Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Π.Νεκταριος
«Δεν είσαι της γης
ο πιο πονεμένος….
Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου….
Πάρε τον δρόμο της προσευχής.
Βάδισε την στράτα της έννοιας
για τις ανάγκες του άλλου.
Δεν είσαι της γης
ο πιο πονεμένος.
Βγες από σένα.
Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου».
Άγιος Νεκτάριος Πενταπολεως

[toula]

Γιατί η 1η Σεπτεμβρίου είναι η αρχή του εκκλησιαστικού έτους;
Τι είναι η Ινδικτιών και γιατί η Εκκλησία αρχίζει το έτος της τον Σεπτέμβριο;
Κάθε χρόνο, την 1η Σεπτεμβρίου, ακούμε στην Εκκλησία ότι εορτάζουμε την «Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου ἔτους». Και εύλογα γεννιέται η απορία: Γιατί η Εκκλησία δεν αρχίζει το έτος της την 1η Ιανουαρίου, όπως το πολιτικό ημερολόγιο; Τι σημαίνει η λέξη «Ινδικτιών» και τι ιδιαίτερο έχει η πρώτη ημέρα του Σεπτεμβρίου;
Η απάντηση έχει ιστορικές ρίζες, αλλά η Εκκλησία έδωσε σε αυτή την ημερομηνία ένα βαθύτερο πνευματικό περιεχόμενο.
Τι σημαίνει «Ινδικτιών»;
Η λέξη Ινδικτιών προέρχεται από το λατινικό indictio και αρχικά συνδεόταν με διοικητικούς και φορολογικούς υπολογισμούς της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Σταδιακά καθιερώθηκε ένας κύκλος δεκαπέντε ετών, ενώ στη βυζαντινή παράδοση η 1η Σεπτεμβρίου αποτέλεσε την έναρξη του νέου ετήσιου κύκλου.
Η Εκκλησία, η οποία έζησε και αναπτύχθηκε μέσα σε αυτό το ιστορικό περιβάλλον, διατήρησε την ημερομηνία αυτή και την ενέταξε στο λειτουργικό της ημερολόγιο. Δεν περιορίστηκε όμως σε μια απλή υιοθέτηση ενός κοσμικού διοικητικού θεσμού. Έδωσε στην αρχή του νέου έτους χριστολογικό και σωτηριολογικό περιεχόμενο.
«Κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν»
Εδώ βρίσκεται ίσως το ωραιότερο σημείο της ημέρας.
Την 1η Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μάς οδηγεί στη συναγωγή της Ναζαρέτ. Ο Χριστός παίρνει το βιβλίο του προφήτη Ησαΐα και διαβάζει:
«Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ… εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με… κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν».
Και όταν τελειώνει την ανάγνωση, λέει στους ανθρώπους που Τον ακούν:
«Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν».
Ο «νέος χρόνος», λοιπόν, αποκτά για τον χριστιανό διαφορετική σημασία.
Δεν είναι απλώς η αλλαγή μιας ημερομηνίας.
Είναι ένας ακόμη «ἐνιαυτὸς Κυρίου».
Ένας ακόμη χρόνος που μας χαρίζεται για μετάνοια, για επιστροφή, για συγχώρηση, για προσευχή, για αγάπη, για συνάντηση με τον Χριστό.
Η Εκκλησία μετρά διαφορετικά τον χρόνο
Ο κόσμος μετρά τον χρόνο κυρίως αριθμητικά: ημέρες, μήνες, χρόνια.
Η Εκκλησία όμως τον βλέπει διαφορετικά.
Ο χρόνος γίνεται καιρός σωτηρίας.
Μέσα σε κάθε εκκλησιαστικό έτος θα ξαναπεράσουμε λειτουργικά από ολόκληρο το μυστήριο της σωτηρίας. Θα εορτάσουμε τη Γέννηση της Θεοτόκου, τα Χριστούγεννα, τα Θεοφάνεια. Θα περπατήσουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Θα σταθούμε ξανά μπροστά στον Σταυρό. Θα ακούσουμε το «Χριστός Ανέστη». Θα φτάσουμε στην Ανάληψη και στην Πεντηκοστή. Θα ζήσουμε τις εορτές της Παναγίας και των Αγίων.
Όχι επειδή τα γεγονότα αυτά επαναλαμβάνονται ιστορικά.
Αλλά επειδή εμείς έχουμε ανάγκη να ξαναμπούμε μέσα στο μυστήριό τους.
Η Εκκλησία δεν θυμάται απλώς το παρελθόν. Το κάνει λειτουργικά παρόν.
Και το νέο έτος αρχίζει με την Παναγία
Υπάρχει μάλιστα ένας υπέροχος συμβολισμός στη διάταξη του εκκλησιαστικού έτους.
Λίγες ημέρες μετά την έναρξή του, στις 8 Σεπτεμβρίου, εορτάζουμε το Γενέσιο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Και προς το τέλος του εκκλησιαστικού έτους, στις 15 Αυγούστου, εορτάζουμε την Κοίμησή της.
Σαν να αγκαλιάζει η παρουσία της Θεοτόκου ολόκληρο το εκκλησιαστικό έτος.
Η πρώτη μεγάλη Θεομητορική εορτή του νέου κύκλου μάς παρουσιάζει τη γέννηση Εκείνης από την οποία θα έρθει στον κόσμο ο Χριστός. Η ιστορία της σωτηρίας αρχίζει να χαράζει.
Τι σημαίνει όμως για εμάς η 1η Σεπτεμβρίου;
Ίσως εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο ερώτημα.
Έχει κάποια αξία να γνωρίζουμε τι ήταν η Ινδικτιών, εάν η έναρξη του νέου εκκλησιαστικού έτους δεν γίνει αφορμή να κοιτάξουμε και τη δική μας ζωή;
Η Εκκλησία μάς δίνει έναν ακόμη «ἐνιαυτὸν Κυρίου».
Έναν ακόμη χρόνο να διορθώσουμε κάτι που αφήσαμε αδιόρθωτο.
Να ζητήσουμε μια συγγνώμη που αναβάλλουμε.
Να επιστρέψουμε σε μια προσευχή που εγκαταλείψαμε.
Να συμφιλιωθούμε με έναν άνθρωπο.
Να πλησιάσουμε περισσότερο τον Χριστό.
Γιατί κάποτε θα έρθει ένα εκκλησιαστικό έτος που δεν θα το ολοκληρώσουμε πάνω στη γη.
Και τότε δεν θα έχει τόση σημασία πόσα χρόνια πέρασαν από τη ζωή μας, αλλά τι κάναμε με τον χρόνο που μας δόθηκε.
Η 1η Ιανουαρίου αλλάζει τον αριθμό στο ημερολόγιό μας.
Η 1η Σεπτεμβρίου μάς θυμίζει κάτι βαθύτερο:
Ο χρόνος είναι δώρο.
Ο χρόνος είναι ευκαιρία.
Ο χρόνος μπορεί να γίνει σωτηρία.
Καλή και ευλογημένη εκκλησιαστική χρονιά.

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - " Το παιδί είναι πολύ καλά! Να μην το πειράξει κανείς"!
Πριν από 25 έτη, μία φιλική μας οικογένεια μάς τηλεφώνησε και ζήτησε να μιλήσουμε με τον άγιο Πατέρα μας Ιωάννη, για ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Η μητέρα της οικογένειας εγκυμονούσε το δεύτερο παιδί της και οι γιατροί τής είπαν ότι λόγω της προχωρημένης ηλικίας της, το παιδί θα γεννηθεί με σοβαρά προβλήματα υγείας! Ήθελαν λοιπόν την συμβουλή και την γνώμη του αγίου Γέροντος, γι' αυτό το θέμα. Όταν επικοινωνήσαμε με τον π. Ιωάννη, μας είπε: " Να τους πείτε να μην πειράξουν το παιδί! Το παιδί δεν έχει κανένα πρόβλημα."
Η οικογένεια αυτή εμπιστεύτηκε την συμβουλή του πατρός Ιωάννη και η μητέρα γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι πλέον ενήλικη κοπέλα και υγιής και χαίρεται το δώρο της ζωής!
Να έχουμε την αγία ευχή του αγίου και θαυματουργού πατρός μας Ιωάννη! Αμήν!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

«Όπως το νερό που πιέζεται,
ανεβαίνει ψηλά,
έτσι και η ψυχή που συνθλίβεται
με τις δοκιμασίες,
υψώνεται προς τον Θεό».
Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

[toula]

Σε ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος. Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε ωστόσο η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια υπέροχη κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της. Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του. Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του. Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του. Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά. Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν. Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει: “Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα. Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου. Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μού στειλε!”.
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τ όνειρο έσβησε…
Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τ όνειρο στη συντροφιά. Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του. Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος. Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν. Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε. Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση; Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:
– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν! Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου. Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τού’ χα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τό φερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.
Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του. Του είπα λοιπόν απότομα:
– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανιψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τ άκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος. Τον λυπήθηκα και του είπα:
– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος έλαβε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε και έφυγε γρήγορα. Το εν λόγω συμβάν δεν το είπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει. Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του. Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά! Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του. Η νύχτα της απιστίας έφυγε…
– “Δοξασμένο τ όνομά Σου Πολυέλεε Κύριε”, ψιθύρισε ο ιερέας κα τον αγκάλιασε με το βλέμμα του…