Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο Θεός δίδει τα πάντα, αλλά να θέλωμεν, να Του ζητούμε. Να απευθύνεστε εις τον Θεόν όχι σαν ξένοι, σαν υπηρέτες, αλλά σαν παιδιά προς στοργικό πατέρα.
Μάθε να χύνεις δάκρυα εις την προσευχή. Τα δάκρυα ξεπλένουν τον άνθρωπο, τον ανακαινίζουν και τον ενδυναμώνουν.
Άλλοι ζουν εις την έρημον και παλεύουν με τα πάθη των και, ενώ χρόνια είναι μοναχοί, εις την καρδία των δεν κατάφεραν τίποτα. Και άλλοι είναι μέσα εις τον κόσμον και έχουν την έρημον μεταφέρει μέσα των!
Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη λαϊκοί και κληρικοί που Τον ευαρεστούν. Ο Θεός να τους διατηρεί… Σκότος υπάρχει και σήμερα, όπως παντού και πάντοτε. Το φως όμως διαλύει το σκότος. Και τώρα έχουμε σκότος, αλλά το δυνατό και πολύ φως το κάνει να μη φαίνεται. Έτσι και μέσα μας υπάρχει και το σκότος και το φως. Να κάνουμε ο,τι δυνάμεθα για να αυξήσουμε το φως και τότε το σκότος θα φεύγη. Πλέουμε μέσα στο έλεος του Θεού, στην χάριν της Εκκλησίας Του. Μόνο από μας εξαρτάται, δηλ. από την θέλησή μας, το να φέρουμε φως στην ψυχή μας. Ο Θεός πλουσιοπάροχα μας το χορηγεί. Κλαίω, όταν σκέπτομαι την στοργή του Θεού.
Αγάπησε πολύ τον Χριστό μας. Αγάπα και τους ανθρώπους,αλλά με προσοχή, ώστε ή αγάπη αύτη να μη θίξει, να μη λιγοστεύει την αγάπη σου προς τον Θεόν. Είναι όμορφη η πνευματική ζωή. Όταν λίγο την γευθείς, θα σ’ αρέσει πολύ και τότε δεν βρίσκεις ευχαρίστηση σε άλλα,όπως πριν. Να έχετε χαρά. Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία. Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα! Ό Χριστιανός δεν πρέπει, ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.
...Ποτέ, το τονίζω, να μη δεχθείς απελπισίαν και δια τίποτε. Και εις τους λογισμούς που από τον πειρασμόν έρχονται, να λέγεις: «Και στη κόλασιν να πάω, σε καλύτερη θέση από σένα θα είμαι!
Δεν φοβάμαι, διότι εγώ δύνομαι να μετανοήσω και ο Θεός είναι όλος Αγάπη. Ποτέ, και δια τίποτα απελπισία».
Μη δέχεσαι θλίψεις. Μη σκέπτεσαι με λύπην και βαρύνεις τον νουν σου.
Να λέγεις μόνον: Χριστέ μου, σε παρακαλώ, μη με εγκαταλείψης, ότι και να σου συμβεί, μη λυπηθείς πολύ, μόνον αυτό να λέγεις: Χριστέ μου, Συ μη με εγκαταλείψης. Και νά’ χης ηρεμία, γαλήνη εις την ψυχήν σου…
Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη από τον Θεό. Η ευσπλαχνία και το ελεός Του είναι άβυσσος. Η υπερηφάνεια και η απελπισία είναι από τον διάβολο. Γιατί να απελπισθείς, αφού υπάρχει Θεός μακρόθυμος; Και άνθρωπο να σκοτώσεις μην απελπίζεσαι. Πες τώρα έγινε, δεν διορθώνεται. Εσύ Θεέ μου,συγχωρεσέ με.Τον νουν σου να έχεις εις τον Άδην,αλλά απελπισία ποτέ να μην κυριεύσει την ψυχήν σου. Ένας μοναχός, που ο διάβολος του έσπειρε λογισμούς απελπισίας, του απάντησε…΄΄Τί με απελπίζεις; Και στην κόλαση να πάω, πάνω από σένα θα είμαι.΄΄
Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και όταν σας έλθη κατάνυξη, μη το λέτε πουθενά γιατί είναι θείον δώρον μήπως και το χάσετε!
‘’Εγγύς ο Κύριος τοις επικαλουμένοις’’.
Τον νουν σου κανείς δεν εξουσιάζει, τον νουν κανείς δεν τον βλέπει! Και να γνωρίζεις ότι από τας μεγαλυτέρας γοεράς βοάς, έχουν μεγαλυτέραν αξίαν οι εκ καρδίας αλάλητοι στεναγμοί, αι ‘’ένδον βοαι’’! ‘’ Κράγε κραυγήν ασίγητον’’ είτε κοιμάσαι, είτε τρώγεις, είτε εργάζεσαι, είτε περπατεις’’. Και να γνωρίζεις ότι ούτε βάσανος, ούτε μάστιγα άλλη υπάρχει κατά των δαιμόνων, ως η γνησια προσευχή, η εκ καρδίας.
Δεν χρειάζεται να σου διδάξω και τον τρόπο, πως δηλ. να προσεύχεσαι. Αρκεί να έχεις προθυμίαν, ζήλον, έρωτα δια προσευχήν και τα λόγια έρχονται μόνα τους.
Να κρούης με υπομονή την θύραν του ελέους του Κυρίου μας με στεναγμούς αλαλήτους και δάκρυα.
Από το βιβλίο «Ο Γέρων Ιερώνυμος της Αιγίνης, 1883-1966», της Σωτηρίας Δ. Νούση.
Iconandlight

[toula]

Ἀποκαλύφθηκε στὴν ψυχή του αγίου Σιλουανού , ὄχι ἀφηρημένα ἢ διανοητικά, ἀλλὰ ὑπαρξιακά, ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ ρίζα ὅλων τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ὁ σπόρος τοῦ θανάτου· και ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ταπείνωση. Κατάλαβε , ὅτι ἐκείνη ἡ ἀνεκλάλητα γλυκιὰ καὶ μεγαλειώδης ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία βίωσε κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς Ἐμφανίσεως Του, εἶναι ἀναφαίρετο γνώρισμα τῆς θείας ἀγάπης, τοῦ Θείου Εἶναι. Γι’ αὐτὸ, ὅποιος ἐπιθυμεῖ νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεό, πρέπει νὰ ἐνδυθεῖ τὴν ταπείνωση.
Ὁ Γέροντας εἶχε μία ἰδιαίτερη ἄποψη: ὅτι τὸν Θεὸ μπορεῖ νὰ ἀναζητήσει μόνο ἐκεῖνος ποὺ Τὸν γνώρισε καὶ ὕστερα Τὸν ἔχασε. Πίστευε ὅτι κάθε ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ προϋποθέτει κάποια προσωπικὴ γεύση τῆς παρουσίας Του.
Κάθε ἄνθρωπος βλέπει στοὺς ἄλλους μόνο ἐκεῖνο ποὺ ἔχει γνωρίσει γιὰ τὸν ἑαυτό του, μέσα ἀπὸ τὴ δική του πνευματικὴ ἐμπειρία.
Άγιος Σωφρόνιος

[toula]

Το Άγιο Πνεύμα, συμπάσχοντας με την ασθένειά μας, έρχεται σ’ εμάς, μολονότι είμαστε ακάθαρτοι από τα πάθη και τις αμαρτίες.
Κι αν βρει το νου να προσεύχεται ειλικρινά μόνο σ’ Αυτό, κυριαρχεί πάνω του, εξαφανίζει όλη τη φάλαγγα των πονηρών λογισμών και σκέψεων, που τον περικυκλώνουν, και τον προτρέπει στον έρωτα της πνευματικής προσευχής.
Έχεις πόθο να προσευχηθείς; Γίνε νεκρός για τη γη. Έχε παντοτινά πατρίδα τον ουρανό όχι με λόγια, αλλά με ζωή αγγελική και με γνώση θεϊκή. Απαρνήσου τα πάντα, για να κληρονομήσεις το παν.
Αν είσαι πραγματικός θεολόγος, θα προσεύχεσαι αληθινά. Κι αν προσεύχεσαι αληθινά, είσαι πραγματικός θεολόγος.
Όσιος Νείλος.
(Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ Νο 29, Έκδοση Ιερά Μονής Παρακλήτου Ωρωπού)

[toula]

Είσαι βλάσφημος ; Μπορείς να γίνεις απόστολος.
Είσαι ληστής ; Μπορείς να λεηλατήσεις τον παράδεισο.
Είσαι μάγος ; Μπορείς να προσκυνήσεις τον Κύριο.
Δεν υπάρχει καμιά αμαρτία που να μην σβήνεται από την μετάνοια.
Γι’ αυτό ο Κύριος διάλεξε τους πιό καλούς καρπούς της πονηρίας, για να μην μπορεί κανείς στο τέλος να απαλλαγεί από την κατηγορία.
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

[toula]

Κι όμως, λέγει ο Γέροντας [Ιερομόναχος, π. Χαράλαμπος Διονυσιάτης], μια φορά ετόλμησα να στήσω το θέλημα, αλλά την άρπαξα γερή και πέρασα ένα μάθημα που το θυμάμαι σ’ όλη μου τη ζωή, για να καταλάβω τι σημαίνει “κάλλιον χίλιες φορές το στραβό του Γέροντα”.
Επισκευάζαμε τα καλυβάκια μας στην Νέα Σκήτη. Οι άλλοι πατέρες της συνοδείας μας, συμφώνησαν με τον Γέροντα [όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή] για μια δαπανηρή παραγγελία, χωρίς να με ρωτήσουν.
Εγώ επειδή ήξερα από τον κόσμον από οικοδομικά, διαπίστωσα ότι θα πετάξουμε λεφτά άδικα.
Τρέχω στον Γέροντα να προλάβω το σφάλμα, προς το κοινόν συμφέρον.
Τι όμως νομίζετε ότι έγινε;
Με περιλαμβάνει χωρίς καμμία συζήτησι και με έλουσε κυριολεκτικά με ένα σωρό κατσάδες, βρισιές και μ’ έδιωξε σαν σκυλί.
Φεύγω με κατεβασμένο κεφάλι αλλά δεν το βάζω κάτω· λέω μέσα μου:
“Καλά, καλά? ευχαριστώ για τις κατσάδες, αλλά αύριο που θα πετάξης στον κατήφορο ένα σωρό λεφτά, τότε τα ξαναλέμε”.
Πράγματι τα ξανάπαμε, αλλά και πάλιν εγώ το χρεώθηκα.
Αφού έφθασαν όλα τα υλικά και όπως πράγματι το υπολόγισα, ήταν ακατάλληλα, τα πετάξαμε στην αποθήκην.
Δεν πέρασαν όμως λίγες μέρες και μας χρειάστηκαν για μιαν άλλην δουλειά που ανοίξαμε, και μάλιστα με τόσην ακρίβεια σαν να τα κάναμε ειδικήν παραγγελία.
Ε, τότε με το δίκαιό του ο Γέροντας με περίλαβε και μου ’κανε και ένα γερό μάθημα.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτη, "Ιερομόναχος Χαράλαμπος Διονυσιάτης, Ο διδάσκαλος της νοεράς προσευχής".

[toula]

“Σώζων ουκ έστι πάρεξ Εμού’’.
(Προφ. Ωσηέ).
Οταν καταλάβεις μέσα σου το φόβο του Θεού, ολόκληρο το είναι σου θα πάθει κάποια ανάκουστη αλλαγή.
“Σοφίσθητι του θήναι θεμέλιον εν τη οδοιπορία σου τον φόβον του Θεού, και εν ολίγαις ημέραις αποκαθίστασαι εν τη πόλη της βασιλείας, χωρίς κυκλώσεως οδού’’, δηλαδή δίχως να πάρεις γύρο στο δρόμο σου και ν’ αργοπορείς και μάταια να βασανίζεσαι με τα ψεύτικα συστήματα της φιλοσοφίας.
Τότες με μιάς θαν ανοίξουνε τα μάτια σου, και θα γίνει μεγάλη αναστάτωση μέσα σου, από τις ρίζες σου, και θα ρωτάς κατάπληκτος:
“ Αυτά είνε που νόμιζα πως τα γνωρίζω, και κείνα είνε που τ ̓ άκουγα αναίσθητος, δίχως να με πιάνει τρόμος ;
Ώστε σε τέτοια βαθύτατη άβυσσο της ζωής εισδύσανε οι άγιοι, κι’ αξιωθήκανε, άνθρωποι σαρκικοί, να τους ξεσκεπαστούνε τέτοια μυστήρια και τούτοι οι θησαυροί οι απόκρυφοι, που μας ανεβάζουνε σ’ έναν ουρανό παρθενικό κ’ ηρωικόν, ο οποίος κρύβεται από τα μάτια του πονηρού πίσω από γνόφο κι’ από κάποια παραπετάσματα, που τα έβαλε η ανεξιχνίαστη Σοφία !’’·
Τότες αρχίζει να ζει αληθινά, γεμάτος από αγγελική δύναμη, από χαρά κι’ απ’ αγάπη.
Τότες θα νοιώσει να τον δροσίζει η χαροποιά βροχή της ευσπλαχνίας του Θεού, και θαν ακούσει κάποιο θεικό ψίθυρο που θα τον αναπάψει, πορευόμενος μαζί με την ουράνια λαμπαδηφορία. Θα ευτυχήσει και θα προκόψει, σαν και κείνα τα δένδρα πούνε φυτρωμένα στις ακροποταμιές.
Και θαν ανάψει η καρδιά του από βαθύν έρωτα, και το θέλημά του θε νάνε το θέλημα του Κυρίου, δίχως να νοιώσει πως έχασε τη λευτεριά του γιατί η λεγόμενη λευτεριά ανάμεσα στους ανθρώπους τούτου του κόσμου, είνε σκλαβιά μπροστά σε κείνη την αληθινή. Και θα μελετά με χαρά το νόμο του Θεού μέρα και νύχτα.
Μακάριος θα γίνεις, θα γιατρευτούνε οι πληγές σου, θα ξανανιώσεις σαν τον αητό που τανύζει τα φτερά του το πρωί απάνου από τα σκληρά τα βράχια κι’ από τα σκοτεινά φαράγγια, μέσα στα οποία πορεύεται η γενεά η πονηρή, οι ανθρωπολάτρες, που θεοποιήσανε τον άνθρωπο και τα πάθη του, και τα ξύλα και τα μάρμαρα, και δεν ακούνε τη βροντερή φωνή που βγαίνει από τον ουρανό και λέγει:
“Κανένας άλλος· δε μπορεί να σε σώσει παρεκτός από Μένα’’, “Σώζων ουκ έστι πάρεξ Εμού’’.
(Προφ. Ωσηέ).
Κόντογλου Φώτης, «Λόγος άτεχνος για τη Θεοσέβεια», στο: Έργα Ι΄ – Ο Μυστικός Κήπος, Αθήνα: Αστήρ, 1975

[toula]

Σήμερα η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά.
Για μένα προσωπικά σήμερα είναι διπλή εορτή, διότι έχω τήν μεγάλη τιμή και ευλογία να φέρω το όνομα του μεγάλου αυτού αποστόλου και ευαγγελιστή.
Χτες στον μεγάλο εσπερινό ακούσατε πως τον ονομάζει η Εκκλησία· τον καλεί ουρανό και αστραπή.
Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να καλείται κανείς ουρανός και αστραπή της Εκκλησίας; Ασφαλώς όχι.
Και εγώ δεν έχω τίποτα να προσθέσω στην δόξα του μεγάλου αυτού αποστόλου. Θέλω μόνο να καταλάβετε ποιό είναι το μεγαλείο του και γιατί αυτός καλείται ουρανός, αστραπή και φωστήρας της Εκκλησίας.
Βεβαίως είναι άξιος να ονομάζεται έτσι και έχει μάλιστα διπλή τιμή, διότι κόπιασε πολύ, όπως και οι άλλοι απόστολοι, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά εκτός απ’ αυτό και ο ίδιος υπήρξε συγγραφέας του Ευαγγελίου.
Έχετε ακούσει και γνωρίζετε καλά τους αφάνταστους κόπους, τους κινδύνους και τους διωγμούς που υπέφεραν οι απόστολοι του Χριστού.
Από τους δώδεκα αποστόλους όλοι, εκτός από τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος και αυτός υπέστη πολλούς διωγμούς και βάσανα, τελείωσαν την ζωή τους μαρτυρικά.
Ο Αγιος απόστολος Λουκάς είχε αποκτήσει τον νου του Χριστού και η καρδιά του είχε γίνει ναός του Αγίου Πνεύματος.
Το Άγιο Πνεύμα τον φώτιζε και τον οδηγούσε στο συγγραφικό του έργο.
Όλα αυτά που έγραψε ο άγιος Λουκάς στο Ευαγγέλιο του και στις Πράξεις των αποστόλων τα έγραψε εμπνευσμένος από το Άγιο Πνεύμα.
Υπάρχει έργο μεγαλύτερο και σπουδαιότερο απ’ αυτό που έκαναν οι απόστολοι και ιδιαίτερα οι ευαγγελιστές;
Ασφαλώς όχι.
Γι’ αυτό η άγια μας Εκκλησία ονομάζει τον απόστολο Λουκά ουρανό, αστραπή και φωστήρα.
Πολλούς κόπους υπέφερε ο άγιος Λουκάς στο αποστολικό του έργο.
Πρέπει να ξέρουμε ότι αυτός ήταν μόνιμος συνοδός και συνεργάτης του μεγάλου και πρωτοκορυφαίου αποστόλου Παύλου.
Ήταν μαζί με τον απόστολο Παύλο στην Ρώμη και τις δύο φορές.
Το πρώτο τους ταξίδι στην Ρώμη περιγράφει ο άγιος Λουκάς στα δύο τελευταία κεφάλαια των Πράξεων των αποστόλων.
Αυτού λοιπόν του πραγματικά μεγάλου ανθρώπου αξιώθηκα να φέρω το όνομα.
Λένε ότι ο άγιος Λουκάς ήταν επίσκοπος στην Μακεδονία.
Και εμένα ο Κύριος με τοποθέτησε σ’ αυτή την θέση και είμαι και εγώ επίσκοπος.
Πρέπει λοιπόν να ακολουθήσω το παράδειγμα της ζωής του, να προσπαθήσω με όλες τις δυνάμεις μου να αποκτήσω τις αρετές που είχε εκείνος.
Μεγάλη είναι η ευθύνη μου ενώπιον του Θεοί, διότι θα δώσω λόγο για τον καθένα από σας.
Θα δώσω λόγο για κάθε πρόβατο του λογικού ποιμνίου που Αυτός μου εμπιστεύθηκε.
Είναι πολύ δύσκολο αυτό το έργο και μόνος μου δεν μπορώ να το κάνω.
Χρειάζομαι την βοήθειά σας· πρέπει εσείς οι ίδιοι να φροντίζετε να είστε πιστά πρόβατα του ποιμνίου, το οποίο ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός το απέκτησε με το δικό του αίμα.
Χρειάζομαι πάρα πολύ τήν προσευχή σας.
Χρειάζομαι τις παντοδύναμες ευχές του μεγάλου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά.
Γι’ αυτό ας προσευχηθούμε τώρα μαζί στον άγιο Λουκά για να ακούσει την φωνή μας και να ξέρει πόσο μεγάλη είναι η αγάπη μας προς αυτόν.
Να είναι πάντοτε ο άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς προστάτης μας ενώπιον του Θεού. Αμήν.
Πηγή: Αγ. Λουκά, Αρχιεπ. Κριμαίας, «Λόγοι και Ομιλίες» -τ. Β´, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σ. 208-211.

[toula]

“Ακολούθα τον Κύριο, ακολούθησέ Τον σήμερα!”.
Τα πονηρά πνεύματα επιζητούν πάντοτε να εμποδίζουν ό,τι κάνουμε για τη σωτηρία μας.
Αλίμονο, έτσι χλιαροί όπως είμαστε, λέμε στον εαυτό μας:
“Περίμενε, δεν έχω κάνει ακόμα το τάδε, δεν έχω δοκιμάσει ακόμα το δείνα…
Θα μετανοήσω αργότερα, αφού τα κάνω όλα αυτά, θα μετανοήσω, Θεέ, και θα πάψω να λοξοδρομώ δεξιά κι αριστερά”.
Αυτό ακριβώς είναι που θέλουν να κάνουμε τα πονηρά πνεύματα.
Θέλουν να αναβάλλουμε τη σωτηρία μας για αύριο ή για μεθαύριο και ούτω καθεξής μέχρι το τέλος της ζωής μας.
Αλλά οι Άγιοι Πατέρες λένε:
“Ακολούθα τον Κύριο, ακολούθησέ Τον σήμερα!”.
Γέροντος Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα
“Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας”

[toula]

Η του Θεού αύτη κοινωνία εν τη λατρεία, που είναι πρωταρχική, συνεχίζεται εν τω κελλίω και όπου αλλαχού δια της ευχής.
Διότι η ευχή δεν είναι απλώς μία προσευχή. Δεν θα υπήρχε λόγος να εκαθήμεθα όλην την ημέραν και να ομιλώμεν εις τον Θεόν, αν ήτο μόνον αυτό, αφού ακούει ο Θεός ακόμη και τα σπλάγχνα μας, όταν κινούνται.
Καλόν αυτό, αλλ' έτι πλέον είναι η ευχή βρώσις του Χριστού, του αμνού του Θεού του παρόντος εν τη μνήμη και επικλήσει του θείου και φρικτού και γλυκυτάτου ονόματός του.
Είναι και πόσις μεθυστικού γλεύκους της χάριτος, που καθιστά τον άνθρωπον μετάρσιον.
Όλος ο Χριστός προσλαμβάνεται και ευρισκόμεθα ημείς αντανακλώντες τας ιδιότητας του Θεού, θεοί εκ Θεού θεούμενοι, φωτιζόμενοι και μυστικώς ενεργούμενοι.
Ο μοναχός δια της νοεράς αυτής «λειτουργίας», ως λέγουν οι όσιοι Πατέρες, «αληθώς μάννα δια παντός εσθίει πνευματικόν».
Τούτο είναι πλήρωσις, «πλείον ώδε» από το «μάννα», που συμβολικώς και προτυπωτικώς έρριχνε ο Θεός εις τους Ισραηλίτας διά να ζήσουν με αυτό.
Το ωνόμασαν «μάννα»,που σημαίνει• «δεν καταλαβαίνω, τι πράγμα είναι αυτό;»
Και λέγει τους έδωσε όνομα ακατανόητον, δια να καταλάβουν ότι εκείνος ο άρτος, που κατέβαινε, ήτο συμβολικός.
Έτσι και ημείς ημπορούμε να λέγωμεν :
«Τι μεγάλο γεγονός είναι αυτή η ευχή, η μνήμη του Ιησού, αυτή η μυστική μετάληψις του Χριστού μας ανά πάσαν στιγμήν, όπως τότε που έπιπτον εξ ουρανού αι νιφάδες του "μάννα" και ο λαός ήσθιε και ηυφραίνετο».
Αυτό το μάννα, λοιπόν, είναι η ευχή του Ιησού, η οποία μας γεμίζει από τον ουρανόν, μας τρέφει και μας ποτίζει.
Επομένως, βασική προϋπόθεσις νοεράς προσευχής είναι η πίστις ότι δεν είναι απλώς μία προσευχή, αλλά ότι αυτή είναι αληθής Θεού κοινωνία και βάθρον θεώσεως δια των θείων ενεργημάτων του απροσλήπτου Κυρίου, όστις δι' αυτών κατέρχεται εφ' ημάς και ενούται μεθ' ημών των αμαρτωλών.
Έχοντες δε τον Θεόν, έχομεν Πατέρα και Υιόν άμα δια του Αγίου Πνεύματος.
Ο ίδιος ο σαρκωθείς Λόγος, ο βασιλεύς των ουρανών, Αυτός που εις το εν δακτυλάκι του ημπορεί να κρατάη όλον τον ντουνιά, Αυτός κρατείται από ημάς!
Και εισέρχεται εν ημίν και συνδιατρίβει και εμπεριπατεί μέσα μας.
Γερων Αιμιλιανος ο Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

«Η προσευχή είναι πρόσφορο
ζυμωμένο
από δάκρυα και καρδιά».
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Π.Νεκταριος.