"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Μονάχα όταν αγαπά κανείς τον άνθρωπο, με όλη την Ψυχή και την δύναμή του, δια του Χριστού τότε τον αγαπά αληθινά!

Το πιο εμφανές σημείο της χριστιανικής φιλίας είναι να θυμάσαι τον φίλο σου στις καθημερινές σου προσευχές!»

Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Ἄν ὁ Χριστιανός ἔχει στήν καρδιά του τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, ποτέ στή μάχη μέ τίς ἁμαρτίες καί τούς πειρασμούς δέν θά παρεκκλίνει καί δέν θά ξεπέσει.

Γι’ αὐτό εἶναι ἀπαραίτητο νά γίνει ἀποφασιστικός καί πιεστικός στόν ἑαυτόν του γιά τήν ἀπόκτηση στήν ἐξάσκηση τῆς προσευχῆς, αὐτό πού λέει ὁ Κύριος: “ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν” (Ματθ. 11,12).

Θά πρέπει νά ἀσκήσουμε μιά ἅγια βία στόν νοῦ μας, στήν ψυχή μας, σ’ ὅλη μας τήν ὕπαρξη γιά νά προσευχόμαστε. Μιά ἅγια βία ν’ ἀναγκάσουμε τόν ἑαυτόν μας νά προσεύχεται, γιατί ὁ Θεός σ’ αὐτόν πού ἀναγκάζει τόν ἑαυτόν του στήν προσευχή, σ’ αὐτόν δίνει τό χάρισμα τῆς προσευχῆς.

Ἀκοῦμε γιά τούς ὡραίους καρπούς πού ἔχει ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή, ἀλλά δέν τούς γευόμαστε, γιατί ὁ Θεός δέν μᾶς τό δίνει τό χάρισμα ἐπειδή βλέπει ὅτι ἐμεῖς δέν ἔχουμε διάθεση νά ἀγωνιστοῦμε. Δέν ἀναγκάζουμε τόν ἑαυτόν μας, δέν τόν πιέζουμε στήν προσευχή.

Ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή εἶναι ἡ μοναδική ἔνθεη εὐαγγελική ἐγγύηση ὅτι θά νικᾶμε ἀδιάκοπα στόν πόλεμό μας μέ τά πνεύματα τοῦ κακοῦ καί τῆς ἁμαρτίας.

Ἔχεις αὐτή τήν ἀδιάλειπτη προσευχή; Τότε ἔχεις μία ἐγγύηση ἀπό τόν Θεό ὅτι θά νικήσεις τούς ἐχθρούς σου. Μή φοβᾶσαι. Γιατί ἐκεῖνο πού μαστιγώνει τούς ἐχθρούς, τούς δαίμονες, εἶναι ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή, τό ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. “Ἰησοῦ ὀνόματι μάστιζε πολεμίους”, ὅπως λέει καί ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος.

Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 15 – 7 – 2018)

Ναός του Θεού ή σπήλαιο ληστών (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ερχόμενος στη χώρα των Γεργεσηνών ο Χριστός, συνάντησε δύο δαιμονισμένους ανθρώπους που έβγαιναν απ’ το νεκροταφείο της περιοχής, αφού τα μνήματα ήταν ο τόπος διαμονής τους. Ήταν σε τρομερά άθλια κατάσταση, «χαλεποί λίαν». Κανένας δεν τολμούσε να βρεθεί στον δρόμο τους. Ο Χριστός τους θεράπευσε, επιτρέποντας στα δαιμόνια που κατοικούσαν μέσα τους να μπουν, κατόπιν αίτησής τους, σε ένα κοπάδι χοίρων που έβοσκε παραπέρα. Οι χοίροι τότε όρμησαν όλοι μαζί στον παρακείμενο γκρεμό και έπεσαν στη θάλασσα (Κυριακή Ε΄ Ματθαίου).

Η παρουσία του Χριστού στον τόπο τους ήταν το εκπληκτικότερο γεγονός που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στους Γεργεσηνούς. Ο Θεός ντυμένος την ανθρώπινη μορφή βρέθηκε τόσο κοντά τους, περπάτησε ανάμεσά τους. Τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναγίνει στην ανθρώπινη ιστορία.

Οι Γεργεσηνοί όμως, παρά τα ικανά τεκμήρια που τους δόθηκαν για να εκτιμήσουν το πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γεγονός, παρέμειναν εντελώς ανυποψίαστοι, εντελώς ξένοι, εντελώς αμέτοχοι σ’ αυτό. Έχασαν την ευκαιρία να αλλάξουν. Ποια αλλαγή θα μπορούσαν να πετύχουν;

Ο Χριστός δεν ήρθε για να καλυτερέψει απλώς την καλή ή κακή καθημερινότητα του ανθρώπου, αλλά να τον καλέσει να γίνει θεός. Πρότυπο στην προοπτική αυτή έθεσε τον εαυτό του. Ο Χριστός δεν έλεγε απλώς λόγια, αλλά έδειχνε τον εαυτό του, ως σκοπό, αποστολή και προορισμό του ανθρώπου.

Πρώτος ο Χριστός ως άνθρωπος έφερε εις πέρας με τέλειο τρόπο τον προορισμό αυτό. Έγινε ο ζωντανός ναός του Θεού. Μέσα του κατοικεί ολόκληρη η θεότητα. «Εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς» (Κολ. 2, 9). Ο ίδιος αποδεχόταν ότι το σώμα του είναι ο αληθινός ναός του Θεού. «Εκείνος έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού» (Ιω. 2, 21).

Ο Τριαδικός Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο με αυτό τον σκοπό. Να γίνει ναός του Θεού, όπου θα λατρεύεται διηνεκώς η Αγία Τριάδα. Αυτό ξεκινάει με το βάπτισμα. Στον βαπτιζόμενο ενοικεί αμέσως το Άγιο Πνεύμα με τον Πατέρα και τον Υιό.

Ναός Θεού γίνεται ο άνθρωπος, όταν ζει με την προσευχή και τις άλλες αρετές. Πίστη, ελπίδα, αγάπη, υπομονή, μακροθυμία, πραότητα, ταπεινοφροσύνη, ειρήνη, νηστεία, αγρυπνία, μετάνοια. Δεν γνωρίζετε «ότι ναός Θεού εστε και το Πνεύμα του Θεού οικεί εν υμίν;» ρωτάει ο απόστολος Παύλος. «Υμείς γαρ ναός Θεού εστε ζώντος», γιατί είπε ο Θεός, θα «ενοικήσω εν αυτοίς» (Α΄ Κορ. 3, 16. Β΄ Κορ. 6, 16).

Στον αντίποδα βρίσκεται ο ναός του διαβόλου. Όποιος, αντί να λατρεύει με όλη την ψυχή και το σώμα του τον Θεό, φθείρει διά της αμαρτίας τον ναό του Θεού, γίνεται ναός του διαβόλου. Με κάθε αμαρτία λατρεύει τον διάβολο. Οι καταστροφείς όμως του ναού του Θεού, θα φθαρούν από τον Θεό (Α΄ Κορ. 3, 17). Θα επιτρέψει ο Θεός να καταστραφούν από τις αμαρτίες τους, να συρθούν στην απώλεια, τον όλεθρο, τον πνευματικό θάνατο.

Όταν ο άνθρωπος παύει να είναι ναός του Θεού, «οίκος προσευχής», εκπίπτει σε «σπήλαιον ληστών» (Ματθ. 21, 13). Οι παντοειδείς αμαρτίες, οι πονηροί λογισμοί, τα ποικιλόμορφα πάθη, σκοτώνουν οτιδήποτε θείο και άγιο υπάρχει στον άνθρωπο, καταληστεύουν και γκρεμίζουν τον ναό του Θεού. Σπήλαιο ληστών είχαν καταντήσει οι δύο δαιμονιζόμενοι των Γεργεσηνών, «χαλεποί λίαν». Οι ληστές δαίμονες είναι φτωχοί, δεν έχουν τίποτε να δώσουν στον άνθρωπο. Ρημάζουν μόνο, αφανίζουν ό,τι καλό υπάρχει μέσα του.

Ωστόσο ο Χριστός είναι εδώ. Στο πρόσωπό του είδαμε για πρώτη φορά τον αληθινό άνθρωπο. (Βλ. και αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, Δογματική, σ. 398-402).

Μα η επιλογή παραμένει πάντοτε δική μας. Θα γίνουμε όπως αυτός, ναός Θεού, ή σπήλαιο ληστών;

Θέλεις, νά γευθείς λίγη χαρά Παραδείσου ἀπό ἐδῶ;

Μάθε νά κάνεις ὑπομονή στόν ἄνθρωπο πού σέ κουράζει. Νά σηκώνεις μέ πραότητα τήν ἀδυναμία τοῦ ἀδελφοῦ.

Νά μήν ἀπαντᾶς στόν θυμό μέ θυμό. Ἐκεῖ κρύβεται ὁ Χριστός.

Ὅταν ὁ πατέρας γεράσει καί ξαναγίνει παιδί, ὅταν ἡ μητέρα ξεχάσει καί ρωτᾶ τά ἴδια, ὅταν ὁ ἄρρωστος ἔχει ἀπαιτήσεις καί γογγύζει,
τότε δοκιμάζεται ἡ καρδιά.

Ἄν τούς διακονήσεις χωρίς γογγυσμό, ἔχεις ἀγκαλιάσει Τόν Ίδιο Τόν Κύριο.

Δέν εἶναι λόγια. Εἶναι μυστήριο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν η ζωή είναι γεμάτη από προβλήματα, οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση ότι η κατάρα και ο θυμός του Θεού έχει έρθει πάνω τους.
Αλλά όταν έχουν περάσει αυτές οι δοκιμασίες, θα δουν ότι η θαυμάσια πρόνοια του Θεού τούς προστατεύει σε κάθε λεπτομέρεια και σε όλες τις πτυχές της ύπαρξής τους.

Χιλιάδες χρόνια εμπειρίας, που μεταδίδονται από γενιά σε γενιά, μας λένε ότι όταν ο Πανάγαθος Θεός βλέπει πίστη στην ψυχή των ανθρώπων που αγωνίζονται για χάρη του, όπως έκανε στην περίπτωση του Ιώβ, τους οδηγεί σε βάθη και ύψη που είναι απρόσιτα για τους άλλους.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Γιατί καμιά φορά η πιο βαθιά προσευχή δεν είναι αυτή που λέμε…

Παιδί μου, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ξέρουν να προσεύχονται γιατί νομίζουν ότι η προσευχή είναι να μιλάς.

Ενώ η προσευχή αρχίζει όταν σταματάς να κρύβεσαι.

Φθάνεις στον Πανορμίτη κουρασμένος.

Άλλος από την αρρώστια.

Άλλος από τις στενοχώριες.

Άλλος από τα παιδιά του.

Άλλος από τα χρέη.

Άλλος από τη μοναξιά.

Άλλος από τις αστοχίες του.

Και στέκεσαι μπροστά στον Αρχάγγελο.

Μη βιαστείς τότε να ζητήσεις.

Μη βιαστείς να απαριθμήσεις προβλήματα.

Πες πρώτα:

«Αρχάγγελέ μου, ήρθα.»

Μόνο αυτό.

Γιατί ο ουρανός δεν συγκινείται από τα πολλά λόγια.

Συγκινείται από την αλήθεια.

Και αν δεν ξέρεις τι να πεις, πες την αλήθεια σου.

«Φοβάμαι.»

«Κουράστηκα.»

«Μπερδεύτηκα.»

«Δεν ξέρω τι να κάνω.»

«Δεν μπορώ μόνος μου.»

Αυτή είναι μεγάλη προσευχή.

Ξέρεις τι αρέσει πολύ στον Θεό;

Η απλότητα.

Βλέπω καμιά φορά ανθρώπους να ψάχνουν μεγάλες ευχές και δύσκολα λόγια.

Και μια γιαγιά να στέκεται μπροστά στην εικόνα και να λέει μόνο:

«Αρχάγγελέ μου, βοήθα με.»

Και η προσευχή της να φθάνει πιο

γρήγορα από όλων των άλλων.

Γιατί η καρδιά μιλά καλύτερα από τη γλώσσα.

Και να μη φοβάστε να μιλάτε στον Αρχάγγελο απλά.

Όπως μιλά ένα παιδί στον μεγαλύτερο αδελφό του.

Να του πείτε:

«Αρχάγγελέ μου, σήμερα δεν έχω ούτε λόγια ούτε δύναμη. Κάθισε λίγο δίπλα μου και βοήθησέ με.»

Και αυτή προσευχή είναι.

Και μάλιστα μεγάλη.

Πολλοί πηγαίνουν στον Αρχάγγελο και του μιλούν για τους εχθρούς τους.

Εγώ θα σας έλεγα να του μιλήσετε πρώτα για τον εαυτό σας.

Να πείτε:

«Αρχάγγελε Μιχαήλ, μη με φυλάξεις μόνο από τους εχθρούς μου.

Φύλαξέ με και από τον εγωισμό μου.

Από τη σκληρότητά μου.

Από την κατάκριση.

Από τις σκέψεις που σκοτεινιάζουν την ψυχή μου.

Από εκείνον τον εαυτό που με απομακρύνει από τον Θεό.»

Γιατί ο μεγαλύτερος πόλεμος δεν γίνεται έξω από τον άνθρωπο.

Γίνεται μέσα του.

Και να ζητάτε φως.

Όχι μόνο λύσεις.

Φως.

Γιατί όταν έρθει το φως του Θεού, βρίσκει ο άνθρωπος τον δρόμο του ακόμη και μέσα στη δυσκολία.

Και όταν σταθείτε μπροστά στην εικόνα του Πανορμίτη, να θυμάστε κάτι.

Δεν πηγαίνουμε εκεί για να πούμε στον Αρχάγγελο πόσο κινδυνεύουμε.

Πηγαίνουμε για να θυμηθούμε ότι ο ουρανός δεν μας άφησε αφύλακτους.

Δεν είμαστε μόνοι.

Δεν περπατάμε μόνοι.

Δεν κλαίμε μόνοι.

Δεν πονάμε μόνοι.

Ο Θεός στέλνει βοηθούς εκεί που εμείς βλέπουμε μόνο αδιέξοδο.

Και πολλές φορές θα μάθουμε μόνο στην άλλη ζωή από πόσους κινδύνους μας φύλαξε.

Και να σας πω κάτι ακόμη.

Μην πηγαίνετε στον Πανορμίτη μόνο όταν σπάσει η ζωή σας.

Πηγαίνετε και όταν όλα πηγαίνουν καλά.

Γιατί η ευγνωμοσύνη είναι προσευχή πιο σπάνια από την παράκληση.

Οι περισσότεροι θυμούνται τον Θεό όταν πονάνε.

Λίγοι τον θυμούνται όταν χαίρονται.

Να πηγαίνετε λοιπόν και να λέτε:

«Αρχάγγελέ μου, σε ευχαριστώ που με φύλαξες χωρίς να το καταλάβω.

Σε ευχαριστώ για όσα δεν είδα.

Για όσα απέτρεψε η πρόνοια του Θεού και δεν έμαθα ποτέ.»

Αυτή η προσευχή έχει μεγάλη αρχοντιά.

Και κάτι τελευταίο, παιδιά μου.

Να κάνετε φίλο τον Αρχάγγελο από τώρα.

Όχι μόνο στις δυσκολίες.

Από τώρα.

Γιατί θα έρθει μια ώρα που δεν θα βοηθούν ούτε τα χρήματα, ούτε οι γνωριμίες, ούτε οι δυνάμεις μας, ούτε τα σχέδιά μας.

Θα μείνει μόνο η ψυχή μπροστά στον Θεό.

Και τότε είναι μεγάλη παρηγοριά να έχει μάθει ο άνθρωπος από αυτή τη ζωή να λέει:

«Αρχάγγελέ μου, μη με αφήσεις.»

Και αν θέλετε να πείτε μια μικρή προσευχή στον Πανορμίτη, πείτε απλά:

«Αρχάγγελε Μιχαήλ, φώτιζε τον νου μου όταν σκοτεινιάζει, δυνάμωνε την καρδιά μου όταν λυγίζει, φύλαγε τους ανθρώπους που αγαπώ, σκέπαζε όσους υποφέρουν και μάθε με να αγαπώ περισσότερο τον Θεό παρά τον εαυτό μου.»

Και ύστερα σωπάστε λίγο.

Γιατί καμιά φορά η πιο βαθιά προσευχή δεν είναι αυτή που λέμε.

Είναι αυτή που αφήνουμε τον Θεό να ακούσει μέσα από τη σιωπή μας.

Και εκεί, μέσα στη σιωπή, αρχίζει πολλές φορές η αληθινή συνάντηση με τον ουρανό.

www.orthmad.gr

Αυτό το ευλογημένο μαύρο ράσο, που όμως έχει περισσότερο φώς ακόμα και από τον ίδιο τον ήλιο…

Ήθελα εδώ και μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που έζησα πριν κάποιες μέρες όταν βρέθηκα για λίγο στην Αθήνα. Το πατρικό μου βρίσκεται στα Πατήσια. Καθώς λοιπόν επέστρεφα από το αεροδρόμιο στο σπίτι , επέλεξα να περπατήσω στην Αθήνα στη λεωφόρο Πατησίων.

Οφείλω να πω ότι παρόλο που είμαι 6 χρόνια στην αγαπημένη Λήμνο ερχόμενος από την Αθήνα δεν μπορώ να προσαρμοστώ εύκολα αν και έχω ζήσει και σε άλλα μέρη της επαρχίας και παλαιότερα. Η Αθήνα όσο χάλια και να γίνει παραμένει η μεγάλη μου αγάπη.

Τη στιγμή λοιπόν που περπατούσα έρχεται ένας κύριος σε άθλια κατάσταση, (προφανώς άστεγος και ταλαιπωρημένος ). Μου ζήτησε πολύ ευγενικά και με ιδιαίτερη ευλάβεια να του δώσω κάποια χρήματα. Του δίνω κάτι και όταν με ευχαρίστησε μου ζήτησε μια μεγάλη χάρη.

Μου λέει «Σημείωσε πάτερ μου το όνομα Βασιλική, είναι η μανούλα μου που έφυγε για τον ουρανό πριν 3 μέρες και έχει ανάγκη προσευχής».

Και αυτό είναι ένα από τα περιστατικά. Κάθε φορά που πάω στην Αθήνα γυρνάω με ένα μπλοκάκι γεμάτο ονόματα από απλούς ανθρώπους που με πλησιάζουν έτσι ξαφνικά και μου λένε να σημειώσω κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο που έχει πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια.

Αυτοί είναι οι παπάδες, οι τύποι με τα μαύρα. Σαν την μύγα μέσα στο γάλα εντός του σύγχρονου και τεχνολογικού κόσμου αλλά η παρουσία τους μυρίζει ουρανό και παράδεισο. Το ράσο, αυτή η ευλογημένη μαρτυρία που δείχνει την κατεύθυνση προς τον ουρανό. Όσα χρόνια και να περάσουν όπου και να φτάσει η τεχνολογία και η επιστήμη, το ράσο θα μας δείχνει τον δρόμο του ουρανού και του παραδείσου.

Αυτός ο ευλογημένος ασπασμός, που δεν φυλάμε απλά το χέρι του συγκεκριμένου ανθρώπου αλλά ασπαζόμαστε τα χέρια που πιάνουν τον Χριστό, μια ολόκληρη αποστολική διαδοχή, μια ιστορική ευλογημένη και αγιασμένη παρακαταθήκη που έρχεται από τα βάθη της δημιουργίας της Εκκλησίας. Από τον ίδιο τον Κύριο μας…

Αγαπητοί μου… Όταν βλέπετε Ιερέα στον δρόμο, στο super market, οπουδήποτε… Να γεμίζει χαρά η καρδιά σας. Δεν είναι η παρουσία ενός απλού προσώπου αλλά στο πρόσωπο αυτό του απλού παπά βρίσκεται όλη η Πεντηκοστή.

Αυτά τα ευλογημένα χέρια τα οποία ο ιερέας δανείζει στον Θεό και Εκείνος έρχεται ως πρόσωπο με τη χάρη του Παναγίου πνεύματος και αγιάζει τα πάντα. Και ο πάπας πάντα στον χαιρετισμό «Την ευχή σας πάτερ» να δίνει με χάρά την ευλογία όχι τη δική του αλλά του Κυρίου, διότι από εκεί πηγάζουν τα πάντα.

Αυτό το ευλογημένο μαύρο ράσο, που όμως έχει περισσότερο φώς ακόμα και από τον ίδιο τον ήλιο.

π. Σπυρίδων Σκουτής

«Πάρε τον δρόμο της προσευχής. Βάδισε την στράτα της έγνοιας για τις ανάγκες του άλλου. Δεν είσαι της γης ο πιο πονεμένος…»

Ένα συγκλονιστικό και γεμάτο αγάπη μήνυμα από τον Άγιο Νεκτάριο Αιγίνης. Όταν πονάς, μην κλείνεσαι στον εαυτό σου. Βγες έξω, κοίτα τον συνάνθρωπό σου, πρόσφερε αγάπη και πάρε τον δρόμο της προσευχής.

Εκεί κρύβεται η πραγματική ίαση της ψυχής.

Η θεία δίκη δεν βιάζεται.

Απλώς εμφανίζεται τη στιγμή που o άλλος πίστεψε ότι τη γλίτωσε…

Εσύ ο ίδιος δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να την ακούσει ο Θεός;

Πολλοί μπαίνουν στην εκκλησία, λένε διάφορες προσευχές και βγαίνουν. Βγαίνουν, χωρίς να γνωρίζουν τι είπαν.

Τα χείλη τους κινούνται, αλλά τ’ αυτιά τους δεν ακούνε. Εσύ ο ίδιος δεν ακούς την προσευχή σου, και θέλεις να την ακούσει ο Θεός; “Γονάτισα”, λες.

Γονάτισες, αλλά, ενώ το σώμα σου ήταν μέσα, ο νους σου πετούσε έξω.

Με το στόμα έλεγες την προσευχή και με τη σκέψη λογάριαζες τόκους, έκανες συμβόλαια, πουλούσες εμπορεύματα, αγόραζες κτήματα, συναντούσες τους φίλους σου.

Γιατί ο διάβολος, που είναι πονηρός και γνωρίζει ότι στον καιρό της προσευχής μεγάλα πράγματα κατορθώνουμε, τότε ακριβώς έρχεται και σπέρνει λογισμούς μέσα μας.

Να, πολλές φορές είμαστε ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, και τίποτα δεν συλλογιζόμαστε· πάμε στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, και τότε χίλιες σκέψεις περνούν από το νου μας.

Έτσι χάνουμε τους καρπούς της προσευχής, φεύγοντας από το ναό με άδεια χέρια.

Το ίδιο, βέβαια, γίνεται και όταν προσευχόμαστε στο σπίτι μας ή οπουδήποτε αλλού.

Κάθε φορά, λοιπόν, που, καθώς προσευχόμαστε, συνειδητοποιούμε ότι ο νους μας έχει φύγει από το Θεό κι έχει στραφεί σε βιοτικά πράγματα, ας τον φέρνουμε πίσω, αναγκάζοντάς τον να μένει σταθερά και προσεκτικά προσκολλημένος στα νοήματα της προσευχής.

Ας επαναλαμβάνουμε, μάλιστα, την προσευχή από την αρχή.

Πηγή: Ιερός Ναός Αγίας Τριάδος Βαγίων