"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Ο αληθινός ηρωισμός έγκειται στους φαινομενικά ασήμαντους τρόπους με τους οποίους οργανώνει κανείς τη ζωή του, προκειμένου να επιβιώσει σε καταστάσεις παράλογες χωρίς να χάσει την αξιοπρέπειά του.»
— Slavoj Žižek
Συμφωνώ.
Οι μεγαλύτεροι ήρωες του κόσμου δεν είναι πάντα εκείνοι που γράφει η ιστορία. Είναι εκείνοι που, ενώ η ζωή τούς πληγώνει, συνεχίζουν να αγαπούν.
Η μητέρα που ξενυχτά δίπλα στο άρρωστο παιδί της.
Ο πατέρας που, παρότι εξαντλημένος, γυρίζει σπίτι και βρίσκει λίγη δύναμη ακόμη για μια αγκαλιά.
Ο ηλικιωμένος που προσεύχεται σιωπηλά για τα παιδιά και τα εγγόνια του.
Ο άνθρωπος που σηκώνεται το πρωί χωρίς διάθεση, αλλά δεν εγκαταλείπει το καθήκον του.
Ο σύζυγος που επιλέγει να συγχωρήσει αντί να εκδικηθεί.
Η γυναίκα που, ενώ κουβαλά τις δικές της πληγές, δεν παύει να σκορπά τρυφερότητα.
Αυτοί δεν θα γίνουν πρωτοσέλιδα.
Δεν θα πάρουν βραβεία.
Ίσως κανείς να μη μάθει ποτέ το όνομά τους.
Κι όμως, αυτοί κρατούν ακόμη τον κόσμο όρθιο.
Γιατί το φως δεν νικά πάντα το σκοτάδι με θόρυβο.
Πολύ συχνά το νικά με μια απλή πράξη αγάπης που κανείς δεν πρόσεξε.
Ο Χριστός δεν άλλαξε τον κόσμο με τη δύναμη της εξουσίας.
Τον άλλαξε με την ταπείνωση, την υπομονή, τη συγχώρεση και την αγάπη.
Ίσως λοιπόν ο αληθινός ηρωισμός να μην είναι να κάνεις κάτι που θα θυμούνται όλοι.
Ίσως να είναι να συνεχίζεις κάθε μέρα να πιστεύεις, να αγαπάς, να δημιουργείς και να ελπίζεις μέσα σε έναν κόσμο που πολλές φορές σε καλεί να απελπιστείς.
Γιατί κάθε άνθρωπος που αρνείται να αφήσει το σκοτάδι να γίνει η γλώσσα της καρδιάς του, γίνεται, χωρίς να το καταλαβαίνει, μια μικρή Ανάσταση μέσα στην ιστορία αυτού του κόσμου.
-π.Λίβυος-

Διαπιστώνουμε ότι το ανθρώπινο σώμα είναι κοινωνία και αρμονία σωματικών οργάνων. Φανταστείτε λοιπόν το συκώτι να επαναστατήσει και να αρνηθεί τη συνεργασία με την καρδιά, ή το στομάχι να κόψει κάθε δεσμό με το έντερο. Ο άνθρωπος θα αρρωστήσει, θα κινδυνέψει και θα καταλήξει. Λέμε ότι είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού και κοινωνία προσώπων. Πώς εμείς λοιπόν ως μέλη του Σώματος του Χριστού, λέμε ότι δεν θέλουμε να μιλήσουμε στον τάδε, ή διακόπτουμε την κοινωνία με τον δείνα; Ακόμα και μέσα στον ναό ακούμε ανθρώπους να λένε: << Παίρνω αντίδωρο τελευταίος για να μην δω τον τάδε και του μιλήσω, ή αλλάζω πεζοδρόμιο για να μη με δει ο γείτονας και του πω καλημέρα.>>
Σκίζουμε τον αρραφο χιτώνα του Κυρίου με αυτές τις συμπεριφορές, διαμελίζουμε το Σώμα του Χριστού. Δεν μπορώ να έχω σχέση με τον Χριστό αν αρνούμαι την κοινωνία με τον διπλανό μου. Είναι σαν να σπάω και να πετάω από τον Σταυρό του Κυρίου το οριζόντιο κομμάτι , δηλαδή αυτή την αγκαλιά του Κυρίου μας. Μη γένοιτο.
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr

Κάνε το ταξίδι της χαράς, της ευχαριστίας και της δοξολογίας . . .
Γίνε μέλισσα και όχι μύγα. Να επισκέπτεσαι λουλούδια και όχι σκουπίδια.
Μην προσπαθείς να κάνεις πράγματα που απλά επιθυμείς αλλά δεν κάνεις γι΄αυτά. Μην προσπαθήσεις εγωιστικά να ξεπεράσεις τις κόκκινες γραμμές του εαυτού σου, διότι θα το πληρώσεις ακριβά, και αυτό το κόστος πολλές φορές είναι μη αναστρέψιμο. Δεν κάνεις για όλα. Δεν έχεις δυνάμεις και δυνατότητες για τα πάντα, πολλές φορές ακόμα και για τα βασικά. Μην προσπαθείς να πιέσεις ένα κομμάτι παζλ σε σημείο που δεν ταιριάζει. Θα διαλυθεί όλη η εικόνα. Άλλο να είσαι αδύναμος και να παλέψεις για να πάρεις δυνάμεις και άλλο να μην μπορείς διότι δεν έχεις τις δυνατότητες. Μη προσπαθήσεις να φτάσεις κανέναν, μην λες : «Εγώ στη θέση του θα το κάνω καλύτερα!», μην προσπαθείς να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Όταν δεν είσαι στα παπούτσια του άλλου, μην κρίνεις τα βήματα του, διότι δεν ξέρεις τι πόνους τραβάει.
Δεν υπάρχει λόγος, λοιπόν . . . Όσο μεγαλώνεις αυτή τη φράση θα την λες πολύ συχνά. Όσο μεγαλώνεις, θέλεις ποιότητα στα λεπτά της καθημερινότητάς σου αλλά και στις επιλογές σου. Ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι ο χρόνος πιέζει και έχει πλέον τεράστια αξία. Μην τον πετάς στα σκουπίδια. Να είσαι επιλεκτικός αδερφέ μου. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο, ούτε με ανθρώπους, ούτε με πράγματα τα οποία δεν είναι χρήσιμα και τα κάνουμε απλά για το τι θα πει ο κόσμος. Μην έχεις ανάγκη τηλεφωνήματα και χειροκροτήματα. Αν θέλει ο άλλος, εντάξει, αν δεν θέλει, δεν πειράζει, συνεχίζουμε. Άσε τους συγγενείς και τους φίλους να λένε. Τράβα την πορεία σου αθόρυβα και προχώρα χωρίς να δίνεις λογαριασμό σε κανέναν. Δεν χρειάζεται.
Είπαμε : «Δεν υπάρχει λόγος». Αληθινός λόγος υπάρχει εκεί που υπάρχει ο Χριστός. Εκεί που υπάρχει αγάπη, χαμόγελο, χαρά, ευχαριστία, αγκαλιά, σκίρτημα της καρδιάς. Οτιδήποτε άλλο απλά σε «λερώνει». Είναι όμορφο να είσαι με ανθρώπους, να κάνεις πράγματα και να λες : «Χάρηκα και σήμερα!». Τι ωραία! Να ξέρεις, η χαρά είναι επιλογή, ακόμα και όταν είσαι στα σκοτάδια. Κάποιος θα επιλέξει να μείνει εκεί και κάποιος άλλος θα ανάψει ένα κεράκι. Η ζωή είναι επιλογές, διαχείριση και μεταμορφώσεις. Μπορεί στο σκοτάδι να ανάψεις φως, το δάκρυ να το κάνεις χαμόγελο, την πληγή να την κάνεις δύναμη και τον θάνατο Ανάσταση. Όχι, αυτά δεν μπορείς να τα κάνεις μόνος σου, αλλά με τη βοήθεια του Χριστού. Πίστεψέ με, γίνεται……..
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh .gr

H Ἁγία Παρασκευὴ ἀνοίγει μάτια ψυχικά, ἀλλὰ καὶ θεραπεύει καὶ μάτια σωματικά.
Eἶναι προστάτις τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ἀσθενούντων.
Eἶναι μεγάλη ὑπόθεση αὐτὴ καὶ πολὺ σπουδαῖο.
Kαὶ λέει ἡ παράδοση ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Ἀντωνῖνος, ἀπὸ τοὺς καλυτέρους τῆς Pωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἀφοῦ ὀνομάσθηκε καὶ Πῖος, Εὐσεβής, πίστεψε στὸν Xριστό, αὐτὸς καὶ ὅλη ἡ φαμελιά του καὶ οἱ ἀκόλουθοί του.
Kαὶ σταμάτησε τοὺς διωγμοὺς τῆς Ἐκκλησίας.
Eἶναι ἀπ’ τὰ καλύτερα χρόνια τῆς Pωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας ἡ βασιλεία τοῦ Ἀντωνίνου τοῦ Πίου, τοῦ Εὐσεβοῦς.
Καὶ ἄφησε ἐλεύθερη τὴν Ἁγία.
Ἐκείνη ἔκατσε φρόνιμα;
Ὄχι.
Ἔτρεξε μακριά. Κατὰ τὴν παράδοση ἔφθασε καὶ μέχρι τὴ Θεσσαλονίκη καὶ πέρασε τὰ Tέμπη.
Ἔκαμε θαύματα.
Γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖ στὰ Tέμπη ὑπάρχει τὸ ὄμορφο, σήμερα, ἐκκλησάκι της.
Πού ’ναι χρόνια καὶ χρόνια φύλακας ἐκεῖ καὶ παρηγοριὰ μεγάλη.
Πῆγε καὶ σ’ ἄλλους, λοιπόν, τόπους ἡ Ἁγία, καὶ ἔφτασε σὲ διοικητάς, ὅπως στὸν Ἀσκληπιὸ καὶ στὸν Tαράσιο, ὁμολόγησε τὴ Χριστιανικὴ πίστη, ὁ Ἀσκληπιὸς τὴν πίστεψε, γιατὶ σκότωσε ἕνα δράκοντα μεγάλο, καὶ ἔφερε στὴν πίστη ἀμέτρητους, πίστεψε κι ἐκεῖνος, ἀλλὰ ὁ Tαράσιος, ἀργότερα, σὲ ἄλλη πόλη, τὴν ὑπέβαλε σὲ μαρτύρια φρικτὰ καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισε.
Καὶ πέταξε ἡ ὑπέροχη ψυχή της στὰ οὐράνια. Mὰ ποτὲ δὲν ἄφησε τὴ γῆ μας καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν ἐπίγεια, τὴν ἄκτιστη.
Aἰῶνες μᾶς φροντίζει ἡ Ἁγία Παρασκευή.
Στὰ χρόνια τοῦ λεγόμενου ἐμφυλίου πολέμου, ἦταν στὰ μέρη μας ἐκεῖ καὶ γύριζε ἡ Ἁγία, ὡς μία καλογραῖα, καὶ ζήταγε λάδι κι ἔδινε συμβουλὲς κι ἐνίσχυε τὴν πίστη καὶ φρόντιζε.
Kι ὅταν οἱ ἄπιστοι κτύπησαν τὴν πατρίδα, ἐκεῖ, τῆς Δημητσάνης, ἡ Ἁγία ἦταν μπροστά τους καὶ τοὺς ἐμπόδιζε. Tὴν βλέπανε οἱ ἴδιοι καὶ πίστεψαν μετά.
Καὶ ψάχναν νὰ βροῦν εἰκονίσματά της, νὰ τὴν ἀσπαστοῦν καὶ νὰ τὴν εὐχαριστήσουν.
Kι εἶναι, λοιπόν, καὶ προστάτις τῶν ἀσθενούντων ὀφθαλμῶν.
Kαὶ γι’ αὐτὸ ἂς ἔχομε τὴν εὐχὴ καὶ τὴ χάρη της.
Kι ὅσοι καὶ ὅσες γιορτάζουν, ἂς ἔχουν Χρόνια Πολλά.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´

Μια φορά, μεγάλη πείνα ήταν.
Τότε στην πείνα, στην κατοχή…
….Ήμασταν τρείς, και σηκωθήκαμε τώρα να πάμε στη Ζαγορά. Στο πίσω μέρος, στο ανατολικό Πήλιο.
Λοιπόν, γνώριζα κάποια δική μου εκεί πέρα, και λέω ας πάω μήπως μου δώσει λίγο ψωμάκι και λίγο λαδάκι.
Μόλις πήγα εκεί πέρα και με είδανε άρχισαν να κλαίνε.
Πάει το Μαρικάκι…( γιά μένα δηλαδή κλαίγανε). Είχε βγει το χνούδι από την αδυναμία, σκελετός ήμουνα.
Αυτοί, λοιπόν, οι καημένοι μάζεψαν πατάτες από δω, μάζεψαν λίγο λαδάκι από εκεί, εν τω μεταξύ κόβουν ψωμί (είχαν ψωμί ζυμωτό) κι έφαγα 1 καρβέλι εκείνο το βράδυ.
Πώς το ‘φαγα; που πήγε;
Φάε μου λέει πατάτες βραστές.
Μου έδιναν από όλα, κι όλα τα έτρωγα. Δεν χόρταινα.
Τώρα, το πρωί; πώς σηκώνω εγώ τις πατάτες, πού μου δώσανε; σηκώνονται 18 οκάδες πατάτες και μου δίνουν ένα τενεκεδάκι λάδι….
Μόλις φτάνουμε πρωί στο σπίτι, σιγά – σιγά, 6 ώρες δρόμο. Είχα τις πατάτες στον ώμο, ετοιμοθάνατη ήμουν.
Αμέσως λιποθύμησα, έπεσα κάτω γιατί δεν είχα άλλη αντοχή.
Μου κλέβουν τις πατάτες οι γειτόνοι όλοι, μου κλέβουν το λάδι, και δεν μ’ άφησαν τίποτε…
Κι εμένα, λοιπόν, μ’ έπιασε ένας πόνος στο πλευρό, ένα επανωφόρι φορούσα τότε, δεν μπορούσα να αναπνεύσω.
Λέω άσχημα την έχω. Που να βρω γιατρό; Η γειτονιά έρημη, δηλαδή λίγα πρόσωπα, αλλά αυτά τα λίγα μου κλέψαν τις πατάτες.
Πάω στο γιατρό σιγά – σιγά, μου λέει: έχεις πλευρίτιδα και πρέπει να βρεις πίτουρα να βάλεις.
Που να βρω; Εγώ λέω: Θα καθίσω Παναγία μου μέσ’ το δωμάτιο κι ότι είναι ευλογημένο. Θες να με πάρεις; πάρε με, δε θέλεις, όποτε εσύ θέλεις.
Κάθισα μόνη μου τώρα, σκοτεινά, χωρίς καντήλι, χωρίς τίποτα…
Όπως ήμουν ξαπλωμένη, κουκουλωμένη, είχε θαμπώσει, είχε σκοτεινιάσει βλέπω μια μοναχίτσα με το σχηματάκι της και μου λέει:
-«Δεν μπορείς; ».
Και με πλησιάζει, αλλά το δωμάτιο έλαμψε όλο φως.
Λέω: «Ναι δεν μπορώ. Πήγα στη Ζαγορά, κάθισα, είπα τα παράπονα μου εγώ, και μου δώσανε λίγες πατάτες και μου τις κλέψαν, και τώρα δεν έχω τίποτα, ούτε καντηλάκι έχω, τίποτα δεν έχω κι είπα θα καθίσω εδώ και ας πεθάνω ποιος θα με ανοίξει την πόρτα;
Δεν έχω κανέναν.»
Λέει:
–«Μη στεναχωριέσαι, θα γίνεις καλά, εγώ θα σε κάνω καλά» κι’ ούτε να φαντασθώ ποιά είναι, να τη ρωτήσω.
Παίρνει, λοιπόν, και βάζει το πάπλωμα μου, είχα ένα παπλωματάκι μικρό και μου το ‘βαλε έτσι όπως κάνεις το χωνί, έτσι ακριβώς, και μου λέει:
–«Άντε δεν έχεις τίποτε, θα γίνεις καλά.»
Αμέσως μου πέρασε το πλευρό μου, έλαβα τον χορτασμό, είχα πείνα, εξάντληση, που να βρω φαγητό, που να βρω τίποτα, και χόρτασα σαν να είχα σφάξει ένα ζώο μπροστά μου και το ‘ψησα και το ‘φαγα !
Τέτοιο χορτασμό αισθανόμουν.
Το πρωί πήγα στο γιατρό, και μου λέει: -Τι ήρθες;
-Να με ακροαστείτε λιγάκι.
Μου κάνει εξέταση, και μου λέει :
-Δέν έχεις τίποτε τώρα!
Τι έγινε, πώς έγινες καλά; Λέω, αυτό κι’ αυτό, και μου λέει ο γιατρός:
-Επέτρεψε ο Θεός για τις ανέχειες, λόγω της πείνας, για να σε κάνει η Αγία καλά…
Και τότε, μου λέει κάτι από μέσα μου:
“Ποιά να ήταν αυτή πού είδα; ποιά να ήταν; “.
Και μου λέει μια φωνή: ” η Αγία Παρασκευή! ”
Και γι’ αυτό, την αγαπούσα την Αγία Παρασκευή ! Μου το ‘πε η ίδια στ’ αυτί, πληροφορία, ότι ήταν η Αγία Παρασκευή!
Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου, Λόγια καρδιάς, Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγητρίας, Πορταριά Βόλου

Ταπείνωσις εἷναι νά σφάλλῃ ὁ ἄλλος καί, πρίν προλάβῃ αὐτός νά ζητήσῃ συγχώρησιν, νά τοῦ βάνωμεν ἡμεῖς μετάνοιαν, λέγοντες:
Συγχώρησον, ἀδελφέ, εὐλόγησον!
Μή σοῦ φαίνεται πολύ καί δύσκολον αὐτό.
Εἷναι ἕνα οὐδέν ἐμπρός εἰς ἐκεῖνο ὅπου ἔκαμε πρός ἡμᾶς ὁ Δεσπότης Χριστός.
Ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων ἔσκυψε καί ἔβαλε μετάνοιαν ἀπό τοῦ ουρανοῦ εἰς τήν γῆν· Θεός πρός ανθρώπους!
Καί σύ κάμεις τόν κόσμον ἄνω κάτω διά νά μήν εἰπῆς ἕνα «εὐλόγησον»!
Ποῦ λοιπόν ἡ ταπείνωσις;
Παραιτήσου από το δικό σου θέλημα, για να βρεις ειρήνη ψυχής.
Γιατί το θέλημα του ανθρώπου, έχει γίνει χάλκινο τείχος και εμποδίζει το φωτισμό και την ειρήνη.
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής .

Επειδή ο Χριστός είναι ο Σωτήρας των ανθρώπων, και προξένησε την μεγαλύτερη ευεργεσία σε όλο τον κόσμο, γι’ αυτό και η Παναγία, η Μητέρα του Χριστού, είναι η χαρά όλης της κτίσεως.
Γιατί αυτή έδωσε την σάρκα της στον Χριστό, αυτή τον κράτησε εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της, και αυτή με την αγάπη και την στοργή της τον θήλασε, τον μεγάλωσε.
Αλλά τιμώντας την Παναγία παράλληλα πρέπει να τιμούμε και την μητέρα της Παναγίας, την αγία Άννα.
Η Εκκλησία αιωνίως αποδίδει την ευγνωμοσύνη της και την τιμή της στα πρόσωπα εκείνα που συνετέλεσαν στην δόξα του Θεού.
Έτσι, λοιπόν, σήμερα εορτάζουμε και την αγία Άννα, την Μητέρα της Παναγίας μας, η οποία παρέδωσε την ψυχή της σαν αυτή την ημέρα.
Εφ’ όσον η αγία Άννα ήταν Μητέρα της Παναγίας αυτό σημαίνει ότι ήταν η Προμήτωρ, δηλαδή η γιαγιά του Χριστού κατά το ανθρώπινο.
Από την πείρα μας γνωρίζουμε την μεγάλη αγάπη της γιαγιάς στα εγγόνια, αλλά και την αγάπη των εγγονών προς την γιαγιά τους.
Οπότε μπορούμε να καταλάβουμε και την σχέση της αγίας Άννης με τον Χριστό.
Αυτή θα του έδειχνε αγάπη, θα τον βοηθούσε, καθώς επίσης ο μικρός Χριστός θα αισθανόταν την ιδιαίτερη αγάπη και στοργή της γιαγιάς του.
Ο πατέρας της αγίας Άννης, ο ιερεύς Ματθάν είχε τρεις θυγατέρες, την Μαρία, την Σοβήν και την Άννα. Από την Μαρία προήλθεν η Σαλώμη, η μετέπειτα μυροφόρος, από την Σοβήν γεννήθηκε η Ελισάβετ, η μητέρα του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και από την Άννα γεννήθηκε η Παναγία μας.
Οπότε, η Σαλώμη η μυροφόρος, η Ελισάβετ η μητέρα του Προδρόμου και η Παναγία είναι θυγατέρες τριών αδελφών και πρώτες εξαδέλφες μεταξύ τους.
Βλέπουμε εδώ μια αγία οικογένεια και μια αγία συγγενική ατμόσφαιρα.
Η αγία Άννα ήταν μια ευλαβής γυναίκα, όπως διδάσκουν οι Πατέρες της Εκκλησίας, ιδιαιτέρως ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός.
Το όνομα Άννα σημαίνει Χάρις και πράγματι η Χάρη κατοικούσε μέσα της.
Συνέλαβε την Παναγία με προσευχή, νηστεία και υπακοή στον Θεό. Την κυοφόρησε, την γαλακτοτρόφησε με πολλή αγάπη, δίδοντας όχι μόνο το γάλα της, αλλά και την ζωή της, την προσευχή της.
Όταν η Παναγία έγινε τριών ετών την αφιέρωσε στον Ναό, στερήθηκε την παρουσία της, γιατί ήξερε ότι είναι δώρο Θεού.
Ολόκληρη την ζωή της η αγία Άννα την πέρασε με νηστείες, προσευχές και ελεημοσύνες.
Τα όσα είδαμε προηγουμένως δείχνουν μια πραγματικότητα, ότι όταν χαιρόμαστε έναν καρπό πρέπει να γνωρίζουμε ότι αυτός ο καρπός είναι αποτέλεσμα πολλών προσπαθειών και πολλών κόπων. Αυτό που γίνεται σε υλικό επίπεδο, γίνεται και σε πνευματικό επίπεδο.
Τιμούμε έναν άγιο, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να τιμούμε και αυτούς που τον βοήθησαν να γίνη άγιος και την όλη ατμόσφαιρα που συνετέλεσε στον σκοπό αυτό.
Στην περίπτωση που μελετάμε σήμερα, δηλαδή της αγίας Άννης, βλέπουμε μια ολόκληρη πνευματική οικογένεια, αλλά και μια ολόκληρη πνευματική ατμόσφαιρα, που συνετέλεσε στην δημιουργία αγίων προσωπικοτήτων και την εμφάνιση της Παναγίας μας.
Πόση σημασία πρέπει να δώσουμε στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται μέσα σε μια οικογένεια! Συνήθως είμαστε έτοιμοι να κατηγορήσουμε τα παιδιά, τους νέους, αγνοώντας όμως ότι πολλές φορές φταίμε εμείς που δεν τους δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες να αναπτυχθούν σωστά.
Πάντως εφ’ όσον θεωρούμε την Παναγία ως πνευματική μητέρα μας, πρέπει να θεωρούμε και την Αγία Άννα ως πνευματική μας γιαγιά.
Και να την παρακαλούμε να μας δείχνη την στοργή της, όπως την δείχνουν οι γιαγιάδες.
Την έχουμε ανάγκη.
Ο Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Πώς είναι δυνατόν εγώ, που παρατηρώ τη ζωή του άλλου, να γνωρίζω ότι έγινα δεκτός από τον Θεό, ώστε να μπορώ να του πω τι να κάνει, αφού εγώ ο ίδιος είμαι υπό μετάνοια για τις αμαρτίες μου;
Εάν μπορώ να κάνω ένα πράγμα στη ζωή αυτή, ενώπιον του Θεού και των αδελφών μου, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο η μετάνοια.
Ο γαρ ποτε πεσών άνθρωπος υπό μετάνοιάν εστι και ουκ έχει το ασφαλές, εφ’ όσον ουκ οίδε ει γέγονεν αυτώ συγχώρησις
[«Διότι ο άνθρωπος που έχει κάποτε πέσει, βρίσκεται σε κατάσταση μετάνοιας και δεν έχει καμία βεβαιότητα, εφόσον δεν γνωρίζει αν του έχει δοθεί συγχώρηση»].
Δεν έπεσες, λέγει, ποτέ;
Και μία φορά αν έπεσες στη ζωή σου, είσαι διά παντός υπό μετάνοια· είσαι ένας προσκλαίων, ένας τελώνης, που πρέπει να σκύβεις το κεφάλι σου και να μην τολμάς να κοιτάξεις τίποτε.
Εφόσον λοιπόν αμάρτησες και δεν είσαι βέβαιος αν ο Θεός σε συγχώρησε, δεν έχεις καμία ασφάλεια· όχι αν έλαβες απλώς την άφεση των αμαρτιών σου, αλλά αν εξασφάλισες τη θέση σου ενώπιον του Θεού.
Βλέπετε πόσο ρεαλιστής είναι ο άγιος Ησαΐας; Θέτει ενώπιόν μας τη μεγάλη αυτή πραγματικότητα της αμαρτίας μας, η οποία «ενώπιον ημών εστι διαπαντός», και εντούτοις εμείς ζούμε σαν να μην υπάρχει.
Ακόμη και όταν εξομολογούμαστε και όταν προσευχόμαστε και όταν κραυγάζουμε με δάκρυα, «ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ», και τότε στην πραγματικότητα δεν έχουμε ενώπιόν μας την αμαρτία μας, αλλά τον πόθο μας να γνωρίσουμε, να ζήσουμε τον Θεό, να δικαιωθούμε.
Του παρουσιάζουμε και τότε την αμαρτία μας, όχι για να επιτύχουμε την ασφάλεια, αλλά για να δικαιωθούμε όπως και ο Φαρισαίος.
Από το βιβλίο του Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Λόγοι ασκητικοί, Ερμηνεία στον Αββά Ησαΐα», των εκδόσεων Ίνδικτος

«Ὁ ἀδελφός μας εἶναι τὸ μέτρον τῆς πνευματικότητός μας, εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ψυχῆς μας.
Ἂν θέλῃς νὰ μάθῃς ποῦ βρίσκεται ἡ πνευματική σου ζωή, κύτταξε πῶς βλέπεις τὸν ἀδελφό σου.
Ἡ ἀγάπη δὲν γνωρίζει φίλους ἢ ἐχθρούς, δικούς μας ἢ ξένους.
Ὅταν κάνῃς διακρίσεις, τότε ἡ ἀγάπη σου εἶναι ἀκόμη ἀνθρώπινη, ἐγωιστική, δὲν εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.»
Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης.

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.
Έρχεται ένα φως.
Τοτε εχεις μια αλλη αίσθηση.
Τοτε το κατανοείς καλά. Όχι προς το ετυμολογικό.
Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή.
Και λες: “Τι αλλο να λέω;”.
Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: “Κύριε ελέησον!”
Δίχως να βαριέσαι.
Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα.
Δεν θέλει αλλα και πολλά.
Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφραστεί.
Η προσευχή είναι ποίηση.
Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.
Οι ποιητές νιώθουν τους συναθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι.
Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο.
Οι άγιοι δεν θέλουν να αφήσουν πίσω τους ίχνη.
Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους.
Κύριε, ελέησέ τους, δεν ξέρουν τι χάνουν και τι κάνουν.
Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ. Και τούτο προσευχή είναι, μου ‘πε ένας διακριτικός γέροντας.
Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μου ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.
Γέροντος Μωυσέως Αγιορείτου.