Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μην ντραπείς να ομολογείς τον Σταυρό. Γιατί Άγγελοι καυχώνται για το Σταυρό του Κυρίου, λέγοντας στις Μυροφόρες:
''Ξέρουμε τι ζητάτε, Ιησού τον Εσταυρωμένο'' (Ματθ. 28,5).
Άραγε δεν μπορούσαν να πουν:
''Ξέρουμε, ότι ζητάτε τον δικό μας Δεσπότη'';
Μιλούν όμως με παρρησία για τον Εσταυρωμένο. Γιατί ο Σταυρός είναι δόξα. Δεν είναι ατιμία.
ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

[toula]

Η γιορτή του Σταυρού! Και ποιος δεν θα σκιρτήσει; Το μήνυμα της Ανάστασης! Και ποιος δεν θα χαμογελάσει με χαρά;
Ναι, χαρά για τον Σταυρό: γιατί όταν υψώθηκε στον Γολγοθά, με καρφωμένο πάνω του τον Δημιουργό του κόσμου, έσχισε το γραμμάτιο του χρέους μας, το οποίο είχε υπογράψει ο προπάτορας Αδάμ, όταν παρέβη τις εντολές του Θεού. Έτσι, ο Σταυρός μάς ελευθέρωσε από τα δεσμά της αμαρτίας, κάνοντάς μας να αναπηδούμε σαν μοσχάρια που λύθηκαν από το ζυγό. Διότι όπου περίσσεψε η αμαρτία, εκεί περίσσεψε ακόμη περισσότερο η χάρη του Θεού.
Και για την Ανάσταση, γέλιο χαράς: γιατί αυτή έδιωξε τη φθορά του θανάτου, εξόρισε το σκοτάδι του Άδη και ανέστησε τους νεκρούς από τους τάφους. Σκούπισε το δάκρυ από κάθε πρόσωπο, όπως λέει ο προφήτης, και χάρισε σε κάθε άνθρωπο την αληθινή και ατελείωτη χαρά. Και πράγματι, το δώρο της Ανάστασης δεν χαρίστηκε σε λίγους, ούτε πραγματοποιήθηκε μόνο για κάποιους. Γιατί Εκείνος που με το ανθρώπινο σώμα Του γνώρισε τον θάνατο και την Ανάσταση, ήταν ο ίδιος ο Θεός όλου του κόσμου, ο οποίος δεν δίνει τα δώρα Του σε λίγους ούτε κάνει διακρίσεις. Δείχνοντας έτσι ότι είναι ο αληθινός Θεός όλων, προσφέρει τη σωτηρία σε όλους τους ανθρώπους, δείχνοντας έλεος στην ίδια Του την εικόνα και ανακαινίζοντάς την, αφού κάθε άνθρωπος πλάστηκε «κατ’ εικόνα Θεού».
Η επέτειος του Σταυρού ανατέλλει! Και ποιος να μην σταυρώσει τον εαυτό του; Διότι ο Σταυρός θεωρεί αληθινό προσκυνητή Του μόνο εκείνον που σταυρώνεται ως προς τον κόσμο και αποδεικνύει έμπρακτα ότι είναι γνήσιος φίλος Του.
Η Ανάσταση φανερώνεται! Και ποιος πιστός δεν θα ανακαινιστεί, διώχνοντας τον θάνατο των παθών και ντυνόμενος την αφθαρσία της ψυχής; Γιατί άλλο είναι ο θάνατος του σώματος, που είναι νόμος της φύσης, και άλλο ο θάνατος της ψυχής, που τον γεννά η αμαρτία. Από την παράβαση της θείας εντολής αυτό δόθηκε στον άνθρωπο ως συνέπεια.
Ο Σταυρός υψώνεται! Και ποιος δεν θα υψωθεί μυστικά από τη γη; Γιατί όπου υψώνεται ο Λυτρωτής, εκεί βρίσκεται και ο λυτρωμένος, επιθυμώντας να είναι πάντα με τον Σωτήρα του και να αντλεί από Εκείνον τη δύναμη που δεν φθείρεται.
Σήμερα λάμπει η Ανάσταση και φωτίζει τα πάντα. Αύριο προβάλλει ο Σταυρός και μοιράζει τα δώρα Του στους πιστούς προσκυνητές Του.
Η Ανάσταση καταργεί τη φθορά· ο Σταυρός συντρίβει τα τάγματα των δαιμόνων. Η Ανάσταση διακηρύσσει ότι ο θάνατος νικήθηκε· ο Σταυρός φανερώνει σε όλους ότι έσβησε η κακουργία των δαιμόνων.
Ω του θαύματος! Τι να πω για αυτό το μυστήριο; Παλιότερα προπορευόταν ο Σταυρός και ακολουθούσε η Ανάσταση. Τώρα προπορεύεται η Ανάσταση και ακολουθεί ο Σταυρός. Τι θαυμαστή εναλλαγή! Έτσι εκπληρώνεται ο λόγος του Χριστού: «Οι έσχατοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι έσχατοι».
Και ίσως οι Πατέρες της Εκκλησίας να έκαναν αυτήν την αλλαγή για να διευκολύνουν τον κόσμο, που έρχεται από τα πέρατα της γης να προσκυνήσει: πρώτα να χαρεί την Ανάσταση και ύστερα να δει την Ύψωση του Σταυρού, παίρνοντας μαζί του στον δρόμο την πανίσχυρη συνοδεία Του, που προστατεύει παντού και χαρίζει σωτηρία.
Τι ανώτερο υπάρχει από αυτές τις δύο εορτές; Τι ιερότερο από αυτές τις πανηγύρεις; Η Ανάσταση που μας δίνει τη ζωή και ο Σταυρός που μας χαρίζει τη λύτρωση! Αυτά τα δύο είναι τα τρόπαια της σωτηρίας μας.
Γι’ αυτό, γνωρίζοντας τη μυστική τους δύναμη και τα αγαθά που μας χάρισαν, ας τα εορτάζουμε με ευλάβεια· όχι με αμαρτίες, φιλονικίες και αδικίες, αλλά με καθαρότητα και ειρήνη. Γιατί αλλιώς, δεν τα τιμούμε, αλλά τα προσβάλλουμε.
Ας αλλάξουμε λοιπόν και εμείς τον τρόπο ζωής μας· ας αφήσουμε πίσω τον παλιό άνθρωπο και ας ζήσουμε τη νέα ζωή της Ανάστασης. Ας συσταυρώσουμε τα γήινα πάθη μας, ώστε να μπορούμε να πούμε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «Σταυρώθηκα μαζί με τον Χριστό· δεν ζω πια εγώ, αλλά ζει μέσα μου ο Χριστός».
Ας έχουμε ειρήνη με όλους και ας αποκτήσουμε τον αγιασμό, γιατί χωρίς αυτά κανείς δεν θα δει τον Κύριο. Ο Χριστός είναι και ειρήνη μας και αγιασμός μας· Αυτός μας λύτρωσε από τους δαίμονες και τα πάθη και φύτεψε μέσα μας την αγιότητά Του.
Ας τα αποκτήσουμε λοιπόν όλα αυτά με ζήλο, για να ενωθούμε με τον Χριστό. Και έτσι, κερδίζοντας Αυτόν, να απολαύσουμε την αιώνια ζωή και τη βασιλεία των ουρανών, μαζί με τον Θεό και Σωτήρα μας, στον οποίο ανήκει η δόξα, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων.
Αμήν.
Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Λόγος στον Σταυρό και την Ανάσταση ( εγκαίνια του Ναού).

[toula]

Κυριακή πριν την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού.
«Τόσο πολύ αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Μονογενή Του Υιό, για να μη χαθεί όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν, αλλά να έχει ζωή αιώνια».
Η Εκκλησία μας, με τη σημερινή Κυριακή, μας οδηγεί σταδιακά προς τη μεγάλη δεσποτική εορτή της Ύψωσης του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Δεν πρόκειται για μια απλή προετοιμασία, αλλά για πνευματική αφύπνιση. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα φανερώνει το βάθος της θείας αγάπης και το ουσιαστικό νόημα της σταυρικής θυσίας: την εκούσια παράδοση του Θεού στον άνθρωπο, τη συγκατάβαση του αιωνίου Λόγου σε θάνατο επονείδιστο, ώστε να σωθεί ολόκληρη η ανθρωπότητα δι’ Αυτού.
Οι άγιοι Πατέρες συχνά χρησιμοποιούσαν παραβολές για να καταστήσουν προσιτά τα μεγάλα μυστήρια. Μία από αυτές μοιάζει ιδιαίτερα επίκαιρη. Ένας ληστής καταδικάζεται και ρίχνεται στην πιο σκοτεινή φυλακή, παραδομένος στη σκληρότητα δουλεμπόρων. Το μέλλον του φαίνεται σφραγισμένο από απελπισία. Περιμένει να πουληθεί σε αφέντη τυραννικό, που θα τον εκμεταλλευθεί ως το τέλος και ύστερα θα τον θανατώσει. Τότε, ανέλπιστα, ο ίδιος ο βασιλιάς εγκαταλείπει το παλάτι και τον θρόνο του, κατεβαίνει ανάμεσα στους καταδίκους, πληρώνει λύτρο ανυπολόγιστο –πολύ ανώτερο της αντικειμενικής αξίας του δούλου– και του χαρίζει την ελευθερία. Δεν υπάρχει προφανές συμφέρον ούτε αντάλλαγμα, παρά μόνο απέραντη μεγαλοψυχία. Είναι μια πράξη υπέρλογη, θεϊκή, που φανερώνει την αληθινή αγάπη.
Αυτή η παραβολή απεικονίζει με θαυμαστό τρόπο τη λύτρωση που μας χάρισε ο Χριστός. Ο άνθρωπος, φυλακισμένος στα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου, δεν είχε διέξοδο. Ο ίδιος ο Θεός γίνεται άνθρωπος, πληρώνει με το Τίμιο Αίμα Του και μας απελευθερώνει. Το παράδοξο είναι ότι ο Δεσπότης, ο Κύριος του παντός, δεν εκδικείται ούτε καταδυναστεύει, αλλά προσφέρει ο ίδιος τη ζωή Του, σώζοντας τον άνθρωπο που έφταιξε και αποστάτησε. Έτσι, η ιστορία του πεπτωκότος ανθρώπου βρίσκει λύση μόνο στο εκούσιο πάθος και στον Σταυρό του Θεανθρώπου.
Η Ορθόδοξη παράδοση δεν κατανοεί τη θυσία ως εξευμενισμό μιας οργισμένης θεότητας ή ως ικανοποίηση μιας δικαιοσύνης που ζητά εκδίκηση. Ο Σταυρός είναι πρωτίστως πράξη άφατης αγάπης. Ο αναμάρτητος αναλαμβάνει την ποινή του ενόχου. Ο αθώος πεθαίνει για να λυτρωθεί ο ένοχος. Ο Χριστός δέχεται τον θάνατο και με τον θάνατό Του καταλύει την ίδια τη δύναμη του θανάτου. «Θανάτω θάνατον πατήσας», ψάλλει η Εκκλησία.
Αν στραφεί κανείς στα έργα φιλοσοφίας, στις διδασκαλίες των θρησκειών ή στις θεωρίες των σοφών, δεν θα συναντήσει τέτοιο μέγεθος αγάπης. Οι θεοί των ειδώλων εμφανίζονται ισχυροί, τιμωροί, εκδικητικοί, ζητούν θυσίες για να κατευνάσουν την οργή τους. Στον Σταυρό όμως αποκαλύπτεται ένας Θεός που θυσιάζεται ο ίδιος, που κλίνει τον ουρανό και έρχεται να υπηρετήσει, που δίνει τη ζωή Του για να ζήσει το πλάσμα Του. Αυτό είναι το ανυπέρβλητο μεγαλείο της χριστιανικής αλήθειας.
Ο Σταυρός του Χριστού τοποθετείται εν τω μέσω της Εκκλησίας όχι για να μας γεμίζει τρόμο ή ενοχές, αλλά για να μας προσφέρει παρηγοριά και ελπίδα. Υπενθυμίζει διαρκώς μέχρι πού μπορεί να φτάσει η αγάπη: στο να δώσει κανείς τη ζωή του για εκείνους που αγαπά. Το θέαμα του Σταυρού δεν είναι απειλή αλλά πρόσκληση. Καλεί σε φιλότιμο, σε θυσιαστική ζωή, σε μίμηση του Χριστού.
Όση ανακούφιση και χαρά φέρνει η θέα του Τιμίου Σταυρού, τόση δύναμη χαρίζει για να σταθούμε με θάρρος απέναντι στις δυσκολίες και στους πειρασμούς. Μας διδάσκει να θυσιαζόμαστε για τους άλλους, να αποθνήσκουμε κάθε μέρα στην αμαρτία, ώστε να ζούμε στη χάρη του Θεού. Μας καλεί να γίνουμε, κατά δύναμιν, μιμητές του Νικητή του Θανάτου, να πορευθούμε με σταυρικό ήθος, με αυταπάρνηση και με αγάπη.
Αδελφοί, ας δεχθούμε το μήνυμα της σημερινής Κυριακής. Ο Σταυρός δεν είναι τέλος, αλλά αρχή. Δεν είναι ήττα, αλλά νίκη. Δεν είναι σκοτάδι, αλλά φως. Και όποιος τον αποδέχεται με πίστη, βαδίζει κι εκείνος στον δρόμο της ζωής, της ελευθερίας και της σωτηρίας.
Π.Παντελεήμων Κρούσκος

[toula]

Ὁ Σταυρός ὡς μέσον ἁγιασμοῦ καί μεταμόρφωσης τοῦ κόσμου
π. Δημητρίου Στανιλοάε
Διά τοῦ σταυροῦ ὁ Χριστός ἁγίασε τό σῶμα του-κρίκο σύνδεσης μέ τόν κόσμο. ᾿Απέκρουσε τούς πειρασμούς πού τοῦ ἔστελνε ὁ κόσμος, νά γευθεῖ δηλαδή τίς ἡδονές, ἱκανοποιώντας ὑπέρμετρα τίς ἀνάγκες του ἤ ἀποφεύγοντας τόν πόνο καί τό θάνατο.
῎Αν, κατά τόν ἴδιο τρόπο, ἀπωθήσουμε τούς πειρασμούς τῆς ἁμαρτίας καί ὑπομείνουμε καρτερικά τίς ὀδύνες τοῦ θανάτου, ἡ ἁγιότητα μπορεῖ νά ἁπλωθεῖ ἀπό τό σῶμα Του σέ ὅλα τά σώματα καί σέ ὅλο τόν κόσμο.
῾Η Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία δέν λέει πώς διά τοῦ σταυροῦ ὁ Χριστός ἐξῆλθε τῆς δημιουργίας, ἀλλά ὅτι τήν ἀποκατέστησε σέ παράδεισο· παράδεισο ἀρετῆς γι᾿ αὐτούς πού, ἀπό ἀγάπη σέ Ἐκεῖνον, ἀποδέχονται τό σταυρό Του. Συνεπῶς ὁ σταυρός εἶναι ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ, πού, ἄν τήν προσλάβουμε, μπορεῖ νά ὁδηγήσει τόν κόσμο στόν παράδεισο.
Γι᾿ αὐτό τό σκοπό ὁ Χριστός μένει μέσα μας ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Χωρίς ἀμφιβολία, ὁ πλήρης παράδεισος θά πραγματωθεῖ μόνο μετά τήν παγκόσμια ἀνάσταση.
῾Η δημιουργία μεταβλήθηκε σέ πεδίο μάχης ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἐξαιτίας τῆς ἀπληστίας καί τῶν ἐγωϊστικῶν παθῶν γενικά. Μπορεῖ ὅμως νά ἀποκατασταθεῖ στήν παραδεισιακή κατάσταση διά τοῦ σταυροῦ. ῾Η Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία στή γιορτή τῆς ῾Υψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, στίς 14 Σεπτεμβρίου, ψάλλει·
«᾿Εν Παραδείσῳ με τό πρίν ξύλον ἐγύμνωσεν, οὗπερ τῇ γεύσει ὁ ἐχθρός εἰσφέρει νέκρωσιν· τοῦ Σταυροῦ δέ τό ξύλον, τῆς ζωῆς τό ἔνδυμα ἀνθρώποις φέρον, ἐπάγη ἐπί τῆς γῆς καί κόσμος ὅλος ἐπλήσθη πάσης χαρᾶς» (Κάθισμα ἑορτῆς).
Δι᾿ αὐτοῦ ὁ παράδεισος ἀνοίχτηκε ξανά, γιατί ἡ «στρεφομένη ρομφαία» (Γεν. 3, 24), πού ἐμπόδιζε τήν εἴσοδο σ᾿ αὐτόν, ἐξαιτίας τῆς ἀνθρώπινης ἀπληστίας, δέν μποροῦσε πιά νά τόν κρατήσει κλειστό. Γιατί τώρα ὁ Χριστός εἰσῆλθε στόν παράδεισο, ἀφοῦ τόν ἄνοιξε, φέρνοντας ὡς ἕνας ἄνθρωπος τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου κατανίκησε τήν ἀπληστία καί προτίμησε τήν ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ Του. Καί θά εἰσέλθουν στόν Παράδεισο ὅλοι ὅσοι θά πράξουν τό ἴδιο.
Σίγουρα ὑπάρχει ἕνας παράδεισος, στόν ὁποῖο εἰσέρχονται οἱ ψυχές τῶν πιστῶν μετά το θάνατο. ᾿Αλλά μπορεῖ νά ὑπάρχει ἕνας ἐν ἐξελίξει παράδεισος καί ἐδῶ στή γῆ, ἀπακατάσταση τοῦ ἀρχικοῦ παραδείσου. Μπορεῖ νά ἐξελιχθεῖ διά τοῦ σταυροῦ, πού ὑψώνεται στό μέσο τῆς γῆς καί πού οἱ ἄνθρωποι τόν ἀποδέχονται ὡς κανόνα τῆς ζωῆς τους. ῾Ο μετά θάνατον παράδεισος τῶν ψυχῶν τῶν πιστῶν, ὑπάρχει ἤδη χάρη στήν ἐπίγεια ζωή τους, πού ἀκολουθεῖ τό πνεῦμα τοῦ σταυροῦ. Τελικά ὁ ἐν ἐξελίξει ἐπίγειος παράδεισος, θά γίνει μετά τήν ἀνάσταση τῶν σωμάτων, ὁ τέλειος καί αἰώνιος παράδεισος.
᾿Αλλά χωρίς τήν προσπάθεια νά κάνουμε τή γῆ, σ᾿ ἕνα κάποιο βαθμό, παράδεισο, δέν προχωροῦμε πρός τόν παράδεισο τοῦ ἐπέκεινα. Γι᾿ αὐτό τό σκοπό ὁ Χριστός μένει μαζί μας ὡς τό τέλος τοῦ κόσμου.
᾿Αποκτοῦμε ἤδη στή γῆ μιά πρόγευση τοῦ ἐσχατολογικοῦ παραδείσου. ῾Η Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία σ᾿ ἕνα ἄλλο ὕμνο ψάλλει·
«῏Ω τοῦ παραδόξου θαύματος! τό ζωηφόρον φυτόν, ὁ Σταυρός ὁ πανάγιος εἰς ὕψος αἰρόμενος ἐμφανίζεται σήμερον· δοξολογοῦσι πάντα τά πέρατα ἐκδειματοῦνται δαίμονες ἅπαντες· ὦ οἷον δώρημα τοῖς βροτοῖς κεχάρισται!» (Αἶνοι ῾Υψώσεως Τιμίου Σταυροῦ).
᾿Από ὅλους τούς ὕμνους τῆς ὀρθόδοξης ᾿Εκκλησίας, προκύπτει ὁ ρόλος τοῦ σταυροῦ στήν ἁγιοποίηση καί τή μεταμόρφωση τοῦ κόσμου. ῞Οπως τό σῶμα τοῦ Κυρίου ἁγιάσθηκε διά τοῦ Σταυροῦ, ἔτσι ἁγιάζονται καί τά δικά μας σώματα καί οἱ σχέσεις μας μέ τόν κόσμο καί ὁ ἴδιος ὁ κόσμος. Λαμβάνουμε ἁγιασμό μέ τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, μέσα στήν ὁποία ὁ σταυρός διατηρεῖ τήν παρουσία του, καί ἀποτελεῖ προέκταση τῆς συνετῆς, ὑπομονετικῆς, ἀναμάρτητης στάσης ἀπέναντι στόν κόσμο, καί γίνεται δοξολογία τοῦ Πατέρα, προσφορά σ᾿ Αὐτόν ὅλων τῶν σχέσεων μέ τόν κόσμο.
Γι᾿ αὐτό στήν Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία, ὅλα τά πρόσωπα καί ὅλα τά πράγματα, μέσῳ τοῦ σταυροῦ, θυσιάζονται καί προσφέρονται. Οἱ χριστιανοί, κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ ζητοῦν τή δύναμη νά φερθοῦν μέ καθαρότητα ἀπέναντι στόν κόσμο. ᾿Ακόμη διαδηλώνουν τή θέλησή τους, νά ὑψωθοῦν μέ τήν προσπάθειά τους, ὡς τή συνάντηση αὐτῆς τῆς δύναμης· νά δοξάσουν τόν Θεό μέ ὅλες τους τίς πράξεις καί τίς ὀδύνες μέσα στόν κόσμο, ἀκόμη καί μέ τό θάνατό τους· νά ζήσουν καί νά πεθάνουν γιά τό Θεό, νά ἐκδηλώσουν μέ κάθε τρόπο, ὅτι θυσιάζονται σ᾿ ᾿Εκεῖνον. ῾Η ᾿Εκκλησία διά τοῦ σταυροῦ ἁγιάζει τά πάντα· τό νερό, μέ τό ὁποῖο ραντίζει τούς πιστούς, τίς τροφές, τά σπίτια, τά περιβόλια καί τά χωράφια μέ τούς καρπούς τους, τά δῶρα πού προσφέρονται στόν Θεό. ῾Ο σταυρός ὅλα τά ἁγιάζει, τά καθαίρει στό βαθμό πού καθαίρονται, καθιστώντας τόν Θεό διάφανο, Κύριό τους. ῾Ο σταυρός τά θέτει, μέσα ἀπό ὅλα τά πράγματα, σέ ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Τά πάντα προσφέρονται ὡς δῶρα στόν Θεό. ῞Ολες οἱ λατρευτικές ἀκολουθίες ἀρχίζουν καί τελειώνουν μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ὅλες οἱ κύριες χειρονομίες τῆς λατρείας συνοδεύονται ἀπό τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, γιατί ἡ ἴδια ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ κατέρχεται διά τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ στό βαθμό, πού κάνοντάς το, Τόν ἐπικαλούμαστε. Μ᾿ αὐτό τό σημεῖο οἱ πιστοί ἔρχονται νά συναντήσουν τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ, ὑποσχόμενοι νά προσφερθοῦν καθαρή θυσία στόν Θεό, νά φερθοῦν μέ καθαρότητα σέ κάθε πράξη τους μέσα στόν κόσμο. Γι᾿ αὐτό, τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, συνοδεύεται πάντοτε ἀπό τήν ἐπίκληση τῆς ῾Αγίας Τριάδας. Γιατί αὐτή ἐνεργεῖ τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καί ἀπό αὐτή κατέρχεται ἡ θεία δύναμη, πού ἐνεργεῖ μέσα στόν κόσμο, γιά νά τόν ἐξαγιάσει καί νά τόν μεταμορφώσει. Αὐτή φανερώνεται διά τοῦ σταυροῦ μέσα στόν κόσμο.
῾Η δύναμη τοῦ σταυροῦ καθαίρει ὄχι μόνο τούς πιστούς καί τή σχέση τους μέ τόν κόσμο, ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν κόσμο. Διά τοῦ σταυροῦ ἀποδιώχνονται οἱ δαίμονες, πού προξενοῦν τό κακό καί ἐκτοξεύουν τούς πειρασμούς μέσα ἀπό τό νερό, τό κρασί, τούς καρπούς, τά ἀνθρώπινα πρόσωπα.
Οἱ πιστοί πιστεύουν πώς, κάνοντας τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ, σέ ὅλες τους τίς πράξεις καί ὅλους τούς δρόμους τῆς ζωῆς τους, σέ κάθε ἐπαφή τους μέ τή φύση καί τούς ἀνθρώπους, ἔχουν συναντιλήπτορα τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
῾Υπάρχει μιά ἰδιαίτερη σχέση ἀνάμεσα στό σταυρό καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα, γιατί ὁ σταυρός εἶναι ἡ ἀνθρώπινη προσπάθεια καθαρμοῦ, ἐνῶ τό ῞Αγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ ἐξαγιάζουσα Θεία Δύναμη. Καί τά δύο χρειάζεται νά συμπορεύονται.
῾Ο σταυρός εἶναι ἡ καθαρτήρια δύναμη τοῦ σύμπαντος. Κι ὅταν κάνουμε τό σημεῖο του μέ πίστη καί θέληση, γιά μιά ζωή καθαρή μέσα στόν κόσμο, ἔρχεται ἡ δύναμη τοῦ Πνεύματος τοῦ Χριστοῦ, πού ὑπῆρξε καθαρός μέσα στόν κόσμο, κι ἁγιάζει τό σῶμα Του μέ τή δύναμη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Κι ἐμεῖς ἀποφεύγουμε τήν ἁμαρτία καί ὑπομένουμε τό θάνατο. ῾Ο σταυρός μᾶς δίνει αὐτή τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ γιατί, ἔχοντάς τον στή μνήμη μας, θέλουμε νά μιμηθοῦμε τό παράδειγμά Του καί νά φερόμαστε μέσα στόν κόσμο χωρίς πάθη ἐγωϊστικά, μέ πνεῦμα σωφροσύνης, εἰρήνης καί συμφωνίας μέ τούς ἄλλους.
«῾Ο σταυρός εἶναι ὅπλο ἐναντίον τοῦ διαβόλου», ψάλλει ἡ Ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία. Εἶναι ὅπλο ἐνάντια σέ ὅλους τούς πειρασμούς καί τίς μεθόδους τοῦ διαβόλου, ἐνάντια στά πάθη πού μᾶς ὁδηγοῦν σέ φιλονικίες, ἐνάντια στήν ἀπολυτότητα. ῾Ο σταυρός εἶναι ὅπλο ἐναντίον τοῦ διαβόλου, στό βαθμό πού δυναμώνει μέσα μας τό πνεῦμα τῆς θυσίας, τῆς κοινωνίας μέ τόν Θεό καί μεταξύ μας.
Μόνο ὁ σταυρός, μέ τό νά τιθασσεύει τά ἐγωϊστικά πάθη μας, καί μέ τό νά ἐξασθενίζει τήν ὑπερβολική προσκόλλησή μας στόν κόσμο, πού θεωρεῖται ὡς ἡ μόνη πραγματικότητα, μπορεῖ νά φέρει μιά διαρκή εἰρήνη ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους καί στούς λαούς.
Οἱ ῞Αγιοι Πατέρες πρεσβεύουν, ὅτι ἡ θέα τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο, ἤ ἡ διαφάνεια τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, ἐξαρτᾶται ἀπό τόν καθαρμό μας ἀπό τά πάθη. Αὐτή ἡ ἰδέα ἀναπτύχθηκε θεωρητικά, μέ ἰδιαίτερο τρόπο, ἀπό τόν ἅγιο Μάξιμο τόν ῾Ομολογητή. Κατ᾿ αὐτόν, ὅταν κυττάζουμε τά πράγματα καθαροί ἀπό πάθη, ἀποκαθιστοῦμε τό ἀληθινό τους νόημα, δηλαδή τήν μέσα ἀπό αὐτά διαφάνεια τοῦ Θεοῦ. Λέγει· «Νόημά ἐστιν ἐμπαθές, λογισμός σύνθετος ἀπό πάθους καί νοήματος. Χωρίσωμεν τό πάθος ἀπό τοῦ νοήματος καί ἀπομένει ὁ λογισμός ψιλός. Χωρίζομεν δέ δι᾿ ἀγάπης πνευματικῆς καί ἐγκρατείας, ἐάν θέλωμεν». (Μαξίμου ῾Ομολ. 400 Κεφάλαια περί ᾿Αγάπης ΙΙΙ, 43), (Ρ.ὒ. 90, 1029). Αὐτό ὅμως, δέν σημαίνει καταστροφή τοῦ κόσμου, ἀλλά ἀνακάλυψη (ξανά) τῶν ἀληθινῶν του νοημάτων, πού δέν ἔχουν παραμορφωθεῖ ἀπό τά πάθη, καί τῆς θεϊκῆς τους διαφάνειας.
῞Οταν ἀναλάβουμε τό σταυρό, γινόμαστε μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ «καινή κτίσις» (Β´ Κορ. 5, 16-17), ὅπως λέγει ὁ ᾿Απ. Παῦλος. Σ᾿ αὐτή τήν κατάσταση βλέπουμε πώς «τά πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ» (Β´ Κορ. 5, 18), ὅπως λέγει στή συνέχεια ὁ ἴδιος ᾿Απόστολος. Μ᾿ αὐτό τόν τρόπο προετοιμάζουμε τήν κτίση, γιά νά φτάσει στήν κατάσταση τῆς ἐλευθερίας, στήν ὁποία θά φτάσουμε καί μεῖς ὡς υἱοί Θεοῦ, κι ὄχι ὡς δοῦλοι πιά τοῦ κόσμου καί τῶν παθῶν. Γιατί οὔτε ὁ κόσμος χαίρεται ἀπό τήν κατάσταση τῆς ἔκπτωσης, στήν ὁποία, πέφτοντας ἐμεῖς, τραβοῦμε καί τόν κόσμο καί γινόμαστε σκλάβοι του, ἀντί νά εἴμαστε κύριοί του. ῾Η κατάσταση τῆς ἐλευθερίας, στήν ὁποία θά φτάσουμε, ἀντιστοιχεῖ στήν κατάσταση τῆς δόξας, τῆς ὁποίας μποροῦμε νά κάνουμε κοινωνό καί τόν κόσμο (Ρωμ. 8, 31).
῾Η δημιουργία βρίσκεται ἀκόμη σέ ὠδῖνες τοκετοῦ, ὅσον ἀφορᾶ αὐτή τήν ἀληθινή καί καινούργια κατάσταση τῆς ὕπαρξής της. Εἶναι οἱ ὠδῖνες τοῦ σταυροῦ, τό νά ἀντέξεις ἀναμάρτητα. ῾Ο σταυρός ἐπαληθεύεται ὡς τό μόνο μέσο διά τοῦ ὁποίου ὁ κόσμος περνᾶ σέ μιά καινούργια μορφή ὕπαρξης, ὅπου ὁ Θεός γίνεται ὁρατός ὡς ὁ Ὤν τά πάντα ἐν πᾶσι. Εἶναι ἡ Μόνη Ὁδός γιά νά φτάσουμε στό πιό λαμπρό δεῖπνο, ἐκεῖ πού ἀφθονεῖ ἡ γνώση τοῦ θείου Λόγου, ἐκεῖ πού ἡ δημιουργία τόν καθιστᾶ διάφανο σ᾿ ὅλη του τήν πληρότητα, καί ἐρχόμαστε σέ εὐθύ καί καθαρό διάλογο μαζί Του. ῎Ετσι ὅλος ὁ κόσμος θά φανερωθεῖ μέσα Του καί μέσα μας, ὡς τό κοινό περιεχόμενο τοῦ διαλόγου, ὡς μιά ὁλοφώτεινη διαφάνεια, διά τῆς ὁποίας θά μᾶς γίνει γνωστός μέ ὅλο τόν δοσμένο σέ μᾶς πλοῦτο του. (῞Αγ. Μάξιμος ῾Ομολογητής, ᾿Αμφιλεγόμενα, Ρ.G. 91, 1373).
᾿Αλλά ὅλα αὐτά θά γίνουν χάρη στό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἄν τόν ἀποδεχτοῦμε σάν δικό μας. Μόνο μέσα στό φῶς καί μέσα στή δύναμη τοῦ Σταυροῦ, πού θά φανερωθεῖ στόν οὐρανό, σημεῖο τοῦ Υἱοῦ τοῦ Ἀνθρώπου κατά τήν ἔνδοξη παρουσία ᾿Εκείνου (Ματθ. 24, 30), ὁ κόσμος θά ἀναδειχθεῖ στό τέλος «καινός οὐρανός καί γῆ καινή» (᾿Αποκ. 21, 1).

[toula]

Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος
π. Ανανία Κουστένη
Και το Μηναίο, στις 8, πάλι Σεπτεμβρίου, έχει μια πολύ ωραία και διδακτική ιστορία. Είναι μεγάλη, εγώ θα την πω, έτσι, συνοπτικά. Να ιδούμε πόσο κακό κάνει η έχθρα και η μνησικακία. Το να κρατάει κανείς έχθρα και μίσος. Ήταν στα Βυζαντινα χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, και μάλιστα στη μεγάλη εκκλησία, στην Αγιά Σοφία, ένας ιερέας κι ένας διάκονος, που ήσαν πάρα πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στη μεση, όμως, ο σατανάς, και τους έκαμε εχθρούς. Γι’ αυτό πάντα να προσέχομε τη ζωή μας και να αγρυπνούμε και να λέμε στον Κύριο, κάθε μέρα, την Κυριακή Προσευχή: «Και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Κι έτυχε ο ιερέας να πεθάνει χωρίς να έχουν συγχωρηθεί και χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί. Έμεινε ο διάκονος. Κι αυτό τον στενοχωρούσε. Δεν ήξερε τι να κάμει. Του ήταν βάρος μεγάλο. «Να φύγει ο παπάς και να μη συγχωρεθούμε; τι κρίμα;» Και κατηγορούσε μόνο τον εαυτό του. Και καλά έκανε. Χριστιανικό είναι αυτό και πιο ανάλαφρο. Και πήγε σ’ έναν πνευματικό και λέει: «Γέροντα, αυτό κι αυτό. Τι να κάνω;» Κι αυτός τον έστειλε στην έρημο, εκεί κοντά, στη Βιθυνία, που ήταν πολλοί ασκηταί και πολλοί άνθρωποι του Θεού, να τον οδηγήσει. Πήγε εκείνος, ο διάκονος, του είπε ο Γέροντας τι να κάμει. «Θα πας», λέει, «το βράδυ, αργά, έξω από τη μεγάλη εκκλησία. Την Αγία Σοφία. Κι ο πρώτος που θα ελθει, να τον πιάσεις από το χεράκι, να του το φιλήσεις, θα του δώσεις αυτό το γράμμα, και να του πεις ότι είναι από μένα, και θα του πεις και τον πόνο σου, να σε βοηθήσει».
Πήγε, λοιπόν, ο διάκονος και περίμενε. Φτάνει, λοιπόν, ένας λαϊκός, τι δύναμη έχουν και oι λαϊκοί, όταν είναι του Θεού! Μεγάλη. Μεγάλη. Μεγάλη. Να το ξέρετε αυτό. Μεγάλη. Και τι έκανε, λοιπόν; Περίμενε, και φτάνει ένας λαϊκός σεβάσμιος. Και τρέχει, πριν μπει στην πόρτα, του δίνει το γράμμα, του φιλάει το χεράκι και τον παρακαλεί. Κι εκείνος του λέει: Εγώ δεν είμαι τίποτα. Αλλά ο Γέροντας που σ’ έστειλε είναι άγιος. Και με την ευχούλα του να κερδίσομε αυτό που μας γράφει. Και γι’ αυτό να διορθώσομε αυτό από το οποίο πάσχεις». Και πράγματι, γονάτισε εκεί ο λαϊκός και παρεκάλεσε κι άνοιξαν οι πόρτες της Αγίας Σόφιας μόνες τους. Οι απ’ έξω. Ο διάκονος τα ‘χασε. Προσευχήθηκε και στη συνέχεια κι άνοιξαν και οι μέσα, μπήκαν στον ναό, κάλεσε και τον διάκονο ν’ ακολουθήσει, δηλαδή, κι ο άνθρωπος μας, καθώς προχωρούσε, στο μεσον του ναού, μία λυχνία ουράνια φωτιζόμενη, ήλθε κι έκατσε πάνω στο κεφάλι του και φώτιζε και όλο τον ναό. Μπήκε και στο Άγιο Βήμα, προσευχήθηκε, και ύστερα πήρε τον διάκονο και βγήκαν. Κι έκλεισαν οι πόρτες, με την προσευχή του. Προχώρησαν πιο κάτω, και καθώς του έλεγε την ιστορία του ο διάκονος, μπήκαν στον ναό της Παναγίας. Ίσως ήταν ο ναός των Χαλκοπρατείων, κι εκεί άνοιξε πάλι τις πόρτες ο λαϊκός με την προσευχή του, μπήκαν και προσευχήθηκαν, αλλά δεν έγινε τίποτε άλλο.
Έφυγαν και κατέβηκαν και ήλθαν στην Παναγία των Βλαχερνών, κοντά στον γιαλό. Κι εκεί, πάλι, άνοιξαν, ήτανε μέσα κι η αγία σορός, η θήκη που ‘χε την αγία Ζώνη της Παναγίας μας, κι εκεί πάλι μπήκαν, ανοίγοντας τις θύρες με την προσευχή του, ο λαϊκός, κι εφθασαν στον κυρίως ναό, απ’ έξω. Κι εκεί άνοιξε πάλι τις θύρες και λέει στο διάκο: «Μπες στην άκρη και κάθησε». Ο λαϊκός μπήκε μέσα, προσευχήθηκε παρά πολύ, και κάθισε στην άκρη. Κι ένας διάκονος ήλθε από τον ουρανό και θύμιασε όλη την εκκλησία. Και σε λίγο βλέπει ο διάκονος να μπαίνουν στην εκκλησία δυο χοροί. Δυο ομάδες ιερέων. Μία με γαλάζια ενδύματα και άλλη με κόκκινα. Κι επήγαν κι έπιασαν τα αναλόγια, τα στασίδια των ψαλτών. Και τότε βγήκε έξω ο λαϊκός, ο υπέροχος και ευσεβής και πιστός άνθρωπος, και λέει στον διάκονο: «Πήγαινε, στα αναλόγια, πρώτα στο αριστερό και μετά στο δεξί, και να ιδείς αν υπάρχει εκεί ο ιερέας, που πέθανε και δεν συμφιλιωθήκατε». Πάει εκείνος στον αριστερό χορό, δεν τον βλέπει. Γυρίζει. «Πήγαινε», του λέει, «και στον δεξιό». Πάει, τον βλέπει εκεί κι έψελνε. Και το λέει στον λαϊκό. Κι εκείνος του λέει: «Τότε, πήγαινε, πιάστον από το χέρι, και πες του να βγει έξω, στις πόρτες της εκκλησίας, στις πύλες, που τον περιμένει ο χαρτουλάριος Νικήτας». Αυτό ήταν τ’ όνομα του. Χαρτουλάριος, σημαίνει γραμματικός. Γραμματέας. Ήτανε σ’ ένα ίδρυμα γραμματέας, ο λαϊκός αυτός. Αλλά ήταν τόσο πιστός και τόσο μέγας! Υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι. Κρυφοί είναι οι περισσότεροι. Και πράγματι, πήγε, τον πήρε, του λέει, «Κύριε, πρεσβύτερε», έτσι, έχει ωραία εκφραστική η Εκκλησία μας, «σας περιμένει έξω, στην πόρτα ο χαρτουλαριος Νικήτας και μου ‘πε να πάμε.»
Πήγανε, λοιπόν, εκεί, και τότε ο χαρτουλαριος Νικήτας, αφού προσκύνησε τον ιερέα, του λέει: «Κύριε, πρεσβύτερε, σε παρακαλώ, να συμφιλιωθείτε με τον διάκονο. Γιατί δεν το αντέχει, να είστε ασυμφιλίωτοι κι εσύ να ‘χεις πεθάνει.» Δηλαδή, τι έκανε ο χαρτουλάριος; Ανάσταση νεκρών. Ανάστησε τον πεθαμένο παπά. Εκεί πάει το πράγμα. Και όντως, γονάτισαν οι ψυχούλες, φίλησε ο ένας τον άλλο, έδωσαν τη συγγνώμη, και ύστερα ο ιερεύς πήγε στον χορό και έψαλλε μια κατάλληλη ψαλμωδία, που ο διάκονος καταλάβαινε μόνο το Αλληλούια κι ο χαρτουλαριος Νικήτας πήρε τον διάκονο και φύγανε. Και του είπε: Είδες, πόσο εύσπλαχνος είναι ο Χριστός; Και πόση αγάπη δείχνει στους ανθρώπους; Τώρα, βλέπω, είσαι ανάλαφρος.» Αυτό είναι η συγχώρεση. Αυτό είναι η συγγνώμη. Επειδή, όμως, ο διάκονος ήθελε αυτή τη συγγνώμη, ο Θεός του την έδωσε, με το ν’ αναστήσει τον παπά που πέθανε, χωρίς να συμφιλιωθούνε. Πως σας φαίνεται αυτό; Είναι πολύ συγκινητικό! Γι’ αυτό ας συγχωρούμε. Κι ας φεύγει απ’ την ψυχή μας ο παροργισμός, που λέει ο απόστολος Παύλος, πριν δύσει ο ήλιος. Γιατί η κακία και η έχθρα και το μίσος είναι σατανικά. Γι’ αυτό, ας φεύγουν από την ψυχή μας και ας μας φυλάει ο Χριστός.
Φθινοπωρινό Συναξάρι, 8 Σεπτεμβρίου, του Αρχιμανδρίτη π. Ανανία Κουστένη, τόμος Α΄, Εκδόσεις Ακτή, Λευκωσία 2008

[toula]

Συνανατήσαμε έναν πειρασμό είτε από τους δαί­μονες, είτε από τους συνανθρώπους μας; Αμέσως τον αρπάζουμε και τον ρωτούμε:
«Ημέτερος εί η των ύπεναντίων».
Προέρχεσαι φυσιολογικά όπως σ” εκείνους
πού αγωνίζονται μέσα στην στενή και τεθλιμμένην όδό, πού συνεχώς σκαρφαλώνουν έως ότου φθάσουν στην πύλη του ουρανού, η σε προκάλεσε η δική μας απροσεξία;.
Και τότε ανακαλύπτεται η φύση του πειρασμού και γίνεται η ανάλογη διόρθωση. Αυτή είναι η πραγματική φιλοσοφία και κείνος πού το κατώρθωσε αυτό, άνοιξαν όντως τα μάτια του, άρχισαν να επου­λώνονται οι πληγές του.
Αυτό σημαίνει πνευματική προκοπή.
Εκείνος ο όποιος δεν έχει τέτοια προσοχή, μοιάζει με ένα ζώο πού του δένουν τα μάτια και το βάζουν να γυρίζη τον μύλο και να περπατάη από το πρωί μέχρι το βράδυ νομίζοντας ότι διήνυσε ολόκληρα χιλιόμετρα, ένώ δεν έχει κουνηθή ούτε ένα μέτρο και βρίσκεται ακριβώς εκεί πού ξεκίνησε.
Να μην δυσανασχετήτε γιατί υπάρχουν πειρασμοί. Είναι η μεγαλύτερη αφροσύνη αυτό.
«Έπαρον τους πειρασμούς και ουδείς ο σωζόμενος».
Ιδιαίτερα εμάς τους μοναχούς δεν πρέπει να μας απασχολούν τέτοιοι λογισμοί.
Ήδη από την κολυμβήθρα ορκιστήκαμε ότι ύποτασόμαστε στο Χριστό και αρνούμαστε τον διάβολο.
Ο Χριστός μας μας είπε: «Υμείς έστε οι διαμεμενη-κότες μετ” έμού έν τοις πειρασμοίς μου».
Αύτω η δόξα είς τους αιώνας. Αμήν.
(ΑΘΩΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ – ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΙΩΣΗΦ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΝΟΥ)

[toula]

Ενώ βρισκόταν σε έρημο τόπο, μόνος του, και το Κελί του δεν είχε σχεδόν τίποτα, για να έχη όμως τον Χριστό μέσα του, δεν του χρειαζόταν τίποτα, γιατί όπου Χριστός εκεί Παράδεισος, και για τον Παπα – Τύχωνα το Περιβόλι της Παναγίας ήταν επίγειος Παράδεισος.
Είχε χρόνια αρκετά να βγη στον κόσμο, αλλά χωρίς να το θέλη, τον ανάγκασαν κάποτε, πού είχε γίνει πυρκαϊά στην Καψάλα, μαζί με άλλους Πατέρες να πάη κι αυτός ως μάρτυρας στην Θεσσαλονίκη. Όταν επέστρεψε στο Άγιον Όρος ο Γέροντας, τον ρωτούσαν οι Πατέρες:
– Πώς είδες την πόλη και τον κόσμο μετά από τόσα χρόνια πού είχες να ιδής τον κόσμο;
Ο Γέροντας απήντησε:
– Εγώ δεν είδα πολιτεία με ανθρώπους, αλλά δάσος με καστανιές.
Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου: «Ο Παπα-Τύχων»

[toula]

Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει…
Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται το «γνώθι σαυτόν». Δηλαδή να γνωρίσεις τον εαυτό σου, ποιος είσαι.
Ποιος είσαι στ’ αλήθεια, όχι ποιος νομίζεις εσύ ότι είσαι. Με τη γνώση αυτή γίνεσαι ο σοφότερος των ανθρώπων.
Με τέτοια επίγνωση έρχεσαι σε ταπείνωση και παίρνεις χάρη από τον Κύριο. Διαφορετικά αν δεν αποκτήσεις αυτογνωσία, αλλ’ υπολογίζεις μόνο τον κόπο σου, γνώριζε ότι πάντοτε θα βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο.
Διότι δεν λέει ο Προφήτης· «ίδε, Κύριε, τον κόπον μου», αλλά «ίδε, λέγει, την ταπείνωσίν μου και τον κόπον μου».
Ο κόπος είναι για το σώμα, η ταπείνωση για τη ψυχή και πάλι τα δύο μαζί, κόπος και ταπείνωση, για όλον τον άνθρωπο.
Ποιος νίκησε το διάβολο; Αυτός που γνώρισε την ασθένειά του, τα πάθη και τα ελαττώματα, που έχει. Ο φοβούμενος να γνωρίσει τον εαυτό του, αυτός βρίσκεται μακριά από τη γνώση· άλλο τίποτε δεν αγαπά παρά να βλέπει μόνο λάθη στους άλλους και να τους κρίνει.
Αυτός δεν βλέπει στους άλλους χαρίσματα, αλλά μόνον ελαττώματα δεν βλέπει στον εαυτό του ελαττώματα, παρά μόνο χαρίσματα. Και αυτό είναι το χαρακτηριστικό ελάττωμα των ανθρώπων του καιρού μας που δεν αναγνωρίζουμε ο ένας το χάρισμα του άλλου.
Ο ένας στερείται πολλά, μα οι πολλοί τα έχουν όλα. Αυτό που έχει ο ένας δεν το έχει ο άλλος. Και, αν αυτό το αναγνωρίζουμε, υπάρχει πολλή ταπείνωση. Γιατί έτσι τιμάται και δοξάζεται ο Θεός, ο οποίος με πολλούς τρόπους στόλισε τους ανθρώπους και έκανε όλα τα δημιουργήματά του άνισα, δηλαδή διαφορετικά.
Όχι όπως προσπαθούν οι ασεβείς να φέρουν ισότητα ανατρέποντας την θεία Δημιουργία. Ο Θεός «τα πάντα εν σοφία εποίησεν».
Γι’ αυτό, παιδί μου, τώρα που είναι αρχή φρόντισε να γνωρίσεις καλά τον εαυτό σου, για να βάλεις θεμέλιο στερεό την ταπείνωση.
Φρόντισε να μάθεις την υπακοή, να αποκτήσεις την ευχή. Γι’ αυτό πρώτα γνώριζε, παιδί μου, ότι κάθε αγαθό από το Θεό έχει την αρχή. Δεν γίνεται αγαθός λογισμός που να μην έχει αιτία το Θεό, ούτε πονηρός που να μην έχει αιτία το Διάβολο.
Ό,τι καλό λοιπόν διανοηθείς, πεις, κάνεις, όλα είναι της δωρεάς του Θεού.
«Παν δώρημα τέλειον άνωθεν έστι καταβαίνον». Όλα είναι της δωρεάς του Θεού δικό μας δεν έχουμε τίποτε.
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Δεν μπορεί κανείς να είναι με τη μισή καρδιά του Χριστιανός, αλλά μόνον ολοκληρωτικά ή καθόλου.
Η πίστη μας είναι μια πίστη που υποφέρει∙ και μέσα στον πόνο αυτόν συμβαίνει κάτι που βοηθά την καρδιά να δεχθεί την αποκάλυψη του Θεού…
Ο πόνος μπορεί να παράγει κάτι γνήσιο, ενώ η γεμάτη απολαύσεις ζωή μας εύκολα παράγει απάτη.
Ο πόνος, είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης κατάστασης και η αρχή της γνήσιας πνευματικής ζωής. Ο ίδιος ο Χριστός ήρθε σε μια ζωή πόνου και Σταυρού…. Οι ακόλουθοι του Εσταυρωμένου Θεού υφίσταντο διωγμούς και βασανιστήρια.
Αν ο Χριστός ερχόταν σήμερα σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέρετε τί θα Του συνέβαινε; Θα Τον έκλειναν σε ψυχιατρείο και θα Τον υπέβαλαν σε ψυχοθεραπεία και το ίδιο θα έκαναν στους άγιους Του. Ο κόσμος θα Τον σταύρωνε σήμερα ακριβώς όπως το έπραξε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, διότι ο κόσμος δεν έχει μάθει τίποτα πέρα από το να κατεργάζεται ακόμη δολιότερες μορφές υποκρισίας…Λέμε ότι ζούμε σε χριστιανική κοινωνία, αλλά αυτό δεν ισχύει. Ζούμε σε μια κοινωνία πιο ειδωλολατρική και πιο εχθρική προς το Χριστό, από εκείνη στην οποία ο ‘ίδιος γεννήθηκε.
***
Η καρδιά του Ευγενίου (το όνομα του π.Σεραφείμ πριν γίνει μοναχός) έπασχε. Λαχταρούσε όπως πάντα τη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ήξερε ότι δεν είχε εκπληρώσει τον προορισμό του στη γη. Ενώ εξακολουθούσε να υπομένει μέσα του την ένταση αυτού του μαρτυρίου, μια ξαφνική κρίση έκανε πιο άμεσα αισθητή τη δύσκολη κατάσταση του. Το 1961 αρρώστησε απο ένα εντερικό πρόβλημα που του προκαλούσε τρομερούς πόνους. Αποφάσισε τότε να το κρατήσει μυστικό να υποφέρει σιωπηλά. Στο ημερολόγιο του όμως κατέγραψε τις έντονες αυτές σκέψεις για το μαρτύριο του:
Γιατί οι άνθρωποι διδάσκονται μόνο μέσα από τον πόνο και τα βάσανα και όχι μέσα απ΄την απόλαυση και την ευχαρίστηση; Πολύ απλά, διότι η ευτυχία και η ευχαρίστηση κάνουν τον άνθρωπο να συνηθίζει να ικανοποιείται με τα επίγεια αγαθά, ενώ ο πόνος και τα βάσανα ωθούν τον άνθρωπο ν΄αναζητά μια πιο βαθιά χαρά, πέρα απο τους περιορισμούς του κόσμου τούτου. Αυτή τη στιγμή πονάω αρκετά και επικαλούμαι το όνομα του Ιησού Χριστού• όχι απαραιτήτως για να ανακουφίσει τον πόνο αλλά για να είναι μαζί μου, όσο χρόνο υποφέρω, ο Χριστός – ο μόνος που μας βοηθά να υπερβούμε αυτόν τον κόσμο – και για να γίνει το θέλημα Του σε εμένα. Όμως σε στιγμές απόλαυσης δεν Τον επικαλούμαι: τότε είμαι ικανοποιημένος με όσα έχω και νομίζω ότι δεν χρειάζομαι περισσότερα. Για ποιό λόγο είναι αβάσιμη μια φιλοσοφία της απόλαυσης; Διότι η απόλαυση είναι φευγαλέα και αναξιόπιστη, ενώ ο πόνος είναι αναπόφευκτος. Στον πόνο και στο μαρτύριο μας μιλάει ο Χριστός • ο Θεός μας τα προσφέρει από καλοσύνη• ναι ακόμα, και το κακό – διότι μέσα απ΄ όλα αυτά παίρνουμε μια γεύση εκείνου που βρίσκεται παραπέρα, στο επέκεινα, αν πραγματικά υπάρχει αυτό που η καρδιά μας βαθύτατα επιθυμεί.
Όμως πόσο αμφίβολες θα ήταν αυτές οι υποθέσεις, πόσο στηριγμένες στο τίποτα – σε τίποτε άλλο παρά στην ανθρώπινη φαντασία – αν ο Χριστός δεν είχε έλθει για να μας δείξει• να δείξει σ’ εμάς που αλλιώς θα ήμασταν τυφλοί. (σ.279)
Πηγή: Ιερομονάχου Δαμασκηνού, π. Σεραφείμ Ρόουζ – Η ζωή και τα έργα του, Ά τόμος, εκδόσεις Μυριόβιβλός, Αθήνα 2006.

[toula]

Αν στε­νο­χω­ρή­σεις κά­ποιον, δεν μπο­ρείς να το τα­κτο­ποι­ή­σεις αυτό μόνο με την προ­σευ­χή.

Πρέ­πει να πάς να του βά­λεις με­τά­νοια και να του ζη­τή­σεις συγ­γνώ­μη.

Αν δεν βά­λεις με­τά­νοια στον αδελ­φό και τρια­κό­σιες με­τά­νοιες να κά­νεις στο κελ­λί σου, δεν πιά­νουν.

Δεν τα­κτο­ποιούν­ται έτσι αυτά τα πράγ­μα­τα.

«Πρώ­τον διαλ­λά­γη­θι τω αδελ­φώ σου» λέει το Ευαγ­γέ­λιο και ύστε­ρα πρό­σφε­ρε το δώρο σου.

Εκτός εάν δεν μπο­ρείς να τον βρεις εκεί­νη την ώρα, αλλά έχεις με­τα­νοιώ­σει για το σφάλ­μα σου και εί­σαι απο­φα­σι­σμέ­νος, να τον συ­ναν­τή­σεις, να του ζη­τή­σεις συγ­γνώ­μη· τότε η προ­σευ­χή σου γί­νε­ται δε­κτή από τον Θεό.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης