"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ό Γέροντας! .
Ήταν κάποιος Γέροντας που έτρωγε καθημερινά τρία παξιμάδια. Τον επισκέφθηκε κάποιος αδελφός και όταν κάθησαν να φάνε, έβαλε και για τον αδελφό τρία παξιμάδια. Είδε κατόπιν ο Γέροντας ότι ο αδελφός είχε ανάγκη να φάει περισσότερο και τού ’φερε άλλα τρία. Αφού χόρτασαν και σηκώθηκαν, κατέκρινε ο Γέροντας τον αδελφό και του είπε: «Δεν πρέπει, αδελφέ, να υπηρετούμε τη σάρκα μας». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον Γέροντα και έφυγε...
Την επόμενη ημέρα όταν έφθασε η ώρα για φαγητό, έβαλε ο Γέροντας τα τρία παξιμάδια για τον εαυτό του. Αλλά αφού τα έφαγε, αισθάνθηκε πάλι να πεινά αλλά συγκρατήθηκε. Την άλλη μέρα πάλι το ίδιο έπαθε και άρχισε να αισθάνεται εξάντληση. Κατάλαβε τότε ο Γέροντας ότι τον εγκατέλειψε ο Θεός και ρίχνοντας τον εαυτό του ενώπιον του Θεού, άρχισε να παρακαλεί μετά δακρύων για την εγκατάλειψη που του έγινε. Και βλέπει έναν άγγελο που του είπε:..
«Αυτό σου συνέβη, επειδή κατέκρινες τον αδελφό. Να ξέρεις λοιπόν ότι αυτός που μπορεί να εγκρατεύεται ή να κάνει κάποιο άλλο καλό, δεν το κάνει με δική του δύναμη, αλλά η αγαθότητα του Θεού είναι που ενισχύει τον άνθρωπο»...
(+Απο το Γεροντικόν+)

Υπάρχουν κάποιες αναρτήσεις στο FB όπου ζητούν να γράψεις" Αμήν" για να πάρεις ευλογία και Χαρά στη ζωή σου.Πολλές έχουν και τίτλους όπως' Παναγια της Τήνου ή Άγιος Νεκτάριος ή κατι ανάλογο για να δείχνουν ορθοδοξότητα και κύρος. Να τις αγνοούμε. Το κάνουν για τα κλικ γιατί έχουν οφελος από την επισκεψιμοτητα.
Μόνο με την προσευχή , τον εκκλησιασμό και την πνευματική ζωή παίρνουμε την Χάρη του Θεού. Τα άλλα είναι ανοησίες που τρομοκρατούν τον κόσμο.Πολλοί φίλοι μου το κάνουν αυτό. Μπορεί να ζητούνε και μια αχτίδα παρηγοριάς μέσα στην απελπισία τους, μπορεί να ζητούν και αυτόματη εύκολη σωτηρία. Όμως μάταια ελπίζετε. Αν δεν δώσεις αίμα δεν λαμβάνεις Πνεύμα. Να τις αγνοείτε ! Εγώ προσωπικά οπου τις δω κάνω και αναφορά.
Ειναι παραπλάνηση και βλασφημία.

π. Παντ. Κρούσκος

«Μη φοβάσαι
δεν είσαι μόνος.
Μόνος είναι εκείνος
που δεν γνωρίζει τον Θεό».
Άγιος
Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Σήμερα, οι θρησκευτικές πλάνες δεν διαδίδονται μόνο μέσα από οργανωμένες ομάδες. Συχνά εμφανίζονται στην καθημερινότητά μας ως προτάσεις αυτογνωσίας, προσωπικής ανάπτυξης, διαχείρισης του άγχους ή ακόμη και ως θεραπευτικές λύσεις μέσω των λεγόμενων «ολιστικών» θεραπειών.
Η μετενσάρκωση, το κάρμα, η αστρολογία, η πίστη σε μια απρόσωπη «κοσμική ενέργεια», καθώς και ο διαλογισμός και η γιόγκα, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αντιλήψεων και πρακτικών που συναντώνται στο ευρύτερο ρεύμα της «Νέας Εποχής».
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε προσπάθεια αυτογνωσίας, προσωπικής ανάπτυξης ή αντιμετώπισης του άγχους συνδέεται με τη «Νέα Εποχή». Το ζήτημα αρχίζει όταν πίσω από αυτές τις προτάσεις βρίσκονται θρησκευτικές και κοσμοθεωρητικές διδασκαλίες ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πίστη.
**Έτσι, κάποιος μπορεί να θεωρεί τον εαυτό του χριστιανό και ταυτόχρονα να πιστεύει στο κάρμα, στη μετενσάρκωση ή στις κοσμικές ενέργειες, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι υιοθετεί αντιλήψεις ασυμβίβαστες με τη διδασκαλία της Εκκλησίας.**
Γι' αυτό χρειάζεται ενημέρωση, διάκριση και προσοχή. **Η αγάπη που έχουμε στην καρδιά μας για κάθε άνθρωπο δεν αποβλέπει απλώς στην αναίρεση μιας πλάνης, αλλά πρωτίστως στη θεραπεία και τη σωτηρία του.**
Όταν συναντούμε έναν άνθρωπο που έχει επηρεαστεί από τέτοιες διδασκαλίες, δεν τον αντιμετωπίζουμε με φόβο ή περιφρόνηση, ούτε τον κατακρίνουμε ή τον καταδικάζουμε. Τον ακούμε με αγάπη, σεβόμαστε το πρόσωπό του και προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε να γνωρίσει την αλήθεια της πίστεώς μας.
**Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι η πλάνη του. Είναι το πρόσωπο που αγαπά ο Χριστός και για το οποίο προσέφερε τον εαυτό Του.**

π. Ανδρέας Γκατζέλης

ΤΟ ΤΣΟΥΒΑΛΙ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
Στην αρχή της ζωής σου νομίζεις πως είσαι πλούσιος επειδή έχεις πολλούς ανθρώπους γύρω σου.
Παρέες.
Φίλους.
Γνωστούς.
Συναδέλφους.
Συμμαθητές.
Κολλητούς.
Το τσουβάλι γεμάτο.
Και καμαρώνεις.
Μέχρι που αρχίζει η ζωή να σε μαθαίνει.
Έρχεται η πρώτη δυσκολία… και φεύγουν μερικοί.
Έρχεται η πρώτη αποτυχία… και φεύγουν κι άλλοι.
Λες ένα «όχι» εκεί που πάντα έλεγες «ναι»… και ξαφνικά κάποιοι αλλάζουν απέναντί σου.
Σταματάς να βολεύεις… και αρχίζουν να σε ξεχνούν.
Δεν συμφωνείς σε όλα… και η «φιλία» παγώνει.
Σηκώνεσαι λίγο πιο ψηλά… και βλέπεις κάποιους να ενοχλούνται.
Πέφτεις χαμηλά… και βλέπεις άλλους να εξαφανίζονται.
Και τότε κοιτάζεις το τσουβάλι.
Άδειο σχεδόν.
Και απορείς:
**«Μα πού πήγαν όλοι εκείνοι που έλεγαν ότι θα είναι πάντα εδώ;»**
Μην ψάχνεις.
Η ζωή έκανε απλώς το ξεκαθάρισμά της.
Γιατί οι πολλοί αγαπούν την παρουσία σου όσο δεν τους κοστίζει.
Οι αληθινοί όμως μένουν κι όταν η παρουσία σου γίνεται βάρος.
Οι πολλοί είναι εκεί στα γέλια.
Οι λίγοι στα δάκρυα.
Οι πολλοί ξέρουν πού μένεις.
Οι λίγοι ξέρουν τι κουβαλάει η καρδιά σου.
Οι πολλοί θα σε ρωτήσουν:
«Τι κάνεις;»
Οι λίγοι θα καταλάβουν ότι δεν είσαι καλά πριν καν τους απαντήσεις.
Οι πολλοί θα σε χειροκροτήσουν όταν ανεβαίνεις.
Οι λίγοι θα σκύψουν να σε σηκώσουν όταν πέσεις.
Και πρόσεξε:
Η μεγαλύτερη έκπληξη δεν είναι ποιοι έφυγαν.
Είναι ποιοι έμειναν.
Εκείνος που δεν το περίμενες.
Εκείνος που δεν έκανε ποτέ μεγάλα λόγια.
Εκείνος που δεν σου έταξε αιώνια φιλία.
Αλλά όταν σκοτείνιασε η ζωή σου…
**ήταν εκεί.**
Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς επίδειξη.
Χωρίς συμφέρον.
Με μια κουβέντα.
Με ένα τηλέφωνο.
Με μια αγκαλιά.
Με μια προσευχή.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που χρειάζονται χρόνια για να το μάθεις:
**Δεν χάνεις ανθρώπους όταν φεύγουν.
Χάνεις ανθρώπους όταν ανακαλύπτεις ότι ποτέ δεν ήταν πραγματικά δικοί σου.**
Κι αυτοί που μένουν;
Αυτούς να τους προσέχεις.
Να τους τιμάς.
Να μην τους θεωρείς δεδομένους.
Γιατί ένας άνθρωπος που μένει κοντά σου όταν δεν έχει τίποτε να κερδίσει από εσένα, αξίζει περισσότερο από εκατό που σε θυμούνται μόνο όταν τους χρειάζεσαι… ή σε χρειάζονται.
Κάποτε φοβόσουν που το τσουβάλι άδειαζε.
Τώρα να φοβάσαι μήπως ξαναγεμίσει με λάθος ανθρώπους.
Γιατί η ωριμότητα δεν είναι να έχεις πολλούς γύρω σου.
**Είναι να ξέρεις ποιον κρατάς δίπλα σου.**
Και αν στο τέλος της διαδρομής κοιτάξεις μέσα στο τσουβάλι και έχουν απομείνει μόνο δύο, τρεις, τέσσερις άνθρωποι…
μη λυπηθείς.
Να ευχαριστήσεις τον Θεό.
Γιατί η ζωή δεν σου πήρε τους πολλούς.
**Σου αποκάλυψε τους αληθινούς.**
Και να θυμάσαι:
**Το τσουβάλι της φιλίας χωράει πολλούς,
αλλά η ζωή κρατάει μόνο εκείνους που άντεξαν να μείνουν όταν δεν ήσουν βολικός, δυνατός, χαμογελαστός ή χρήσιμος.**
Οι υπόλοιποι δεν χάθηκαν.
**Απλώς αποκαλύφθηκαν.**
π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος

ΤΙ ΌΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΣ!
«Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω.
Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.
Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή.
Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα.
Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν.
Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή.
Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της,
ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή.
Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε.
Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και όταν τελείωσα, με ρώτησε:
Πάτερ, με φοβάστε;
Όχι, της απάντησα.
Το πρόσωπό της ήταν πιο ήρεμο από την προηγούμενη φορά.
Έφυγε και πάλι αμίλητη με σκυμμένο το κεφάλι.
Πέρασαν τρεις μέρες και ξαναήρθε αργά την νύχτα.
Όταν της διάβασα την ευχή, την παρακάλεσα να μην έρχεται τόσο αργά.
Με κοίταξε και είδα τα μάτια της γεμάτα δάκρυα.
Μου είπε:
Πάτερ, είμαι ιερόδουλη, αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν κυκλοφορώ τη μέρα, γιατί όλος ο κόσμος γνωρίζει ποια είμαι και ντρέπομαι να κυκλοφορώ.
Γι’ αυτό ήρθα και ξαναήρθα βράδυ...
Έρχομαι σε εσάς, γιατί νιώθω καλά όταν μπαίνω στην Εκκλησία.
Θέλω να σας πω ότι την πρώτη φορά που ήρθα ένιωσα μια ανεξήγητη δύναμη μέσα μου και εκείνο το βράδυ δεν έκανα την αμαρτία. Δεν έχω σχέση με την Εκκλησία, ούτε είμαι Ορθόδοξη.
Από τότε έφυγε και δεν την ξαναείδα.
Κάποιες φορές ρωτούσα τον φύλακα αν βλέπει την κοπέλα αυτή να κυκλοφορεί στην πόλη μας και μου απαντούσε αρνητικά.
Πέρασαν έξι μήνες και ένα απόγευμα ξαναήρθε, υποβασταζόμενη από μια φίλη της. Χαμογέλασε όταν με είδε..
Την αναγνώρισα αμέσως.
Την έφερα και την έβαλα να ξαπλώσει σε έναν πάγκο που είχαμε μέσα στην Εκκλησία..
Όπως μου εξήγησε η φίλη της, ζήτησε την βοήθειά της και της είπε:
Θέλω να με πας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που χτυπούν πολλές καμπάνες..
Σήμερα θέλω να με πας, όχι αύριο!
Την κοίταξα και μου είπε:
Την ευχή σου, πάτερ, την ευχή σου!!
Σκέφτηκα αμέσως και την ρώτησα:
Μήπως θέλεις να σε βαπτίσω, να γίνεις Χριστιανή;
Ναι, πάτερ, θα μου δώσεις πολλή χαρά αν με βαπτίσεις! Θα με βοηθήσει ο Θεός!
Ξεκίνησα την προετοιμασία για τη βάπτιση. Της έδωσα και φόρεσε έναν χιτώνα.
Αφού διάβασα τον Κατηχητικό Λόγο, τη βάπτισα:
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» και της έδωσα το όνομα Γεωργία..
Της φόρεσα και έναν Σταυρό και, στη συνέχεια, έβγαλα τη Θεία Κοινωνία που έχουμε στο Αρτοφόριο και την κοινώνησα.
Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και χαρούμενο..
Πάτερ, μου είπε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Δοξάζω τον Θεό για αυτή την ώρα, που με αξίωσε να βαπτιστώ!!
Οι γιατροί κουράστηκαν με την αρρώστια μου και μου είπαν να πάω στο σπίτι..
Παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου.
Σε παρακαλώ, πάτερ, θέλω τον χιτώνα αυτό να τον πάρω μαζί μου για να μου τον φορέσουν όταν πεθάνω..
Δε θέλω τίποτα άλλο...
Θαύμασα ακούγοντας αυτά τα λόγια και της έδωσα τον χιτώνα..
Η φίλη της με ευχαρίστησε, πήρε τη Γεωργία και φύγανε..
Καθώς φεύγανε, είδα την ώρα..
Ήταν 6:30 το απόγευμα.
Πέρασαν δύο ώρες και ήρθαν να με ενημερώσουν ότι κοιμήθηκε η Γεωργία η ιερόδουλη..
Την κάλεσε ο Θεός στη Βασιλεία των Ουρανών!
Ο Θεός μας είναι δίκαιος, την προετοίμαζε με τρόπο που το μυαλό μας δεν μπορεί να συλλάβει..
Ο κόσμος την έβριζε, όλοι την είχαν για σκουπίδι.
Όχι όμως ο Δημιουργός της! .
Τη θάψαμε με τον χιτώνα της βάπτισης και με τον Σταυρό της..
Τι ωραία που ήταν η Γεωργία μας!
Άλλη η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων..
Ο Θεός δε θέλει να χαθεί ούτε μια ψυχή αρκεί να τον αναγνωρίσει ως Σωτήρα και Λυτρωτή+ ΑΜΉΝ ÷•÷•::.
(Μαρτυρία π. Χαρίτων Musungayi από την Γκόμα του Ανατολικού Κονγκό.)
+ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!+

«Μεγάλο φάρμακο σωτηρίας είναι η ταπεινοφροσύνη.
Διότι, ο σατανάς δεν κατέπεσε από τους ουρανούς ούτε εξαιτίας σαρκικής ακολασίας, ούτε εξαιτίας άλλων υλικών απολαύσεων, αλλά μόνο από υπερηφάνεια.
Να γιατί ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, για να γίνουμε και μεις, οι υιοί του ανθρώπου, υιοί του Θεού».
Μέγας Αθανάσιος

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΛΟΥΚΑ
Παραβολή του Σπορέως
Η Εκκλησία μας, με την ανάγνωση της παραβολής του Σπορέως, εγκαινιάζει άτυπα την κατηχητική χειμερινή περίοδο. Ο σπόρος, ο λόγος του Θεού, σκορπίζεται αφειδώς και αδιάκριτα σε όλες τις κατηγορίες, τα γένη και τις φυλές των ανθρώπων. Απευθύνεται στις καρδιές των ανθρώπων κάθε εποχής, για να ριζώσει και να καρποφορήσει εντός τους. Αλλοίμονο όμως! Σε ελάχιστες καρδιές βρίσκει δεκτικό και γόνιμο το έδαφος. Οι περισσότερες βασανίζονται από σκληρότητα, εμπάθεια και πώρωση πνευματική. Αξιοθρήνητη στειρότητα.
Ο μεγαλοφωνότατος προφήτης Ησαΐας, αιώνες πριν από τον Χριστό, προείπε, διά του Αγίου Πνεύματος, την τύφλωση, την αδιαφορία και την αναισθησία των ανθρώπων έναντι του λόγου του Θεού. Προτίμησαν το σκότος μάλλον παρά το φως, που δίνει τη ζωή. Τα λόγια του είναι δραματικά: «Ο Λόγος Σου έχει τυφλώσει τα μάτια τους και έχει σκληρύνει (πωρώσει) την καρδιά τους, ώστε να μη δουν με τα μάτια τους και να μη νοήσουν με την καρδιά τους και επιστρέψουν [σε Μένα], και τους θεραπεύσω».
Η πνευματική τύφλωση είναι το αποτέλεσμα της κακής προαίρεσης και της εμμονής του ίδιου του ανθρώπου στην αμαρτία. Όταν κάποιος κλείνει επανειλημμένα τα μάτια του στο φως της αλήθειας και της αγάπης, η καρδιά του σταδιακά «πωρώνεται», γίνεται σκληρή σαν πέτρα και χάνει την ικανότητα να αντιλαμβάνεται το θείο.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν το παράδειγμα του ήλιου. Ο ήλιος φωτίζει εξίσου όλο τον κόσμο· αν όμως κάποιος έχει άρρωστα μάτια ή κλείνει τις κουρτίνες του, το φως τον τυφλώνει ή μένει στο σκοτάδι. Δεν φταίει ο ήλιος, δηλαδή ο Θεός, γι’ αυτό, αλλά η κατάσταση των ματιών του ανθρώπου. Το «ἵνα μὴ ἴδωσι... καὶ στραφῶσι» (ώστε να μη δουν και να μην επιστρέψουν) δείχνει το τελικό στάδιο της πνευματικής νέκρωσης. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται τόσο πολύ στον εγωισμό και την κακία του, που η μετάνοια γίνεται γι’ αυτόν πρακτικά αδύνατη.
Έπειτα είναι και η εμπάθεια, ο εναγκαλισμός των παθών. Ο άνθρωπος ο εμπαθής με χαρά υποδέχεται αδιάκριτα και τα αγαθά και ωφέλιμα και τα βλαβερά και θανάσιμα και εγκλωβίζεται στη μανία και την κυριαρχία των παθών, τα οποία καταπνίγουν κάθε τι το αγαθό και θεϊκό μέσα του και τον αποκτηνούν. Και αυτές οι μέριμνες και το άγχος της ζωής κλέβουν την ειρήνη και την εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού.
Τι ταλαιπωρία! Τι αθλιότητα! Το θεϊκό πλάσμα που λέγεται άνθρωπος, αυτός ο μικρός, κατά χάριν, θεός, έρμαιο παθών και αγωνίας, τυφλός και απονεκρωμένος, γυμνός από τη χάρη και κάθε θεϊκό χαρακτηριστικό!
Πολλές φορές, στην πνευματική μας πορεία και ζωή, συναντάμε τον όρο «καρδιά του ανθρώπου». Είναι πολλές οι αναφορές στην Αγία Γραφή και στους Πατέρες για την καρδιά. Φυσικά, πρόκειται για την πνευματική καρδιά, η οποία βρίσκεται εντός μας· με απλά λόγια, τον εσωτερικό άνθρωπο, τον πνευματικό κόσμο του ανθρώπου.
Η καρδιά είναι ο τόπος συνάντησης του Χριστού με τον καθένα μας, το πεδίο πνευματικής ανάπτυξης και αγιασμού μας. Εκεί ενεργείται σιωπηλά και με υπομονή το μυστήριο της σωτηρίας μας. Στην καρδιά εντοπίζεται η Βασιλεία του Θεού στους εκλεκτούς και εκεί αποκτάται ο χαμένος Παράδεισος.
Η καρδιά ταυτίζεται με τον όλο άνθρωπο. Ώστε αγαθός άνθρωπος είναι ο αγαθός θησαυρός της καρδιάς. Και τι είναι «ο πονηρός άνθρωπος»; Είναι ο πονηρός θησαυρός της καρδιάς. «Ἐκ γὰρ τῆς καρδίας [τοῦ πονηροῦ ἀνθρώπου] ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιε΄ 19), ενώ από την αγαθή καρδιά εκπορεύονται «ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραΰτης, ἐγκράτεια» (Γαλ. ε΄ 22-23).
Επίπονη προσπάθεια χρειάζεται, αδελφοί μου, για να καθαρίσουμε τις καρδιές μας από κάθε εμπάθεια, να τις κάνουμε δεκτικές και εύφορες για τον Λόγο του Θεού. Κατάλληλες για κατοικία Του. Να πασχίσουμε, να πονέσουμε στον πνευματικό αγώνα του αγρού της καρδιάς.
Με εργαλείο το οποίο σχίζει το σκληρό χώμα, την προσευχή και τη νηστεία, με νερό ζωηφόρο τα δάκρυα της μετανοίας, να τη ζωογονούμε με τακτική συμμετοχή στα Μυστήρια, για να μην νεκρωθεί. Να έχουμε τον νου μας και την προσοχή μας στη δίψα και την προθυμία για τον Λόγο. Να την τρέφουμε με ευαγγελικά και ωφέλιμα λόγια, να τη λιπαίνουμε με τον ιδρώτα της μελέτης και της θυσίας στον βωμό της αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο.
Να την ισιώνουμε με την ταπείνωση, αποφεύγοντας κάθε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και τις ανύπαρκτες αρετές μας. Να πετάμε μακριά τις πέτρες της σκληρότητας και να ξεριζώνουμε από την αρχή, πριν ακόμη βλαστήσουν, τα ζιζάνια της αμφιβολίας, της οκνηρίας και της απροθυμίας. Να μην επιτρέπουμε ακαθαρσίες στο πολύτιμο παλάτι της ύπαρξής μας. Την καρδιά!
Τέτοιες καρδιές, λοιπόν, βρίσκει έτοιμες ο σπόρος του Θεού και καρποφορεί αγιασμό και σωτηρία. Σε κάθε άλλη περίπτωση, ξεραίνεται και νεκρώνεται η καρδιά.
Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω!
Χρειάζεται προσοχή, απόφαση, εγρήγορση, συναγερμός! Τώρα είναι ο καιρός να δουλέψουμε το έδαφος της καρδιάς μας στον μυστικό αμπελώνα του Κυρίου. Όταν η σωτηρία δεν βρίσκει έδαφος, όταν πεθάνει ο πνευματικός άνθρωπος, τότε όλα πια δεν έχουν κανένα νόημα και αξία.
Η πραγματική ζωή είναι κοντά στον Χριστό. Να την ποθήσουμε.
π. Π. Κρούσκος

«Ήρθε κάποτε ένας άνθρωπος και μου είπε πως ψάχνει έναν άγιο Γέροντα. «Τι τον θέλεις τον άγιο Γέροντα;», τον ρώτησα. «Να μου λέει τι να κάνω». «Ε, τότε», του λέω, «δεν ψάχνεις Γέροντα. Ψάχνεις κάποιον να του παραδώσεις την ευθύνη σου, για να μη δυσκολεύεσαι εσύ».
Έχουμε κάνει παράξενα πράγματα με την πνευματική ζωή. Δεν μας φθάνει ένας καλός πνευματικός, θέλουμε κάποιον που «βλέπει», κάποιον που γνωρίζει πριν μιλήσουμε, κάποιον που θα μας λύσει ακόμη κι εκείνα που ο Θεός άφησε στην ελευθερία μας. Και, αν είναι μακριά, ακόμη καλύτερα. Η απόσταση βοηθάει πολύ τον μύθο.
Έπειτα αρχίζει το άλλο. «Εγώ είμαι πνευματικοπαίδι του τάδε». Το λέει με τέτοια υπερηφάνεια, που λες πως μαζί με την εξομολόγηση πήρε και παράσημο. Μα, παιδί μου, ο άγιος άνθρωπος που σε εξομολογεί δεν είναι τίτλος ευγενείας δικός σου. Αν εκείνος είναι άγιος, εσύ έχεις ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη να ταπεινωθείς.
Άλλος θέλει πνευματικό που να «βλέπει». Τι να βλέπει; Τον λογισμό σου δεν θέλεις να δεις εσύ και ψάχνεις άνθρωπο να βλέπει τα μέλλοντα. Ρωτάς πότε θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη, αν θα γίνει σεισμός, τι θα συμβεί στον κόσμο, και δεν ρωτάς πότε θα ζητήσεις συγγνώμη από τον αδελφό σου.
Αυτό δεν είναι πνευματική ζωή. Είναι θρησκευτική περιέργεια ντυμένη με ευλάβεια.
Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε κάτι φοβερό για τη διάκριση. Ένας άνθρωπος μπορεί «ἕναν πλανεμένο νὰ τὸν πάρη γιὰ ἅγιο», όταν ο ίδιος δεν βλέπει καθαρά. Και αμέσως δίνει το πραγματικό μέτρο: «Ἡ διάκριση ἔρχεται ἀπὸ τὸν θεῖο φωτισμό».
Δεν γίνεται λοιπόν άγιος κάποιος επειδή μαζεύτηκαν εκατό άνθρωποι έξω από το κελί του. Ούτε επειδή κυκλοφορούν ιστορίες πως γνώριζε πράγματα που δεν του είχαν πει. Η αγιότητα δεν μετριέται με ουρές, φήμες και διηγήσεις θαυμαστών. Μερικές φορές η ουρά αποδεικνύει μόνο ότι πολλοί άνθρωποι ψάχνουν το ίδιο πράγμα.
Και εδώ χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιατί μπορεί εύκολα να αδικήσουμε την υπακοή. Η υπακοή είναι μεγάλη αρετή, όταν όμως γνωρίζουμε σε ποιον τελικά υπακούουμε. Ο Άγιος Παΐσιος λέει καθαρά: «Ἐλευθερία πνευματικὴ εἶναι ἡ πνευματικὴ ὑποταγὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ».
Προσέξτε τις τελευταίες λέξεις.
Στο θέλημα του Θεού.
Όχι στο ανθρώπινο θέλημα που βαφτίσαμε θέλημα Θεού, για να αποκτήσει μεγαλύτερη εξουσία πάνω στον άλλον.
Ο Χριστός στην Γεθσημανή δεν καταργεί το θέλημά Του. Το προσφέρει. «Πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾽ ὡς σύ». Δεν έχουμε εδώ εξαφάνιση του προσώπου, αλλά την κορυφαία πράξη της ελευθερίας του, την ελεύθερη παράδοση της αγάπης.
Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος τολμά εκείνη τη μεγάλη φράση: «οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία». Όπου εργάζεται το Άγιο Πνεύμα, ο άνθρωπος δεν γίνεται λιγότερο πρόσωπο. Γίνεται περισσότερο.
Άλλο λοιπόν η υπακοή και άλλο η κατάργηση της προσωπικής ευθύνης. Άλλο να παραδίδεις τον λογισμό σου για να θεραπευθεί και άλλο να παραδίδεις τη ζωή σου, επειδή φοβάσαι να αποφασίζεις.
Το πρώτο μπορεί να γίνει δρόμος ελευθερίας.
Το δεύτερο μπορεί να γίνει ένας πολύ ευσεβής τρόπος φυγής από την ελευθερία.
Και ύστερα ακούμε το φοβερό: «Εγώ δεν φταίω, έτσι μου είπε ο Γέροντας».
Όχι, παιδί μου.
Εσύ το έκανες.
Ο Γέροντας μπορεί να σου έδωσε συμβουλή, σωστή ή λανθασμένη. Εσύ όμως δεν έπαψες να είσαι πρόσωπο ενώπιον του Θεού. Στην Εκκλησία δεν παραδίδουμε τη συνείδησή μας σε έναν άλλον άνθρωπο για να απαλλαγούμε από το βάρος της.
Ο πνευματικός δεν σου δόθηκε για να γίνει η συνείδησή σου.
Σου δόθηκε για να σε βοηθήσει να καθαρίσεις τη συνείδησή σου.
Αυτό αλλάζει τα πάντα.
Γιατί τότε ο καλός πνευματικός δεν χαίρεται όταν δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς να τον ρωτήσεις. Χαίρεται όταν αρχίζεις να στέκεσαι ενώπιον του Θεού με καθαρό λογισμό, μετάνοια, προσευχή και ευθύνη.
Και κάτι ακόμη πρέπει να ειπωθεί, γιατί συνήθως κοιτάζουμε μόνο το πνευματικοπαίδι.
Καλά, παιδί μου, εσύ θέλεις να κάνεις υπακοή.
Εκείνος γιατί θέλει τόσο πολύ να του κάνεις;
Κι αυτό θέλει διάκριση.
Γιατί μπορεί ένας άνθρωπος να αρχίσει ως πνευματικός πατέρας και, χωρίς να το καταλάβει, να αγαπήσει περισσότερο την ανάγκη που έχουν οι άλλοι γι’ αυτόν. Να χαίρεται που τον παίρνουν τηλέφωνο για όλα, που περιμένουν μία λέξη του, που χωρίς εκείνον φοβούνται να αποφασίσουν.
Εκεί χρειάζεται μεγαλύτερη άσκηση από την άσκηση του πνευματικοπαίδου.
Να μπορείς να έχεις εξουσία πάνω σε μια ψυχή και να μη θέλεις να την ασκήσεις.
Να μπορείς να σε θαυμάζουν και να τους στέλνεις αλλού το βλέμμα.
Να μπορούν να σε χρειάζονται και εσύ να τους μαθαίνεις σιγά σιγά να χρειάζονται τον Χριστό.
Αυτό είναι πατρότητα.
Μου είπε κάποιος: «Ο Γέροντάς μου είναι πολύ αυστηρός». «Με ποιον;», του λέω. «Με μένα». «Καλά, με τον εαυτό του είναι αυστηρός; Αυτό να κοιτάξεις πρώτα».
Γιατί είναι εύκολο να κάνεις άσκηση με το στομάχι του άλλου.
Νηστεία με το πιάτο του άλλου.
Ακτημοσύνη με την τσέπη του άλλου.
Και υπακοή με την ελευθερία του άλλου.
Ο Χριστός όμως δεν έσωσε τον άνθρωπο από απόσταση. Πήρε πάνω Του το βάρος του ανθρώπου. Ο αληθινός πνευματικός πατέρας κάτι από αυτό το βάρος σηκώνει, δεν το φορτώνει ευκολότερα στους άλλους.
Έχουμε φθάσει καμιά φορά και στα αστεία. «Πάτερ, να πάω για καφέ;». «Πάτερ, να αγοράσω αυτά τα παπούτσια;». «Πάτερ, να φύγω τρεις ημέρες;». Σε λίγο θα παίρνουμε τον πνευματικό να ρωτήσουμε ποιο γλυκό να παραγγείλουμε και μετά θα λέμε ότι κάνουμε υπακοή.
Ο Θεός σου έδωσε νου.
Σου έδωσε κρίση.
Σου έδωσε ελευθερία.
Δεν στα έδωσε για να τα επιστρέψεις αχρησιμοποίητα.
Η Εκκλησία δεν φοβάται την ελευθερία του ανθρώπου. Ο Θεός πρώτος δεν τη φοβήθηκε. Αν τη φοβόταν, θα μας είχε δημιουργήσει ανίκανους να Του πούμε όχι.
Κι όμως μας άφησε ακόμη και να Τον αρνηθούμε.
Τόσο πολύ σέβεται το πρόσωπο.
Και όταν ο άνθρωπος επιστρέφει, ο Θεός δεν του ζητά να γίνει αντικείμενο. Του ζητά να γίνει υιός.
Γι’ αυτό η πνευματική πατρότητα δεν μπορεί να είναι σχέση ιδιοκτησίας. Κανένας πνευματικός δεν έχει ψυχές. Ψυχές έχει μόνον ο Θεός. Ο πνευματικός τις διακονεί για λίγο, με φόβο, επειδή γνωρίζει ότι δεν του ανήκουν.
Εδώ βρίσκεται και το Μυστήριο της Εξομολογήσεως.
Πηγαίνουμε καμιά φορά σαν να επισκεπτόμαστε σύμβουλο αποφάσεων. «Να παντρευτώ; Να χωρίσω; Να αλλάξω δουλειά; Να αγοράσω σπίτι; Να φύγω στο εξωτερικό;». Όλα μπορεί να συζητηθούν. Αλλά δεν είναι αυτό το κέντρο της Εξομολογήσεως.
Στην Εξομολόγηση πηγαίνεις να πεις:
Ἥμαρτον.
Μια μικρή λέξη που ο άνθρωπος δυσκολεύεται περισσότερο να πει από χίλιες ερωτήσεις για το μέλλον.
Ο Άγιος Παΐσιος το λέει απλά: «Νὰ πᾶνε τουλάχιστον οἱ ἄνθρωποι σὲ ἕναν Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθοῦν». Δεν λέει να ανακαλύψουν τον διασημότερο, τον διορατικότερο ή τον δυσκολότερα προσβάσιμο.
Να εξομολογηθούν.
Γιατί το Μυστήριο δεν είναι η αποκάλυψη των μυστικών του μέλλοντος.
Είναι η αποκάλυψη της αλήθειας του παρόντος σου μπροστά στον Χριστό.
Και ο ιερέας στέκεται εκεί όχι ως ιδιοκτήτης της συγχωρήσεως, αλλά ως μάρτυρας της μετανοίας και διάκονος του ελέους του Θεού.
Αυτό το ξεχνάμε και αρχίζουμε να ψάχνουμε τον άνθρωπο με το «χάρισμα».
Μα το μεγαλύτερο χάρισμα του πνευματικού δεν είναι να γνωρίζει τι θα σου συμβεί αύριο.
Είναι να σε βοηθήσει να μετανοήσεις σήμερα.
Και εδώ ο Άγιος Παΐσιος κάνει μία διάκριση που σήμερα τη χρειαζόμαστε πολύ. Για τον μοναχό λέει ότι έχει «τὸν Πνευματικό του κοντά», την Εκκλησία μέσα στο μοναστήρι, τις Ακολουθίες και το αμέριμνο της μοναχικής ζωής. Για τον λαϊκό λέει κάτι άλλο: «ὁ λαϊκὸς ἔχει τόσες φροντίδες», παιδιά, οικογένεια και αγώνα για τη σωτηρία μέσα σε αυτή την πραγματικότητα.
Και η υποσημείωση του ίδιου του βιβλίου ξεκαθαρίζει ότι εκεί ο Γέροντας εννοεί «τὴν καλογερικὴ ὑπακοή».
Ε, λοιπόν, δεν είμαστε όλοι μοναχοί.
Και δεν χρειάζεται να μεταφέρουμε το μοναστήρι μέσα στο διαμέρισμα μιας οικογένειας στο Περιστέρι.
Ο μοναχός έχει δώσει συγκεκριμένες υποσχέσεις, ζει συγκεκριμένο βίο και ασκεί την υπακοή μέσα σε συγκεκριμένη αδελφότητα. Ο παντρεμένος έχει σύζυγο, παιδιά, εργασία, λογαριασμούς, αρρώστιες, συγγενείς, ευθύνες και έναν ολόκληρο κόσμο που καλείται να αγιάσει ζώντας μέσα του.
Δεν είναι κατώτερος δρόμος.
Είναι άλλος δρόμος.
Και μερικές φορές είναι φοβερά ασκητικός.
Ο Άγιος Παΐσιος το ήξερε καλά. Δεν έβλεπε τον λαϊκό σαν αποτυχημένο μοναχό που δεν κατάφερε να πάει στο μοναστήρι. Όταν μιλούσε για ανθρώπους που γύριζαν κουρασμένοι από την εργασία και δυσκολεύονταν ακόμη και να διαβάσουν ολόκληρο το Απόδειπνο, τους έλεγε να μη «στριμώχνουν» τον εαυτό τους με άγχος.
Αυτό είναι ποιμαντική.
Να γνωρίζεις ποιον έχεις απέναντί σου.
Όχι να βάζεις το ίδιο παπούτσι σε όλα τα πόδια και μετά να απορείς γιατί κουτσαίνουν οι άνθρωποι.
Γι’ αυτό με προβληματίζει όταν ένας άνθρωπος ζει στην Αθήνα, μεγαλώνει παιδιά, εργάζεται δέκα ώρες, παλεύει με οικονομικές δυσκολίες, με τον γάμο, τη μοναξιά, την οθόνη, τον εθισμό, την εξάντληση, και θεωρεί ότι ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να τον καταλάβει βρίσκεται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά και τον συναντά δύο φορές τον χρόνο.
Μπορεί να είναι άγιος εκείνος ο άνθρωπος.
Αλλά η αγιότητα δεν σημαίνει αυτομάτως γνώση κάθε ανθρώπινης περιστάσεως.
Γι’ αυτό έχουμε και την Εκκλησία δίπλα μας. Τον ιερέα που σε γνωρίζει, που έχει δει τα παιδιά σου να μεγαλώνουν, που γνωρίζει τον άνθρωπό σου, που σε έχει συναντήσει στη χαρά, στην αρρώστια, στην κηδεία, στη βάπτιση, στην αποτυχία.
Δεν σημαίνει ότι υποχρεωτικά ο εφημέριος της γειτονιάς πρέπει να γίνει πνευματικός σου. Ούτε ότι απαγορεύεται να εξομολογηθείς σε μοναστήρι ή να συμβουλευθείς έναν φωτισμένο μοναχό.
Αυτό θα ήταν απλώς ένας άλλος κανόνας.
Και η Εκκλησία δεν θεραπεύει μία ανελευθερία κατασκευάζοντας μία καινούργια.
Το κριτήριο βρίσκεται αλλού.
Σε πηγαίνει αυτός ο άνθρωπος προς τον Χριστό ή σε δένει περισσότερο με τον εαυτό του;
Αυτό να κοιτάξεις.
Αν κάθε χρόνο τον χρειάζεσαι περισσότερο για να αποφασίσεις τα μικρότερα πράγματα, κάτι χρειάζεται προσοχή. Αν φοβάσαι να ενεργήσεις χωρίς την άδειά του, αν η γνώμη του έγινε ισχυρότερη από τη συνείδηση, από την πραγματικότητα, ακόμη και από την ευθύνη προς την οικογένειά σου, μη βιάζεσαι να ονομάσεις αυτή την εξάρτηση υπακοή.
Και αν ένας πνευματικός ενοχλείται όταν ζητήσεις δεύτερη γνώμη, όταν μιλήσεις με άλλον ιερέα, όταν θελήσεις να φύγεις από κοντά του, εκεί χρειάζεται ακόμη μεγαλύτερη προσοχή.
Ο πατέρας δεν φυλακίζει το παιδί για να αποδείξει ότι είναι πατέρας.
Του ανοίγει την πόρτα.
Η πνευματική πατρότητα δεν κατασκευάζει αιώνια παιδιά.
Γεννά ώριμους ανθρώπους εν Χριστώ.
Ο πατέρας κρατά το μικρό παιδί από το χέρι όχι για να μην περπατήσει ποτέ μόνο του. Το κρατά μέχρι να μάθει να περπατά και ύστερα χαίρεται όταν το βλέπει να στέκεται όρθιο.
Το ίδιο και ο πνευματικός.
Δεν θέλει να ακούει παντού «ο Γέροντάς μου είπε».
Θέλει κάποτε να ακούσει:
«Χριστέ μου, φώτισέ με να κάνω το θέλημά Σου».
Εκεί αρχίζει να φαίνεται ο καρπός της πνευματικής πατρότητας.
Γιατί ο αληθινός πνευματικός πατέρας κάνει κάτι παράξενο.
Όσο περνούν τα χρόνια, δεν μεγαλώνει εκείνος μέσα στη ζωή σου.
Μικραίνει.
Και μεγαλώνει ο Χριστός.
Εδώ ο λόγος του Τιμίου Προδρόμου γίνεται ολόκληρη ποιμαντική θεολογία: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμὲ δὲ ἐλαττοῦσθαι».
Αν μπορούσε κάθε πνευματικός να γράψει αυτή τη φράση πάνω από το εξομολογητήριό του, θα είχαν γλιτώσει πολλές ψυχές από πολλή σύγχυση.
Εκείνον να μεγαλώνω.
Εγώ να μικραίνω.
Να έρχεται ο άλλος πληγωμένος και να μη φεύγει θαυμαστής μου.
Να φεύγει αγαπώντας περισσότερο τον Χριστό.
Να μην αναπαράγει τις δικές μου φράσεις, τις φοβίες, τις προτιμήσεις και τις εμμονές μου.
Να αρχίζει να αποκτά «νοῦν Χριστοῦ».
Τότε ο πνευματικός γίνεται πραγματικά πατέρας, γιατί δεν γεννά ανθρώπους κατ’ εικόνα δική του.
Τους βοηθά να ξαναβρούν μέσα τους την εικόνα του Θεού.
Γι’ αυτό να βρείτε έναν καλό πνευματικό. Απλό άνθρωπο, με διάκριση, που να ακούει πριν μιλήσει και να μην εντυπωσιάζεται από τον εαυτό του. Να μη βιάζεται να έχει απάντηση για όλα. Μερικές φορές το «δεν ξέρω, παιδί μου, ας προσευχηθούμε» είναι πολύ αγιότερο από μία βεβαιότητα που μιλά εξ ονόματος του Θεού.
Να εξομολογείστε.
Να κοινωνείτε.
Να προσεύχεστε.
Να αγωνίζεστε.
Και όταν πέφτετε, να σηκώνεστε.
Μην ψάχνετε άνθρωπο που «βλέπει».
Ψάξτε άνθρωπο που σας βοηθά να βλέπετε τον Χριστό.
Και αν κάποτε βρείτε πραγματικά άγιο άνθρωπο, μην τον κάνετε παράσημο, άλλοθι ή αφεντικό της ζωής σας. Πάρτε την ευχή του, ακούστε τον με ταπείνωση και αφήστε την αγιότητά του να σας διδάξει αυτό που τελικά διδάσκουν όλοι οι αληθινοί πνευματικοί πατέρες.
Να μη βάλουμε κανέναν άνθρωπο στη θέση του Θεού.
Ούτε καν τον άνθρωπο που μας μίλησε για τον Θεό.
Γιατί κάποτε θα σταθούμε ενώπιον του Χριστού.
Και τότε δεν θα μπορέσουμε να κρατήσουμε ένα χαρτί και να πούμε:
«Δεν φταίω εγώ.
Μου το είπε ο Γέροντας».
Θα σταθούμε ελεύθεροι.
Όπως ελεύθερους μας έπλασε.
Όπως ελεύθερους μας αγάπησε.
Όπως ελεύθερους μάς περιμένει να επιστρέψουμε.
Και ο καλός πνευματικός δεν παίρνει αυτή την ελευθερία από τα χέρια μας.
Μας μαθαίνει να την ακουμπάμε, λίγο λίγο, στα χέρια του Χριστού.
Και τότε δεν χρειάζεται πια να λέμε με καμάρι ποιανού Γέροντα είμαστε πνευματικοπαίδια.
Αρκεί να μπορέσουμε κάποτε, με πολλή συστολή, να πούμε κάτι πολύ μικρότερο και πολύ μεγαλύτερο:
«Χριστέ μου, δικός Σου είμαι».
μ. Θεόκτιστος ο Κρης

Η χρήση της τεχνολογίας από τους ιερείς δεν είναι επιλογή ή ιδιοτροπία ή ιδιαιτερότητα. Είναι αυτονόητο στοιχείο της καθημερινότητας μας. Τι δεν καταλαβαίνετε; Όπου και αν γυρίσεις τεχνολογία. Μας συγκρίνετε με έναν ιερέα, ο οποιος γενήθηκε λχ την δεκαετία του 20 και του 30 και ήταν στην ακμή της ποιμαντικής του δρασης το 1960 και το 1970; Δηλαδή έλεος με τα στερεοτυπα σας!Ε κι αυτοί μοντέρνοι έμοιαζαν σε κάποιον ιερέα, ο οποίος γεννήθηκε το 1870! Σαν να μου λέτε ότι και τα παιδάκια σας, τα οποία ειναι εξοικειωμένα με την τεχνολογία είναι εξωγηινα γιατί δεν ειναι όπως εσείς οταν εισασταν 10 χρονων την δεκαετία του 80. Καμιά φορά, βλέπω την καταπληξη κάποιων οταν χειρίζομαι έναν υπολογιστή ή ενα κινητό τηλέφωνο και απορω με την συγκινητική αφέλεια. Αυτή η απορία, παπάς χειριζεται πισι, έχει το ίδιο βάρος με το ερωτημα σν οι παπαδες φορανε ρουχα κατω από τα ρασα! Και αυτοί οι οποιοι μένουν εκπληκτοι είναι συνήθως νέοι , για να μην πω νεώτεροι και από μενα ανθρωποι, οι οποιοι υποτίθεται έχουν άλλες νοοτροπίες και μπροστά τους ακομα κι εγω μοιάζω παλαιολιθικός. Στερεοτυπα, στερεοτυπα, στερεότυπα...

π. Παντελεήμων Κρούσκος