Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Εκείνος πού σκέφτεται να αδικήσει τον άλλον, τον εαυτό του αδικεί και αποδεικνύεται περισσότερο αδύνατος και από τη λάσπη.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Ἔλεγε ἕνας ἀσκητής στό Ἅγιο Ὄρος, πού ἔβλεπε τούς Δαίμονες, στόν Γέροντά του:

– Ἄν πῶ μία φορά “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησέ με”, βλέπω τόν Δαίμονα καί ἀρχίζει νά ταράζεται, ἐνοχλεῖται. Ἄν τό πῶ δύο φορές, ἀρχίζει καί ἀφρίζει, θυμώνει. Καί ἄν τό πῶ τρίτη φορά, ἐξαφανίζεται.

Θά πεῖς, τόσο γρήγορα διώχνεις τόν Διάβολο; Ναί! Τρεῖς φορές νά πεῖς σωστά “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με”, διαλύεις τόν Διάβολο. Δέν ἀντέχει.

Ἀκούγοντας αὐτά ὁ ἀναχωρητής εὐχαρίστησε μέ ὅλη του τήν ψυχή τόν Κύριο καί ἔμεινε ἄφοβα σέ ἐκεῖνο τόν τόπο. Στόν τόπο τῆς νεκρώσεως, θά λέγαμε, τῆς λατρείας τῶν Δαιμόνων.

Ἑπομένως, δέν εἶναι πρόβλημα. Ὁπουδήποτε μποροῦμε νά ζοῦμε, καί στόν πιό “δαιμονιώδη” τόπο, ὅπως ὁ Λώτ. Ζοῦσε μέσα στά Σόδομα καί τά Γόμορρα καί ἦταν Ἅγιος. Ἀρκεῖ νά εἴμαστε ἐπικαλούμενοι τόν Κύριο καί ζῶντας σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 17 – 6 – 2017)

[toula]

Το μεγαλύτερο θαύμα του Σταυρού (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, δίνει στους Χριστιανούς την ευκαιρία να θυμούνται πάντα την ανυπέρβλητη σταυρική θυσία του Χριστού. Υλοποιώντας ο Θεός Πατήρ «βουλήν προαιώνιον», το προ αιώνων σχέδιό του, αποστέλλει στον κόσμο τον Υιό του, για να παραδοθεί στον θάνατο, ώστε να ανασύρει από την αιώνια απώλεια κάθε άνθρωπο που θα πιστεύει σ’ αυτόν και να του χαρίσει «ζωήν αιώνιον» (Κυριακή προ της Υψώσεως).

Ο Χριστός τόνισε ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από αυτή (Ιω. 15, 13). Έκτοτε ο Σταυρός, «το σημείον του Υιού του ανθρώπου», έγινε το σύμβολο της υπέρτατης θυσίας, η εικόνα της απέραντης αγάπης. Από ξύλο κατάρας, έγινε ο Τίμιος και Ζωοποιός Σταυρός. Η πηγή κάθε ευλογίας στη ζωή των ανθρώπων. Και ήταν απολύτως φυσικό να γίνει ο Σταυρός του Χριστού το πιο αγαπημένο ιερό κειμήλιο και αντικείμενο των Χριστιανών. Η αγία Ελένη ήταν η πρώτη που τον αναζήτησε και τον βρήκε. Ανέσκαψε τον τόπο του Γολγοθά, όπου είχε πεταχτεί ο Σταυρός από τους Εβραίους και είχε σκεπαστεί από ποικίλα υλικά. Και ανακάλυψε όχι μόνο αυτόν, αλλά και τους σταυρούς των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν μαζί του.

Ποιος από τους τρεις όμως ήταν ο Σταυρός του Χριστού; Για να γίνει η πιστοποίηση αυτή, προσέφυγαν στη θεϊκή ετυμηγορία. Ενώ γινόταν η εξόδια πομπή μιας γυναίκας που είχε εκδημήσει από τα επίγεια, ακούμπησαν διαδοχικά τους τρεις σταυρούς στο νεκρό σώμα της. Με τους δύο σταυρούς δεν άλλαξε τίποτε, αλλά όταν ακούμπησε ο τρίτος σταυρός, η γυναίκα ξαναγύρισε στη ζωή. Αναστήθηκε. Και όλοι κατάλαβαν ότι πρόκειται για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μας.

Έκτοτε, διά μέσου των αιώνων, ο κόσμος έχει πλημμυρίσει από τα αναρίθμητα θαύματα του Τιμίου Σταυρού. Το Τίμιο Ξύλο του είναι το ακαταγώνιστο όπλο κατά του διαβόλου, η απόλυτη ευλογία και προστασία των πιστών. Θεία δυνάμει του Σταυρού και του εν αυτώ σταυρωθέντος Χριστού επιτυγχάνονται τα πάντα. Εκδίωξη των πονηρών πνευμάτων, θεραπεία από παντοία κακά, νεκραναστάσεις.

Αλλά υπάρχει και κάποιο θαύμα που επιτελείται διηνεκώς, αφανώς και μυστικώς με τη χάρη που έρρευσε από τον Σταυρό και τον σταυρωθέντα Κύριο, που υπερβαίνει κάθε άλλο θαύμα. Είναι η ανάσταση των ψυχών.

Η ανάσταση ενός νεκρού δεν δίνει, παρά μόνο μια μικρή παράταση ζωής. Όσοι και αν αναστήθηκαν, ο Λάζαρος κ. λ. π., πέθαναν ξανά. Δεν είναι η οριστική λύση κατά του θανάτου. Η αναπότρεπτη εξουδετέρωση του θανάτου γίνεται με την αποφυγή του πνευματικού θανάτου, του θανάτου της ψυχής. Που προκαλείται μόνο από την αμαρτία. Αυτόν τον θάνατο συνιστά ο Κύριος να φοβόμαστε. Που ρίχνει ψυχή και σώμα «εν γεέννη» (Ματθ. 10, 28).

Όποιος λοιπόν με τη χάρη του Σταυρού σταυρώσει τα πάθη του, ψυχικά και σαρκικά, δηλαδή την πολυποίκιλη φιλαυτία του (φιληδονία, φιλαργυρία, φιλοδοξία) και νικήσει την αμαρτία, ανασταίνεται πνευματικά. Γίνεται ο μόνος πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος. Η ανάσταση της ψυχής του «έχει ζωήν αιώνιον», προοπτική ατελεύτητη και όχι προσωρινή, όπως κάποια τυχόν ανάσταση του σώματος.

Γι’ αυτό, το να νικήσει κανείς τα πάθη του, είναι ανώτερο θαύμα από το να αναστήσει νεκρούς (αγ. Ισαάκ ο Σύρος)!

[toula]

Θεέ μου, δείξε μου ποιο είναι το επόμενο βήμα…

Κάποτε ένας άνθρωπος προσευχήθηκε στον Θεό και Του είπε:

«Κύριε, δείξε μου τον δρόμο που πρέπει να πάρω.
Άνοιξέ μου έναν δρόμο, γιατί δεν ξέρω πια πού να πάω».

Το επόμενο πρωί, βγήκε από το σπίτι του και βρήκε μπροστά του έναν δρόμο κλειστό. Ένα μεγάλο πεσμένο δέντρο εμπόδιζε το πέρασμα.

Θύμωσε.

«Θεέ μου, αφού Σου ζήτησα δρόμο, γιατί μου έβαλες αυτό το εμπόδιο;»

Κι όμως, αντί να γυρίσει πίσω, αποφάσισε να προσπαθήσει.
Κάθε μέρα πήγαινε εκεί και καθάριζε λίγο τον δρόμο.
Έκοβε κλαδιά, απομάκρυνε πέτρες, πάλευε με ό,τι μπορούσε.

Πέρασαν μέρες και το δέντρο δεν έφευγε.

Κάποια στιγμή λύγισε και είπε:

«Κύριε, κουράστηκα. Προσπαθώ τόσο καιρό και ο δρόμος μου παραμένει κλειστός».

Και τότε ένιωσε μέσα του μια ήσυχη φωνή:

«Παιδί μου, δεν σου ζήτησα να ανοίξεις ολόκληρο τον δρόμο.
Σου ζήτησα να κάνεις το επόμενο βήμα.

Εσύ κοιτούσες το εμπόδιο.
Εγώ κοιτούσα τον δρόμο που θα ανοιγόταν πίσω του.

Μην ρωτάς πάντα γιατί υπάρχει το εμπόδιο.
Ρώτα τι θέλει να σου μάθει ο Θεός μέσα από αυτό.

Γιατί πολλές φορές δεν αλλάζει αμέσως τον δρόμο σου.
Αλλάζει πρώτα εσένα, ώστε όταν ανοίξει ο δρόμος, να είσαι έτοιμος να τον περπατήσεις».

Και ο άνθρωπος κατάλαβε πως η καθυστέρηση δεν ήταν εγκατάλειψη.
Ήταν προετοιμασία.

Και από εκείνη την ημέρα, όταν συναντούσε ένα εμπόδιο, δεν έλεγε πια:

«Θεέ μου, γιατί μου το έστειλες;»

Έλεγε:

«Θεέ μου, δείξε μου ποιο είναι το επόμενο βήμα».

[toula]

Αι­τί­ες των κα­λών λο­γι­σμών εί­ναι οι αρε­τές.

Των αρε­τών αι­τί­ες εί­ναι η εφαρ­μο­γή των εν­το­λών του Κυ­ρί­ου.

Και αι­τία της ερ­γα­σί­ας των εν­το­λών του Κυ­ρί­ου, εί­ναι η καλή προ­αί­ρε­ση.

Όσιος Θαλάσσιος

[toula]

Όλα μπορεί να τα κάνει κανείς, άμα θέλει.
Κι άμα είναι λίγο ερωτευμένος με τα ουράνια, κάνει.
Κι άμα είναι ερωτευμένος, και χίλιες δουλείες να ‘χει, φροντίζει και τον ερωτά του.
Έ, όταν είμαστε ερωτευμένοι με τα Θεία, να μην κάνομε κάτι; Αφού είμαστε γι’ αυτό φτιαγμένοι.
Είμαστε για τον Κύριο φτιαγμένοι.
Και χωρίς Αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε. Το ‘πε και ο ίδιος.
«Χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδεν».
Τι να κάνουμε, ρε παιδιά. Η αγάπη είναι «κραταιά ως ο θάνατος», τι θέλετε να κάνουμε, λέει το Άσμα Ασμάτων.
Φθινοπωρινό Συναξάρι τόμος Α΄, του π. Ανανία Κουστένη.

[toula]

Ο άνθρωπος καταδιώκει τον άνθρωπο, ο σκώρος διώκει τον σκώρο, έγραφε ο αββάς.
“Τί το παράξενο σε αυτό; Τίποτα “.
…”Μπορώ να υπερασπιστώ τον δρόμο τον οποίον ακολουθώ, όχι γιατί αυτός είναι δικός μου, αλλά διότι είναι δικός Του, του Χριστού, επειδή Αυτός τον αποκάλυψε, τον βάδισε και τον καθιέρωσε. Αυτός είναι ο πρώτος και μοναδικός δρόμος από την δυσώδη άβυσσο της γης μέχρι την κορυφή του ευώδους ουρανού.
Πρώτος και αποκλειστικός και άλλος δεν υπάρχει.
Όλοι οι άλλοι δρόμοι οδηγούν στο ερμητικό αδιέξοδο της φρίκης.
Η οδός Του είναι το δικό Του ανεξάντλητο και αδιατίμητο θεανθρώπινο πρόσωπο….
Αυτός ο δρόμος του Χριστού αναβλύζει στην Ορθόδοξη Εκκλησία με το Πνεύμα το Άγιο, διά μέσου των αγίων Πατέρων.
Εάν εγώ είμαι ο Ιωνάς στο πλοιάριο της σερβικής Εκκλησίας, πετάξτε με στην θάλασσα.
Μόνο ας γαληνέψει η θαλασσοταραχή, μόνο ας σωθεί το πλοίο.
Εμένα ίσως το φιλόξενο κήτος με δεχθεί στα έγκατα του, και όταν προσταχθεί, με εκβάλλει στην ξηρά.
Καλώς ήρθε κάθε βάσανο χάριν του απειραγάθου Κυρίου Ιησού.
Όσο περισσότερες ταλαιπωρίες προκαλούν θόρυβο στην πίστη μου, τόσο περισσότερο αυτή δυναμώνει στην καρδιά μου.
Για τον χριστιανό οι θλίψεις είναι καθαρτήριο και επιπροσθέτως αναπτέρωση για την ψυχή του και αναψυχή και αναζωογόνηση.
Στον αγώνα για την Ορθοδοξία ακολούθησα πιστά τον αγιοπατερικό δρόμο της ορθόδοξης αλήθειας του Χριστού και ποτέ δεν έγινα αρεστός στους ανθρώπους, διότι, αν ήμουν ευχάριστος στους ανθρώπους, τότε δεν θα ήμουν ούτε ο έσχατος δούλος του Κυρίου.
Είμαι επιπλέον πεπεισμένος ότι μόνο με την προσήλωση στην αγιοπατερική αντίληψη και την ασκητική θεώρηση της Ορθοδοξίας μπορεί να ξαναζωντανέψει η ρυπαρή και παραμελημένη αίσθηση της εκκλησιαστικότητας μας.
Ενώ οι άνθρωποι ξεσπούν επάνω μας και οι αμαρτίες μέσα μας, η φιλόθεη ορθόδοξη ψυχή λαχταρά συν πάσι τοις αγίοις την καθολική χαρά στην πολύπαθη Εκκλησία μας, ποθώντας και προσφεύγοντας προσευχητικά σε λυγμούς:
”Της Παναγίας ενδόξου, υπερευλογημένης, αχράντου, δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, μετά πάντων των αγίων μνημονεύσαντες, εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα. Σοι, Κύριε!”.
Βίος του οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς, π. Αθανασίου Γιεφτιτς, σελ 107, εκδόσεις Ν. Παναγόπουλου

[toula]

"" Ὁμολογοῦμεν τήν χάριν, οὐ κρύπτομεν τό ἔλεος.""
Σύ δέ σπεῖρε ἔργα καλά μετά δακρύων καί θά θερίσῃς ἐν καιρῷ ἐπισκοπῆς δράγματα ἀπολαύσεως αἰωνίου ζωῆς!
Θελκτικός κατ᾿ ὄψιν ἐστίν ὁ κόσμος· ἡμεῖς ὅμως, διά νά τόν ἐμπαίξωμεν, πρέπει νά γίνωμεν μωροί, ἵνα σοφοί γενώμεθα κατά Θεόν.
“Ἡ ἀγάπη τοῦ κόσμου, κατά τόν Παῦλον, ἔχθρα εἰς τόν Θεόν ἐστί καί ὁ ἀγαπῶν τόν κόσμον γεγύμνωται τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγάπης”.
Ἡμεῖς ἐκλήθημεν διά τήν κατάκτησιν τοῦ Οὐρανοῦ· πρόκειται διά μίαν αἰώνιον κληρονομίαν, κληρονομίαν ὁλοκλήρου τοῦ Θεοῦ·
“Πάντα γάρ ἀπέδωκας ἡμῖν”.
Ὤ, βάθος πλούτου καί σοφίας καί γνώσεως Θεοῦ!
Τί γάρ ἐδώκαμεν εἰς τόν Θεόν, ἵνα χαρίσῃ εἰς ἡμᾶς τήν ἀπέραντον Αὐτοῦ βασιλείαν;
Τάς κακίας μας;
Τάς ἀσεβείας μας καί γενικῶς τά ἄπειρα εἰς μέτρον καί ἐνοχήν σφάλματά μας;
Ὁμολογοῦμεν τήν χάριν, οὐ κρύπτομεν τό ἔλεος.
Ἄς ἀγωνισθῶμεν· βραβεῖα αἰώνια ἀπόκεινται εἰς τούς ἀγωνιστάς· τρέχε ὀπίσω καθαρότητος βίου· σπεῦδε μακρῦναι τόν κόσμον ἐκ τῆς διανοίας σου καί πλησίασε τήν καρδίαν σου εἰς τόν ἄνω κόσμον, ὅπου βασιλεύει ἡ αἰώνιος χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακαριότης.
Γέροντος Εφραίμ καθηγούμενου Ι.Μ.Φιλοθέου.
Πατρικαί Νουθεσίαι
Έκδοσις: Ι.Μ. Φιλοθέου . Άγιον Όρος

[toula]

Συμμετέχομεν εἰς τὴν ζωήν Του.
Τί σημαίνει αὐτό;
Ἡ λειτουργία οὐσιαστικῶς δὲν εἶναι προσευχή εἶναι δόσις καὶ ἀντίδοσις.
Εἶναι ὅμως καὶ μία ἀνάμνησις καὶ μία ἐπανάληψις, μία ὅρασις.
Ὁ Χριστὸς ζῆ τώρα μπροστά μας.
Δι’ ὅλων
«ὁρῶμεν τὸν Χριστὸν τυπούμενον καὶ τὰ ὑπὲρ ἡμῶν αὐτοῦ ἔργα καὶ πάθη• καὶ γὰρ ἐν τοῖς ψαλμοῖς καὶ ταῖς ἀναγνώσεσι καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τοῦ ἱερέως διὰ πάσης τῆς τελετῆς πραττομένοις, ἡ οἰκονομία τοῦ Σωτῆρος σημαίνεται».
Ἑπομένως, ὁλόκληρη ἡ θεία μυσταγωγία εἶναι εἰκόνα τοῦ ἰδίου τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ.
Ὁλόκληρη ἡ θεία λειτουργία εἶναι μία ἐν χρόνῳ καὶ ἐν χώρῳ ἐπανάληψις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ· σὰν νὰ ζεῖ τώρα μπροστὰ μας ὁ Χριστός.
Διότι αὐτὰ ποὺ γίνονται εἰς τὴν θείαν λειτουργίαν, «εἰς τὴν τοῦ Σωτῆρος οἰκονομίαν ἀναφέρεται πάντα, ἵνα ἡμῖν ἡ αὐτῆς θεωρία πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν οὖσα τὰς ψυχὰς ἁγιάζῃ καὶ οὕτως ἐπιτήδειοι γινώμεθα πρὸς τὴν ὑποδοχὴν τῶν ἱερῶν δώρων».
Κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωὴ του ὁ Χριστὸς ἐχάρισε τὴν ἀνάστασίν του εἰς ὅλον τὸν κόσμο.
Τώρα «φιλοπόνως θεωρουμένη» ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ καθιστᾶ καὶ ἡμᾶς ἱκανοὺς νὰ ἀνιστάμεθα εἰς τὴν ἰδικὴν Του ζωή.
Γέρων Αιμιλιανος Σιμωνοπετρίτης.
“Κατηχήσεις καὶ Λόγοι (4): Θεία Λατρεία, Προσδοκία καὶ Ὅρασις Θεοῦ”, Ἐκδόσεις “Ὀρμύλια”]

[toula]

Εκείνο το «γιατί» και εκείνο το «εγώ» που έχομεν, αυτά είναι η καταστροφή μας.
Διά να λάβη κανείς την χάριν τον Αγίου Πνεύματος, πρέπει να υποφέρη πολύ, να κοπιάση, να αγωνισθή.
Μη νομίσωμεν ότι με τα αναπαυτικά, με τα χαρμόσυνα, με τα καλά φαγητά και με τα καλά φορέματα θα λάβωμεν την χάριν του Θεού.
Εγώ 65 χρόνια πολεμώ ο δυστυχής και γυρεύω να εύρω τον Χριστόν, να τον παραλάβω και δεν ημπορώ.
40-41 χρόνια είναι που είμαι ιερεύς και ποτέ, μα ποτέ ούτε μια φορά δεν ελειτούργησα αξίως.
Δεν έλαμψε ποτέ μια θεϊκή χαρά μέσα στην καρδιά μου και λέγω ίσως εσείς αξιωθήτε να κυματίση το φως της χάριτος του Χριστού μέσα σας.
Αγίου Ανθίμου της Χίου, Διδαχές Πνευματικές – Άρτος Ζωής, Επιμέλεια: Αντωνίου Ν. Χαροκόπου, τόμος Τρίτος, Ιερά Μονή Παναγίας Βοηθείας Χίου, Αθήναι 2007