"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"" Κοιτώντας χαμηλά βρίσκουν τον ουρανό.""
Ένας που δεν πιστεύει σε τίποτε από πού να πιαστεί;
Τι να τον εμπνεύσει, να τον παρηγορήσει και να τον ενδυναμώσει;
Τις ώρες της σκοτεινής μοναξιάς πού να ελκυσθεί;
Δεν μπορεί να ανακουφισθεί κανείς ούτε στο κάπνισμα, ούτε στο ποτό, ούτε στο τραγούδι.
Μένει γυμνά μόνος, δίχως ελπίδα ακτίνος φωτός και στήριγμα σταθερό.
Βαδίζει μελαγχολικός έρημο μονοπάτι δίχως καμία ουσιαστική βοήθεια.
Δυστυχώς, το φαινόμενο είναι συχνό.
Είναι λυπηρό και τραγικό.
Αποκύημα της επηρμένης και άθεης εποχής μας, της φονεύτριας της πίστης και της ελπίδας.
Μαγνήτισε η διαφήμιση, ξελόγιασε η τηλεόραση, απογοήτευσε η πολιτική, πρόδωσε η φιλία.
Υπάρχει όμως και η εκλεκτή μικρή μερίδα. Μία σιωπηλή, αφανής και αυτοπεριορισμένη και αυτοκρινόμενη μειοψηφία.
Άνθρωποι που επέλεξαν την εντιμότητα, την πενία και την αδοξία.
Δεν θέλησαν να ζήσουν με άδικο πλούτο.
Κέρδισαν τη χαρά και την ησυχία.
Υπομένουν, ανέχονται, ταπεινοφρονούν και είναι κερδισμένοι.
Δεν θέλησαν ποτέ στη ζωή τους την περιπέτεια του ψυχοβόρου κακού.
Κοιτώντας χαμηλά βρίσκουν τον ουρανό.
Έτσι έζησαν οι άγιοι.
Αυτός ο δεύτερος κόσμος πορεύεται στο Θείο μεγαλείο, την άνοιξη και την ελευθερία, ενώ ο πρώτος σε πικρά αδιέξοδα.
Μοναχου Μωυσέως Αγιορείτου.
Οι δύο κόσμοι. Απόσπασμα.

https://www.facebook.com/reel/1410001947997099

Δεν θέλουμε Θεό σήμερα - π. Νικόλαος Λουδοβίκος

Επί των ημερών…!

Του Πρωτοπρ. Κωνσταντίνου Κρυπωτού, Γενικού Αρχιερατικού Επιτρόπου της Ι. Μ. Μαντινείας και Κυνoυρίας, υποψηφίου Διδάκτορος του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας ΕΚΠΑ

Επιτέλους, κάποια στιγμή πρέπει όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, να συνειδητοποιήσουμε ποιον δρόμο αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε και τι ακριβώς είναι η Εκκλησία. Το γράφω με πόνο ψυχής και πρώτα απ’ όλα το γράφω για εμάς τους κληρικούς.

Η Ιερωσύνη δεν είναι επάγγελμα, δεν είναι καριέρα, δεν είναι δημόσιες σχέσεις, δεν είναι προσωπική προβολή και ασφαλώς δεν είναι ένα διαβατήριο που μας επιτρέπει να περιφερόμαστε από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη ως αυτόκλητοι σωτήρες, αναζητώντας ακροατήρια, θαυμαστές και πνευματικούς οπαδούς. Η Ιερωσύνη είναι Σταυρός, ευθύνη, διακονία, θυσία και καθημερινή απολογία ενώπιον του Θεού για τις ψυχές που Εκείνος εμπιστεύθηκε στα χέρια μας.

Δυστυχώς, όμως, με μεγάλη μου λύπη βλέπω αδελφούς κληρικούς να στέκονται διαρκώς μπροστά στην κάμερα ενός κινητού τηλεφώνου και να αισθάνονται ότι πρέπει να έχουν άποψη για τα πάντα και να τη δημοσιοποιούν.

Ο ένας θα μιλήσει για τα τατουάζ, ο άλλος για τον αυνανισμό, ο άλλος για τις προσωπικές και ερωτικές σχέσεις των ανθρώπων, άλλος θα φθάσει στο σημείο να χαρακτηρίσει μία τραγουδίστρια «ιεραπόστολο» και κάθε ημέρα πρέπει να υπάρχει μία καινούργια δήλωση, ένα καινούργιο βίντεο, μία καινούργια ατάκα που θα προκαλέσει συζήτηση, σχόλια, προβολές και κοινοποιήσεις.

Αναρωτιέμαι πραγματικά: αυτή είναι η αποστολή μας; Γι’ αυτό φορέσαμε το ράσο; Αυτό μας ζήτησε ο Χριστός όταν μας κάλεσε στην Ιερωσύνη; Να γίνουμε σχολιαστές της επικαιρότητας και πρωταγωνιστές των κοινωνικών δικτύων;

Ο κόσμος έχει χορτάσει από ανθρώπους που μιλούν. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που αγαπούν. Έχει ανάγκη από πατέρες. Από ιερείς που θα γονατίσουν μπροστά στην Αγία Τράπεζα, που θα εξομολογήσουν ώρες ολόκληρες χωρίς κάμερες, που θα μπουν στο νοσοκομείο, που θα περάσουν την πόρτα μιας φυλακής, που θα καθίσουν δίπλα στον μοναχικό ηλικιωμένο, που θα βοηθήσουν κρυφά μια οικογένεια που πεινά, που θα ακούσουν ένα παιδί που βρίσκεται σε απόγνωση και που το βράδυ θα κλείσουν την πόρτα τους και θα προσευχηθούν για τον πόνο των ανθρώπων που συνάντησαν. Αυτή είναι η Ιερωσύνη.

Και υπάρχουν, δόξα τω Θεώ, χιλιάδες άγνωστοι ιερείς που τη διακονούν έτσι, σε χωριά, σε πόλεις, σε νοσοκομεία, σε ιδρύματα, σε φυλακές, σε ακριτικές ενορίες, χωρίς κάμερες, χωρίς ακολούθους, χωρίς χειροκροτήματα και χωρίς κανείς να γνωρίζει το όνομά τους.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη σοβαρότερο. Πού ακούστηκε ιερέας να παρουσιάζεται περίπου ως θεραπευτής του σακχάρου ή οποιασδήποτε άλλης ασθένειας; Πού ακούστηκε να ζητούν από ανθρώπους να φέρουν προσωπικά αντικείμενα ή ακόμη και εσώρουχα για να «διαβαστούν», ώστε δήθεν να βρουν ταίρι; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Ευαγγέλιο, τα Ιερά Μυστήρια και την ορθόδοξη πνευματική ζωή; Από πότε η Εκκλησία έγινε μαντείο; Από πότε ο ιερέας έγινε μέντιουμ; Από πότε η ευχή της Εκκλησίας μετατράπηκε σε μαγική συνταγή που υπόσχεται γάμο, υγεία, χρήματα, επιτυχία ή λύση κάθε ανθρώπινου προβλήματος; Αυτά δεν είναι το φρόνημα της Ορθοδοξίας. Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με μαγικές πράξεις και ο ιερέας δεν κατέχει κάποια προσωπική υπερφυσική δύναμη την οποία ενεργοποιεί κατά παραγγελία.

Τα Μυστήρια δεν είναι μαγεία. Η ευχή δεν είναι ξόρκι. Το πετραχήλι δεν είναι φυλαχτό. Ο Σταυρός δεν είναι γούρι. Η Θεία Κοινωνία δεν είναι μαγικό φίλτρο και ο πνευματικός δεν είναι μάντης που γνωρίζει ποιον θα παντρευτείς, πότε θα παντρευτείς, τι θα σου συμβεί αύριο ή από ποια ασθένεια θα θεραπευτείς.

Η Εκκλησία προσεύχεται για τον ασθενή, στέκεται δίπλα του, ζητά το έλεος και τη Χάρη του Θεού, αλλά δεν μετατρέπει την πίστη σε υποκατάστατο της ιατρικής ούτε τον ιερέα σε θαυματοποιό. Και επιτρέψτε μου εδώ να απευθυνθώ και στους πιστούς με αγάπη αλλά και με απόλυτη ειλικρίνεια: αδελφοί μου, μην είστε αφελείς.

Το λέω με μεγάλη λύπη και όχι για να προσβάλω κανέναν. Μην πιστεύετε οτιδήποτε ακούτε μόνο και μόνο επειδή το είπε κάποιος που φορά ράσο. Το ράσο δεν καταργεί την ανθρώπινη αδυναμία ούτε εξασφαλίζει το αλάθητο. Μην τρέχετε από τη μια άκρη της Ελλάδος στην άλλη επειδή ακούσατε ότι κάπου υπάρχει ένας «γέροντας που τα ξέρει όλα», που «βλέπει τα πάντα», που «θεραπεύει», που γνωρίζει το παρελθόν σας και προβλέπει το μέλλον σας. Μην αναζητάτε στην Εκκλησία μάγους με ορθόδοξο περίβλημα. Έχουμε Χριστό. Έχουμε Ευαγγέλιο. Έχουμε Θεία Ευχαριστία. Έχουμε μετάνοια. Έχουμε εξομολόγηση. Έχουμε προσευχή. Έχουμε την ελευθερία που μας χάρισε ο ίδιος ο Θεός. Τι περισσότερο αναζητούμε;

Και κάτι ακόμη που με πονά ιδιαίτερα ως ιερέα: πρέπει να σταματήσει επιτέλους αυτή η ιδιότυπη κατηγοριοποίηση της Ιερωσύνης σε βαθμίδες αγιότητος. Η Ιερωσύνη είναι μία. Είναι η Ιερωσύνη του Χριστού. Δεν υπάρχει η Ιερωσύνη του απλού παπά του χωριού και από πάνω μία άλλη, δήθεν ανώτερη, Ιερωσύνη του «χαρισματικού γέροντα». Άλλο πράγμα η προσωπική αγιότητα, την οποία γνωρίζει και κρίνει ο Θεός, και άλλο το Μυστήριο της Ιερωσύνης. Δεν αποκτά περισσότερη Ιερωσύνη κάποιος επειδή τον ακολουθούν χιλιάδες άνθρωποι. Δεν έχει περισσότερη Χάρη στο πετραχήλι του επειδή έχει εκατοντάδες ή χιλιάδες πνευματικά παιδιά. Δεν γίνεται περισσότερο ιερέας επειδή τα βίντεό του συγκεντρώνουν χιλιάδες προβολές ούτε επειδή όπου πηγαίνει συγκεντρώνονται πλήθη. Και ο άγνωστος παπάς του τελευταίου χωριού, όταν στέκεται ενώπιον της Αγίας Τραπέζης και τελεί κανονικά τα Μυστήρια της Εκκλησίας, δεν έχει «λιγότερο Χριστό» από τον διάσημο πνευματικό που συγκεντρώνει πλήθη.

Ας προσέξουμε λοιπόν πολύ την προσωπολατρία. Όταν ο πιστός παύει να λέει «πηγαίνω στην Εκκλησία» και αρχίζει να λέει «πηγαίνω στον τάδε», υπάρχει κίνδυνος. Όταν θεωρεί ότι μόνο ένας συγκεκριμένος κληρικός μπορεί να τον βοηθήσει, υπάρχει πρόβλημα. Όταν ο λόγος ενός πνευματικού αποκτά στη συνείδηση των ανθρώπων μεγαλύτερη βαρύτητα από το ίδιο το Ευαγγέλιο, τότε έχουμε χάσει το μέτρο. Και όταν εμείς οι ίδιοι οι κληρικοί αρχίζουμε να απολαμβάνουμε αυτή την εξάρτηση των ανθρώπων από το πρόσωπό μας, τότε οφείλουμε πρώτοι να αναρωτηθούμε πού τελειώνει η πνευματική πατρότητα και πού αρχίζει η προσωπολατρία.

Ο αληθινός πνευματικός πατέρας δεν κρατά τον άνθρωπο δεμένο επάνω του. Τον παίρνει από το χέρι και τον οδηγεί στον Χριστό. Δεν ζητά χειροκρότημα. Δεν δημιουργεί αυλή. Δεν κατασκευάζει μύθο γύρω από το όνομά του. Δεν παρουσιάζει κάθε φυσιολογικό γεγονός ως θαύμα και κάθε προσωπική του σκέψη ως θεία αποκάλυψη. Γνωρίζει ότι είναι διάκονος και όχι ιδιοκτήτης της Χάριτος. Και για να μην παρεξηγηθώ από κανέναν, εγώ που γράφω αυτές τις γραμμές δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο από κανέναν. Το αντίθετο. Εγώ είμαι ο χειρότερος όλων. Γνωρίζω τις αδυναμίες μου, γνωρίζω τα λάθη μου, γνωρίζω τις πτώσεις μου και γνωρίζω πολύ καλά πόσες φορές δεν στάθηκα στο ύψος της Ιερωσύνης που μου εμπιστεύθηκε ο Θεός. Δεν γράφω ως κριτής κανενός και δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου ούτε αγιότητα ούτε πνευματική ανωτερότητα. Πρώτος εγώ έχω ανάγκη από μετάνοια. Πρώτος εγώ έχω ανάγκη από το έλεος και τη συγχώρηση του Θεού. Και αν υπάρχει ένας άνθρωπος τον οποίο πρέπει καθημερινά να ελέγχω αυστηρά, αυτός είναι πρώτα ο εαυτός μου. Όμως ακριβώς επειδή γνωρίζω πόσο ανάξιος είμαι μπροστά στο μεγαλείο της Ιερωσύνης, πονώ όταν τη βλέπω να κινδυνεύει να μετατραπεί σε θέαμα, σε προσωπική προβολή, σε εύκολη θαυματολογία, σε κατασκευή «χαρισματικών» προσωπικοτήτων και σε καλλιέργεια προσωπολατρίας. Δεν καταδικάζω πρόσωπα. Ο Θεός γνωρίζει τις καρδιές όλων μας και Εκείνος μόνο είναι ο Κριτής. Μιλώ όμως για νοοτροπίες και φαινόμενα που θεωρώ ότι πληγώνουν το εκκλησιαστικό φρόνημα και σκανδαλίζουν ανθρώπους. Και όσα λέω στους αδελφούς μου τα λέω πρώτα στον εαυτό μου.

Ας φοβηθούμε λίγο τον Θεό εμείς οι κληρικοί. Ας ξαναθυμηθούμε την ημέρα της χειροτονίας μας. Ας θυμηθούμε το δέος με το οποίο πλησιάσαμε για πρώτη φορά την Αγία Τράπεζα. Ας θυμηθούμε ότι το πετραχήλι που περνάμε στον λαιμό μας δεν είναι παράσημο, δεν είναι τίτλος εξουσίας, δεν είναι μέσο αναγνωρισιμότητας. Είναι ζυγός ευθύνης. Κάποτε θα αφήσουμε τα κινητά, τις κάμερες, τα μικρόφωνα, τα ταξίδια, τα πλήθη, τις δημοσιεύσεις και τα χειροκροτήματα και θα σταθούμε μόνοι ενώπιον Εκείνου που μας εμπιστεύθηκε την Ιερωσύνη Του. Εκεί δεν θα υπάρχουν ακόλουθοι και προβολές. Δεν θα υπάρχουν τίτλοι και προσφωνήσεις. Θα υπάρχει μόνο το ερώτημα εάν αγαπήσαμε τον λαό Του, εάν σκύψαμε πάνω στον πόνο του και κυρίως εάν τον οδηγήσαμε στον Χριστό ή εάν, Θεός φυλάξοι, τον κάναμε να εξαρτηθεί από εμάς. Δεν είμαι σωτήρας κανενός. Δεν είμαι θαυματοποιός.

Δεν είμαι κάτοχος κάποιας ιδιαίτερης Χάριτος. Είμαι ένας αμαρτωλός ιερέας που ο Θεός, χωρίς να το αξίζω, με αξίωσε να στέκομαι μπροστά στην Αγία Του Τράπεζα και να υπηρετώ τα Άγια Μυστήριά Του. Και κάθε ημέρα Τον παρακαλώ να με ελεήσει και να μη γίνω ποτέ εμπόδιο ανάμεσα σε έναν άνθρωπο και στον Χριστό.

Γι’ αυτό ας αφήσουμε τους εντυπωσιασμούς, τις δήθεν υπερφυσικές ικανότητες, τις προφητείες, τις μαγικές «συνταγές», τις ατελείωτες διαδικτυακές εμφανίσεις και την κατασκευή πνευματικών ειδώλων. Ας επιστρέψουμε στην απλότητα του Ευαγγελίου, στην Αγία Τράπεζα, στο πετραχήλι, στην προσευχή, στη μετάνοια, στην έμπρακτη αγάπη, στον άνθρωπο που πονά και μας χρειάζεται. Η Εκκλησία δεν χρειάζεται σταρ. Δεν χρειάζεται μάγους. Δεν χρειάζεται αυτόκλητους σωτήρες. Έχει ήδη Σωτήρα. Τον Ιησού Χριστό. Και εμείς οι ιερείς έχουμε μία μόνο μεγάλη τιμή και συγχρόνως μία φοβερή ευθύνη: να είμαστε διάκονοί Του και ποτέ αντικαταστάτες Του.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Σὰν μέλος καὶ ἱερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία, μέσα στὴν ὁποία βαπτίσθηκα καὶ ἀνατράφηκα, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Καὶ τὸ πιστεύω γιὰ πολλοὺς λόγους: ἕνεκα προσωπικῆς πεποιθήσεως καὶ ἕνεκα τῆς ἐσωτάτης βεβαιώσεως τοῦ Πνεύματος, ποὺ πνέει στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἕνεκα τῶν ὅσων εἶναι δυνατὸ νὰ γνωρίζω ἀπὸ τὴ Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὴν καθολικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νὰ θεωρῶ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ἐκκλησίες ὡς ἐλαττωματικές, καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις μπορῶ νὰ προσδιορίσω αὐτὲς τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό, λοιπόν, ἡ ἕνωση τῶν Χριστιανῶν, γιὰ μένα, σημαίνει ἀκριβῶς τὴν παγκόσμια ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν ἔχω καμμία ἀπολύτως ὁμολογιακὴ πεποίθηση, ἡ πεποίθησή μου ἀνήκει ἀποκλειστικὰ στὴν Una Sancta («Μία Ἅγία...» ).
Ξέρω καλὰ ὅτι ἡ ἀξίωσή μου θὰ ἀγνοηθεῖ ἀπὸ πολλοὺς χριστιανούς, Θὰ θεωρηθεῖ ὅτι εἶναι μιὰ ἐγωιστικὴ καὶ μάταιη ἀπαίτηση. Ξέρω, ἐπίσης, καλὰ ὅτι πολλὰ πράγματα, ποὺ τὰ πιστεύω ἀπόλυτα δὲν εἶναι πιστευτὰ ἀπὸ ἄλλους. Ὅμως, δὲν βλέπω κανένα λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει ἐγὼ ν’ ἀμφιβάλλω γι’ αὐτὰ ἤ νὰ μὴν πιστεύω ἐγὼ ὁ ἴδιος. Τὸ μόνο ὅμως ποὺ λογικά μοῦ ἐπιβάλλεται νὰ κάνω εἶναι νὰ διακηρύξω τὴν πίστη μου καὶ νὰ τὴν ἐκφράσω μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε οἱ φτωχές μου λέξεις νὰ μὴν ἀμαυρώσουν τὴν ἀλήθεια. Γιατί εἶμαι σίγουρος, ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ φέρνει βεβαιότητα. Τοῦτο, βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι τὸ κάθε τί μέσα στὶς πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες κατὰ τὸ παρελθὸν ἤ τὸ παρὸν πρέπει νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Πολλὰ πράγματα προφανῶς ὑπόκεινται σὲ ἀλλαγές. Καί, φυσικά, πολλὰ πράγματα ἔχουν ἀνάγκη βελτιώσεως. Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀκόμη ἡ τέλεια Ἐκκλησία.
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πρέπει νὰ ἀναπτυχθεῖ καὶ νὰ οἰκοδομηθεῖ μέσα στὴν ἱστορία. Κι ὅμως ἡ ὅλη καὶ ἡ πλήρης ἀλήθεια ἔχει ἤδη δοθεῖ καὶ ἀνατεθεῖ στὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἀναθεώρηση καὶ νέα διατύπωση εἶναι πάντοτε δυνατή, καὶ ὁρισμένες φορές, μάλιστα, ἐπιβεβλημένη. Ὅλη ἡ ἱστορία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τοῦ παρελθόντος τὸ ἀποδεικνύει. Οἱ ἅγιοι Πατέρες μ’ αὐτὸν τὸ σκοπὸ συγκεντρώνονταν. Βέβαια, στὸ σύνολο, τὸ ταμεῖο τῆς Πίστεως φυλάχθηκε πιστά, καὶ ἡ μαρτυρία τῆς πίστεως κέρδισε σὲ ἀκρίβεια καὶ εὐστοχία διατυπώσεως. Πάνω ἀπ’ ὅλα, ἡ μυστηριακὴ δομὴ τοῦ Σώματος ἔχει διατηρηθεῖ σώα καὶ ἄθικτος. Καὶ στὸ σημεῖο τοῦτο πάλι γνωρίζω ὅτι ἡ προσωπική μου αὐτὴ πεποίθηση εἶναι δυνατὸ νὰ ἀπορριφθεῖ σὰν αὐταπάτη. Ἀλλὰ γιὰ μένα ἀποτελεῖ ἀκράδαντη πεποίθηση. Ἂν αὐτὸ ἤθελε θεωρηθεῖ πεισμονή, εἶναι ἡ πεισμονὴ τῆς ἀλήθειας καὶ τῶν τεκμηρίων.
Μπορῶ μόνο νὰ δῶ αὐτό, ποὺ πράγματι βλέπω. Δὲν εἶμαι σὲ θέση νὰ κάνω τίποτ’ ἄλλο. Ἀλλὰ μὲ κανένα τρόπο δὲν εἶμαι διατεθειμένος νὰ θέσω κανέναν «ἐκτὸς Ἐκκλησίας». Ἡ «κρίσις» ἔχει δοθεῖ στὸν Υἱό. Κανεὶς δὲν διορίσθηκε γιὰ νὰ προλαμβάνει τὴν κρίση Του. Ἡ Ἐκκλησία, βέβαια, ἔχει τὴ δική της ἐξουσία μέσα στὴν ἱστορία. Εἶναι, πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα, ἡ ἐξουσία νὰ κηρύττει καὶ νὰ διαφυλάττει τὸ λόγο τῆς ἀληθείας. Ὑπάρχει κάποιος κανόνας πίστεως καὶ τάξεως, ποὺ πρέπει νὰ θεωρεῖται σὰν κανόνας. Ὁτιδήποτε βρίσκεται πέραν τούτου εἶναι «ἀνωμαλία». Ἀλλὰ ἡ «ἀνωμαλία» πρέπει νὰ θεραπεύεται καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ καταδικάζεται. Αὐτὴ εἶναι ἡ δικαίωση γιὰ τὴ συμμετοχὴ ἑνὸς Ὀρθοδόξου στὸν οἰκουμενικὸ διάλογο μὲ τὴν ἐλπίδα, ὅτι μὲ τὴ μαρτυρία του ἡ Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ εἶναι δυνατὸ νὰ κερδίσει ἀνθρώπινες ὑπάρξεις.
π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ (†)
11- 8 - 1979

Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς τὸν ῥώτησε:
–Ἐσύ, γερο-Παΐσιε, πόσες ὧρες κάνεις προσευχή;
–Πόσο κρασὶ πίνει ὁ μέθυσος, ὅταν πηγαίνει στὴν ταβέρνα;,ῥώτησε ὁ Άγιος Παΐσιος.
-Μέχρι νὰ μεθύσει.
-Ἔ, κάπως ἔτσι.
Ὡς μελέτη εἶχε τὸ βιβλίο τῆς Παρακλητικῆς, τὸ ὁποῖο διάβαζε καὶ ξαναδιάβαζε. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!» Πολλὲς φορὲς ἔσφιγγε τὸ βιβλίο στὴν ἀγκαλιά του λέγοντας: «Ἁγία μου Παρακλητική!» Διαβάζοντας τὰ τροπάρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν Σταύρωση καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ στοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, ζοῦσε τὴν σταυροαναστάσιμη χαρὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Φλεγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ θεῖο πῦρ ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τοὺς Μάρτυρες στὸ μαρτύριο, ἔνιωθε καὶ αὐτὸς τὴν θεία ἀγαλλίαση ποὺ μετατρέπει τὸ μαρτύριο σὲ πανηγύρι. Μερικὰ τροπάρια ποὺ τὸν συγκινοῦσαν ἰδιαίτερα καὶ τὸν «ξεσήκωναν» τὰ μάθαινε ἀπ’ ἔξω καὶ τὰ «ἔψαλλε ἀγγελικά, ἐρωτευμένος θεϊκά». Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ τροπάριο: «Ζέσει τῆς Χριστοῦ πυρούμενοι ἀγάπης, ἄφλεκτοι πυρὸς διέμειναν ἐν μέσῳ, οἱ Ἀθληταὶ πυρπολήσαντες τὰς ἀκάνθας τῆς δυσσεβείας θείᾳ χάριτι»1. Ὅταν τὸ ἔψαλλε, τόνιζε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς καρδιᾶς του τὸ «πῦρ» στὶς λέξεις «πυρούμενοι» καὶ «πυρπολήσαντες».
Ἔλεγε: «Ὅταν φουντώσει ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὸ κάψιμο τῆς φωτιὰς τοῦ μαρτυρίου «καίγεται» ἀπὸ τὸ κάψιμο τῆς ἀγάπης… Ἡ φωτιὰ ἀνακουφίζει καλύτερα ἀπὸ λουτρό. Πόνος δὲν ὑπάρχει. Διότι πλημμυρίζει ἡ χαρά». Καὶ σὲ ἐπιστολή του τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1965 ἔγραψε: «Καὶ ὅταν ὑπομένει κανεὶς διὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀκόμη καὶ μαρτύριο, τοῦ πλημμυρίζει ἡ καρδιὰ ἀπὸ θεία ἡδονή, καὶ ὅταν συναισθάνεται τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, ὁμοίως. Ὁ Καλός μας Ἰησοῦς ἐπῆρε μαζὶ μὲ ὅλην τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὡς φαίνεται, καὶ τὶς πίκρες, καὶ μᾶς ἄφησες τὴν χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, τὴν ὁποίαν αἰσθάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει ἐκδυθῆ τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον καὶ ζῆ πλέον ὁ Χριστὸς μέσα του καὶ αἰσθάνεται μέρος τῆς χαρᾶς τοῦ Παραδείσου ἐπὶ τῆς γῆς, καθὼς λέγει ὁ Κύριος: «Ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν».
Ὁ Πατὴρ Παΐσιος μεθοῦσε ἀπὸ τὰ θεῖα νοήματα τῶν τροπαρίων, καιγόταν ἀπὸ τὸν θεῖο ἔρωτα ἀκόμη καὶ τὴν ὥρα ποὺ ἔκανε τὸ ἐργόχειρό του, τὸ ὁποῖο ἦταν ξυλόγλυπτοι Σταυροί. Ἀποκάλυψε σὲ κάποιον: «Ὅσο σκαλίζω καὶ σχηματίζω τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ἐπάνω στὸ ξύλο, τόσο ἀνάβει μέσα μου ἡ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό».
1 παρακλητική, Δευτέρα πλ. Δ’, μακαρισμοί
από το βιβλίο: Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης 2015, σ.σ.259

Λέγε συνεχώς μέσα στην καρδιά σου: «Ο Χριστός είναι Αγάπη».
Έτσι, θα αγαπάς όλους τους ανθρώπους, θυσιάζοντας χάριν αυτής της Αγάπης, ό,τι έχεις ακριβό, ακόμη και την ίδια σου τη ζωή.
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 152)

Όταν προσεύχεσαι, να προσεύχεσαι πιο πολύ για τους άλλους παρά για τον εαυτό σου.
Κατά τη διάρκεια της προσευχής σου, μην ξεχνάς ότι όλοι οι άνθρωποι αποτελούν ένα σώμα μαζί σου και ότι «ἐσμέν ἀλλήλων μέλη» (Εφεσ. δ’ 25). Να προσεύχεσαι για όλους όπως θα προσευχόσουν για σένα τον ίδιο, με την ίδια ζέσι, με το ίδιο ενδιαφέρον. Να θεωρής τις αδυναμίες τους και τις ασθένειές τους σαν δικές σου. Την πνευματική τους άγνοια, τα αμαρτήματά τους και τα πάθη τους σαν δικά σου. Τους πειρασμούς, τα δεινά και τα βάσανά τους σαν δικά σου. Τέτοια προσευχή είναι πολύ ευπρόσδεκτος από τον Κύριο, «παρ᾿ ῷ οὐκ ἔστι προσωποληψία» (Ρωμ. β’ 11), «οὐκ ἔνι παραλλαγὴ» (Ιακ. α’ 17). Γιατί η αγάπη του αγκαλιάζει όλα τα πλάσματά του.
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 152)

Πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε ότι υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη.
Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ. Πώς να μη σε ζητώ; Εσύ με ζήτησες πρώτος και μου έδωσες να γευθώ τη γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος, και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους.
Τον πρώτο χρόνο της ζωής μου στο Μοναστήρι, γνώρισε η ψυχή μου τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Πολύ μας αγαπά ο Κύριος αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα που μου έδωσε ο Κύριος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο, και γράφω την αλήθεια για χάρη του λαού.
Αδελφοί μου, πέφτω στα γόνατα και σας παρακαλώ. Πιστεύετε στον Θεό, πιστεύετε ότι υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν τον Θεό.
Η χάρη του Θεού δίνει δύναμη για να αγαπάς τον Αγαπημένο. Τότε η ψυχή μου έλκεται αδιάκοπα προς την προσευχή και δεν μπορεί να λησμονήσει τον Κύριο ούτε για ένα δευτερόλεπτο.
Τι να σου ανταποδώσω Κύριε ή ποιον ύμνο να Σου προσφέρω; Εσύ δίνεις τη χάρη Σου, για να φλέγεται αδιάλειπτα η ψυχή από αγάπη και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε ημέρα από τη θεϊκή αγάπη.
Νοσταλγεί η ψυχή μου τον Θεό και προσεύχεται ημέρα και νύχτα, γιατί το όνομα του Κυρίου είναι γλυκό και πολυπόθητο για την ψυχή που προσεύχεται και την προσελκύει στην αγάπη του Θεού.
Έζησα πολύ καιρό στη γη και άκουσα και είδα πολλά. Η ψυχή ζει πολύ στη γη και αγαπά τα γήινα κάλλη. Αγαπά τον ουρανό και τον ήλιο, αγαπά τους όμορφους κήπους, τη θάλασσα και τα ποτάμια, τα δάση και τα λιβάδια. Αγαπά ακόμη η ψυχή και τη μουσική και όλα αυτά τα επίγεια την ευφραίνουν.
Όταν, όμως, γνωρίσει τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, τότε δεν θέλει πια να βλέπει τα επίγεια. Είδα επίγειους βασιλείς στη δόξα τους και πολύ το εκτιμούσα. Όταν, όμως, η ψυχή γνωρίσει τον Κύριο, λίγο θα ενδιαφέρεται για όλη τη δόξα των βασιλέων. Τότε η ψυχή διψά τον Κύριο και ποθεί αχόρταγα νύχτα και ημέρα να δει τον Αόρατο, να ψηλαφήσει τον Αψηλάφητο.
Γνωρίζω, Κύριε, πως αγαπάς το λαό Σου, αλλά οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν την αγάπη Σου και θορυβούνται όλοι οι λαοί της γης και οι σκέψεις τους είναι σαν τα σύννεφα που τα παρασύρει ο άνεμος σε όλα τα μέρη.
Οι άνθρωποι έχουν λησμονήσει Εσένα, τον Δημιουργό τους, και ζητούν την ελευθερία τους, χωρίς να εννοούν ότι Εσύ είσαι Ελεήμων, αγαπάς, όσους μετανοούν, και τους δίνεις τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Όταν η ψυχή γνωρίσει εν Αγίω Πνεύματι τον Κύριο, τότε από τη χαρά της λησμονεί τον ήλιο και όλη την κτίση και παύει να ενδιαφέρεται για την επίγεια γνώση. Ο Κύριος μας έδωσε το Άγιο Πνεύμα και μάθαμε το άσμα του Κυρίου και από τη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού λησμονούμε τα επίγεια. Η αγάπη του Θεού Κυρίου είναι φλογερή και σβήνει τη μνήμη της γης.
Όποιος την έζησε, αυτός την αναζητεί ακούραστα, ημέρα και νύχτα, και έλκεται από αυτήν. Απομακρυνόμαστε από την αγάπη με την υπερηφάνεια και την κενοδοξία, με την αντιπάθεια για τον αδελφό ή το φθόνο, με την κατάκριση του αδελφού. Μας εγκαταλείπει, όταν έχουμε εμπαθείς σκέψεις, όταν προσηλωνόμαστε στα γήινα. Για όλα αυτά απομακρύνεται η χάρη και έρημη η ψυχή πλήττει και ποθεί με πόνο τον Θεό, όπως έπληττε και ο Αδάμ ο πατέρας μας μετά την έξωσή του από τον παράδεισο και φώναζε με δάκρυα προς τον Θεό: «Σε νοσταλγεί η ψυχή μου, Κύριε, και με δάκρυα Σε ζητώ. Το ιλαρό και πράο βλέμμα Σου αιχμαλώτισε την ψυχή μου και το πνεύμα μου ευφραινόταν μέσα στον παράδεισο, όπου έβλεπα το πρόσωπό Σου».
Οι άνθρωποι αγνοούν τη δύναμη της θεϊκής ταπεινώσεως του Χριστού και γι’ αυτό ελκύονται από τα γήινα. Αλλά δεν μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος τη δύναμη αυτών των λόγων χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Και όποιος τη γνώρισε αυτός δεν θα εγκαταλείψει την επιστήμη αυτή, έστω και αν του χάριζαν όλα τα βασίλεια του κόσμου.
Η ψυχή μοιάζει με τη νύμφη και ο Κύριος με Νυμφίο. Και αγαπούν ο ένας τον άλλο και ποθούν ο ένας τον άλλο. Ο Κύριος με την αγάπη Του ποθεί την ψυχή και λυπάται, αν δεν αναπαύεται σε αυτή το Άγιο Πνεύμα. Και η ψυχή που γνώρισε τον Κύριο ποθεί Αυτόν, γιατί σε Αυτόν κρύβεται η ζωή και η χαρά της.
Πολλοί πρίγκιπες και άρχοντες, όταν γνώρισαν την αγάπη του Θεού εγκατέλειψαν τους θρόνους τους. Και αυτό είναι ευνόητο, γιατί η αγάπη του Θεού είναι φλογερή.
Γλυκαίνει την ψυχή με τη χάρη του Αγ. Πνεύματος ως το σημείο που να δακρύζει, και τίποτε επίγειο δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί της.
Όποιος γνώρισε τον Θεό με το Άγιο Πνεύμα, εκείνος λησμονεί τη γη, σαν να μην υπάρχει, αλλά μετά την προσευχή ανοίγει τα μάτια του και πάλι την ξαναβλέπει.
Κύριε ελεήμον, φώτισέ μας με τη χάρη Σου και αυτή θα θερμάνει τις καρδιές μας, για να Σε αγαπούμε.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Το Άγιο Πνεύμα, σαν τον αέρα, φθάνει παντού και διεισδύει παντού.
Γι’ αυτό λέμε στην προσευχή μας προς Αυτό: «Ο πανταχοῦ παρών καὶ τὰ πάντα πληρῶν». Όσοι προσεύχονται θερμά, ελκύουν το Άγιο Πνεύμα πάνω τους και προσεύχονται μέσα στο Άγιο Πνεύμα.
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 126-127)

Να μη συγχέης τον άνθρωπο –εικόνα του Θεού- με τις αμαρτίες στις οποίες έπεσε.
Η αμαρτία είναι ένα επεισόδιο. Η πραγματική φύσις του ανθρώπου –η εικόνα του Θεού- πάντοτε παραμένει.
(Η εν Χριστώ ζωή μου – Αγ. Ιωάννου της Κροστάνδης, εκδόσεις Παπαδημητρίου, σελ. 126-127)