουμε.
Σαν άρχισε το ξεφόρτωμα, μ’ έπιασε ξαφνικά το μόνιμο βάσανό μου, κι έπεσα κατάχαμα, συστρεφόμουν σπασμωδικά, βογκούσα από τους πόνους.
Έτρεξαν δύο-τρεις πατέρες, κοντά σ’ αυτούς κι ένα σεβάσμιο ενάρετο γεροντάκι. Αρσένιος, Αρτέμιος, δεν θυμάμαι.
Με ρώτησαν τι έχω.
Όταν τους είπα το πάθημά μου, το μετέφεραν στους άλλους και άρχισαν τα σχόλια.
Πολλοί με λυπήθηκαν, άλλοι ταλαντεύονταν να με πιστέψουν, άλλοι απιστούσαν.
Μερικοί νόμιζαν ότι το κάνω για ν’ αποφύγω τον κόπο.
Κάποιοι μ’ εχαρακτήρισαν υπερβολικά ως «μάγκα πειραιώτη».
Τα υπέμεινα όλα.
Μόνο ο Γέροντάς μου με παρηγορούσε:
«Μην κλαις παιδί μου. Μην απελπίζεσαι.
Σε πιστεύω.
Θα πείσω και τους άλλους πατέρες για την ειλικρίνειά σου.
Μα θα σου δώσω μια συμβουλή, και σε παρακαλώ να με ακούσεις.
Εμείς εδώ έχουμε δικό μας γιατρό, την αγία Αναστασία τη Ρωμαία με τα λείψανα και το παρεκκλήσι της.
Όταν λειτουργήσει, να ξαγρυπνήσεις από βραδύς, να προσευχηθείς μ’ όλη σου την καρδιά, να χύσεις και κανένα δάκρυο.
Κι όταν τελειώσει η λειτουργία το πρωί, ν’ αλείψεις το μέρος που σε πονάει με λάδι απ’ το καντήλι της αγίας, παρακαλώντας την με δάκρυα να σε κάνει καλά· και έλα να με δεις».
Ακολούθησα πιστά την υπόδειξη, κατά γράμμα.
Κι όταν πλέον αλείφθηκα, τι χάρις ήταν εκείνη!
Άρχισα ξαφνικά να κινούμαι ελεύθερα, χωρίς παραμικρό πόνο.
Έχουν περάσει εξήντα χρόνια.
Δεν ξαναενοχλήθηκα.
Από το περιοδικό ο «Όσιος Γρηγόριος». Ετήσια έκδοσις της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, περίοδος β’, έτος 1983, αριθμός 8.

[toula]

Την Ορθοδοξία μας σαν Έλληνες την οφείλουμε στον Χριστό και τους αγίους Μάρτυρες και Πατέρες της Εκκλησίας μας· και την ελευθερία μας την οφείλουμε στους ήρωες της Πατρίδας μας, που έχυσαν το αίμα τους για μας.
Αυτήν την αγία κληρονομιά οφείλουμε να την τιμήσουμε και να την διατηρήσουμε και όχι να την εξαφανίσουμε στις μέρες μας.
Είναι κρίμα να χαθή ένα τέτοιο έθνος!
Και βλέπουμε τώρα, όπως πριν αρχίση ένας πόλεμος στέλνουν ατομικές προσκλήσεις, έτσι και ο Θεός με ατομικές προσκλήσεις μαζεύει ανθρώπους, για να κρατηθή κάτι και να σωθή το πλάσμα Του.
Δεν θα αφήση ο Θεός, αλλά πρέπει και εμείς να κάνουμε ό,τι μπορούμε ανθρωπίνως και για ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε ανθρωπίνως, να κάνουμε προσευχή να βοηθήση ο Θεός.
(Όσιος Παΐσιος: Λόγοι Α’ – Ησυχαστήριον – Σουρωτή Θεσσαλονίκης, σελ. 360-362).

[toula]

«Εἶμαι γενικός ἐφημερεύων ἰατρός στό “Κρατικό Νοσοκομεῖο Νοσημάτων Θώρακος”, τήν ἡμέρα πού οἱ σιδερόφρακτες φάλλαγγες τῶν Γερμανοιταλῶν μπαίνουνε στήν Ἁθήνα.
Ἁπερίγραπτος ὁ πανικός· ὁ κόσμος τά ’χει χαμένα. Λίγοι διατηροῦσαν μιά σχετική ψυχραιμία.
Ἡ φυγή πού εἶναι ἡ πρώτη καί χειρότερη ἐκδήλωση τοῦ πανικοῦ ἀρχίζει νά μέ κυριεύει. Δύο φορές πέταξα τήν μπλούζα μου, δύο φορές τήν ξαναφόρεσα… Θά μείνω πιστός στό χρέος μου.
Ἔτσι μοῦ λέει ἡ συνείδησή μου… Χαλασμός κόσμου ἀπό ἀεροπλάνα, τάνκς, αὐτοκίνητα, μοτοσυκλέτες.
Κατέβαιναν ἀπό τά βόρεια προάστια πρός τήν Ἁθήνα.
Μαυρίλα στόν οὐρανό, στίς ψυχές μας.
Τό μίσος ἀντικατέστησε τόν τρόμο.
Ἐκδίκηση διαδέχτηκε τό μίσος, καί ὅλα μαζί φέραν ἕνα κλάμα, ἕνα παράπονο.
Καί ἔφτανε τό παράπονο στόν οὐρανό, γέμιζε τήν γῆ, τά κτίρια τοῦ Νοσοκομείου, τούς ἀνθρώπους, ἀρρώστους καί προσωπικό, ἔμπαινε βαθιά μέσα τους, στήν καρδιά τους πού ἔτρεχε αἷμα, στά μάτια τους, πού δέν ἔβλεπαν ἀπ’ τά δάκρυα…
Μέ καλεῖ ἐπειγόντως ὁ Γενικός Διευθυντής στό γραφεῖο.
– Μή ξεχνᾶτε, μοῦ λέει, πώς σήμερα εἶστε ὁ γενικός ἐφημερεύων ἰατρός τοῦ Ἱδρύματος. Ὅ,τι καί ἄν συμβεῖ θά μείνουμε καί οἱ δύο στίς ἐπάλξεις μέχρις ἐσχάτων! Ψυχραιμία! Καί μόνη κυρίαρχη σκέψη μας τό ΚΑΘΗΚΟΝ!
Σηκώνεται καί πιάνοντάς μου τούς ὤμους μέ τά δύο του χέρια μοῦ λέει σέ τόνο ἀποφασιστικό πού δέν ἐπέτρεπε καμιά ἀντίρρηση:
– Ἄκου τήν πρώτη ἐμπιστευτική διαταγή μου: Στόν οἶκο ἀδελφῶν τοῦ Νοσοκομείου μας (νεόκτιστο κτίριο ἀχρησιμοποίητο ἀκόμα) νά μεταφερθοῦν τώρα ἀμέσως τούτη τή στιγμή βαρέως πάσχοντες ἐκ τοῦ στρατιωτικοῦ περιπτέρου, τάχιστα ὅμως, ἐπανέλαβε.
Κλείνει τήν πόρτα καί μοῦ ἐξηγεῖ·
– Αὐτοί, οἱ Γερμανοί, μόλις ἔρθουν, θά ἐπιτάξουν τά κτίρια Νοσοκομείων. Μή βροῦν ἄδειο τόν οἶκο ἀδελφῶν. Θά μᾶς τόν πάρουν! Τήν φυματίωση τήν φοβοῦνται. Ὅλοι νά εἶναι βαριά ἄρρωστοι! Μπῆκα στό νόημα. Θαύμασα τήν εὐψυχία, τόν πατριωτισμό, τήν ἀποφασιστικότητα τοῦ Γενικοῦ, τοῦ Μάνθου Μ.
Ὡς τό μεσημέρι, εἴκοσι δύο βαριά ἄρρωστοι εἶχαν τοποθετηθεῖ σέ θαλάμους δεξιά καί ἀριστερά τῆς κυρίας εἰσόδου τοῦ οἴκου ἀδελφῶν.
Τήν ἄλλη μέρα τό πρωΐ δέν πρόφθασα νά παραδώσω ἐφημερία, ὅταν κυριολεκτικά εἰσέβαλαν στό Νοσοκομεῖο μέ δαιμονιώδη θόρυβο τέσσερις γερμανικές μοτοσυκλέτες μέ ὀκτώ ἐνόπλους Γερμανούς.
Σταμάτησαν μπροστά στά γραφεῖα τοῦ Νοσοκομείου, ἐφρούρησαν οἱ δύο στήν εἴσοδο καί οἱ ὑπόλοιποι ὁδηγήθηκαν ἀπό τόν θυρωρό στό γραφεῖο τῆς Γενικῆς Διεύθυνσης. Χαιρέτησαν στρατιωτικά τόν Διευθυντή,πού ψυχρότατα ἀνταπέδωσε τόν χαιρετισμό, καί εὐθύς ἀμέσως μᾶς ἐπέδειξαν πλῆρες σχεδιάγραμμα τοῦ Νοσοκομείου, ὅπου ὁ οἶκος τῶν ἀδελφῶν ξεχώριζε μέ κόκκινο μελάνι.
Ὁ Γενικός μοῦ ἔδωσε ἐντολή νά τούς ὁδηγήσω στό κτίριο.Ὅταν ἀνεβαίναμε τίς λίγες μαρμάρινες σκάλες τῆς εἰσόδου οἱ ἄρρωστοι, πού εἶχαν μέ τρόπο εἰδοποιηθεῖ,ἄρχισαν νά βήχουν· ἕνας ἀπ’ αὐτούς μάλιστα περιφερόταν στό διάδρομο μπροστά στήν κυρία εἴσοδο αἱμοπτύων.
Ἦταν ἕνα παλληκάρι πού εἶχε γυρίσει ἄρρωστο ἀπ’ τά βουνά τῆς Ἁλβανίας.
Οἱ Γερμανοί ἀμέσως σηκώθηκαν καί ἔφυγαν.
Θά σκέφτηκαν ἴσως –καί εὐτυχῶς– ὅτι ἔκαναν κάποιο λάθος. Εἶπε ὁ διερμηνέας: κακή πληροφορία, λάθος!…
– Γιά μᾶς εἶναι μιά μικρή νίκη έναντίον τῶν Γερμανῶν, μοῦ ψιθύρισε στό αὐτί ὁ Γενικός, καί εὐχαριστημένος συνέχισε: Ἐμεῖς πρῶτοι ἀρχίσαμε τήν ἀντίσταση. Μπραβο μας!…
Μέ τήν εἴσοδό τους οἱ Γερμανοί ἐπίταξαν τό Σισμανόγλειο καί ἔδωσαν διαταγή ν’ ἀδειάσει ἐντός εἰκοσιτετραώρου. Σέ σύσκεψη πού ἔγινε νύχτα στό Ὑπουργεῖο ἀποφασίστηκε νά μεταφερθοῦν ὅσοι ἀπό τούς ἀσθενεῖς δέν μποροῦν νά πᾶνε στά σπίτια τους στό νοσοκομεῖο μας. Βάλαμε κρεβάτια παντοῦ καί στούς διαδρόμους καί στίς παράγκες καί στά ὑπόγεια… Ἡ κούραση, ἡ ἔνταση μέ τσάκιζε.
Ὁ π. Ἁθανάσιος δέν σταματοῦσε νά μέ ἐνισχύει.
– Μή φοβᾶσαι, γιατρέ. Ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει. Θά μᾶς προφυλάξει.
Τά πράγματα δυσκολεύουν ἀκόμη περισσότερο. Ἁραίωσαν οἱ ἄνθρωποι στούς δρόμους· τά ἐλάχιστα τρόφιμα χάθηκαν κι αὐτά ἀπ’ τήν ἀγορά.
– Ὅταν ὁ ὑπερσιτισμός γίνει ὑποσιτισμός καί ὅταν ὁ ὑποσιτισμός γίνει πείνα, τότε τί γίνεται;
Ἦταν Σεπτέμβριος τοῦ 1941 ὅταν ἔλειψε καί τό κομμάτι τοῦ ψευτοψωμιοῦ πού μᾶς ἔδιναν. Στό Νοσοκομεῖο τό συσσίτιο περιορίστηκε σέ μιά ἀλάδωτη φασολάδα.
Οἱ δίαιτες πᾶνε περίπατο. Τό πρωινό φασκόμηλο ἤ τσάι τοῦ βουνοῦ μέ μισό κουταλάκι πετιμέζι. Τό βραδινό νερόσουπα πάστα (πού δέν τῆς βρίσκεις μέ τό κουτάλι οὔτε σπυρί), καί πολλές φορές τίποτα.
Οἱ θάνατοι αὐξήθηκαν 100% μέχρι τέλους Αὐγούστου.
Λένε πώς ἡ στατιστική τοῦ Σεπτεμβρίου δέν θά ἀνακοινωθεῖ. Στήν κλινική μας τά πιό βαριά περιστατικά δέν ἄντεξαν.
Ἡ πείνα ἄρχισε νά καταβάλλει τό προσωπικό καί δέν ἀποδίδει.
Τά πάντα μπαίνουν σέ μιά χαλάρωση.
Οἱ νέες ἄρρωστες, πού πολλές ἀπ’ αὐτές εἶναι ἀπό τά γνωστά ὀνόματα τῶν Ἁθηνῶν, δείχνουν μιά συμπόνια ἀληθινά χριστιανική, γιατί ὅσες ἀπ’ αὐτές ἐνισχύονται μέ τρόφιμα ἀπ’ τά σπίτια τους, τά μοιράζουν στίς φτωχές.
– Περνοῦν οἱ μαῦρες μέρες, λέει ἡ Προϊσταμένη, καί μοῦ φαίνεται πώς ἔρχονται… οἱ ἄραχλες.
Ὅλοι ἔχουμε χάσει βάρος ἀπό πέντε ἕως δέκα ὀκάδες.
Οἰδήματα πείνας εἶναι ἡ συνηθισμένη διάγνωση. Πρόγνωση θάνατος!
Τό Κοιμητήριο στήν ἄκρη τῆς μάντρας τοῦ Νοσοκομείου πρός τούς στρατῶνες δέν χωράει ἄλλους καί δόθηκε ἐντολή νά τούς θάβουν δύο δύο καί τρεῖς μαζί.
Πῆγα νά δῶ τόν π.Ἁθανάσιο.... Σιώπησε. Μέ κοίταξε σάν νά μέ λυπόταν.
Ὅταν βγῆκα ἀπ’ τό κελλί του μοῦ εἶπε:
– Αὔριο, θά σοῦ λειτουργήσω.
Βοήθησε καί σύ λίγο τόν ἑαυτό σου.
Ἔπεσε τό ηθικό σου. Γιατρέ, μή φοβᾶσαι.
Θά τούς φᾶμε τούς Γερμανούς!
Απόσπασμα από το βιβλίο
ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΑΜΑΚΙΩΤΗΣ
1891 - 1967
Στὰ βήματα τῆς ἁγιότητας
του Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριου.

[toula]

Ίσως κάποιος θα µπορούσε να σκεφθεί ότι όλα αυτά οφείλονταν στον ευφάνταστο, θρησκευόµενο και ενθουσιώδη χαρακτήρα των Ελλήνων.
Όµως το καλοκαίρι του 1973 στα αρχεία του Λονδίνου βρέθηκε µία αναφορά του άγγλου πρεσβευτή στην Ελλάδα την εποχή του πολέµου M. Palairet.
Το πνεύµα του παράξενου αυτού διπλωµατικού εγγράφου αποδεικνύει περίτρανα ότι κι ένας ξένος είχε καταλάβει πως οι Έλληνες πολεµούσαν έναν εχθρό που πρόσβαλε την Παναγία, έχοντας στα χαρακώµατα τη σεπτή σκιά Της.
Ίσως η κεντρική ιδέα του πολέµου του 1940 να βρίσκεται στις προδροµικές διαπιστώσεις αυτού του εγγράφου που γράφτηκε στις 9 – 12 – 1940:
Νο 306
Από τη Βρεταννική Πρεσβεία
ΑΘΗΝΑΙ
∆εκέµβριος 9, 1940
Κύριέ µου,
Εις την επιστολήν µου Νο 293 της 23ης Νοεµβρίου ανέφερα την ευρέως παραδεχοµένην πίστιν εδώ ότι ο ελληνικός στρατός απολαµβάνει της ιδιαιτέρας προστασίας της Παναγίας της Τήνου και ότι οι νίκες του, οι οποίες δύνανται ασφαλώς να ονοµασθούν θαυµατουργικές, οφείλονται εις την επέµβασίν της.
Αυτή η πίστις έχει τώρα γίνει πεποίθησις και υπάρχουν αναρίθµητες ιστορίες της παρουσιάσεως της Ευλογηµένης Παρθένου εις στρατιώτας εις το µέτωπον, ενθαρρύνοντάς τους εις την µάχην µε υποσχέσεις ότι η ιεροσυλία που έγινε από τους Ιταλούς εις τον Ναόν της κατά την εορτήν της Κοιµήσεως θα ετιµωρείτο από µία µεγάλη ήττα…
Φαίνεται ασύνηθες ν΄αφιερώνω µία επίσηµη επιστολή σε τοιούτο θέµα, αλλά δεν υπάρχει αµφιβολία ότι η πεποίθησις πως υποστηρίζεται από υπερφυσική βοήθεια έχει συµβάλει πολύ εις την ενθάρρυνσιν του Έλληνος στρατιώτου, εις την ακούραστον επιδίωξί του δια νίκη και του Ελληνικού λαού εις τον ενθουσιασµόν του δια τον πόλεµον…
Ο Στρατηγός Μεταξάς…(βεβαιώνει:)’Η υπόθεσίς µας έχει την ευλογία του Θεού και ο λαός της Τήνου θα δικαιωθή εις την πεποίθησίν του ότι η βάρβαρος και δολία επίθεσις κατά της «Έλλης» θα λάβη εκδίκησιν.’
Η επίθεσις κατά της «Έλλης» στην Τήνο απεδείχθη πράγµατι ένα σοβαρό λάθος, δια το οποίον πρέπει να µετανοούν οι Ιταλοί τώρα σκληρά.
Όχι µόνον ένωσε την Ελλάδα, την εβοήθησε από την αρχή µε την πεποίθησιν ότι τα όπλα της εβοηθούντο θαυµατουργικώς – µία πεποίθησις η οποία εις αυτήν την χώραν των ισχυρών και βαθέων θρησκευτικών παραδόσεων έχει ανεκτίµητη αξία.
Έχω την τιµήν να παραµένω µε τον µεγαλύτερον σεβασµόν, Κύριέ µου,
Ο πιο ταπεινός και πλέον πιστός υπηρέτης Σας.
Michael Palairet».
Ποιος θα το φανταζόταν ποτέ ότι η λαβωµένη Παναγιά δια του διπλωµατικού εγγράφου θα ενηµέρωνε το Foreign Office ότι αυτή ήταν η Υπέρµαχος Στρατηγός και σ΄ αυτήν οφείλονται τα νικητήρια;

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=tZVpCyY7vmA

«Τεχνολογία: φίλος ή εχθρός μέσα στην οικογένεια; — Όρια και διαχείριση» π. Σπυρίδωνας Σκουτής