Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ἁπλότητα καί ἀγαθότητα.
Αὐτό εἶναι τό πᾶν, γιά ν’ ἀποκτήσετε τήν Θεία Χάρη. Πόσα μυστικά ὑπάρχουν στήν Ἁγία Γραφή! «Κακότεχνος ψυχή» εἶναι ἡ κακοφτιαγμένη ψυχή, αὐτή πού κατασκευάζει τό κακό. Οὔτε εἰσέρχεται, οὔτε κατοικεῖ ἡ Θεία Σοφία σέ μία τέτοια ψυχή. Ὅπου ὑπάρχει διαφθορά καί δολιότητα, δέν εἰσέρχεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Άγιος Πορφύριος.
(“Λόγοι πνευματικῆς ζωῆς”)

[toula]

Όταν ανησυχή, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλη αντίθετο αποτέλεσμα.
Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλη με σένα, που γίνεσαι κή­ρυξ της αρετής.
Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήση, αλλά μόλις απελευθερωθή από σένα, θα οδηγηθή αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλη καλό.
Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τί είναι ο Θεός.
Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώ­τισέ του λίγο την συνείδησι με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία, και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήση. Μπορεί να βρίζη, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιερ­γεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.
Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν, λέγει μετά:
Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία!
«Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18).
Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής.
Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζη και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.
(Αρχ. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, «Λόγος περί νήψεως», Σελ. 88-90, Εκδ. «ΙΝΔΙΚΤΟΣ»)

[toula]

Όταν όμως ακούς το όνομα Χριστός, μην προσέχεις την απλότητα του λόγου και τη συντομία της λέξης, αλλά σκέψου τη δόξα της Θεότητας, που ξεπερνά το νου και τη σκέψη.
Σκέψου την ανέκφραστη δύναμή της, το αμέτρητο έλεός της, τον ακατανόητο πλούτο της, αυτά που ο Χριστός δίνει σ’ αυτούς με αφθονία και με γενναιοδωρία, και που αρκούν να αναπληρώσουν όλα, επειδή δέχθηκαν μέσα τους εκείνον τον ίδιο τον Χριστό, τον αίτιο και βραβευτή κάθε καλού· διότι αυτός που αξιώθηκε να δει και να αντικρύσει τον Χριστό, δεν επιθυμεί κάτι άλλο, ούτε αυτός που γέμισε από την αγάπη του Θεού, ανέχεται να αγαπήσει επάνω στη γη κάποιον άλλο περισσότερο από τον Χριστό.
Αλλά και πού να απομακρυνθούμε ή πού να φύγουμε, αδελφοί, από την παρουσία του;
Αν δηλαδή ανεβούμε στον ουρανό, θα τον βρούμε να είναι εκεί, αν κατεβούμε στον άδη, και εκεί είναι παρών· αν απομακρυνθούμε στις εσχατιές της θάλασσας, δεν θα αποφύγουμε το χέρι του, αλλά η δύναμη του χεριού του θα κρατά σφιχτά τις ψυχές και τα σώματά μας (Ψαλ. 138:7-10).
Μην μπορώντας λοιπόν, αδελφοί, να σταθούμε απέναντί του ή να φύγουμε από την παρουσία τού Κυρίου, ελάτε, ας προσφέρουμε τους εαυτούς μας δούλους στον Κύριο και Θεό, που έλαβε για χάρη μας σαν ένδυμα μορφή δούλου (Φιλιπ. 2:7) και πέθανε για τη σωτηρία μας· ελάτε, ας ταπεινωθούμε κάτω από τη δύναμη του χεριού του, που αναβλύζει για όλους σαν από πηγή την αιώνια ζωή και την προσφέρει πλούσια με το Άγιο Πνεύμα σ’ εκείνους που τη ζητούν.
(Από το βιβλίο: Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου Έργα, Λόγος δεύτερος (απόσπασμα), σελ. 42. Μετάφραση Κωνσταντίνου Γ. Φραντζολά. Εκδόσεις «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 2017)

[toula]

Πρέπει να μιμούμεθα τον Δαβίδ που, όταν πήγε να μονομαχήσει με τον Γολιάθ, φυσικά δεν πήγε με αδειανά χέρια.
Ποιος όμως ήταν ο οπλισμός του;
Ένα κοτρώνι.
Μια πέτρα.
«Η δε πέτρα ην ο Χριστός» (Α΄ Κορ. 10,4)….
Σ’ αυτό έγκειται όλη η ουσία:
Να έχεις αδιάλειπτη τη μνήμη του Θεού.
Σκοπός της προσευχής του Ιησού αυτός είναι «Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλόν»….
Κανένας δεν πάει κατευθείαν στο Πανεπιστήμιο… πρέπει πρώτα να μάθει το αλφάβητο….
Στάρετς Βαρσανούφιος της Οπτινα.
Πηγή: Από το βιβλίο τού Οσίου Στάρετς Νίκωνος Μπελιάεφ, “Ρήματα Ζωής” (Το ημερολόγιό του), Έκδοση Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 2006.

[toula]

Η προσμονή μου και ο Ερχόμενος
H προσμονή του Θεού εκφράζεται με την νηστεία, με την κενή γαστέρα, με κάθε ασκητική πράξη.
Αυτά καθ’ εαυτά δεν έχουν καμία αξία.
Ποία σημασία έχει αν νηστεύω;
Θα γινόμουν ένας δυαλιστής και θα χώριζα το πνεύμα από την σάρκα και θα ήθελα να δαμάσω την σάρκα, αν για μένα αυτή καθ’ εαυτή η νηστεία είχε την σημασία της.
Η νηστεία έχει μία και μοναδική σημασία, την έκφραση της προσμονής του Θεού.
Το ίδιο ισχύει και για την προσευχή.
Αν αυτή καθ’ εαυτή η προσευχή είχε σημασία, η ζωή μου θα ήταν η προσευχή, θα ήταν μία ανθρώπινη ενέργεια, μία τάσις και ανάβασις, δεν θα ήταν ο Θεός.
Η προσευχή μου έχει σημασία, γιατί ακριβώς εκφράζει αυτή την προσμονή μου, το «ἐλθέ καί σκήνωσον», το που είσαι, Θεέ μου.
Εν κατακλείδι, ο θάνατος γίνεται σιωπή, η σιωπή γίνεται αγω­νία της παρουσίας του Θεού, και αυτή δίνει την θέση της στην προσ­μονή, η οποία είναι τόσο ισχυρό βίωμα, ώστε για μένα είναι παρου­σία της αληθινής ζωής.
Όταν κάτι το προσμένεις, το απολαμβάνεις σαν να το έχεις.
Περιμένοντας κάποιον πού τον αγαπώ, πότε τον αγκαλιάζω, πότε τον φιλώ, πότε του μιλάω, πότε του εξηγώ, πότε του ζητώ να μου δείξει την αγάπη του. Τον έχω τόσο κοντά μου, τόσο δικό μου, τόσο οικείο· έχω ένα πολύ ισχυρό βίωμα.
Ο Θεός ήταν και είναι πάντοτε ο ερχόμενος.
Οι Ιουδαίοι τον ένοιωθαν ως ερχόμενον μέσα στις ερήμους, στους πολέμους, στις επισκέψεις τους στον ναό, στον προσωπικό τους αγώνα· αδιαλείπτως τον ένοιωθαν ως ερχόμενον.
Ταυτοχρόνως τον προσδοκούσαν ερχόμενον εις το πλήρωμα του χρόνου.
Το πλήρωμα του χρόνου ήλθε, Εκείνος ήλθε, και όμως συνεχίζει να είναι ο ερχόμενος και συνάμα ο πανταχού παρών.
Δεν υπάρχει τρύπα πού δεν είναι μέσα.
Δεν υπάρχει ζωύφιο πού δεν τον περικλείει.
Δεν υπάρχει ίχνος της ζωής μου, του χρόνου μου, της υποστάσεώς μου, πού δεν τον εμπεριέχει, και όμως Αυτός είναι ο ερχόμενος.
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

[toula]

Αντί να χάνετε στους δρόμους μία-δύο ώρες και μία στην αίθουσα ακούγοντας τετριμμένα ηθολογικά κηρύγματα που ποτέ δεν τελειώνουν και ποτέ δεν ωφελούν, διότι δόξα τω Θεώ ¨η γνώσις επληθύνθη” και η οικοδομή η ψυχική δεν είναι υπόθεση ακοής αλλά εσωτερικού πόνου δεν θα ήταν προτιμότερο να κλεισθείτε στο σπίτι σας και μάλιστα ερμητικά για να μην έρχεται ο θόρυβος του δρόμου, να ξεχαστείτε λίγο στον εαυτό σας και να εισέλθετε στο ταμείο σας;
Ύστερα να πάρετε το κομποσκοίνι και να αρχίσετε το “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς” έως ότου εν “στεναγμοίς αλαλήτοις” ο άγγελός σας αγγίξει τους οφθαλμούς σας και αναβλύσουν δάκρυα μετανοίας και ύστερα φόβου και ύστερα αγάπης Θεού.
Κι έτσι να δείτε τον Χριστό μυστικά στην καρδιά σας να σας χορτάσει και γνώση και αγάπη και πίστη και αλήθεια που τώρα κυνηγάτε σαν χίμαιρα στις αίθουσες και πού ποτέ δεν θα βρείτε.
+ Μον. Θεοκλητος Διονυσιάτης, Αθωνικά άνθη Σελ 106-107.

[toula]

Τέσσερα βασικά χαρακτηριστικά των παραχριστιανικών ομάδων
Παραχριστιανικές ονομάζονται οι ομάδες που χρησιμοποιούν το όνομα του Χριστού, την Αγία Γραφή και τη χριστιανική ορολογία, αλλά οι διδασκαλίες και οι πρακτικές τους αποκλίνουν ουσιαστικά από την πίστη και την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ποια είναι τα βασικά χαρακτηριστικά τους;
1. Πρόσφατη ιστορική εμφάνιση.
Εμφανίστηκαν κατά τους νεότερους χρόνους και δεν διαθέτουν ιστορική και αποστολική συνέχεια με την Εκκλησία που ίδρυσε ο Χριστός.
2. Νέες πηγές θρησκευτικής αυθεντίας.
Αναγνωρίζουν πρόσθετες αποκαλύψεις, τις οποίες θεωρούν θεϊκές, ή αποδίδουν ιδιαίτερο, ακόμη και αποκλειστικό, κύρος στον ιδρυτή, στον αρχηγό ή στην ηγεσία της ομάδας, που καθορίζει πώς πρέπει να ερμηνεύεται η Αγία Γραφή.
3. Έντονη ενασχόληση με το τέλος του κόσμου.
Δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στις βιβλικές προφητείες και στα γεγονότα των εσχάτων ημερών. Ορισμένες έχουν φτάσει να προσδιορίζουν συγκεκριμένες χρονολογίες για το τέλος, καλλιεργώντας φόβο και αγωνία στα μέλη τους.
4. Αποκλειστικότητα και αυστηρός έλεγχος των μελών.
Ορισμένες παραχριστιανικές ομάδες απαιτούν από τα μέλη τους απόλυτη συμμόρφωση με τις διδασκαλίες και τις αποφάσεις της ηγεσίας τους. Η αμφισβήτηση μπορεί να αντιμετωπίζεται ως σοβαρό παράπτωμα, ενώ σε κάποιες ομάδες όσοι αποχωρούν υφίστανται κοινωνικό αποκλεισμό, ακόμη και διακοπή των σχέσεών τους με συγγενείς και φίλους.
Μια απαραίτητη διευκρίνιση:
Τα χαρακτηριστικά αυτά δεν εμφανίζονται με την ίδια ένταση σε όλες τις παραχριστιανικές ομάδες.
Κυρίως, όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι άλλο είναι η κριτική στις διδασκαλίες και στις πρακτικές μιας ομάδας και άλλο η αντιμετώπιση των ανθρώπων που ανήκουν σε αυτήν.
Η Εκκλησία μάς καλεί να απορρίπτουμε την πλάνη, αλλά να αγαπούμε τον πεπλανημένο ως τον εαυτό μας.
π. Ανδρέας Γκατζέλης