"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ὅπου βρίσκεται ὁ Θεός, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει κακό.
Ὅλα ὅσα προέρχονται ἀπὸ τὸ Θεό, ἔχουν μέσα τους τὴν εἰρήνη καὶ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν αὐτοκατάκριση καὶ τὴν ταπείνωση.
Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ, Ιερά Μονή Παρακλήτου - Φωνή των Πατέρων

Προσευχή - Διδαχές Αγίου Νεκταρίου
Τὸ κύριο ἔργο τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ προσευχή. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ ὑμνεῖ τὸ Θεό. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο ποὺ τοῦ ἁρμόζει. Αὐτὸ μόνο ἐξηγεῖ τὴν πνευματική του ὑπόσταση. Αὐτὸ μόνο δικαιώνει τὴν ἐξέχουσα θέση του μέσα στὴ δημιουργία. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε γιὰ νὰ λατρεύει τὸ Θεὸ καὶ νὰ μετέχει στὴ θεία Του ἀγαθότητα καὶ μακαριότητα.
Ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι, λαχταράει γιὰ τὸ Θεὸ καὶ τρέχει μὲ πόθο νὰ ἀνυψωθεῖ πρὸς Αὐτόν. Μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ὑμνῳδία εὐφραίνεται. Τὸ πνεῦμα του ἀγάλλεται καὶ ἡ καρδιὰ του σκιρτάει. Ὅσο περισσότερο προσεύχεται, τόσο ἡ ψυχή του ἀπογυμνώνεται ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἐπιθυμίες καὶ γεμίζει ἀπὸ τὰ οὐράνια ἀγαθά. Καὶ ὅσο ἀποχωρίζεται τὰ γήϊνα καὶ τὶς ἡδονὲς τοῦ βίου, τόσο περισσότερο ἀπολαμβάνει τὴν οὐράνια εὐφροσύνη. Ἡ δοκιμὴ καὶ ἡ πείρα μᾶς ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀλήθεια αὐτή.
Ὁ Θεὸς εὐαρεστεῖται στὶς προσευχὲς ἐκεῖνες ποὺ προσφέρονται μὲ τὸν πρέποντα τρόπο, δηλαδὴ μὲ συναίσθηση τῆς ἀτέλειας καὶ τῆς ἀναξιότητός μας. Γιὰ νὰ ὑπάρξει ὅμως τέτοια συναίσθηση, ἀπαιτεῖται τέλεια αὐταπάρνηση τοῦ κακοῦ μας ἑαυτοῦ καὶ ὑποταγὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀπαιτεῖται ταπείνωση καὶ ἀδιάλειπτη πνευματικὴ ἐργασία.
Ἀναθέστε ὅλες τὶς φροντίδες σας στὸ Θεό. Ἐκεῖνος προνοεῖ γιὰ σᾶς. Μὴ γίνεστε ὀλιγόψυχοι καὶ μὴν ταράζεστε. Αὐτὸς ποὺ ἐξετάζει τὰ ἀπόκρυφα βάθη τῆς ψυχῆς τῶν ἀνθρώπων, γνωρίζει καὶ τὶς δικές σας ἐπιθυμίες καὶ ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὶς ἐκπληρώσει ὅπως Αὐτὸς γνωρίζει. Ἐσεῖς νὰ ζητᾶτε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ νὰ μὴ χάνετε τὸ θάρρος σας. Μὴ νομίζετε ὅτι, ἐπειδὴ ὁ πόθος σας εἶναι ἅγιος, ἔχετε δικαίωμα νὰ παραπονιέστε, ὅταν οἱ προσευχές σας δὲν εἰσακούονται. Ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει τοὺς πόθους σας μὲ τρόπο ποὺ ἐσεῖς δὲν γνωρίζετε. Νὰ εἰρηνεύετε λοιπὸν καὶ νὰ ἐπικαλεῖστε τὸ Θεό.
Οἱ προσευχὲς καὶ οἱ δεήσεις ἀπὸ μόνες τους δὲν μᾶς ὁδηγοῦν στὴν τελειότητα. Στὴν τελείωση ὁδηγεῖ ὁ Κύριος, ποὺ ἔρχεται καὶ κατοικεῖ μέσα μας, ὅταν ἐμεῖς ἐκτελοῦμε τὶς ἐντολές Του. Καὶ μία ἀπὸ τὶς πρῶτες ἐντολὲς εἶναι νὰ γίνεται στὴ ζωή μας τὸ θέλημα ὄχι τὸ δικό μας, ἀλλὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ νὰ γίνεται μὲ τὴν ἀκρίβεια ποὺ γίνεται στὸν οὐρανὸ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους. Γιὰ νὰ μποροῦμε κι ἐμεῖς νὰ λέμε: «Κύριε, ὄχι ὅπως ἐγὼ θέλω, ἄλλ’ ὅπως Ἐσύ, «γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς»». Χωρὶς λοιπὸν τὸ Χριστὸ μέσα μας, οἱ προσευχὲς καὶ οἱ δεήσεις ὁδηγοῦν στὴν πλάνη.
Ἀπὸ τὴ σειρὰ τῶν φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς.

… Σου λέγω και τούτο Τέκνον μου, ότι θα έρθει καιρός, οπόταν οι χριστιανοί θα προσθέτουν και θα αφαιρούν και θα μεταβάλουν τας βίβλους των Αγίων Ευαγγελίων και των Αγίων Αποστόλων και των Θεσπέσιων Προφητών και των Ιερών Πατέρων και θα μαλακώνουν τας Αγίας Γραφάς και θα γράφουν τροπάρια και άσματα και λόγους τεχνολογικούς.
Και ο νους των θα ξεχυθεί εις αυτούς, θα απομακρυνθούν δε από τα Θεϊκά πρότυπα.
Και δια τούτον τον λόγον οι Άγιοι Πατέρες είχαν προαναγγείλει ότι οι μονασταί της ερήμου πρέπει να γράφουν τους βίους των Πατέρων όχι επάνω εις μεμβράνας, αλλά επάνω εις χάρτινους διφθέρας, διότι η ερχόμενη γενεά θα τους μεταβάλλει σύμφωνα με την δική των αρέσκεια. Όθεν και το κακό που μέλλει να προέλθει θα είναι φρικτόν.
Κατόπιν λέγει ο μαθητής:
-Ώστε λοιπόν, Γέροντα, πρόκειται να αλλάξουν οι παραδόσεις και τα έθιμα των Χριστιανών; Μήπως δεν θα υπάρχουν πλέον ιερείς εις την Εκκλησίαν αφού θα βαδίσει προς αυτό το κατάντημα;
Τότε ο αββάς εσυνέχισεν:
-Εις τους καιρούς εκείνους πλέον, θα κρυώσει η αγάπη του Θεού από τις περισσότερες ψυχές και θα πέσει θλίψις μεγάλη εις τον κόσμον.
Το ένα έθνος θα ρίχνεται εναντίον του άλλου. Οι λαοί θα μετακινούνται από τους τόπους των.
Οι άρχοντες θα ανακατωθούν, οι ιερωμένοι θα το ρίξουν εις την αναρχίαν, οι δε μοναχοί θα ξεκλίνουν εις την αμέλειαν.
Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες θα θεωρούν ανάξιον πράγμα να φροντίζουν για την σωτηρίαν τόσον της ιδικής των ψυχής, όσον και του ποιμνίου των και θα περιφρονούν παντελώς ένα τοιούτον ζήτημα.
Όλοι θα δείχνουν προθυμίαν και δραστηριότητα προ πάντων δια τα τραπέζια και διά τας ορέξεις των. Θα είναι οκνηροί εις τας προσευχάς και πρόχειροι εις τας κατακρίσεις.
Τους βίους και τας διδαχάς και τα παραδείγματα των αγίων Πατέρων δεν θα ενδιαφέρονται μήτε να τα μιμηθούν, μήτε καν να τα ακούσουν, αλλά μάλλον θα κατηγορούν και θα λέγουν ότι, εάν εζούσαμε και μεις εις εκείνα τα χρόνια, έτσι θα συμπεριφερόμεθα.
Οι δε αρχιερείς θα υποχωρούν μπροστά στους ισχυρούς της γης. Και θα λύνουν τις διάφορες υποθέσεις, βγάζοντες από πολλές μεριές δώρα και απολαβές λογιών λογιών για λογαριασμό των.
Τον πτωχόν δεν θα τον υπερασπίζουν, θα θλίβουν τας χήρας γυναίκας και θα καταπονούν τα ορφανά. Αλλά και εις τον λαόν θα εισχωρήσει ασωτία.
Οι περισσότεροι δεν θα πιστεύουν εις τον Θεόν, θα μισούνται αναμεταξύ των και θα αλληλοτρώγονται ωσάν τα θηρία, θα κλέπτουν ο ένας τον άλλον και θα μεθύουν και θα περπατούν ωσάν τυφλοί.
Τέλος ξαναρωτά ο μαθητής:
-Τι λοιπόν πρέπει να κάνει κάποιος σε κείνη την περίστασιν;
Και ο Γέρων Παμβώ απεκρίθη:
-Τέκνον μου, εις εκείνους πλέον τους καιρούς, όποιος αν ημπορέσει να σώσει την ψυχή του και να παρακινά και τους άλλους δια να σωθούν, αυτός θα ονομασθεί μέγας εις την βασιλείαν των Ουρανών.

Αδελφός παρεκάλεσε τον Αββά Σισώη γιά ένα λόγο.
Και απήντησε ο Αββάς:
«Τί έχω να σου πω;
Ότι την Καινή Διαθήκη αναγιγνώσκω
και εις την Παλαιά γυρίζω!»!!!
Μηνύματα εκ του ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΥ

«Η προσευχή:
Φυλάσσει την σωφροσύνη, χαλιναγωγεί τον θυμό, καταστέλλει την υπερηφάνεια, καθαρίζει από τη μνησικακία, διώχνει το φθόνο, καταργεί την αδικία, επανορθώνει την ασέβεια!
Η προσευχή:
Ενδυναμώνει το σώμα, φέρνει χαρά εις το σπίτι, χορηγεί ευνομία εις την πόλι, παρέχει ισχύ εις την εξουσία, δίνει νίκη κατά την διάρκεια του πολέμου, εξασφαλίζει την ειρήνη, ξαναενώνει τους χωρισμένους, διατηρεί εις την αρμονία τους, τούς ενωμένους!
Η προσευχή είναι:
Το επισφράγισμα της παρθενίας, η πιστότητα του γάμου, όπλο εις τους οδοιπόρους, φύλακας όσων κοιμούνται, θάρρος των ξυπνητών! Εις τους γεωργούς φέρνει την ευφορία, εις τους ναυτιλομένους χαρίζει την σωτηρία!
Η προσευχή γίνεται:
Συνήγορος των δικαζομένων, ελευθερία των φυλακισμένων, παρηγορία των λυπημένων, χαρά διά τους αισιοδόξους, παρηγορία εις τους πενθούντας, δόξα δι’ αυτούς που έρχονται σε γάμο, εορτή εις στα γενέθλια, σάβανο σ’ αυτούς που πεθαίνουν!
Η προσευχή είναι:
Συνομιλία με τον Θεόν, θεωρία των αοράτων, πληροφόρησις γιά όσα επιθυμούμε, ομοτιμία με τους Αγγέλους, προκοπή εις τα καλά έργα, αποτροπή από τα κακά, διόρθωσι γιά εκείνους που αμαρτάνουν, απόλαυσι των παρόντων αγαθών, υπόστασι των αγαθών του μέλλοντος!
Η προσευχή μετέβαλε:
Διά τον Ιωνά, σε σπίτι το κήτος! Επανέφερε εις την ζωή τον Εζεκία από αυτές τις πύλες του θανάτου! Προς χάριν των τριών νέων μετέστρεψε τη φλόγα της καμίνου σε δροσερή αύρα! Και διά τους Ισραηλίτες εκέρδισε νίκη κατά των Αμαληκιτών, ενώ τις εκατόν ογδόντα πέντε χιλιάδες του Ασσυριακού στρατού με αόρατη ρομφαία κατανίκησε σε μία νύκτα!
Και κοντά σ' αυτά, μπορείς να ανακαλύψης αμέτρητα παραδείγματα, από εκείνα που έχουν γίνει και από τα οποία φαίνεται καθαρά ότι, κανένα από όσα θεωρούνται πολύτιμα εις την ζωή δεν είναι ανώτερο από την προσευχή!
Επειδή είναι πολλά και κάθε είδους τα αγαθά που μας έδωσε η Θεία Χάρις, αυτό το ένα έχομε να ανταποδώσωμε δι' όσα ελάβαμε: Δηλαδή, να απευθυνώμεθα εις τον Ευεργέτη με την προσευχή και με την ευχαριστία!»!!!
«Λόγος εις την Προσευχήν»,
Αγίου Γρηγορίου του Νύσσης

Η δύναμη της μετανοίας και η νίκη της πίστεως
Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός και η Αγία Παρθενομάρτυς Ιουστίνη
Η Εκκλησία του Χριστού τιμά στις 2 Οκτωβρίου τη μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Κυπριανού και της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ιουστίνης, δύο μεγάλων μορφών της πίστεως, των οποίων ο βίος αποτελεί μία από τις πιο συγκλονιστικές μαρτυρίες της δύναμης της θείας Χάριτος. Η ζωή τους αποκαλύπτει ότι η αλήθεια του Χριστού συντρίβει κάθε δύναμη του σκότους και ότι η ειλικρινής μετάνοια μπορεί να μεταμορφώσει ακόμη και τον πιο απομακρυσμένο άνθρωπο σε άγιο.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία εορτάζει μαζί τους τον πρώην μάγο που έγινε επίσκοπος και τη νεαρή παρθένο που με την προσευχή της νίκησε όλες τις επιθέσεις του πονηρού. Οι δύο αυτοί Άγιοι γίνονται ένα διαχρονικό μάθημα πίστεως για κάθε εποχή.
Ο Κυπριανός πριν γνωρίσει τον Χριστό
Ο Κυπριανός γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας τον 3ο αιώνα από ειδωλολάτρες γονείς. Από μικρό παιδί αφιερώθηκε στη λατρεία των ειδώλων και μυήθηκε στα αποκρυφιστικά μυστήρια. Οι βιογράφοι του αναφέρουν ότι περιόδευσε στην Ελλάδα, την Αίγυπτο και τη Βαβυλώνα, όπου διδάχθηκε κάθε μορφή μαγείας, αστρολογίας και δαιμονικής τέχνης.
Έφθασε σε τέτοιο σημείο, ώστε να θεωρείται ένας από τους ισχυρότερους μάγους της εποχής του. Άρχοντες και απλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά του, πιστεύοντας ότι μπορούσε να θεραπεύει, να καταριέται, να προβλέπει ή να επηρεάζει τις ανθρώπινες υποθέσεις μέσω υπερφυσικών δυνάμεων. Στην πραγματικότητα, όμως, ο ίδιος ήταν δούλος εκείνων των δυνάμεων που νόμιζε ότι εξουσίαζε.
Η Ιουστίνη, μια νέα ολοκληρωτικά αφιερωμένη στον Χριστό
Στην ίδια πόλη ζούσε η Ιουστίνη, κόρη ειδωλολατρών. Ακούγοντας το κήρυγμα ενός διακόνου της Εκκλησίας, πίστεψε στον Χριστό, βαπτίσθηκε και οδήγησε στην πίστη και τους γονείς της.
Η ζωή της χαρακτηριζόταν από καθαρότητα, προσευχή, νηστεία και διαρκή κοινωνία με τον Θεό. Είχε αφιερώσει την παρθενία της στον Χριστό και επιθυμούσε να ζήσει αποκλειστικά για Εκείνον.
Η σύγκρουση της μαγείας με τη Χάρη
Ένας ειδωλολάτρης νέος, ο Αγλαΐδας, την ερωτεύθηκε παράφορα. Εκείνη όμως αρνήθηκε την πρότασή του, διότι είχε αφιερώσει τη ζωή της στον Νυμφίο Χριστό.
Τότε ο Αγλαΐδας απευθύνθηκε στον Κυπριανό ζητώντας του να χρησιμοποιήσει τις μαγικές του δυνάμεις ώστε να υποτάξει την Ιουστίνη στη θέλησή του.
Ο Κυπριανός χρησιμοποίησε κάθε δαιμονική τέχνη που γνώριζε. Όμως συνέβη κάτι που δεν περίμενε. Κάθε φορά που οι δαίμονες πλησίαζαν την Ιουστίνη, εκείνη έκανε το σημείο του Τιμίου Σταυρού, προσευχόταν θερμά και νήστευε. Αμέσως κάθε δαιμονική ενέργεια διαλυόταν.
Ο ίδιος ο διάβολος αναγκαζόταν να ομολογήσει ότι δεν μπορούσε να υπερισχύσει απέναντι στη δύναμη του Εσταυρωμένου Χριστού.
Εκείνη τη στιγμή ο Κυπριανός συνειδητοποίησε ότι όλη η δύναμη που θεωρούσε δική του ήταν ανίσχυρη μπροστά στο όνομα του Ιησού Χριστού.
Η μεγάλη μεταστροφή
Η ήττα αυτή έγινε η αρχή της σωτηρίας του. Ο Κυπριανός κατανόησε ότι υπηρετούσε την πλάνη. Δημόσια έκαιγε τα βιβλία της μαγείας, απαρνήθηκε τον διάβολο και προσήλθε στην Εκκλησία ζητώντας το Άγιο Βάπτισμα.
Η μετάνοιά του υπήρξε τόσο βαθιά ώστε μέσα σε λίγα χρόνια έγινε παράδειγμα ταπεινώσεως και αγιότητας.
Χειροτονήθηκε διάκονος, στη συνέχεια πρεσβύτερος και τελικά επίσκοπος. Εκείνος που άλλοτε παρέδιδε ανθρώπους στη δουλεία του φόβου, τώρα οδηγούσε χιλιάδες ψυχές στην ελευθερία του Ευαγγελίου.
Αυτό αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αποδείξεις ότι η Εκκλησία δεν εγκλωβίζει τον άνθρωπο στο παρελθόν του, αλλά τον αναγεννά εν Χριστώ.
Το ένδοξο μαρτύριο
Κατά τους διωγμούς του αυτοκράτορος Διοκλητιανού (295-305 μ. Χ.) συνελήφθησαν τόσο ο Κυπριανός όσο και η Ιουστίνη.
Παρά τα φρικτά βασανιστήρια, δεν αρνήθηκαν τον Χριστό. Με ειρήνη, υπομονή και ακλόνητη πίστη οδηγήθηκαν στη Νικομήδεια, όπου αποκεφαλίστηκαν και έλαβαν το αμάραντο στεφάνι του μαρτυρίου.
Η Εκκλησία τους τιμά ως ισαξίους νικητές, διότι ο ένας νίκησε το σκοτάδι της πλάνης και η άλλη παρέμεινε ακλόνητη στην καθαρότητα της πίστεως και τιμά ομού την ιερή μνήμη τους στις 2 Οκτωβρίου.
Μια επιβεβλημένη επισήμανση
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός εορτάζει την ίδια ημερομηνία με τον έτερο Άγιο Κυπριανό Επίσκοπο Καρθαγένης και για τούτο πολύ από άγνοια τους ταυτίζουν, προφανώς λόγω της κοινής ονομασίας και του χρόνου που έζησαν. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι πρόκειται αποδεδειγμένα για δύο διαφορετικά εκκλησιαστικά πρόσωπα.
Τα μηνύματα των Αγίων προς τον σύγχρονο άνθρωπο
Ο βίος τους δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός. Είναι ένα διαχρονικό μήνυμα.
1. Καμία αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη από το έλεος του Θεού
Ο Κυπριανός δεν υπήρξε απλώς ένας αμαρτωλός άνθρωπος. Υπήρξε συνειδητός υπηρέτης του σκότους. Κι όμως, η μετάνοιά του έγινε η απαρχή της αγιότητάς του. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διδάσκει ότι «δεν είναι φοβερή η αμαρτία, αλλά η αμετανοησία». Η Εκκλησία δεν τιμά τον Κυπριανό για το παρελθόν του, αλλά για τη μετάνοιά του.
2. Η προσευχή είναι πραγματική δύναμη
Η Ιουστίνη δεν είχε ούτε πλούτη ούτε εξουσία. Είχε όμως πίστη. Η δύναμή της ήταν η προσευχή, η νηστεία και ο Σταυρός του Χριστού. Η Εκκλησία μάς υπενθυμίζει ότι αυτά δεν αποτελούν απλούς θρησκευτικούς συμβολισμούς αλλά πραγματικά μέσα κοινωνίας με τον Θεό.
3. Η μεγαλύτερη νίκη είναι η νίκη κατά του εαυτού μας
Ο Κυπριανός νίκησε πρώτα την υπερηφάνειά του. Η Ιουστίνη νίκησε τους φόβους και τους πειρασμούς. Και οι δύο έγιναν νικητές επειδή άφησαν τον Χριστό να ενεργήσει μέσα τους.
4. Προσοχή στις σύγχρονες μορφές πλάνης
Η εποχή μας παρουσιάζει πολλές μορφές πνευματικής σύγχυσης. Η αστρολογία, η μαγεία, οι αποκρυφιστικές πρακτικές, οι μαντείες, οι επικλήσεις «ενεργειών», οι πνευματιστικές μέθοδοι και κάθε προσπάθεια αναζήτησης υπερφυσικής δύναμης έξω από τον Θεό δεν αποτελούν δρόμους φωτισμού, αλλά απομάκρυνσης από την αλήθεια του Ευαγγελίου. Ο βίος του Αγίου Κυπριανού αποτελεί την πιο ισχυρή μαρτυρία ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπηρετεί συγχρόνως τον Χριστό και τις δυνάμεις της πλάνης.
Η πραγματική ελευθερία βρίσκεται μόνο μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, στα Ιερά Μυστήρια, στην προσευχή, στη μετάνοια και στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Οι ευχές του Αγίου Κυπριανού
Υπάρχουν στην Εκκλησία μας κάποια κείμενα – ευχές κατά των δαιμόνων και της μαγείας, τα οποία αποδίδονται στον πρώην μάγο Άγιο Κυπριανό. Θεωρούνται από τις πιο ισχυρές προσευχές της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά των δαιμόνων, της μαγείας, της βασκανίας και κάθε πονηρής ενέργειας. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική τάξη, ισχύουν συγκεκριμένοι κανόνες για την ανάγνωσή τους:
• Ανάγνωση από Ιερέα: Η επίσημη και μεγάλη Ευχή του Αγίου Κυπριανού (όπως και οι αφορισμοί ή οι εξορκισμοί του Μεγάλου Βασιλείου) διαβάζεται κανονικά αποκλειστικά από ιερέα, καθώς εκείνος φέρει την ειδική ιερατική χάρη να αντιμετωπίζει τη δαιμονική ενέργεια.
• Παράκληση στο Σπίτι: Οι πιστοί μπορούν να διαβάζουν ή να ακούνε την Παράκληση των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στο σπίτι τους για προστασία, ειρήνη και απομάκρυνση της αρνητικής ενέργειας ή της γκρίνιας.
Επίλογος
Ο Άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός και η Αγία Παρθενομάρτυς Ιουστίνη γίνονται δύο φωτεινοί οδοδείκτες για κάθε πιστό. Ο πρώτος μάς διδάσκει ότι ποτέ δεν είναι αργά για επιστροφή στον Θεό· η δεύτερη ότι η καθαρή καρδιά και η ακλόνητη πίστη νικούν κάθε πειρασμό.
Ας παρακαλούμε τους Αγίους να πρεσβεύουν υπέρ ημών, ώστε να μας χαρίζει ο Κύριος διάκριση απέναντι στην πλάνη, θάρρος στους πειρασμούς, σταθερότητα στην πίστη και ειλικρινή μετάνοια, για να αξιωθούμε και εμείς να πορευθούμε «ἐν καινότητι ζωῆς» (Ρωμ.6,4) την ουρανοδρόμο πορεία μας, δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό, στον οποίο ανήκει η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν!
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο άνθρωπος πρέπει να ασκηθεί,
ώστε να αναγνωρίζει αμέσως με την αίσθηση της καρδιάς, τι τον προσεγγίζει, καλό ή κακό, με τον ίδιο τρόπο που διακρίνει με τη γλώσσα του το αλμυρό και το ανάλατο, το γλυκό ή το πικρό.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι;
Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.
Κι άμα είναι λίγο ερωτευμένος με τα ουράνια, κάνει.
Κι άμα είναι ερωτευμένος, και χίλιες δουλείες να ‘χει, φροντίζει και τον ερωτά του.
Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι; Αφού είμαστε γι’ αυτό φτιαγμένοι.Είμαστε για τον Κύριο φτιαγμένοι.Και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε.
Το ‘πε και ο ίδιος.«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν».
Τι να κάνουμε, ρε παιδιά. Η αγάπη είναι «κραταιά ως ο θάνατος», τι θέλετε να κάνουμε, λέει το ''Άσμα Ασμάτων''.
Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη

Ο Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα έλεγε πως
κανένας Άγιος δεν πέρασε από τη ζωή χωρίς θλίψεις και δοκιμασίες.
Κι ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο δύσκολα μυστήρια της πίστης· να πονάς και να μη νομίζεις πως ο Θεός σε ξέχασε.
Γιατί ο Σταυρός δεν είναι η απουσία Του. Είναι η σιωπηλή παρουσία Του μέσα στη δοκιμασία.
Ο Χριστός δεν μας υποσχέθηκε δρόμο χωρίς αγκάθια. Μας έδειξε πρώτος τον δρόμο του Σταυρού.
Κι όταν η ζωή βαραίνει στους ώμους μας, ας μη ρωτάμε μόνο «γιατί;».
Ας ψιθυρίζουμε μέσα από τα δάκρυά μας:
«Κύριε, αφού Εσύ περπάτησες πρώτος αυτόν τον δρόμο, κράτησέ με κι εμένα να μη λυγίσω.»
Γιατί κάποτε θα καταλάβουμε πως πίσω από κάθε σταύρωμα που αντέξαμε με πίστη, κρυβόταν μια Ανάσταση που ακόμη δεν είχαμε δει.

Πηγαίνω στον Ιερό Ναό ώστε να προβληματιστώ, να γυμνάσω τους πνευματικούς μυς, να συναντήσω τον Χριστό και τους αδερφούς μου, είτε είναι εχθροί είτε φίλοι
ή πηγαίνω απλά διότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω την Κυριακή το πρωί και το έχω συνδυάσει με το καφεδάκι που θα πιω μετά με την παρέα μου; Το χειρότερο το έχω ακούσει από γυναίκα μεγάλης ηλικίας, ότι η Εκκλησία είναι το γυναικείο καφενείο και ένας τρόπος να περνάει διαφορετικά το πρωί της Κυριακής. Με τέτοιο φρόνημα όχι μόνο δεν ωφελούμαστε αλλά σκανδαλίζουμε και πληγώνουμε το Σώμα της Εκκλησίας.
Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε τον καμβά, τα χρώματα αλλά και τον βοηθό από πάνω μας (Τον Χριστό) για να σχεδιάζουμε και να ζήσουμε τον Παράδεισό μας.
Ένα Παράδεισο που δεν τελειώνει με τον θάνατο αλλά συνεχίζεται…….
Όλα ξεκινάνε από εδώ αλλά δεν τελειώνουν στην παρούσα ζωή, συνεχίζονται στην αιωνιότητα.
Ο τρόπος που ενεργούμε δείχνει τι πραγματικά θέλουμε. Θα γίνει τελικά αυτό που θέλουμε. Θέλεις σωτηρία; Θα έχεις σωτηρία. Θέλεις απώλεια ; Θα έχεις απώλεια. Αυτό που θέλεις θα γίνει.
Είναι τρομερό! Στη ζωή μας θα γίνει αυτό που θέλουμε ! Σαν να φωνάζει ο καμβάς στον ζωγράφο ότι θα σχηματιστεί ότι εικόνα επιθυμεί να ζωγραφίσει ! Φοβερό! Τα λάθη θα συμβούν αλλά δεν στεναχωριόμαστε διότι διορθώνονται και συγχωρούνται (Μυστήριο Ιεράς Εξομολογήσεως).
Ό Εκκλησιασμός από μόνος του δεν σώζει. Ο Εκκλησιασμός είναι η αρχή της σχέσης, ο διάλογος, το ξεκίνημα που καταλήγει κάπου. Σε εκείνο το τραπέζι που ο Θεός μας δίνει τον εαυτό Του, αλλά δυστυχώς Τον περιφρονούμε.
Δυστυχώς εκκλησιαζόμαστε ως άτομα, και όχι ως πρόσωπα σε κοινωνία. Θα πάω στον Ναό, θα εκκλησιαστώ και θα φύγω χωρίς ένα χαμόγελο, μια καλημέρα…Μπορεί κιόλας να κάνω πως δεν βλέπω κάποιους μέσα στον Ναό διότι δεν θέλω να τους μιλήσω!
Η Θεία Κοινωνία έχει μετατραπεί σε εισιτήριο σωτηρίας μόνο για τους ετοιμοθάνατους. Να φωνάξουμε τον Παπά να κοινωνήσει τον άρρωστο στο παρά πέντε για να κερδίσει ο άνθρωπος την καλύτερη θέση στο Παράδεισο. Γι’ αυτό αν ρωτήσεις έναν άνθρωπο τι του έρχεται στο μυαλό όταν βλέπει έναν Παπά, θα σου πεις δύο λέξεις: «Θάνατος και Κηδεία». Πολλοί όταν βλέπουν Παπά φτύνουν τον κόρφο τους ή το πιο τραγικό πιάνουν τα γεννητικά τους όργανα. Ο Παπάς δίνει Ζωή και Ανάσταση με τη Θεία κοινωνία. Κατεβάζει τον Χριστό , τον ίδιο προσωπικά. Φοράει λευκά ακόμα και στην κηδεία , διότι ο θάνατος απλά δεν υπάρχει.
Η λάθος θέαση των πραγμάτων μας εκτροχιάζει. Ο εγωϊσμός, μας έχει θαμπώσει τα μάτια της καρδιάς. Ο ασυνείδητος εκκλησιασμός καταλήγει να γίνεται όπως η κοινωνία του Ιούδα.
Πάμε στην Εκκλησία, ακούμε τα τροπάρια σαν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα, αγέλαστα και θεωρούμε ότι κάποιος Θεός που είναι εκεί ψηλά είναι υποχρεωμένος να με σώσει διότι έφαγα κάποιες ώρες από τη ζωή μου όρθιος σε ένα στασίδι.
Το τροπάριο δεν το ακούω για να φτιάξω μια εσωτερική συναισθηματική διάθεση αλλά στην ουσία είναι μια πρόσκληση και καλούμαστε να το κάνουμε πράξη. Τα τροπάρια στην Εκκλησία είναι καλέσματα, οδοδείκτες και προσκλήσεις θεραπείας και σωτηρίας και όχι κάτι όμορφο για κάποια ώρα της ημέρας.
Στην Εκκλησία ο Χριστός μας κάνει το τραπέζι για να μας προσφέρει τον εαυτό Του «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιον».
Ρωτάνε πολλοί : «Γιατί ενώ Εκκλησιάζομαι 20 χρόνια παραμένω ίδιος ;». Η απάντηση είναι ίδια όπως και στο ερώτημα «Γιατί πηγαίνω γυμναστήριο 20 χρόνια ή κάνω αθλητισμό αλλά δεν βλέπω αποτέλεσμα»… Αδερφέ μου, κάπου κάνεις κάτι λάθος…
Πολύ απλά διότι δεν μπήκες ποτέ σε σχέση με τον Χριστό για να υπάρξει η καλή αλλοίωση που λένε οι Άγιοι Πατέρες. Δεν μπήκες ποτέ με μετάνοια στον δρόμο της θεραπείας. Το να χτυπάς κάρτα στην Εκκλησία δεν σε αλλάζει , πρέπει να χτυπήσεις την καρδιά σου και το γόνατο στο πάτωμα για να έρθουν αλλαγές.
«Δώσε αίμα για να λάβεις πνεύμα» είναι η θέση των Αγίων Πατέρων. Σχέση σημαίνει κίνηση, όχι στάση. Έρχομαι στην Εκκλησία για να πάω κάπου τη σχέση και όχι για να μείνω εκεί που είμαι.
Όταν πας στην Εκκλησία και κατηγορείς τον παπά για αυτά που λέει στο κήρυγμα τα οποία όμως είναι λόγια των Αγίων Πατέρων και μάλιστα έχεις την απαίτηση να ακούσεις αυτό που βολεύει τον εγωϊσμό σου, τότε έχεις χάσει χρόνο από τη ζωή σου. Το ίδιο συμβαίνει αν πας στην Εκκλησία ,αυτοδικαιωμένος, τοποθετημένος, βολεμένος και αμετανόητος.
Πολλοί νέοι δεν θέλουν να έρθουν στον Ναό εξαιτίας των κουτσομπολιών αλλά και της συμπεριφοράς μερικών επιτρόπων, εκκλησιαζομένων, ψαλτών ακόμα και κληρικών. Έχουν άδικο; Όταν το παιδί έρχεται στην Εκκλησία και αντί να βρει αγκαλιά βρίσκει χέρια να δικάζουν, τι θα κάνει αυτό το παιδί; Πώς θα νιώσει;
Ακούμε πολλές φορές τη φράση «Εγώ πάτερ μου είμαι άνθρωπος της Εκκλησίας» σαν να λέμε είμαι ο τάδε της τάδε σέκτας. Δεν λέει τίποτα απλά κάποιος να εκκλησιαζεται διότι μπορεί να το κάνει για χίλιους λόγους εκτός από το να συναντήσει τον Χριστό και να αγκαλιάσει και να συγχωρέσεις τους διπλανούς του . Το θέμα είναι να είσαι και άνθρωπος του Χριστού!
Πέρνα την πόρτα της Ενορίας σου και πες «Χριστέ μου ήρθα γιατί Σε θέλω , βοήθησε με να δω που φταίω, να δω τα χάλια μου. Άνοιξε μου τα μάτια της καρδιάς μου γιατί είμαι τυφλός. Βοήθησε με να Σε καταλάβω. Γι’ αυτό έρχομαι. Νιώθω ότι δεν μπορώ χωρίς εσένα και ξέρω ότι είσαι ο μόνος που μπορεί να με βοηθήσει. Θέλω να δω το θέλημα Σου στη ζωή μου. Βοήθησε όχι να πετάξω τον Σταυρό της ζωής μου αλλά να τον κουβαλήσω μέχρι τέλους.»
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr