"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Π.Νεκταριος
«Δεν είσαι της γης
ο πιο πονεμένος….
Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου….
Πάρε τον δρόμο της προσευχής.
Βάδισε την στράτα της έννοιας
για τις ανάγκες του άλλου.
Δεν είσαι της γης
ο πιο πονεμένος.
Βγες από σένα.
Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου».
Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως

Γιατί η 1η Σεπτεμβρίου είναι η αρχή του εκκλησιαστικού έτους;
Τι είναι η Ινδικτιών και γιατί η Εκκλησία αρχίζει το έτος της τον Σεπτέμβριο;
Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, ακούμε στην Εκκλησία ότι εορτάζουμε την «Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου ἔτους». Και εύλογα γεννιέται η απορία: Γιατί η Εκκλησία δεν αρχίζει το έτος της την 1η Ιανουαρίου, όπως το πολιτικό ημερολόγιο; Τι σημαίνει η λέξη «Ινδικτιών» και τι ιδιαίτερο έχει η πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου;
Η απάντηση έχει ιστορικές ρίζες, αλλά η Εκκλησία έδωσε σε αυτή την ημερομηνία ένα βαθύτερο πνευματικό περιεχόμενο.
Τι σημαίνει «Ινδικτιών»;
Η λέξη Ινδικτιών προέρχεται από το λατινικό indictio και αρχικά συνδεόταν με διοικητικούς και φορολογικούς υπολογισμούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σταδιακά καθιερώθηκε ένας κύκλος δεκαπέντε ετών, ενώ στη βυζαντινή παράδοση η 1η Σεπτεμβρίου αποτέλεσε την έναρξη του νέου ετήσιου κύκλου.
Η Εκκλησία, η οποία έζησε και αναπτύχθηκε μέσα σε αυτό το ιστορικό περιβάλλον, διατήρησε την ημερομηνία αυτή και την ενέταξε στο λειτουργικό της ημερολόγιο. Δεν περιορίστηκε όμως σε μια απλή υιοθέτηση ενός κοσμικού διοικητικού θεσμού. Έδωσε στην αρχή του νέου έτους χριστολογικό και σωτηριολογικό περιεχόμενο.
«Κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν»
Εδώ βρίσκεται ίσως το ωραιότερο σημείο της ημέρας.
Την 1η Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μάς οδηγεί στη συναγωγή της Ναζαρέτ. Ο Χριστός παίρνει το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα και διαβάζει:
«Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ… εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με… κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν».
Και όταν τελειώνει την ανάγνωση, λέει στους ανθρώπους που Τον ακούν:
«Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν».
Ο «νέος χρόνος», λοιπόν, αποκτά για τον χριστιανό διαφορετική σημασία.
Δεν είναι απλώς η αλλαγή μιας ημερομηνίας.
Είναι ένας ακόμη «ἐνιαυτὸς Κυρίου».
Ένας ακόμη χρόνος που μας χαρίζεται για μετάνοια, για επιστροφή, για συγχώρηση, για προσευχή, για αγάπη, για συνάντηση με τον Χριστό.
Η Εκκλησία μετρά διαφορετικά τον χρόνο
Ο κόσμος μετρά τον χρόνο κυρίως αριθμητικά: ημέρες, μήνες, χρόνια.
Η Εκκλησία όμως τον βλέπει διαφορετικά.
Ο χρόνος γίνεται καιρός σωτηρίας.
Μέσα σε κάθε εκκλησιαστικό έτος θα ξαναπεράσουμε λειτουργικά από ολόκληρο το μυστήριο της σωτηρίας. Θα εορτάσουμε τη Γέννηση της Θεοτόκου, τα Χριστούγεννα, τα Θεοφάνεια. Θα περπατήσουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Θα σταθούμε ξανά μπροστά στον Σταυρό. Θα ακούσουμε το «Χριστός Ανέστη». Θα φτάσουμε στην Ανάληψη και στην Πεντηκοστή. Θα ζήσουμε τις εορτές της Παναγίας και των Αγίων.
Όχι επειδή τα γεγονότα αυτά επαναλαμβάνονται ιστορικά.
Αλλά επειδή εμείς έχουμε ανάγκη να ξαναμπούμε μέσα στο μυστήριό τους.
Η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς το παρελθόν. Το κάνει λειτουργικά παρόν.
Και το νέο έτος αρχίζει με την Παναγία
Υπάρχει μάλιστα ένας υπέροχος συμβολισμός στη διάταξη του εκκλησιαστικού έτους.
Λίγες ημέρες μετά την έναρξή του, στις 8 Σεπτεμβρίου, εορτάζουμε το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και προς το τέλος του εκκλησιαστικού έτους, στις 15 Αυγούστου, εορτάζουμε την Κοίμησή της.
Σαν να αγκαλιάζει η παρουσία της Θεοτόκου ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος.
Η πρώτη μεγάλη Θεομητορική εορτή του νέου κύκλου μάς παρουσιάζει τη γέννηση Εκείνης από την οποία θα έρθει στον κόσμο ο Χριστός. Η ιστορία της σωτηρίας αρχίζει να χαράζει.
Τι σημαίνει όμως για εμάς η 1η Σεπτεμβρίου;
Ίσως εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο ερώτημα.
Έχει κάποια αξία να γνωρίζουμε τι ήταν η Ινδικτιών, εάν η έναρξη του νέου εκκλησιαστικού έτους δεν γίνει αφορμή να κοιτάξουμε και τη δική μας ζωή;
Η Εκκλησία μάς δίνει έναν ακόμη «ἐνιαυτὸν Κυρίου».
Έναν ακόμη χρόνο να διορθώσουμε κάτι που αφήσαμε αδιόρθωτο.
Να ζητήσουμε μια συγγνώμη που αναβάλλουμε.
Να επιστρέψουμε σε μια προσευχή που εγκαταλείψαμε.
Να συμφιλιωθούμε με έναν άνθρωπο.
Να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό.
Γιατί κάποτε θα έρθει ένα εκκλησιαστικό έτος που δεν θα το ολοκληρώσουμε πάνω στη γη.
Και τότε δεν θα έχει τόση σημασία πόσα χρόνια πέρασαν από τη ζωή μας, αλλά τι κάναμε με τον χρόνο που μας δόθηκε.
Η 1η Ιανουαρίου αλλάζει τον αριθμό στο ημερολόγιό μας.
Η 1η Σεπτεμβρίου μάς θυμίζει κάτι βαθύτερο:
Ο χρόνος είναι δώρο.
Ο χρόνος είναι ευκαιρία.
Ο χρόνος μπορεί να γίνει σωτηρία.
Καλή και ευλογημένη εκκλησιαστική χρονιά.

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - " Το παιδί είναι πολύ καλά! Να μην το πειράξει κανείς"!
Πριν από 25 έτη, μία φιλική μας οικογένεια μάς τηλεφώνησε και ζήτησε να μιλήσουμε με τον άγιο Πατέρα μας Ιωάννη, για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Η μητέρα της οικογένειας εγκυμονούσε το δεύτερο παιδί της και οι γιατροί τής είπαν ότι λόγω της προχωρημένης ηλικίας της, το παιδί θα γεννηθεί με σοβαρά προβλήματα υγείας! Ήθελαν λοιπόν την συμβουλή και την γνώμη του αγίου Γέροντος, γι' αυτό το θέμα. Όταν επικοινωνήσαμε με τον π. Ιωάννη, μας είπε: " Να τους πείτε να μην πειράξουν το παιδί! Το παιδί δεν έχει κανένα πρόβλημα."
Η οικογένεια αυτή εμπιστεύτηκε την συμβουλή του πατρός Ιωάννη και η μητέρα γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι πλέον ενήλικη κοπέλα και υγιής και χαίρεται το δώρο της ζωής!
Να έχουμε την αγία ευχή του αγίου και θαυματουργού πατρός μας Ιωάννη! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

«Όπως το νερό που πιέζεται,
ανεβαίνει ψηλά,
έτσι και η ψυχή που συνθλίβεται
με τις δοκιμασίες,
υψώνεται προς τον Θεό».
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε ωστόσο η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια υπέροχη κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού στειλε!”.
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τ όνειρο έσβησε…
Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τ όνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:
– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τού’ χα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.
Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανιψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τ άκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος έλαβε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε και έφυγε γρήγορα. Το εν λόγω συμβάν δεν το είπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…
– “Δοξασμένο τ όνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…

Πνευματική απροθυμία (π. Δημητρίου Μπόκου)

Η παραβολή των βασιλικών γάμων λίγες φορές διαβάζεται στην Εκκλησία. Ανήκει στις τελευταίες Κυριακές του Ματθαίου και για να προλάβει να διαβαστεί προ της εορτής του Υψώσεως του Σταυρού (14 Σεπ.), πρέπει να έχουμε το Πάσχα αρκετά νωρίς. Είναι παραπλήσια της παραβολής του μεγάλου δείπνου που διαβάζεται πάντα προ της εορτής των Χριστουγέννων. Ένας βασιλιάς (ο Θεός) με την ευκαιρία των γάμων του υιού του κάνει μεγάλο τραπέζι και καλεί πλήθος ανθρώπων, αλλά οι καλεσμένοι δεν προσέρχονται (Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου).

Οι λόγοι; Πολλοί. Κάποιοι δεν ήθελαν καθόλου να πάνε. Δεν είχαν από όρεξη τον βασιλιά. Κάποιοι όχι μόνο δεν πήγαν, αλλά και ενοχλήθηκαν κιόλας. Έπιασαν τους δούλους που μετέφεραν τα προσκλητήρια του γάμου, τους έβρισαν και τους σκότωσαν. Μα η πράξη τους είχε τις ανάλογες συνέπειες. Ο βασιλιάς οργίστηκε. Έστειλε τα στρατεύματά του και τους εξολόθρευσε. Και την πόλη τους την έκαψε.

Αλλά υπήρξαν και κάποιοι άλλοι, που δεν είχαν αντίρρηση να πάνε, αλλά απλώς το αμέλησαν. Δεν το έβαλαν σε άμεση προτεραιότητα. Προτίμησαν να πάνε στις δουλειές τους πρώτα, άλλος στο χωράφι του, άλλος στο μαγαζί του, και τελικά ξεχάστηκαν και δεν πήγαν. Άφησαν τον γάμο και πήγαν για πουρνάρια, που λέμε.

Αυτοί είμαστε εμείς. Οι Χριστιανοί!

Δεν λέμε όχι στον Θεό, θέλουμε να πάμε στο τραπέζι του, να μπούμε στη Βασιλεία του, δεν κάνουμε όμως και τίποτε γι’ αυτό. Αδιαφορούμε, αμελούμε, βαριούμαστε όταν πρόκειται για τα πνευματικά. Με το ζόρι να κάνουμε προσευχή, με το ζόρι να νηστέψουμε, με το ζόρι να πάμε στη Λειτουργία (σχεδόν στο «Δι’ ευχών»). Πολλές φορές τα παρατάμε και εντελώς, υπόδουλοι όντες εκούσια, με τη γνώμη μας, στη ραθυμία «των ηδονών του βίου». Προτιμάμε την άνεση, να μη στριμωχτούμε σε τίποτε. Να μην κοπιάσουμε πνευματικά. Τρέχουμε πρόθυμοι στις άλλες δουλειές, αλλά, αν είναι για προσευχή, μας πιάνει απροθυμία, ραθυμία, υπνηλία.

Η κατάσταση της πνευματικής αμέλειας και αδιαφορίας ονομάζεται ακηδία (αφροντισιά). Είναι κάτι που συνοδεύει κάθε άνθρωπο. Με αυτήν πολεμάει ο διάβολος και τους αγίους. Αισθάνονται και αυτοί πολλές φορές στον πνευματικό τους αγώνα κόπωση. Την τάση να εγκαταλείψουν τα πάντα. Μα αν συμβεί κάτι τέτοιο, μπορεί να τα χάσουν όλα. Όταν χαλαρώνει ο άνθρωπος, είναι δύσκολο να ξαναμπεί στο πρόγραμμά του.

Γι’ αυτό, καλό είναι ο Χριστιανός να έχει έναν ήπιο κανόνα προσευχής, για να μπορεί να τον κάνει πάντα, σταθερά, με μικρή σχετικά προσπάθεια. Ώστε και σε δύσκολη κατάσταση αν βρεθεί, να μπορεί με λίγο έστω κόπο να τον κάνει και όχι να τον εγκαταλείψει εντελώς. Να έχει «μικράν εργασίαν και μένουσαν, παρά μεγάλην και ταχέως κοπτομένην».

Άκριτοι ενθουσιασμοί, υπερβολική προσπάθεια άσκησης, προσευχής κ. λ. π., κουράζουν γρήγορα και οδηγούν συνήθως στην πλήρη εγκατάλειψη. Όσο όμως κουρασμένοι και νυσταγμένοι και αν είμαστε, μια μικρή, ελάχιστη προσευχή μπορούμε πάντα να την κάνουμε.

Οι άγιοι, έμπειροι στις πνευματικές παγίδες του διαβόλου, δίνουν πολλές συμβουλές για την ακηδία.

Ο άγιος Αντώνιος σκοτίστηκε κάποτε από πολλούς λογισμούς και έπεσε σε ακηδία. Ζήτησε τότε βοήθεια από τον Θεό και βλέπει κάποιον απέναντί του να ασχολείται με εργόχειρο (να πλέκει καλάθια). Σε λίγο ο άγνωστος σηκώθηκε και έκανε τις προσευχές του και πάλι κάθισε και συνέχισε το εργόχειρό του, πλέκοντας τα καλάθια του. Μετά ξανασηκώθηκε για προσευχή και πάλι κάθισε για εργασία. Ήταν άγγελος σταλμένος από τον Θεό να διδάξει τον Αντώνιο, δείχνοντάς του ένα εύκολα εφαρμόσιμο πνευματικό πρόγραμμα. «Έτσι κάνε και θα σωθείς», του είπε.

Ναι! Θέλει λίγο αγώνα και υπομονή η ακηδία.

Αλλά δεν είναι ανίκητη.

www.orthmad.gr

Εκοιμήθη ο Ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου Γέροντας Χρυσόστομος

Τὸ Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων μετὰ βαθυτάτης θλίψεως ἀναγγέλλει τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημίαν τοῦ Γέροντος Ἀρχιμανδρίτου Χρυσοστόμου, ἐπὶ μακρὰν σειρὰν ἐτῶν Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη πρὸ ὀλίγης ὥρας εἰς Ἀθήνας, κατόπιν δοκιμασίας τῆς ὑγείας αὐτοῦ.

Ὁ μακαριστὸς Γέρων Χρυσόστομος, καταγόμενος ἐκ Μάνης, ὑπῆρξεν ἐπὶ δεκαετίας ἀφωσιωμένον μέλος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος καὶ διηκόνησε πιστῶς τὴν Σιωνίτιδα Ἐκκλησίαν καὶ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα.

Ἡ πολυετὴς διακονία αὐτοῦ συνεδέθη κατ᾽ ἐξοχὴν μετὰ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, τὴν ὁποίαν παρέλαβε εἰς δυσχερῆ κατάστασιν καὶ, διὰ πολλῶν κόπων καὶ προσωπικῆς μερίμνης, ἀνεκαίνισε καὶ ἀνέδειξεν εἰς τὴν σημερινὴν αὐτῆς μορφήν.

Ἡ Αὑτοῦ Μακαριότης, ὁ Πατὴρ ἡμῶν καὶ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος Γ΄, καὶ ἡ περὶ Αὐτὸν Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότης ἀποχαιρετοῦν μετὰ συγκινήσεως τὸν μακαριστὸν Γέροντα, ἐν τῇ ἐλπίδι τῆς Ἀναστάσεως καὶ κατὰ τὸν ἀποστολικὸν λόγον· «ἐάν τε οὖν ζῶμεν, ἐάν τε ἀποθνῄσκωμεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν», (Ρωμ. 14, , εὐχόμενοι ὅπως Κύριος ὁ Θεὸς ἀναπαύσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν χώρᾳ ζώντων καὶ ἐν σκηναῖς δικαίων.

Περὶ τῆς μεταφορᾶς τοῦ σκηνώματος, τῆς ἐξοδίου Ἀκολουθίας καὶ τῆς ταφῆς αὐτοῦ τὸ Πατριαρχεῖον θὰ ἐπανέλθῃ διὰ νεωτέρας ἀνακοινώσεως.

Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

www.romfea.gr

"Όσο ευχαριστείται ο Πανάγαθος με την ταπεινή επίγνωση του εαυτού μας και με ένα δάκρυ που χύνουμε για τις αμαρτίες μας, δεν ευχαριστείται με μύριες ανακαλύψεις της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
Απόδειξη ο ληστής, ο οποίος, αν και ήταν κακούργος και αμαρτωλός, επειδή ταπείνωσε τον εαυτό του και ζήτησε έλεος για τις αμαρτίες του, υψώθηκε τόσο πολύ, ώστε μπήκε πρώτος στον παράδεισο".
Όσιος Δανιήλ Κατουνακιώτης

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Η ΑΜΕΛΕΙΑ»:

https://aktines.blogspot.com/2026/09/bl ... 6.html?m=1

Στό Άγιο όρος δεν πήγε ποτέ!
Ο γέροντας όντως ζούσε μία Αγγελική ζωή.
Ζούσε μαζί με τους Αγίους, συνομιλούσε μαζί τους, τους έβλεπε, ένιωθε αισθητά την παρουσία τους.
Πολλές φορές που ήταν άρρωστος Ο γέροντας Ιάκωβος, ζητούσε να έρθουν να τον βοηθήσουν ο όσιος Δαυίδ και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος.
Και αυτοί πάντα εμφανίζονταν και τον βοηθούσαν!
Επίσης ο γέροντας είχε μεγάλη αγάπη και ευλάβεια στον Άγιο Χαράλαμπο.
<< Στό Άγιον Όρος, δεν πήγε ποτέ.
Όμως ο ίδιος ο γέροντας ομολόγησε ότι η Παναγιά τον πήγε, " πνευματικώ τώ τρόπων" στό Άγιον όρος και είδε όλα τα μοναστήρια!
Είχε μεγάλη ευλάβεια και αγάπη προς την Παναγία.
Άγιοι του Θεού, πρεσβεύσατε
υπέρ ημών και της Πατρίδας μας!