Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

“Μια τελευταία ευκαιρία”

Σε έναν δρόμο που κανείς δεν θυμόταν πού ακριβώς βρισκόταν, υπήρχε ένα μικρό μαγαζί.

Δεν είχε βιτρίνα.

Δεν είχε πινακίδα.

Μόνο μια παλιά ξύλινη πόρτα και, πάνω της, γραμμένες με χρυσά γράμματα, τρεις λέξεις: «ΜΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ»

Οι άνθρωποι έλεγαν πως το μαγαζί εμφανιζόταν μόνο σε εκείνους που είχαν κάτι για το οποίο μετάνιωναν βαθιά.

Κανείς δεν ήξερε ποιος ήταν ο ιδιοκτήτης.

Κανείς δεν ήξερε τι πουλούσε.

Ήξεραν μόνο ένα πράγμα:

Όποιος έμπαινε, μπορούσε να αλλάξει μία στιγμή από το παρελθόν του.

Μια γυναίκα μπήκε πρώτη.

«Θέλω να ξαναδώ τη μητέρα μου», είπε.

Ο γέρος πίσω από τον πάγκο την κοίταξε.

«Μπορείς.»

«Πόσο κοστίζει;»

Εκείνος έβγαλε από ένα συρτάρι ένα μικρό γυάλινο κουτί.

«Ό,τι αγαπάς περισσότερο σήμερα.»

Η γυναίκα πάγωσε.

Ύστερα σκέφτηκε τα παιδιά της.

«Όχι», είπε και έφυγε.

Ύστερα μπήκε ένας άντρας.

«Θέλω να γυρίσω πίσω και να ζητήσω συγγνώμη από τον πατέρα μου.»

«Μπορείς.»

«Τι θέλεις;»

Ο γέρος χαμογέλασε.

«Μία ανάμνηση που δεν θα πάρεις ποτέ πίσω.»

Ο άντρας έφυγε.

Πέρασαν χρόνια.

Άνθρωποι έμπαιναν.

Άνθρωποι έβγαιναν.

Κανείς δεν αγόραζε.

Ώσπου ένα βράδυ μπήκε ένα κορίτσι.

Δεν πρέπει να ήταν πάνω από δεκαοκτώ.

Κρατούσε στα χέρια της ένα παλιό κινητό.

«Θέλω μία τελευταία ευκαιρία», είπε.

Ο γέρος δεν ρώτησε τι.

«Τι θέλεις να αλλάξεις;»

Το κορίτσι έδειξε την οθόνη.

Ένα μήνυμα.

«Μπαμπά, όταν γυρίσεις, θέλω να μιλήσουμε.»

Δεν είχε σταλεί ποτέ.

Ο πατέρας της είχε πεθάνει εκείνο το βράδυ.

«Θέλω να το στείλω», ψιθύρισε.

Ο γέρος πήρε το κινητό.

«Μπορείς.»

«Τι θα μου κοστίσει;»

Εκείνος την κοίταξε στα μάτια.

Για πρώτη φορά δεν απάντησε αμέσως.

«Θα χάσεις κάτι που δεν έχεις ακόμη καταλάβει ότι έχεις.»

Το κορίτσι συμφώνησε.

Το ρολόι στον τοίχο σταμάτησε.

Και ξαφνικά… βρέθηκε ξανά στο παλιό της σπίτι.

Ήταν εκείνη η νύχτα.

Ο πατέρας της ήταν ζωντανός.

Καθόταν στην κουζίνα.

Εκείνη τον πλησίασε.

Τον αγκάλιασε.

Του είπε όλα όσα δεν πρόλαβε.

Και για πρώτη φορά στην ζωή της τον άκουσε να της λέει:

«Κι εγώ σε αγαπούσα περισσότερο απ’ όσο ήξερα να σου δείχνω.»

Έκλαψε.

Γέλασε.

Έζησε μαζί του εκείνη τη μία ώρα που της έλειπε μια ολόκληρη ζωή.

Και μετά… ξαναβρέθηκε στο μαγαζί.

Ο γέρος κρατούσε το γυάλινο κουτί.

«Το πλήρωσες», είπε.

«Τι έχασα;»

Ο γέρος δεν απάντησε.

Το κορίτσι βγήκε από την πόρτα.

Γύρισε στο σπίτι της.

Η μητέρα της ήταν στην κουζίνα.

Την κοίταξε και χαμογέλασε.

«Πού ήσουν;»

Το κορίτσι την αγκάλιασε.

Και τότε κατάλαβε.

Δεν θυμόταν πια τον πατέρα της.

Ούτε το πρόσωπό του.

Ούτε την φωνή του.

Ούτε την αγκαλιά του.

Είχε αγοράσει την τελευταία ευκαιρία… πληρώνοντας με όλες τις προηγούμενες αναμνήσεις της.

Έτρεξε πίσω στο μαγαζί.

Η πόρτα όμως είχε εξαφανιστεί.

Και στον δρόμο δεν υπήρχε τίποτα.

Μόνο ένα μικρό χαρτί πεσμένο στο πεζοδρόμιο.

Το σήκωσε.

Έγραφε:

«Οι τελευταίες ευκαιρίες δεν μας δίνονται για να αλλάξουμε το παρελθόν.
Μας δίνονται για να καταλάβουμε τι δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνει αργά στο παρόν.»

Και από εκείνη την ημέρα, κάθε φορά που αγαπούσε κάποιον, του το έλεγε.

Κάθε φορά που έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη, δεν περίμενε.

Κάθε φορά που ήθελε να αγκαλιάσει κάποιον, το έκανε.

Γιατί είχε μάθει κάτι που κανένα μαγαζί στον κόσμο δεν μπορούσε να πουλήσει:

Η πιο ακριβή ευκαιρία είναι αυτή που χρειάζεσαι όταν πλέον δεν υπάρχει κανείς απέναντί σου για να την πάρει.

www.orthmad.gr

[toula]

Το πάθος της κατάκρισης

Η κατάκριση είναι πολύ χειρότερη και από την πορνεία.
Τα σωματικά παραπτώματα, όπως η πορνεία, συχνά συνοδεύονται από συναίσθηση της αδυναμίας ή τύψεις, ενώ η κατάκριση στηρίζεται στην υπερηφάνεια και καταστρέφει την αγάπη προς τον συνάνθρωπο χωρίς εξωτερική ανάγκη.

***

Το πάθος της κατάκρισης

Ὁ Χριστός δέν ἦρθε στόν κόσμο γιά νά κρίνει τόν κόσμο, ἀλλά γιά νά σώσει τόν κόσμο. Αὐτό ὅμως πού δέν ἔκανε ὁ Κύριος, δυστυχῶς τό κάνουμε ἐμεῖς καί μάλιστα μέ πολλή εὐκολία. Ἔχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τήν κατάκριση, πού δέν σταματᾶμε νά ἀναζητᾶμε ἐλαττώματα στούς συνανθρώπους μας. Ὅμως, ἡ κρίση ἀνήκει μόνο στόν Θεό. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος κρίνει, ἁρπάζει αὐτό τό δικαίωμα ἀπό τόν Θεό καί παίρνει τήν θέση Του.

Κατάκριση εἶναι νά λέμε σέ κάποιον τήν ἁμαρτία ἤ τό σφάλμα πού ἔκανε. Ἐπίσης, κατακρίνουμε, ὅταν κουτσομπολεύουμε, ὅταν κατηγοροῦμε, ὅταν εἰρωνευόμαστε ἤ προσβάλλουμε τόν ἄλλον.

Ἡ ρίζα τῆς ἁμαρτίας

Ἀποδίδουμε τήν κατάκριση ἄλλοτε στήν φλυαρία καί ἄλλοτε στήν ἐπιπολαιότητά μας. Ποιά ὅμως εἶναι ἡ ἀληθινή ρίζα τῆς κατάκρισης; Οἱ Πατέρες λένε ὅτι μία ἀπό τίς αἰτίες της εἶναι ἡ ζήλια. Ὅταν ζηλεύουμε ἤ δέν συμπαθοῦμε κάποιον, περιμένουμε τήν κατάλληλη στιγμή, γιά νά τόν κατακρίνουμε.

Ἡ ἀνάγκη μας νά κατακρίνουμε βγαίνει καί ἀπό τήν διάθεσή μας νά προβάλουμε τόν ἑαυτό μας. Ἐπιζητοῦμε νά δικαιώσουμε τόν ἑαυτό μας καί νά τόν παρουσιάσουμε ὡς ἅγιο. Προσπαθοῦμε νά ἀποδείξουμε ὅτι εἴμαστε καλύτεροι ἀπό τούς ἄλλους. Ἀντί νά δοῦμε σέ τί φταίει ὁ ἑαυτός μας, ρίχνουμε ὄλη τήν εὐθύνη στούς ἄλλους.

Κι αὐτό εἶναι ἔνδειξη ὅτι δέν ἔχουμε ἀγάπη ἀληθινή γιά τόν συνάνθρωπό μας. Ἀντί νά βλέπουμε τά θετικά τοῦ ἄλλου, ἐμεῖς μένουμε μόνο στά ἀρνητικά. Προσπαθήσαμε ποτέ νά μποῦμε στήν θέση του; Ἐμεῖς καταφεύγουμε στήν εὔκολη λύση, τήν κατάκριση.

Ἐπιπτώσεις

Ὅταν κανείς κατακρίνει ἤ προσβάλει ἤ περιφρονήσει κάποιον, αὐτός καταστρέφει ὅλο τό ἔργο τῆς δίκης του μετάνοιας. Ὅλος ὁ ἀγώνας πού ἔκανε, γιά νά φτάσει σέ μιά πνευματική καταστάση, πάει χαμένος. Ξεγυμνώνεται ἀπό τήν θεία χάρη, ἐγκαταλείπεται ἀπό τόν Θεό καί μένει ὁλότελα μόνος. Καί εἶναι ἐνδεχόμενο νά πέσει στό ἴδιο σφάλμα, γιά τό ὁποῖο κατακρίνει τόν ἀδελφό του. Ὁ λαός μας λέει: «Αὐτό πού κοροϊδεύεις, αὐτό καί θά λουστεῖς»· «Ὅ,τι δέν θέλεις, αὐτό θά σέ βρεῖ». Νά μήν ξεχνᾶμε καί τόν Ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος μᾶς συμβουλεύει: «Ὅποιος νομίζει ὅτι στέκεται καλά στά πόδια του, καλύτερα ἅς προσέχει νά μήν πέσει» (Α΄ Κορ ι΄ 12).

Μέ τήν κατάκριση δυσκολεύουμε τήν ζωή μας. Κουράζουμε τό μυαλό μας μέ ἄχρηστους λογισμούς. Λερώνουμε τήν ψυχή μας. Τί ὄφελος ἔχουμε νά ἀσχολούμαστε μέ τήν ζωή τῶν ἄλλων; Γιατί μᾶς ἐνοχλεῖ τόσο πολύ τό λάθος τοῦ ἄλλου;

Πῶς ἀντιμετωπίζεται ἡ κατάκριση;

Τό θέμα εἶναι ὅχι νά κρίνουμε τόν ἄλλο, προσπαθώντας δῆθεν νά τόν διορθώσουμε, ἀλλά νά καταλάβουμε τήν καρδιά του. Τί συμβαίνει μέσα στήν ψυχή του· Τί σταυρό κουβαλάει· Γιατί ἀντιδράει μέ ἄσχημο τρόπο. Ἴσως, ἄν βρισκόμασταν στήν θέση του, νά κάναμε κι ἐμεῖς τά ἴδια λάθη. Νά τό δοκιμάσουμε αὐτό. Νά τό δουλεύουμε στήν πνευματική μας ζωή. Νά κοιτᾶμε τήν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου, τά θετικά του στοιχεῖα. Ὁ πεσμένος ἄνθρωπος εἶναι σάν νά βρίσκεται χωμένος μέσα στήν λάσπη. Κι ἐμεῖς, ἀντί νά τόν βοηθήσουμε καί νά τόν βγάλουμε ἔξω, τόν βουλιάζουμε ἀκόμα περισσότερο.

Πῶς μποροῦμε νά μήν κατακρίνουμε αὑτούς πού μέ τά μάτια μας τούς βλέπουμε νά ἁμαρτάνουν;

Ὅταν δοῦμε κάποιον νά ἁμαρτάνει, νά βάλουμε καλό λογισμό. Νά σκεφτοῦμε: «Νά, αὐτός τώρα ἁμαρτάνει, ἀργότερα ὅμως θά μετανοήσει». Ἡ ἁμαρτία φαίνεται, ἡ μετάνοια ὅμως ὄχι. Αὑτόν πού τώρα βλέπουμε νά εἶναι τελείως ἀμελής, μπορεῖ νά συνέλθει καί νά μεταβληθεῖ σέ ὄργανο τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.

Νά βροῦμε ἐλαφρυντικά γιά τό σφάλμα του. Ἡ συμπάθεια πού θά δείξουμε, θά ξυπνήσει τό φιλότιμο τοῦ ἄλλου, θά τόν φέρει σέ συναίσθηση. Ὅταν δέν κατακρίνουμε τόν ἄλλο, τόν ξεμπλοκάρουμε, τόν βοηθᾶμε νά ἀλλάξει. Οἱ Ἅγιοι ἔφθασαν σέ μεγάλα ὕψη ἀρετῆς, σκεπάζοντας τά ἐλαττώματα τῶν συνανθρώπων τους.

Νά σκεφτοῦμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε χειρότεροι ἀπό αὐτόν· «Ὑποκριτή! Βγάλε πρῶτα ἀπό τό μάτι σου τό δοκάρι. Καί τότε θά δεῖς καθαρά καί θά μπορέσεις νά βγάλεις τό σκουπιδάκι ἀπό τό μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου» (Ματθ. ζ΄ 5). Νά ασχοληθοῦμε μέ τίς δικές μας ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες εἶναι βαρύτερες ἀπό τῶν ἄλλων. Ὁ ἄνθρωπος πού σκέπτεται τίς δικές του ἁμαρτίες, δέν ἀσχολεῖται μέ τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος παρακολουθεῖ τόν ἑαυτό του καί βλέπει τά πάθη του, τότε θεωρεῖ καλό καί ἔντιμο τόν ἀδελφό του. Ὅταν ὅμως δικαιώνει τόν ἑαυτό του καί προσπαθεῖ νά βγεῖ αὐτός ἀνώτερος καί καλύτερος ἀπό τόν ἄλλο, τότε βρίσκει πώς ὁ ἄλλος εἶναι κακός.

«Ἐν ᾧ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε»

Ἐάν κάποιον τόν κρίνουμε αὐστηρά καί δέν τόν θεωροῦμε ἄξιο μετανοίας, τότε ὁ Θεός θά μᾶς κρίνει τό ἴδιο αὐστηρά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως: «Ἐν ᾧ γάρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καί ἐν ᾧμέτρῳ μετρεῖτε, μετρηθήσεται ὑμῖν (Ματθ. ζ΄ 2). Ἐάν δέν συγχωροῦμε τόν ἄλλον οὔτε καί ὁ Θεός θά μᾶς συγχωρήσει.
Και τέλος, πῶς νά ἀντιδροῦμε καί νά συμπεριφερόμαστε, ὅταν οἱ ἄλλοι μᾶς κατακρίνουν; Νά μή στενοχωριόμαστε οὔτε νά τούς κρατᾶμε κακία. Εἶναι εὐκαιρία νά μάθουμε νά συγχωροῦμε, ὥστε νά μᾶς συγχωρήσει κι ἐμᾶς ὁ Θεός.

Ἡ κατάκριση δέν μᾶς τιμᾶ οὔτε ὡς Χριστιανούς οὔτε ὡς ἀνθρώπους. Ὁ ἄνθρωπος πού κρίνει τόν ἀδελφό του εἶναι σάν νά τρώει κρέας ἀνθρώπων. Μάλιστα, οἱ Πατέρες χαρακτηρίζουν τήν κατάκριση χειρότερη κι ἀπό τήν πορνεία. Νά βάλουμε στόχο, νά ξεριζώσουμε αὐτό τό πάθος ἀπό μέσα μας. Ἡ ἔλλειψη κατάκρισης εἶναι ἕνας δρόμος, πού πολύ εὔκολα θά μᾶς ὁδηγήσει στόν Θεό καί πιό κοντά στόν πλησίον. Καί εἶναι κάτι πού τό μποροῦμε ὅλοι.

https://imsparmou.gr/to-pathos-tis-katakrisis/

[toula]

«Οταν κά­νεις ένα καλό σε κά­ποιον, μην πε­ρι­μέ­νεις αν­τα­μοι­βή από μέ­ρους του και έτσι, θα λά­βεις αμοι­βή από το Θεό και για τα δύο: και για το καλό που έκα­νες και για­τί δεν ζή­τη­σες ανα­γνώ­ρι­ση. Και αν σου εί­ναι δυ­να­τό, ούτε για τη μέλ­λου­σα αν­τα­μοι­βή να κά­νεις το καλό, για­τί η αλη­θι­νή αγά­πη του Θεού, δεν γνω­ρί­ζει τι θα πει αν­τα­μοι­βή.»

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Πρόσεχε, μήπως ἡ κακία πού σέ ἀπομακρύνει ἀπό τόν ἀδελφό σου, βρίσκεται ὄχι σ᾿ ἐκεῖνον, ἀλλά σέ σένα. Ἐρεύνησε τήν συνείδησή σου μέ πολύ προσοχή, μήπως ἐξ αἰτίας σου ὁ ἀδελφός δέν συμφιλιώθηκε μαζί σου καί μή προσπαθεῖς νά ξεγελάσεις τήν συνείδησή σου.

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής

[toula]

Το μόνο που κινδυνεύεις να χάσεις με την ταπείνωση είναι ο εγωισμός σου, και είναι ό,τι καλύτερο μπορείς να χάσεις. Ο ταπεινός, δεν είναι ανόητος. Ανόητος μπορεί να φαίνεται στα κοσμικά βλέμματα και μπροστά στους δαίμονες, αλλά στην ουσία είναι πλούσιος χάριτος και λογικής. Ο ταπεινός είναι σαν τον ήλιο. Δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Όπως ο ήλιος λάμπει χωρίς κραυγές, έτσι και ο ταπεινός λάμπει δια της χαριτωμένης παρουσίας του. Μέσα από την ταπείνωση λάμπει ο Κύριος, ως ήλιος της δικαιοσύνης και οι ακτίνες Του φεγγοβολούν και θερμαίνουν όλη τη δημιουργία. Με την ταπείνωση φτερουγίζεις μέσα σε μία ουράνια αρετή. Με την ταπείνωση γίνεται η ύπαρξή σου κομμάτι του Παραδείσου.
Ταπείνωση είναι όχι ο αγώνας για να αποκτήσεις αγάπη, αλλά για να γίνεις αγάπη. Συντονισμός στη μελωδία της Βασιλείας των Ουρανών.
Η Αγιότητα του ταπεινού λάμπει μέσα απο δάκρυα, τραύματα και σιωπές.
Η ταπεινότητα μοιάζει με μια μικρή φλόγα από ένα καντηλάκι, μικρή μεν, αλλά ικανή να διαλύσει το σκοτάδι.
Η ταπείνωση έχει λεβεντιά και στην ουσία είναι μια ερωτική υπαρξιακή στάση ζωής.
Η πορεία του μετανοημένου ανθρώπου θα είναι πάντα μοναχική αλλά αρχοντική και ευλογημένη κι αυτό διότι ξέρει
Ποιος τον περιμένει στο τέλος της διαδρομής . . .
Δεν σου αρκεί αυτό ;...
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

[toula]

Μόνο που θα πάρη το Σχήμα κάποιος, έστω και μια ώρα να είναι μοναχός, καταργούνται για ωρισμένο χρόνο τα νεκρικά φυσικά ιδιώματα.
Κατά πρώτον, για να δείξη ο Θεός την ευαρέσκειά Του στην μοναχική πολιτεία.
Κατά δεύτερον, για να πιστοποιήση ότι ο θάνατος δεν είναι τέρμα, αλλά είναι ύπνος.
Εξ ου και τα νεκροταφεία λέγονται κοιμητήρια.
Κοιμήθηκε ο χριστιανός, ναί! Αλλά μια μέρα θα ξυπνήση.
Την επαύριον θάψαμε τον αγαπημένο μας Γέροντα. Όταν κατεβάσαμε το λείψανό του στον τάφο, το σώμα του δίπλωσε, λύγιζε ακόμη.
Η κηδεία του έγινε κατά την απαίτησί του εκεί που τελειώθηκε. Ήλθαν όλοι οι πατέρες της Σκήτης, διότι τους αγαπούσε όλους και όλοι τον αγαπούσαν και τον σέβονταν.
Τον είχαμε στον ναό και λειτούργησα την άλλη μέρα. Νιώθαμε Πάσχα, είχαμε Ανάστασι, Διακαινήσιμο Εβδομάδα. Δεν υπήρχε θλίψις μόνο αναστάσιμη χαρά εξ ουρανού κατερχόμενη.
Κάποτε ρώτησα έναν μεγάλο ασκητή:
-Πάτερ, γιατί αισθανθήκαμε Πάσχα στην κοίμησι του Γέροντός μας;
-Είναι χαρακτηριστικό το αναστάσιμο αυτό αισθητήριο, που σφραγίζει την πληροφορία ότι πρόκειται για άγιον άνθρωπο.
Μετά την τεσσαρακοστή ημέρα, που τελέσαμε το μνημόσυνό του, σταμάτησε και η αναστάσιμη αυτή χαρά.
Πράγματι, οι άγιοι άνθρωποι αφήνουν σ’ αυτούς που έχουν ψυχικό δεσμό, μετά την κοίμησί τους, την αναστάσιμη χαρά.
Γι’ αυτό και δεν λυπηθήκαμε, και αισθανθήκαμε τέτοια χαρά, που δεν την είχαμε όσο ζούσε ο Γέροντας και επί πολλές ημέρες.
Βέβαια, αισθανόμασταν λύπη για την στέρησι του Γέροντός μας, αλλά νιώθαμε κυρίως την «άνωθεν» ειρήνη και μακαριότητα μέσα μας, κι’ έτσι δημιουργήθηκε το πνεύμα της χαρμολύπης, χαρά και πένθος μαζί.
Η ευλογία του Θεού δεν εκδηλώθηκε μόνο ως χαρά και ευτυχία, αλλά και ως σύνεσις.
Ο παπα-Χαράλαμπος παρατήρησε ότι μετά την κοίμησι του Γέροντος, άνοιξε ο νούς του τόσο πολύ, που δεν μπορούσε να το περιγράψη.
Για την κηδεία του Γέροντος, ήλθαν δύο παπάδες να ψάλλουν τα νεκρώσιμα τροπάρια, επειδή ο παπα-Χαράλαμπος δεν ήξερε να ψάλλη.
Μαζί με τους ιερείς άρχισε να ψάλλη κι’ εκείνος και τέτοια κατανόησι των τροπαρίων είχε που δεν μπορούσε να βαστάξη την Χάρι.
Τόση ήταν η Χάρις από την κατανόησί τους, ώστε δεν μπόρεσε να κοιμηθή για δύο-τρεις ημέρες.
Και την τρίτη ημέρα, μας είπε ο παπα-Χαράλαμπος ότι είδε το εξής όραμα: «Διάβαζα το Ευαγγέλιον και απέναντί μου ήταν ο Γέροντας πολύ φωτεινός, γεμάτος παράσημα, έλαμπε ολόκληρος και φοβόμουν να τον κοιτάξω.
Ύστερα που τελείωσα το Ευαγγελικό ανάγνωσμα ξύπνησα και σκέφθηκα αμέσως τι παρρησία θα έχη ο Γέροντας πάνω στον θρόνο του Θεού!»
Ζώντος του Γέροντος είχε έλθει σε μας καναδυό φορές ο επίσκοπος Βοστώνης Αθηναγόρας και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Μεγάλης Βρετανίας. Του είχε μιλήσει ο πατήρ Παντελεήμων για τον Γέροντα και έτσι εκείνος τον ευλαβείτο πολύ.
Όταν ο Γέροντας κοιμήθηκε, ο Σεβασμιώτατος τον είδε σε όραμα να μπαίνη στο δωμάτιό του και ξαφνιάσθηκε, διότι δεν ήξερε ότι ο Γέροντας είχε κοιμηθή.
Φώναξε τότε τον πατέρα Παντελεήμονα και του λέει:
-Είδα τον Γέροντα! Τι συμβαίνει;
Εμείς δεν είχαμε τηλέφωνο, για να μας πάρη αμέσως. Γι’ αυτό και μας έγραψε γράμμα τι είδε. Τότε του απαντήσαμε ότι εκοιμήθη ο Γέροντας γι’ αυτό και τον είδε.
Και η μοναχή Ευπραξία είδε οφθαλμοφανώς, (με τα σαρκικά της μάτια), τον Γέροντά της Ιωσήφ την ημέρα που εκοιμήθη.
Μπήκε μέσα στο δωμάτιό της στην Θεσσαλονίκη. Εκείνη τα ’χασε!
Και τον ρώτησε με έκπληξι:
-Τι γυρεύεις εσύ εδώ; Μήπως πέθανες;
-Ναί, αλλά πέρασα να σε χαιρετήσω!
Και με τα λόγια αυτά ο Γέροντας εξαφανίσθηκε.
Πηγή: /Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης, Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (1897-1959).

[toula]

Γι' αυτό σε έπλα­σε αυ­τε­ξού­σιο ο Θεός, για να μην κα­τη­γο­ρείς κα­τό­πιν το Θεό, ότι δή­θεν σε εξα­νάγ­κα­σε.
Συ όμως αγα­να­κτείς γι' αυτό που σε τί­μη­σε. Άκου­σα πολ­λούς να λένε:
''Για­τί λοι­πόν, δεν με έκα­νε ο Θεός κύ­ριο της αρε­τής;''.
Αλλά τί έπρε­πε να σε κά­νει;
Να σε φέ­ρει στον ου­ρα­νό με το ζόρι, την ώρα που εσύ κοι­μά­σαι ή νυ­στά­ζεις ή επι­θυ­μείς την κα­κία και την αι­σχρή ζωή και τρως και πί­νεις και γλεν­τάς;
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

[toula]

Όταν επήγε ο Άγιος Νεκτάριος στην Αίγινα και ανέβαινε τον ανήφορο, για να πάη στη Μονή, όπου εγκατεστάθη οριστικώς, τότε συνάντησε στο δρόμο τον Άγιο Διονύσιο Αιγίνης.
Αυτός, ως γνωστόν, υπήρξε άλλοτε Επίσκοπος Αιγίνης και τώρα το λείψανό του διατηρείται άθικτο στην Ζάκυνθο.
Στην Αίγινα σώζεται ακόμη το εκκλησάκι και το κελί του.
Σ᾿ αυτό ασκήτευε, όταν ήτανε Δεσπότης Αιγίνης.
-Έλα Νεκτάριε, του είπε. Σε περιμένω. Πίσω του, όμως στεκόταν ένας στρατιωτικός.
Ερωτά ο Νεκτάριος τον Άγιο Διονύσιον:
-Και ο Αδελφός ποιος είναι;
-Είναι ο Μηνάς, του απαντά. Και αυτός εδώ μένει.
Αυτό βέβαια διαδόθηκε κατόπιν παντού. Ο δε Άγιος Νεκτάριος, που ήτανε ξένος προς την Αίγινα, ρώτησε τους ντόπιους:
-Έχετε εδώ κανένα Ναό του Αγίου Μηνά;
-Όχι, Σεβασμιώτατε, του απάντησαν. Μόνον ένα ερημοκκλήσι είναι κάπου πολύ μακριά.
-Και που είναι αυτό; Τους ρώτησε πάλιν.
-Είναι απάνω από την Αγία Μαρίνα και κοντά στο Μεσαγρό. (Ήταν κοντά στον αρχαίον ναόν της Αφαίας).
Έπειτα όμως από δύο χρόνια, μετά την εγκατάστασίν του, επήρε ο Άγιος δύο αδελφές, λιβάνι, κεριά και λάδι. Και ένα πρωί ξεκίνησαν με ζώα να βρούν το άγνωστο εκκλησάκι.
Πράγματι, το βρήκαν.
Ήτανε μικρούτσικο και εγκαταλελειμμένο.
Σ᾿ αυτό κατέφυγαν εν καιρώ βροχής και κακοκαιρίας οι ποιμένες.
Άναβαν εκεί φωτιά, έβαζαν και τα ζώα τους μέσα.
Ο Άγιος μπήκε στο Ιερό και προσευχήθηκε επί πολλήν ώρα.
Όταν τελείωσε και βγήκαν έξω ο Άγιος κοίταξε τον Ουρανό και κατόπιν έδειξε με το χέρι του την τοποθεσία εκείνη και είπεν:
-Εδώ θα γίνη μία μέρα μοναστήρι γυναικών. Επροχώρησε εν συνεχεία, βηματίζοντας και επισημαίνοντας την τοποθεσίαν.
Και ω του θαύματος!
Επειτα από σαράντα χρόνια, έγινε η Μονή του Αγίου Μηνά κατά τρόπο θαυματουργικό.
Αρχιμ. Χαραλαμπους Βασιλόπουλου.

[toula]

Πόσα φίλτρα χρειάζονται για να κρυφτείς από τον εαυτό σου;
Γιατί τόσος φόβος για τον χρόνο που περνά πάνω από το σώμα μας;
Γιατί τόση αγωνία για τις ρυτίδες, τις αλλαγές, τα σημάδια του;
Και γιατί τόσες ενοχές για τα λάθη και τις ουλές της ψυχής μας;
Ίσως επειδή δεν φοβόμαστε μόνο ότι μεγαλώνουμε.
Φοβόμαστε ότι γινόμαστε ορατοί όπως πραγματικά είμαστε.
Γι’ αυτό κατασκευάζουμε εικόνες. Διορθώνουμε πρόσωπα, κρύβουμε ηλικίες, σβήνουμε ατέλειες. Και δεν το κάνουμε μόνο στις φωτογραφίες. Το κάνουμε και στη ζωή μας.
Φτιάχνουμε μια εκδοχή του εαυτού μας περισσότερο αποδεκτή από τους άλλους, και κάποτε καταλήγουμε να υπηρετούμε την εικόνα μας αντί να ζούμε τη ζωή μας.
Όμως αυτογνωσία δεν σημαίνει να ανακαλύψεις έναν υπέροχο εαυτό κρυμμένο μέσα σου. Σημαίνει να αντέξεις να συναντήσεις τον πραγματικό.
Το σώμα που μεγαλώνει.
Τις επιλογές που δεν διορθώνονται.
Τις αδυναμίες που ακόμη παλεύεις.
Τις ουλές που δεν εξαφανίστηκαν.
Τόσο πόνος και δοκιμασίες χρειάζονται ώστε να καταλάβουμε ότι μονάχα όταν αποδέχεσαι το πραγματικό μπορείς και να το μεταμορφώσεις.
Τελικά, πνευματική ωριμότητα είναι αυτό ακριβώς: να μη χρειάζεται να σβήσεις όσα έζησες για να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό που είσαι.
Ο Θεός δεν αγαπά την επεξεργασμένη εκδοχή μας.
Αγαπά τον αληθινό άνθρωπο, κι αυτός έχει αδυναμίες, πάθη, λάθη, ελλείψεις και ραγίσματα.
Ο Θεός αγαπά αυτο που ήμασταν, που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε.
— π. Λίβυος —