"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Εδώ, χριστιανοί μου, πώς πηγαίνετε, έχετε την αγάπην ανάμεσόν σας; Ανίσως και θέλετε να σωθήτε, κανένα άλλο πράγμα να μη ζητήσετε εδώ εις τον κόσμον από την αγάπην. Είναι εδώ κανένας από την ευγενείαν σας οπού να έχει αυτήν την αγάπην εις τους αδελφούς του; Ας σηκωθεί επάνω να μου το ειπεί, να τον ευχηθώ και εγώ, να βάλω και όλους τους χριστιανούς να τον συγχωρήσωσι, να λάβη μίαν συγχώρησιν, οπού να έδινεν χιλιάδες φλωρία δεν την εύρισκεν.
- Εγώ, άγιε του Θεού, αγαπώ τον Θεόν και τους αδελφούς μου.
- Καλά, παιδί μου, έχε την ευχή μου. Πως σε λέγουν το όνομά σου;
- Κώστα.
- Τι τέχνη κάμνεις;
- Πρόβατα φυλάγω.
- Το τυρί όταν το πωλείς το ζυγιάζεις;
- Το ζυγιάζω.
- Εσύ, παιδί μου, έμαθες να ζυγιάζεις το τυρί και εγώ να ζυγιάζω την αγάπην. Το ζύγι εντρέπεται τον αυθέντην του;
- Όχι.
- Τώρα να ζυγιάσω και εγώ την αγάπην σου, και αν είναι σωστή και δεν είναι ξύγικη, τότε να σε ευχηθώ και γω, να βάλω και όλους τους χριστιανούς να σε συγχωρήσωσι. Πώς να σε καταλάβω, παιδί μου, πως αγαπάς τους αδελφούς σου; Εγώ τώρα που περιπατώ και διδάσκω εις τον κόσμον, λέγω πως τον κυρ Κώστα τον αγαπώ ωσάν τα μάτια μου . μα εσύ δεν το πιστεύεις . θέλεις να με δοκιμάσεις πρώτον, και τότε να με πιστεύσεις. Εγώ έχω ψωμί να φάγω, εσύ δεν έχεις . ανίσως και σου δώσω κομμάτι και σε, οπού δεν έχεις τότε φανερώνω πως σε αγαπώ. Άμμοι εγώ να φάγω όλο το ψωμί και εσύ να πεινάς τι φανερώνω; Πως η αγάπη οπού έχω εις σε είναι ψεύτικη. Έχω δύο ποτήρια κρασί να πιώ, εσύ δεν έχεις . ανίσως και δώσω και σε απ' αυτό να πιείς, τότε φανερώνω πως σε αγαπώ. Αμή ανίσως και δε σου δώσω, είναι κάλπικη η αγάπη. Είσαι λυπημένος . απέθανεν η μήτηρ σου, ο πατήρ σου . ανίσως και έλθω να σε παρηγορήσω, τότε είναι αληθινή η αγάπη μου. Αμή ανίσως συ κλαίεις και θρηνείς και γω τρώγω, πίνω και χορεύω, ψεύτικη είναι η αγάπη μου. Το αγαπάς εκείνο το φτωχό παιδί;
- Το αγαπώ.
- Αν το ηγάπας, του έπαιρνες ένα υποκάμισο οπού είναι γυμνό, να παρακαλεί και εκείνο διά την ψυχήν σου. Τότε είναι αληθινή η αγάπη, αμή τώρα είναι ψεύτικη. Δεν είναι έτσι, χριστιανοί μου; Με ψεύτικην αγάπην δεν πηγαίνομεν εις τον παράδεισον. Τώρα σαν θέλεις να κάμεις την αγάπην μάλαμα, πάρε και ένδυσε τα φτωχά παιδιά, και τότε να βάλω να σε συγχωρήσωσι. Το κάμνεις τούτο;
- Το κάμνω.
- Χριστιανοί μου, ο Κώστας εκατάλαβε πως η αγάπη που είχε ως τώρα ήτο ψεύτικη, και θέλει να την κάμει μάλαμα, να ενδύσει τα πτωχά παιδιά. Επειδή και τον επαιδεύσαμεν, σας παρακαλώ να ειπείτε δια τον κυρ Κώστα τρεις φοράς : ο Θεός συγχωρήσησει και ελεήσει αυτόν-.
από την ΔΙΔΑΧΗ Α΄

Φρίττει τό πνεῦμα μου, ὦ Παρθένε, καθώς βάζω στό μυαλό μου τό μεγαλεῖο τῆς μεταστάσεώς σου. Μένει ἔκπληκτος ὁ νοῦς μου, καθώς ἀναλογίζομαι τό θαῦμα τῆς κοιμήσεώς σου. Δένεται ἡ γλῶσσα μου, καθώς πάει νά διηγηθῆ τό μυστήριο τῆς παλινζωΐας σου. Διότι ποιός εἶναι ἐκεῖνος πού θά μποροῦσε ἐπάξια «νά κάνη γνωστούς ὅλους τούς ὕμνους σου» (Ψαλμ. ρε´9 2) ἤ «νά ἐξιστορήση ὅλα τά θαυμάσιά σου (Ψαλμ. οδ´ 1)»; Ποιός νοῦς ὑψηγόρος θά ρητορεύση, ποιά γλῶσσα μεγαλόστομη θά ὁμιλήση, θά ἐξαγγείλη καί θά παραστήση τά κατά σέ, θά ἀποδώση τά λόγια σου ἤ θά σταθῆ ἀντάξια τῶν δικῶν σου θαυμασίων, τελετῶν, πανηγύρεων, ἑορτῶν, διηγήσεων, ἐγκωμίων; Γι᾿ αὐτό καί ἐπί τοῦ παρόντος μυστηρίου ἡ γλῶσσα μας ἀποδεικνύεται ἀδύνατη, ἄτονη, ἀποτυχημένη, ἀποδοκιμασμένη. Διότι πράγματι ὑπερέχεις, ὑπερβάλλεις, ὑπερτερεῖς ἀσυγκρίτως, σέ ὕψος καί μέγεθος ἀπό τόν ἀνώτατο οὐρανό· σέ λαμπρότητα ἁγνείας, ἀπό τό ἡλιακό φῶς· σέ ἀπόκτησι παρρησίας, ἀπό τό ἀγγελικό ἀξίωμα κάθε ἄυλης καί λογικῆς ὑπάρξεως τῶν νοητῶν καί νοερῶν δυνάμεων.
Ἀλλά τί ἐπίσημη καί λαμπρή― μέ ἀγαλλίασι τό λέω―ἡ πανήγυρις σου! Πόσο σημειοφόρος καί θαυματουργική ἡ μετάστασίς σου! Πόσο ζωοπάροχος καί ἀφθαρτοδώρητος ὁ ἐνταφιασμός σου, μητέρα τοῦ φωτός! Τώρα ὅμως πού πέρασες τά σύννεφα καί ἀνέβηκες στόν οὐρανό καί μπῆκες στά ἅγια τῶν ἁγίων «ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως καί ἐξομολογήσεως» (Ψαλμ. μα´ 5), ἀξίωσε, Θεοτόκε, νά εὐλογήσης πλούσια τά πέρατα τῆς οἰκουμένης. Μέ τίς πρεσβεῖες σου κάνε εὔκρατους τούς καιρούς· χάριζε τήν βροχή στήν ὥρα της· κατεύθυνε σωστά τούς ἀνέμους· κάνε τήν γῆ νά καρποφορῆ· δώρισε τήν εἰρήνη στήν Ἐκκλησία· κράτυνε τήν Ὀρθοδοξία· φύλαγε τήν βασιλεία· ἀπόκρουε τίς ἐπιθέσεις τῶν βαρβάρων· σκέπαζε ὁλόκληρο τό γένος τῶν Χριστιανῶν· τέλος δέ συγχώρησε καί τήν δική μου τόλμη. Διότι δικός σου εἶναι αὐτός ὁ λόγος, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, καί σύ προφήτευσες μελῳδικά ἐκεῖνο πού θά γινόταν: «Διότι νά πού ἀπό τώρα, εἶπες, θά μέ μακαρίζουν ὅλες οἱ γενεές» (Λουκ. α´ 48).
Θεοδώρου του Στουδίτου
Και του χρόνου να μας βρει όλους υγιείς και αγαπημένους αυτή η ημέρα!

Όταν ο Χριστός μιλάει για καμήλα, η οποία δεν μπορεί να περάσει από βελονότρυπα, επαναλαμβάνει μια παροιμία της εποχής Του. Υπάρχει μια ραββινικης προέλευσης ρήση για το αδύνατο , ότι δηλαδή φορτωμένη καμήλα ή ελέφαντας δεν μπορεί να περάσει από βελονότρυπα. Βελονότρυπες ήταν μικρά , χαμηλά, στενά περάσματα στα τείχη της Ιερουσαλήμ . Αυτό με την κάμιλο (και όχι κάμηλο ), ως χοντρό σχοινί ( τριχιά) είναι ερμηνεία ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν χρόνια μετά τον Χριστό. Και σήμερα αμφισβητείται γλωσσολογικά. Μην μου ζητήσετε παραπομπές. Μια φορά τα διαβάζω και μετά τα ξεχνάω. Άλλωστε δεν πιέζω κανέναν να συμφωνησει μαζί μου. Ακόμα και αν διαφωνεί επειδή δεν του αρέσει η αναφορά μου σε ραββίνους Τί να κάνουμε σε αυτό το περιβάλλον έζησε ο Χριστός και σε ακροατήριο εξοικειωμένο με τις ραββινικές παραβολές μίλησε. Σε ένα παράλληλο συμπαν μπορεί να μίλησε και στο αστυ των Αθηναίων .
Και αν επαναλαμβάνω κάποιο λάθος μην αγχώνεστε . Δεν έχει σωτηριολογικές απώλειες ο ενστερνισμός αυτής της εκδοχής.
Τι εννοούσε είναι προφανές. Αφ' ενός είναι ο υλικός πλουτος, ο οποίος συχνά αναφέρεται ως εμπόδιο και τροχοπέδη στην συμπορευση με τον Χριστό. Αφ' ετέρου είναι η πεποίθηση στις δυνατότητες μας, απόντος του Θεού. Για να κατορθώσει το αδύνατο ο πλουσιος- αυτός που έχει μεγάλη ιδέα και οιηση για τα κατορθώματα και τις δυνατότητες του- πρέπει να ξεφουσκώσει και να γίνει πολύ μικρούλης και ταπεινός, φτωχός από ιδέες και πεποιθήσεις για να χωρεσει να περάσει από την στενή πύλη της βασιλείας Του. Να παραδεχθεί την αδυναμία του και να εξαρτηθεί, να αφεθεί στην θεία παντοδυναμία. Αυτό το θέμα με την ταπείνωση, την ομοίωση με τα παιδιά και τους μικρούς της γης, την στενή πύλη της Βασιλείας και την φτώχεια στο πνεύμα, επανέρχεται συχνά στα Ευαγγέλια. Πολύ βασική διδασκαλία του Χριστού, στην οποία επέστρεφε συχνά.

π. Παντ. Κρουσκος

«Τί κάνεις;....μὴν φοβᾶσαι..
Δὲν εἶσαι μόνος».
Κάποτε τοῦ ’στειλα ἕνα γράμμα, εἶχα μῆνες νὰ τὸν δῶ, νὰ τὸν ἀκούσω...
Σκληρὴ ἡ ξενιτειά!
Ἀλωπεκία ἀπὸ τὰ ἄγχη εἶχα βγάλει ὁ φουκαρᾶς...
«Γέροντά μου, χρυσὲ καὶ ἀγαπημένε», τὸν προσφωνοῦσα. Ἤξερα καὶ ἀπὸ τυπικότητες (Πανοσιολογιώτατε, Ἅγιε καθηγούμενε καὶ τέτοια βυζαντινά) ἀλλὰ μοῦ ἦταν ἀδύνατο ἐκείνη τὴν ὥρα, ποὺ ἤμουν δυσκολεμένος, μακριά του, ἀλλιῶς νὰ ἐκφραστῶ. «Γέροντά μου, χρυσὲ καὶ ἀγαπημένε!»
Ὁ Γέροντας διάβασε τὸ γράμμα μου στὴ σύναξη τῶν μοναχῶν στὴ Σιμωνόπετρα. «Νά, βρέ, πῶς μιλᾶνε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ καρδιᾶς, χωρὶς ψευτοντροπές».
Μὲ ἔφερε γιὰ παράδειγμα.
Ἄντε μετά, νὰ μὴν λυθοῦν προβλήματα μὲ τόσες εὐχὲς καὶ ἀγάπη ἀπὸ τὴ Σιμωνόπετρα.
Δρόμοι ἀνοίγονταν, παιδιὰ γερὰ γεννιόντουσαν, παρὰ τὶς περὶ τοῦ ἀντιθέτου διαγνώσεις, οἰκονομικὰ προβλήματα λυνόντουσαν μὲ τρόπο θαυμαστό, τὴν τελευταία ἔστω τὴ στιγμή, ἐκεῖ ποὺ ξελιγώνεται ἡ ψυχὴ στὸ «Κύριε Ἐλέησον» καὶ «Παναγία βοήθα!»
Καὶ νὰ τὸ τηλεφώνημα:
«Τί κάνεις;» σὰν νὰ σοῦ λέει «μὴν φοβᾶσαι.
Δὲν εἶσαι μόνος».
Καὶ πάντα τὴν κατάλληλη στιγμή.
Τὸν Φλεβάρη τοῦ 2017 ἐπισκέφθηκα τὴν Ἱ. Μ. Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὴν Ὁρμύλια Χαλκιδικῆς.
Εἶχα καιρὸ νὰ πάω καὶ χάρηκαν οἱ ἀδελφές.
Μὲ τίμησαν καὶ μοῦ ’δωσαν νὰ διαβάσω Ἑξάψαλμο.
Θυμήθηκα τὸν Γέροντα Αἰμιλιανό. Νόμιζες πὼς ἄκουγες τηλεφώνημα κατευθεῖαν στὸν Θεό.
«Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου πρὸς σὲ ὀρθρίζω...».
Καὶ ἡ κραυγή: «Μὴ ἐγκαταλίπῃς με, Κύριε ὁ Θεός μου, μὴ ἀποστῇς ἀπ’ ἐμοῦ!
Πρόσχες εἰς τὴν βοήθειάν μου, Κύριε τῆς σωτηρίας μου!». Ἕνα χαρμάνι ἀπὸ σπαραχτικὴ ἱκεσία καὶ κάτι ἀπὸ ἀπαίτηση, διαταγὴ τρόπον τινά!
Πάλη μὲ τὸν Θεό!
Ὁ Γέροντας Αἰμιλιανὸς θεωροῦσε τὴν ὥρα τοῦ Ἑξάψαλμου ἱερή, φοβερή! Κάποτε, πολὺ παλιά, μοῦ ἔκανε σφοδρὴ παρατήρηση, γιατὶ ἔβηξα τὴν ὥρα ποὺ διάβαζε τὸν Ἑξάψαλμο.
«Μά..., τί νὰ κάνω; Δὲν τὸ ἤθελα!», δικαιολογήθηκα, «ἤμουν καὶ κρυωμένος...».
«Νὰ τὸν σταματήσεις, νὰ πνιγεῖς, ὅ,τι θέλεις κάνε, ἀλλὰ τὴν ὥρα τοῦ Ἑξάψαλμου μὴν ξαναβήξεις!»
Καὶ δὲν ξανάβηξα ἀπὸ τότε καὶ τὸ μόνο ποὺ προσπαθῶ εἶναι νὰ μὴν μὲ παίρνουνε τὰ δάκρυα...
Διαβάζοντας τὸν Ἑξάψαλμο προσπάθησα νὰ μιμηθῶ τὴ χροιὰ τῆς φωνῆς του. Ὅσο περνοῦν τὰ χρόνια, τόσο περισσότερο μοῦ λείπει αὐτὴ ἡ φωνή.
Μετὰ τὴ λειτουργία ζήτησα καὶ μὲ πῆγαν νὰ τὸν δῶ, νὰ πάρω τὴν εὐχή του.
Εἶχα χρόνια νὰ τὸν δῶ, συγκινήθηκα. Μὲ ἄφησαν καὶ λίγο μόνο μου μαζί του.
Τοῦ εἶπα πράγματα, ζήτησα καὶ συγγνώμη ποὺ δὲν τὸν ἄκουσα καὶ ἔφαγα τὰ μοῦτρα μου καὶ ταπεινώθηκα πικρά.
Καὶ εἶμαι σίγουρος, μὲ ἄκουσε καὶ χάρηκε μὲ τὰ νέα μου καὶ προσεύχεται γιὰ μένα καὶ ἂς μὴν μοῦ ἔδωσε σημεῖο.
Ὅμως, σὰν ἔφευγα, στὰ αὐτιὰ μου ἠχοῦσε ἡ γνώριμη φωνή:
«Τί κάνεις;».
Άγιον Όρος. Χώρα ζώντων.
Στεφάνου Δημόπουλου.

Ο Κύριος μας βρίσκεται, σε κάθε τόπο και σε κάθε στιγμή, μαζί μας, δίπλα μας, μέσα μας.
Εμείς, όμως δεν είμαστε πάντα μαζί του, γιατί δεν τον θυμόμαστε.
Γι’ αυτό, άλλωστε, κάνουμε και πράγματα που ποτέ δεν θα κάναμε, αν τον θυμόμασταν.
Αγωνίσου, λοιπόν, ν’ αποκτήσεις την ευλογημένη αυτή συνήθεια.
Δεν χρειάζεται παρά θέληση και επιμονή.
Και δεν έχεις παρά απλώς να θυμάσαι πως ο Κύριος είναι κοντά σου, βλέπει τι κάνεις και γνωρίζει τι σκέφτεσαι.
Στην αρχή θα δυσκολευθείς λίγο να κρατήσεις μέσα σου αμετάπτωτη αυτή τη σκέψη.
Με τον καιρό και με την προσπάθεια, όμως, θα συνηθίσεις να την κρατάς.
Σιγά-σιγά θα γίνει μόνιμο βίωμα σου.
Και τότε θα δεις τη λυτρωτική επίδραση της στην ψυχή σου, που θα πλημμυρίσει από ευλάβεια και θείο φόβο.
Εμείς οι ορθόδοξοι, για την ευκολότερη απόκτηση της αδιάλειπτης μνήμης του Θεού, έχουμε μιαν ειδική μέθοδο, την επανάληψη της σύντομης προσευχής “Κύριε, ελέησον!” ή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με! ή “Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με, τον αμαρτωλό!”.
Αν ποτέ δεν έχεις ακούσει γι’ αυτή την προσευχή, που λέγεται ευχή του Ιησού, κι αν ποτέ δεν την έχεις κάνει, άρχισε από τώρα να την επαναλαμβάνεις.
Όταν κάθεσαι, όταν βαδίζεις, όταν εργάζεσαι, όταν τρως, ακόμα κι όταν βρίσκεσαι στο κρεβάτι, λέγε χωρίς διακοπή και με προσήλωση της προσοχής στις λέξεις:
“Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με!”.
Έπειτα από καιρό, η ευχή θα στερεωθεί στη γλώσσα και στο νου σου, κι έτσι θα επαναλαμβάνεται μόνη της.
Η αδιάλειπτη αυτή προσευχή από τρέπει τη διάχυση και περιπλάνηση των λογισμών, εμπνέει το φόβο του Θεού και συντηρεί την ευλάβεια.
Να είσαι ευδιάθετη και χαρούμενη τώρα που μπαίνεις στο δρόμο του Κυρίου, το δρόμο που οδηγεί στην ουράνια βασιλεία.
Ο Χριστός και η πάναγνη Μητέρα του να σε βοηθήσουν!
Οσίου Θεοφάνη του εγκλείστου
Ο δρόμος της ζωής. (Γράμματα σε μια ψυχή).
Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2020, έκδοση 6η.

Ο Θεός των Χριστιανών είναι αληθινά παντοδύναμος, «αδυνατεί δε Αυτώ ουδέν».
Είναι ο κύριος των πάντων.
«Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά έστι παρά τω Θεώ», είτε τα παραδέχεται το μυαλό μας πως μπορούνε να γίνουνε, είτε όχι.
Αλλά για όποιον δεν έχει πίστη «ο λόγος ο του σταυρού μωρία εστί».
Γιατί ο λόγος του σταυρού, ήγουν το Ευαγγέλιο, δεν μιλά στο λογικό, αλλά μιλά στην καρδιά. Κ’ είναι απλό γιατί εί­ναι αληθινό, ενώ απ’ όλες τις φιλοσοφίες λείπει η απλότητα που είναι το γνώρισμα της αλήθειας.
Αυτές δουλεύουνε μ’ ένα περίπλοκο σύστημα, γεμάτο συλλογισμούς κι αποδείξεις.
Μ’ αυτό το σύστημα οι αρχαίοι πλάσανε τον Θεό. Μα ο Θεός αυτός δεν υπάρχει, είναι νεκρή φαντασία.
«Ο ένας Θεός, λέγει ο φιλόσοφος Σέστωφ, που τον αποδείχνουνε με την τάξη του κόσμου, μοιάζει τόσο λίγο με τον Θεό της άγιας Γραφής, όσο μοιάζει ο σκύλος που γαυγίζει, με τον αστερισμό του Κυνός».
Η πίστη δεν θέλει να κατανοήσει με το μυαλό όσα της λέγει ο Θεός, ούτε ζητά αποδείξεις.
Ο φιλόσοφος θέλει να ζήσει με το μυαλό, αλλά «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται». όπως λέγει ο Αββακούμ.
Ο Παύλος γράφει στην Επι­στολή του προς Ρωμαίους: «Παν δε ο ουκ εκ πίστεως, αμαρτία έστίν».
Και στην Β’ προς Κορινθίους Επιστολή του γράφει: «Δια πίστεως γαρ περιπατούμεν ου δια είδους». «Περ­πατάμε, λέγει, με την πίστη, κι όχι με τα μάτια», δηλ. με το μυαλό.
Η γνώση είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει ποτέ στην πίστη, κι όσοι νομίζουνε πως φτάξανε στην πίστη απ’ αυτόν τον δρόμο, είναι γελασμένοι.
Ο Χριστός είπε: «Η βασιλεία του Θεού ουκ έρχεται μετά παρατηρήσεως», ήγουν «ο άνθρωπος δεν ξαναγεννιέται πνευματικά και δεν μπαίνει στα μυστήρια του Θεού με το να εξετάζει με το μυαλό του τα θεϊκά πράγματα».
Αυτά τα έγραψα, επειδή πολλοί κάνουνε τον χριστιανό, και μάλιστα έχουνε φτιάξει και σχολειά για να κάνουνε και τους άλλους χριστιανούς, ενώ έχουνε λησμονήσει ολότελα τον Χριστό και το Ευαγγέλιο και μονάχα που λένε τ’ όνομά του σαν φωνόγραφα άψυχα, γιατί η πίστη τους κ’ η ελπίδα τους είναι στην επιστήμη και στη γνώση.
Με δαύτη θέ­λουνε να στηρίξουνε τον αδύνατο τον Χριστό που δεν ήτανε επιστήμονας και φιλόσοφος.
Καταγίνουνται πως να τον παρουσιάσουνε γραμματισμένον, «ιδρυτήν κοσμοθεωρίας», και να «αποδείξουνε» πως η αφέντρα η επιστήμη του κάνει τη χάρη να του δώση πιστοποιη­τικό πως αυτά που έλεγε και που έκανε, δεν είναι απλοϊκά, όπως φαίνουνται, αλλά «βεβαιώ­νονται επιστημονικώς».
Θέλουνε να δώσουνε ένα πτυχίο και στον Χριστό, ώστε να μην είναι κομπογιανίτης, αλλά «καθηγητής της ηθικής, φιλόσοφος, κοινωνιολόγος, ψυχαναλυτής, βιολόγος, ψυχίατρος» κι’ άλλα τέτοια, ώστε να μπορεί να τον έχει για θρησκευτικό αρχηγό του ο σύγχρονος επιστημονικός άνθρωπος, «ο οποίος θέλει σήμερα πειστικάς επιστημονικάς αποδείξεις δια να πιστεύσει» !!
Για να πιστέψει!
Αυτό ονομάζεται Πίστη!
Θυμάμαι τον μέγαν Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκη, που λέγει στον Χριστό:
«Εμείς δεν έχουμε πια ανάγκη από τον δικό σου Χριστιανισμό, αυτή την αλλόκοτη, την απόλυτη και την απάν­θρωπη θρησκεία που θέλησες να διδάξεις στον κόσμο!
Εσύ δεν πας να λες ό,τι θέλεις μέσα στο Ευαγγέλιο!
Εμείς φτιάξαμε ένα Χριστιανισμό βολικόν, ένα σύστημα, σαν όλα τα συ­στήματα που κάνουνε οι άνθρωποι.
Τι ήρθες πάλι στον κόσμο να μας χαλάσεις ξανά ό,τι κάναμε;
Να ξέρεις λοιπόν, πως θα δώσω προσταγή, αύριο να σε κάψουνε και σένα εν ονόματί σου!».
Αυτόν τον βολικό τον Χριστιανισμό, αυτό το σύστημα της πνευματικής φτώ­χειας και της πνευματικής δουλείας, τον παρουσιάζουνε σήμερα για τον αληθινό Χριστια­νισμό, βαλμένον κάτω από την προστασία της αφέντρας Επιστήμης, ήγουν της αρχαίας Ανάγκης, αυτοί οι μοντέρνοι Χριστιανοί, οι επιστημονικοί Χριστιανοί, οι «salvatores Dei».
Αλλοίμονο στην Ορθοδοξία!
Πρέπει κ’ αυτή να γίνει επιστημονική, Ορθο­δοξία «αναγκαζομένη».
Και να μην έχει Κύριόν της και μέγαν αρχιερέα της τον Χριστό, αλλά νάχει για κυρία της την «αμετάπειστον Ανάγκην», τη φιλοσο­φία και τη γνώση, με άλλα λόγια: «την κενήν απάτην», όπως τη λέγει ο Παύλος.
Φώτης Κόντογλου.
(«ΚΙΒΩΤΟΣ» ΕΠΙΣΤΑΣΙΑ Φ. ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ, Β. ΜΟΥΣΤΑΚΗ, ΕΤΟΣ Α’ -ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1952 – ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 8, ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: Ι. Ν. ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ)

Μόνο που θα πάρη το Σχήμα κάποιος, έστω και μια ώρα να είναι μοναχός, καταργούνται για ωρισμένο χρόνο τα νεκρικά φυσικά ιδιώματα.
Κατά πρώτον, για να δείξη ο Θεός την ευαρέσκειά Του στην μοναχική πολιτεία.
Κατά δεύτερον, για να πιστοποιήση ότι ο θάνατος δεν είναι τέρμα, αλλά είναι ύπνος.
Εξ ου και τα νεκροταφεία λέγονται κοιμητήρια.
Κοιμήθηκε ο χριστιανός, ναί! Αλλά μια μέρα θα ξυπνήση.
Την επαύριον θάψαμε τον αγαπημένο μας Γέροντα. Όταν κατεβάσαμε το λείψανό του στον τάφο, το σώμα του δίπλωσε, λύγιζε ακόμη.
Η κηδεία του έγινε κατά την απαίτησί του εκεί που τελειώθηκε. Ήλθαν όλοι οι πατέρες της Σκήτης, διότι τους αγαπούσε όλους και όλοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν.
Τον είχαμε στον ναό και λειτούργησα την άλλη μέρα. Νιώθαμε Πάσχα, είχαμε Ανάστασι, Διακαινήσιμο Εβδομάδα. Δεν υπήρχε θλίψις μόνο αναστάσιμη χαρά εξ ουρανού κατερχόμενη.
Κάποτε ρώτησα έναν μεγάλο ασκητή:
-Πάτερ, γιατί αισθανθήκαμε Πάσχα στην κοίμησι του Γέροντός μας;
-Είναι χαρακτηριστικό το αναστάσιμο αυτό αισθητήριο, που σφραγίζει την πληροφορία ότι πρόκειται για άγιον άνθρωπο.
Μετά την τεσσαρακοστή ημέρα, που τελέσαμε το μνημόσυνό του, σταμάτησε και η αναστάσιμη αυτή χαρά.
Πράγματι, οι άγιοι άνθρωποι αφήνουν σ’ αυτούς που έχουν ψυχικό δεσμό, μετά την κοίμησί τους, την αναστάσιμη χαρά.
Γι’ αυτό και δεν λυπηθήκαμε, και αισθανθήκαμε τέτοια χαρά, που δεν την είχαμε όσο ζούσε ο Γέροντας και επί πολλές ημέρες.
Βέβαια, αισθανόμασταν λύπη για την στέρησι του Γέροντός μας, αλλά νιώθαμε κυρίως την «άνωθεν» ειρήνη και μακαριότητα μέσα μας, κι’ έτσι δημιουργήθηκε το πνεύμα της χαρμολύπης, χαρά και πένθος μαζί.
Η ευλογία του Θεού δεν εκδηλώθηκε μόνο ως χαρά και ευτυχία, αλλά και ως σύνεσις.
Ο παπα-Χαράλαμπος παρατήρησε ότι μετά την κοίμησι του Γέροντος, άνοιξε ο νούς του τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να το περιγράψη.
Για την κηδεία του Γέροντος, ήλθαν δύο παπάδες να ψάλλουν τα νεκρώσιμα τροπάρια, επειδή ο παπα-Χαράλαμπος δεν ήξερε να ψάλλη.
Μαζί με τους ιερείς άρχισε να ψάλλη κι’ εκείνος και τέτοια κατανόησι των τροπαρίων είχε που δεν μπορούσε να βαστάξη την Χάρι.
Τόση ήταν η Χάρις από την κατανόησί τους, ώστε δεν μπόρεσε να κοιμηθή για δύο-τρεις ημέρες.
Και την τρίτη ημέρα, μας είπε ο παπα-Χαράλαμπος ότι είδε το εξής όραμα: «Διάβαζα το Ευαγγέλιον και απέναντί μου ήταν ο Γέροντας πολύ φωτεινός, γεμάτος παράσημα, έλαμπε ολόκληρος και φοβόμουν να τον κοιτάξω.
Ύστερα που τελείωσα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα ξύπνησα και σκέφθηκα αμέσως τι παρρησία θα έχη ο Γέροντας πάνω στον θρόνο του Θεού!»
Ζώντος του Γέροντος είχε έλθει σε μας καναδυό φορές ο επίσκοπος Βοστώνης Αθηναγόρας και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Μεγάλης Βρετανίας. Του είχε μιλήσει ο πατήρ Παντελεήμων για τον Γέροντα και έτσι εκείνος τον ευλαβείτο πολύ.
Όταν ο Γέροντας κοιμήθηκε, ο Σεβασμιώτατος τον είδε σε όραμα να μπαίνη στο δωμάτιό του και ξαφνιάσθηκε, διότι δεν ήξερε ότι ο Γέροντας είχε κοιμηθή.
Φώναξε τότε τον πατέρα Παντελεήμονα και του λέει:
-Είδα τον Γέροντα! Τι συμβαίνει;
Εμείς δεν είχαμε τηλέφωνο, για να μας πάρη αμέσως. Γι’ αυτό και μας έγραψε γράμμα τι είδε. Τότε του απαντήσαμε ότι εκοιμήθη ο Γέροντας γι’ αυτό και τον είδε.
Και η μοναχή Ευπραξία είδε οφθαλμοφανώς, (με τα σαρκικά της μάτια), τον Γέροντά της Ιωσήφ την ημέρα που εκοιμήθη.
Μπήκε μέσα στο δωμάτιό της στην Θεσσαλονίκη. Εκείνη τα ’χασε!
Και τον ρώτησε με έκπληξι:
-Τι γυρεύεις εσύ εδώ; Μήπως πέθανες;
-Ναί, αλλά πέρασα να σε χαιρετήσω!
Και με τα λόγια αυτά ο Γέροντας εξαφανίσθηκε.
Πηγή: /Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

Οἱ ἅγιοι Μάρτυρες, ἀφοῦ ὑπέφεραν πολλὰ βασανιστήρια καὶ ἔδειξαν καρτερία μέχρι τὸ θάνατο, ἔγιναν ἄξιοι γιὰ τὰ στεφάνια καὶ τὴ δόξα· καὶ ὅσο περισσότερα καὶ σκληρότερα ἦταν τὰ βάσανα ποὺ ὑπέφεραν, τόσο περισσότερη δόξα ἀπέκτησαν καὶ παρρησία ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ οἱ ψυχὲς ποὺ παραδόθηκαν σὲ διάφορες θλίψεις (εἴτε αὐτὲς προέρχονται ἐξωτερικὰ ἀπὸ ἀνθρώπους, εἴτε δημιουργοῦνται μέσα τους ἀπὸ ἄτοπους λογισμούς, εἴτε γεννιοῦνται ἀπὸ σωματικὲς ἀσθένειες), ἂν κρατήσουν ὡς τὸ τέλος τὴν ὑπομονή τους, θὰ ἀξιωθοῦν τὰ ἴδια στεφάνια μὲ τοὺς Μάρτυρες καὶ τὴν ἴδια παρρησία. Καὶ τοῦτο ἐπειδὴ τὸ μαρτύριο τῶν θλίψεων, ποὺ οἱ Μάρτυρες ὑπέμειναν ἀπὸ ἀνθρώπους, αὐτοὶ τὸ ὑπομένουν ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα, τὰ ὁποῖα παρακίνησαν τότε τοὺς βασανιστὲς τῶν Μαρτύρων. Καὶ ὅσο περισσότερες καὶ αὐτοὶ θλίψεις τοῦ ἐχθροῦ ὑπέμειναν, τόσο περισσότερη δόξα, ὄχι μόνον στὸ μέλλον θὰ ἀπολαύσουν ἀπὸ τὸ Θεό, ἀλλὰ καὶ ἐδῶ θὰ ἀξιωθοῦν τὴν παρηγοριὰ τοῦ ἀγαθοῦ Πνεύματος.
Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος
(Περὶ ἐλευθερίας τοῦ νοῦ 150 κεφάλαια
Περὶ τῆς πνευματικῆς τελειότητος)

Ο καρκίνος κυρίως βγαίνει
σε μπερδεμένες ψυχές,
σε αγχώδεις ανθρώπους, σε βασανισμένους
από διάφορα γεγονότα, σε καταπιεσμένους.
Όταν πάθεις κάτι και σου πουν, ότι είναι καρκίνος, πρέπει να δοθείς πολύ στην αγάπη του Θεού.
Να ηρεμήσεις, να ησυχάσεις, ν’ αγαπήσεις
τον κόσμο, να τ’ αγαπήσεις όλα.
Να είσαι όλο αγάπη και δοξολογία στο Θεό
και να αγιάσει η ψυχή σου.
Και όταν αγιάσει η ψυχή σου, όταν προσκολληθείς στο Θεό και γίνει ηρεμία, το συμπαθητικό και το παρασυμπαθητικό και όλα τα συστήματα του οργανισμού θα ηρεμήσουν και τότε ο καρκίνος,
αν δεν θεραπευτεί, τουλάχιστον θα μείνει εκεί πού βρίσκεται…
Σου είπαν, ότι έχεις AIDS. Αλλά, όταν λένε έτσι, πρέπει να είσαι γεμάτος χαρά.
Όχι, ”έχω αυτή την αρρώστια, συνεπώς θα πεθάνω…”.
Τίποτα!
Θα μελετήσεις την Γραφή.
Θα δεις, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι όποιος πιστεύει στα λόγια του Θεού, δεν πεθαίνει ποτέ!
Όταν είσαι άρρωστος να παρακαλάς τον Θεό να συγχωρήσει τις αμαρτίες σου και ο Θεός επειδή θα τον παρακαλάς ταπεινωμένος και πονεμένος θα σου συγχωρήσει τις αμαρτίες και θα σε κάνει καλά και στο σώμα.
Να μην προσεύχεσαι με υστεροβουλία λέγοντας:
”Θεέ μου συγχώρησε τις αμαρτίες μου”
και το μυαλό σου να είναι προσκολλημένο στη σωματική σου ασθένεια.
Μια τέτοια προσευχή δεν θα έχει αποτέλεσμα.
Όταν προσεύχεσαι να ξεχνάς την σωματική σου αρρώστια και να την αποδέχεσαι σαν κανόνα για την άφεση των αμαρτιών σου.
Για τα παραπέρα μην ανησυχείς, άφησέ τα
στον Θεό και ο Θεός ξέρει τη δουλειά Του…
Άγιος Πορφύριος

Ο π. Σωφρόνιος έλεγε χαμογελώντας πως ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που φοβάται την προσευχή.
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Ρώτησε ο Γέροντας:
– Ξέρεις τί ιδιότητες έχει το κρεμμύδι;
– Πώς δε ξέρω; Αγγειοδιασταλτικές…
– Βλέπεις, λοιπόν, έχω άδικο εγώ; Πού τα ξέρεις εσύ αυτά; Ποιός σου τα έμαθε; Γιατί, πράγματι, το κρεμμύδι έχει αγγειοδιασταλτικές ιδιότητες. Και κάνει πολύ καλό στην καρδιά, στα αγγεία, στην αρτηριακή πίεση, παντού! Τονώνει πολύ τον οργανισμό τού ανθρώπου. Να πεις στην κυρά-Σοφία να το χρησιμοποιεί πολύ.
Προχωρώντας, βρεθήκαμε μπροστά σε ένα χώρο με μαρούλια, και με ρώτησε.
– Το μαρούλι ξέρεις σε τί βιταμίνη είναι πολύ πλούσιο;
– Έχω ακούσει ότι περιέχει μεγάλη ποσότητα βιταμίνης Ε.
– Ναι. Έτσι ακριβώς είναι, όπως το λες. Να τρώτε πολλά μαρούλια. και για να μη σε πειράζουν στο στομάχι, θα βράζεις νερό και θα τα βουτάς μέσα, ίσα για να μαλακώσουν. Να πάρουν μια βράση και μετά τα τρως. Έτσι δεν πειράζουν το στομάχι.
Δε μου λες; Καρότα τρώτε;
– Όχι πολλά. Σε ορισμένα φαγητά τα χρησιμοποιεί η γυναίκα μου. Αλλά εγώ τα αποφεύγω, γιατί πειράζουν στο στομάχι.
– Α! Δεν κάνετε καλά. Πρέπει να τρώτε πολλά, πάρα πολλά καρότα, γιατί περιέχουν βιταμίνη Α και ενισχύει τον οργανισμό πολύ και τον προστατεύει από ένα σωρό αρρώστιες. Ακόμη και από τον καρκίνο!
Μέχρι τότε ήξερα ότι ο Παππούλης ήταν Γιατρός, Αρχιτέκτων, Μηχανικός. Ηλεκτρολόγος, Γεωπόνος και πολλά άλλα. Εκείνη την ημέρα έμαθα ότι είναι και.. Διαιτολόγος! Και μάλιστα ΑΡΙΣΤΟΣ!
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
[Κ. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, Αθήναι 1995, σελ. 122π.]

Το ψωμί που τρώει ο άνθρωπος, να είναι ψωμί ολικής αλέσεως, να τρώει δηλ. ολόκληρο το σιτάρι, διότι το πίτουρο έχει πολλές ιδιότητες. Διότι το πίτουρο βοηθάει την πέψη στο στομάχι και βοηθάει και στο έντερο. Είναι θρεπτικό στο σώμα, τρέφεται ο εγκέφαλος και διατηρεί την μνήμη. Και εμείς αποφλοιώνουμε το σιτάρι και καταστρέφουμε την υγεία μας... Το θυμάρι πάλι έχει πολλές θεραπευτικές ιδιότητες. Αυτό έχει μια ουσία που λέγεται θυμόλη και παλιά την χρησιμοποιούσαν για την ανικανότητα. Το λάπατο θεραπεύει τα εντερικά και κοιλιακά προβλήματα, ενώ το ραπανάκι βοηθάει και σπάζουν τα άλατα... Να τρώτε καρότα και μαϊντανό. Είναι αντικαρκινικά φάρμακα. Το λάδι πρέπει να το βάζουμε στο τέλος κάθε μαγειρέματος και όχι στην αρχή.
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ποιό σπίτι σήμερα έχει όσπρια; Πού είναι τα 3 ”Φ”; Πού είναι τα φασόλια, οι φακές και η φάβα; Ώστε έκανε λάθος ο Θεός που τα έφτιαξε; Κάνουμε εμείς λάθος που κακομάθαμε και τα αφήσαμε στην άκρη.
Να ήξερε ο άνθρωπος τί θα πει φασόλι! Αντικαθιστά θρεπτικώς πλήρως το κρέας και μάλιστα χωρίς τοξίνες!
Παίρνει ο άλλος φάρμακα σίδηρο…
– Βρε ευλογημένε, βάλε τη φακή στο σπίτι σου!
– Μα δεν τρώνε σήμερα τα παιδιά όσπρια…
– Τα τρως εσύ και δεν τα τρώνε τα παιδιά;… Και τί ξέρει το παιδί να φάει από μικρό; Δεν τα μάθαμε τα παιδιά μας…
Ο Θεός έχει φτιάξει στη φύση τα ανάλογα που έχει ανάγκη ο οργανισμός μας και εμείς τα αποφεύγουμε….
Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας+

Αργότερα θα δείτε ότι όλα τα τρόφιμα θα είναι μολυσμένα. Να μην φοβόσαστε. Εσείς θα κάνετε τον σταυρό σας και θα τρώτε. Ο Θεός είναι που μας προστατεύει όλους….
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης+

Περί τῆς νυκτερινῆς Προσευχῆς
Ἱεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος †
Ἡ νυκτερινή Προσευχή, κατά τήν γνώμην τῶν καθηγητῶν τῆς Προσευχῆς, εἶναι ἡ πιό καλή, ἡ πιό ἀποτελεσματική κατά τοῦ ἐχθροῦ μας Διαβόλου. Δι' αὐτό εἶναι καλόν καί ψυχωφελές να διακόπτωμεν τόν ὕπνον μας κατά τό μεσονύκτιον ἢ ἐνωρίτερον ἢ ἀργότερον, ὡς εὐκολύνεται ὁ καθείς καί νά ἐγειρώμεθα εἰς προσευχήν, ἐάν βεβαίως αἱ συνθῆκαι τῆς κατοικίας μας ἤ τῆς συμβιώσεώς μας τό ἐπιτρέπουν. Ὅσοι δέ ἤ ὅσαι, δέν δύνανται (ἀνεξαρτήτως τῆς θελήσεώς των) νά ἐγείρωνται τῆς κλίνης των, ἄς ξυπνοῦν καί ἄς προσεύχωνται ἐπ' αὐτῆς κάτω τῶν κλινοσκεπασμάτων των.
Ὁ Ἰσαάκ δέ ὁ Σῦρος περί τῆς δυνάμεως τῆς νυκτερινῆς προσευχῆς λέγει τά ἑξῆς: «Πᾶσα εὐχή (προσευχή), ἣν προσφέρεις ἐν τῇ νυκτί, πασῶν τῶν τῆς ἡμέρας πράξεων ἔστω ἐν ὀφθαλμοῖς σου τιμιωτέρα» (λόγ. λδ' 9) καί ο Ἱερὸς Χρυσόστομος προσθέτει˙ «οὐχ οὕτω τό πῦρ τόν ἰόν (σκωριάν) ἀποσμήχει (καθαρίζει), ὡς αἱ νυκτεριναί δεήσεις τόν ἰόν τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων». Εάν λοιπόν δυνάμεθα, ἂς τό ἔχωμεν αὐτό ὑπ' ὄψιν, ἔχομεν νά ὠφεληθῶμεν.
«Ἀπὸ τὸ βιβλίον· Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, σελ. 135, Ἐκδόσεις Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος, Ἔ’ ἔκδοσις»