"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η αληθής προσευχή προς τον αληθινόν Θεόν είναι κοινωνία μετά του Πνεύματος του Θεού, το Οποίον προσεύχεται εν ημίν.
Τούτο δίδει εις ημάς να γνωρίσωμεν τον Θεόν· οδηγεί το πνεύμα ημών εις κατάστασιν θεωρίας της αιωνιότητος.
Κράττει στερρώς τον νουν εν τω Θεώ και θα έλθη στιγμή κατά την οποίαν ο αθάνατον Πνεύμα θα εγγίση την καρδίαν.
Ώ, η επαφή αύτη του Αγίου των Αγίων!
Είναι αδύνατον να συγκριθή μεθ’ οιουδήποτε άλλου:
Αρπάζει το πνεύμα ημών εις τον χώρον του ακτίστου Είναι· τιτρώσκει την καρδίαν δι’ αγάπης, διαφόρου εκείνης, ήτις συνήθως εννοείται υπό την λέξιν ταύτην.
Το Φως της αγάπης ταύτης εκχέεται προς πάσαν την κτίσιν, προς όλον τον κόσμον των ανθρώπων…
Το ζωοποιόν Πνεύμα του Θεού επισκέπτεται ημάς, όταν ημείς διαμένωμεν εν καταστάσει ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν.
Δεν παραβιάζει την ελευθερίαν ημών· περιβάλλει ημάς τοσούτον ιλαρώς, ώστε δυνάμεθα και να μη παρατηρήσωμεν Αυτό παραχρήμα.
Δεν πρέπει να αναμένωμεν ότι ο Θεός θα εισβάλη εντός ημών δια της βίας, άνευ της ημετέρας συγκαταθέσεως.
Ώ, ουχί:
Σέβεται τον άνθρωπον, ταπεινούται ενώπιον αυτού:
Η αγάπη Αυτού είναι ταπεινή· αγαπά ουχί αφ’ υψηλού, αλλ’ ως στοργική μήτηρ το εαυτής πάσχον βρέφος.
Είναι «Πυρ καταναλίσκον», Φως απρόσιτον. Έρριψε το Πυρ Αυτού εις την γην και φλέγει τας καρδίας ημών.
Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1993.

Στό Δοξαστικό τῶν Αἴνων τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει:
«Αὐτόν ἀσπασώμεθα τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ΄ φόβῳ διά τήν ἁμαρτίαν, ὡς ἀνάξιοι ὄντες χαρᾷ δέ διά τήν σωτηρίαν, ἥν παρέχει τῷ κόσμῳ, ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγείς Χριστός ὁ Κύριος».
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τί ἐμεῖς ἐκάναμε στόν Κύριο καί Θεό μας.
Πόση ἀνταρσία, ἀχαριστία καί ἀγνωμοσύνη ἐκφράσαμε.
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὅμως βλέπουμε καί τί ὁ Θεός ἔκανε γιά μᾶς καί πόσο μᾶς ἀγαπᾶ, ὥστε νά σταυρωθῇ γιά τούς σταυρωτάς του.
Αὐτά τά δύο συναισθήματα, ὁ πόνος καί ἡ χαρά, ἡ κατά τούς ἁγίους Πατέρας χαρμολύπη, διαποτίζει τήν ὑμνολογία τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν, ἀλλά καί τήν ζωή ὅσων αἴρουν τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου «καθ’ ἡμέραν» (Λουκ.θ΄, 23) ὡς γνήσιοι μαθηταί του.
Ἔχοντες τήν μνήμη τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τῶν ἁμαρτιῶν ὅλου τοῦ κόσμου, πού «ἀνασταυρώνουν» (Ἑβρ. στ΄, 6) τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, κρατοῦμε τόν ἑαυτό μας σέ μετάνοια, ταπείνωσι, συντρετιμμένη καρδιά.
Βλέπουμε πόσο βαθύ εἶναι τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας πού καλύπτει τόν κόσμο.
Ἔχοντες πάλι τήν μνήμη τῆς σταυρικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὡς πάμφωτος ἥλιος διαπερνᾶ τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, δέν ἀπελπιζόμεθα, δέν ἀποκάμνουμε.
Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ ἔτσι πού εἴμεθα, μέ τήν ἁμαρτία μας καί τήν ἀρρώστεια μας, γιά νά γίνουμε ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς θέλει καί μᾶς ἔχει προορίσει: υἱούς Θεοῦ καί κατά χάριν θεούς.
Ἔτσι, ἡ προσευχή δέν εἶναι μόνο τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» ἀλλά καί τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον τόν κόσμο σου».
Μήπως γιά νά ζῇ συνεχῶς σ’ αὐτό τό χαροποιό πένθος δέν ἐνδύεται καί ὁ μοναχός τό πένθιμο μοναχικό σχῆμα, ὅπως τόσο χαρακτηριστικά διαλαμβάνει καί ἡ Ἀκολουθία τῆς κουρᾶς τοῦ Μεγαλόσχημου Μοναχοῦ;
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού πονοῦν γιά τόν πόνο πού πρακάλεσε ἡ ἁμαρτία στόν Χριστό.
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού χαίρουν, γιατί ὁ Χριστός ἐνίκησε μέ τήν ἀγάπη Του τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο, τόν θάνατο, καί ἀπέδειξε ὅτι αὐτός ἔχει τόν τελευταῖο λόγο στήν ζωή μας καί στήν ἱστορία.
Γι’ αὐτό ἠμποροῦμε νά χαιρώμεθα. Ὁ Σταυρωθεῖς εἶναι ὁ Ἀναστάς Κύριος. Ἡ ἀγάπη Του ἔλαψε στόν Σταυρό Του καί ἐθριάμβευσε μέ τήν Ἀνάστασί Του. Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ Σωτήρ μας.
Αὐτῷ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ὁ αἶνος καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.
Αρχ. Γεωργίου Καψανη.