Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=zkBe4qzFeUw

Προφητεία αγίου Νείλου μυροβλήτου η οποία επαληθεύεται στις ημέρες μας !!!

[toula]

Ο σκοπός του ιεροκηρυκα είναι να καταρτίζει όλους έτσι ώστε να γίνουν ώριμοι και να φτάσουν στην τελειότητα που μέτρο της είναι ο Χριστός,ο καθένας ανάλογα με τις δυνάμεις του.
Μ.Βασιλειος

[toula]

Εἶχε μεγάλο δίκαιο ὁ θεῖος Χρυσόστομος πού εἶπε· τίποτα ἄλλο δέν ἐφοβήθηκα, οὔτε πεῖνα, οὔτε δίψα, οὔτε στερήσεις, οὔτε ἀσθενείας, οὔτε θλίψεις καί βασάνους, οὔτε ἄγρια θηρία, οὔτε ἀγρίους λῃστάς, ὅσον ἐφοβήθηκα τούς κακούς Ἀρχιερεῖς, ἐκτός ὀλίγων. (Πατρολογία Migne PG 52,617) Μά τέτοια κακά θηρία εἶναι Ἀρχιερεῖς νά ὑπάρχουν καί σήμερα; δυστυχῶς ὑπάρχουν καί θά ὑπάρχουν. Τό εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος τό στόμα τοῦ Χριστοῦ· «οἶδα ὅτι μετά τήν ἄφιξίν μου εἰσελεύσονται λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου». Πράξεις Ἀποστόλων (20, 29). Καί ὁ Κύριος, ὅστις εἶναι δίκαιος, τί κάμνει; κάμνει ὡς δίκαιος θέλει ὅσοι ἀληθῶς τόν πιστεύουν καί ὁλοψύχως τόν ἀγαποῦν νά ὑποφέρουν σέ αὐτήν τήν πρόσκαιρον ζωήν, νά διώκωνται, νά βασανίζωνται, νά πάσχουν ὅπως καί ἐκεῖνος ἔπαθεν καί ὅταν μέχρι τέλους ὑπομένουν, τότε θά τούς βραβεύσῃ δι' ἀμοιβῶν οὐρανίων καί αἰωνίων, θά τούς κάμῃ συμμετόχους τῆς δόξης Του καί συγκληρονόμους τῆς βασιλείας Του. Καί ἡμεῖς, ἐάν θέλωμεν νά γίνωμεν συμμέτοχοι τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, πρέπει νά γίνωμεν ἐδῶ εἰς τήν γῆν συμμέτοχοι τῶν παθημάτων αὐτοῦ.
​Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος
( Ἐπιστολή 548 Φιλόθεος Γραφίδα
Τόμος 6 σελ. 89)

[toula]

Σήμερα εορτάζει ο Όσιος Παναγής Μπασιάς (Παΐσιος)
Οσιος Παναγης Μπασιας (παϊσιος) (1801 - 1888)
Πολιούχος: Ληξούρι Κεφαλλονιάς
Ο Όσιος Παναγής ο Μπασιάς γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας, το 1801 μ.Χ., και ήταν γιός ευσεβών και επιφανών γονέων, του Μιχαήλ Τυπάλδου – Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Έμαθε Ιταλικά, Γαλλικά, Λατινικά και καταρτίσθηκε στη φιλοσοφία και τη θεολογία. Μικρός ακόμα χειροθετείται αναγνώστης και στην αρχή της σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος και εξασκεί το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά εμπνεόμενος από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα του Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν ότι οι Άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) προστάτες, ουσιαστικά τύραννοι, επιβουλεύονται το ορθόδοξο φρόνημα των κατοίκων, αφήνει το δημόσιο σχολείο και παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον συνεχίζοντας την αποστολή του.
Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έχοντας έμφυτη κλίση και επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του πολιούχου μεγάλου ασκητού Αγίου Γερασίμου και του γείτονός του, επίσης μεγάλου ασκητού Αγίου Ανθίμου, εγκαταλείπει τα πάντα και φθάνει στο «Ξηροσκόπελο», μικρό νησάκι στην κάτω Λειβαθώ Βλαχερνών και τόπο εξορίας κληρικών από του Άγγλους. Εξόριστος τις ημέρες εκείνες ήταν και ο περίφημος Ζακύνθιος κληρικός Νικόλαος Καντούνης. Δεν έμεινε όμως πολύ διάστημα καμφθείς από τις ικεσίες της χήρας μητέρας του και της απροστάτευτης αδελφής του. Επιστρέφει λοιπόν μοναχός στον κόσμο, αλλά ολόκληρη η ζωή του αποδεικνύεται συνεχής ασκητικός αγώνας και συνεπής επαγρύπνηση των μοναχικών ιδεών και αποφάσεών του.
Το 1836 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος, με το όνομα Παΐσιος, υπό του Αρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρή. Δεν επεζήτησε εφημαριακή θέση. Συνήθως λειτουργούσε στο εξωκκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνος στον Πλατύ Γιαλό, όπου συνέρρεε πλήθος πιστών, για να λειτουργηθεί και να ακούσει τα θερμά κηρύγματά του. Υπήρξε η προσωποποίηση της ελεημοσύνης και θερμός συμπαραστάτης των αδυνάτων. Έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας και «προΰλεγε τὰ μέλλοντα συμβαίνειν εἰς πρόσωπα, οἰκογενείας καὶ γενικώτερον τῆς κοινωνίας», όπως γράφεται στην εισήγηση της Αγιοκατάταξης του.
Στις 21 Μαΐου 1864 μ.Χ., γεύεται τη χαρά της Ενώσεως της Επτανήσου με τη Μητέρα Ελλάδα, για την οποία εργάσθηκε με τον δικό του αντιστασιακό τρόπο πλησίον των ηρώων ριζοσπαστών, διατηρώντας και καλλιεργώντας την Ορθόδοξη Παράδοση, σε τόσο δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές περιόδους.
Το 1867 μ.Χ., με τους φοβερούς σεισμούς της Παλλικῆς, γκρεμίζεται η οικία του και από τότε φιλοξενείται στην οικία του ξαδέλφου του Ιωάννου Γερουλάνου, πατέρα του σπουδαίου χειρουργού Μαρίνου Γερουλάνου.
Λόγω της διαδοθείσης φήμης από τα πολλά θαύματα, αποφεύγοντας το φοβερό ύφαλο της πνευματικής ζωής, τον επάρατο εγωισμό, καταφεύγει στη γνωστή μέθοδο μεγάλων Ασκητών να προσποιείται τον τρελό, και έτσι συγκαταριθμείται στη χορεία των Δια Χριστόν σαλών Αγίων.
Για πέντε έτη ταλαιπωρείται κλινήρης. Και ασθενής συνεχίζει να ευλογεί, να ειρηνεύει, να καθοδηγεί, να συμβουλεύει τους Χριστιανούς, οι οποίοι νυχθημερόν τον επισκέπτονται. Εκεί δέχεται την επίσκεψη του νέου Αρχιεπισκόπου Γερμανού Καλλιγά, στον οποίο προλέγει την ανάρρησή του στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο των Αθηνών.
Ο Όσιος Παναγής κοιμήθηκε το 1888 μ.Χ., και στην πάνδημη μετά τριήμερο κηδεία του εξεφώνησε περίφημο επικήδειο ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγάς.
Η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου έγινε στις 6 Ιουνίου 1976 μ.Χ. και η Αγιοκατάταξη του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο δια Πατριαρχικής και Συνοδικής Αποφάσεως την 4η Φεβρουαρίου 1986 μ.Χ.
Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται εντός αργυρής θήκης στον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου, όπου και ο τάφος του.
Θαύμα του Οσίου Παναγή Μπασιά - Αφήγηση Γεράσιμος Δρακόπουλος
«…Ο αείμνηστος πατήρ μου, τότε, διηγήθη ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά- Μπασιά, το οποίον έζησε επί των ημερών του Παπά-Μπασιά ο πατήρ του πατρός μου - παππούς μου - Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών εκκλησιαστικών ασμάτων.
Το θαύμα έχει ως εξής:
Εις το Αργοστόλιον, επί των ημερών του Παπά-Μπασιά, ζούσε μία οικογένεια αρχοντική και πολύ πλούσια, δεν ενθυμούμαι καλώς το όνομα της οικογενείας, ήτις απετελείτο από τέσσερα άτομα, τον σύζυγο, την σύζυγο και δύο άρρενα τέκνα. Οικογένεια λίαν ευσεβής και ενάρετος, ακόμη περισσότερον η κυρία, της οποίας η ζωή ήτο πλήρης αγαθοεργών πράξεων.
Μετά πάροδον ετών απέθανεν ο σύζυγος και έμεινε η χήρα με τα δύο τέκνα της.
Αυτή επεδόθη εις το να διαπαιδαγωγή και νουθετή τα τέκνα της επί το χριστιανικώτερον, συνάμα επεξέτεινε την ανθρωπιστική δράσιν της, βοηθούσα κάθε πτωχόν, επισκεπτομένη ασθενείς κατ’ οίκον και βοηθούσα αυτούς, ασθενείς εις νοσοκομείον και καταδίκους εν φυλακαίς, βοηθούσα και νουθετούσα αυτούς προς την χριστιανική πίστιν.
Όταν τα τέκνα της έφθασαν εις ηλικίαν το μεν πρώτον 21 ετών, ένα βράδυ καθήμενοι μετά το δείπνον εις την τραπεζαρία, το πρώτο τέκνον ησθάνθη ένα ισχυρό πόνον εις την κεφαλήν. Αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο, το έβαλαν εις το κρεβάτι καλέσαντες πάραυτα τον ιατρό.
Ούτος διεπίστωσε σοβαρωτάτην κατάστασιν, προετοιμάσας την κυρία δια το μοιραίον. Η κυρία ακούσασα αυτά που της είπεν ο ιατρός, κατέφυγε εις το εικονοστάσιο της οικίας της και γονυκλινής όλη την νύκτα εδέετο εις την Παναγίαν δια την σωτηρίαν του υιού της. Το πρωί δυστυχώς απεβίωσε το παιδί της.
Αυτή παρ’ όλο το πένθος και την μεγάλη λύπη της, συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική δράσι της. Μετά πάροδον όμως ενός έτους, ένα βράδυ ευρισκομένη πάλι μετά του ετέρου υιού της εις την τραπεζαρία, βλέπει απροόπτως το παιδί της να βγάζη μία κραυγή πόνου και να πίπτη κάτω αναίσθητο, όπως και το πρώτο της παιδί. Αμέσως κάλεσε τον ιατρό, όστις διεπίστωσε την ιδία περίπτωσι με το πρώτο της παιδί, αποφανθείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία ελπίς διασώσεως αυτού. Αυτή κλαίουσα και εν απελπισία ευρισκομένη, κατέφυγε πάλι εις το εικονοστάσιο της οικίας της, και γονυκλινής όλη την νύκτα μετά δακρύων παρεκάλει τον Θεό, την Παναγία, και τον Άγιο Γεράσιμο, όπως σώσουν το παιδί της, και λόγω της χριστιανικής της δράσεως, την λυπηθούν και αποδώσουν πλήρως την υγείαν του παιδιού της. Δυστυχώς την επομένη, που ήλθεν ο ιατρός, διεπίστωσε τον θάνατο του υιού της.
Τότε η Κυρία εκμανείσα μετεβλήθη εις θηρίον ανήμερον, παύσασα τελείως την προηγουμένη δράσιν της, υβρίζουσα συνεχώς τον Θεό και τους αγίους, μη δεχομένη κανένα εις την οικίαν της. Έδωσε δύο φωτογραφίας των παιδίων της εις καλόν ζωγράφον, να της φτιάξη τα δύο πορτραίτα εις φυσικόν μέγεθος, τα όποια όταν ο ζωγράφος της παρέδωσεν, αυτή τα επλαισίωσε με πολυτελή πλαίσια, και εκκενώσασα των επίπλων το σαλόνι της, τα εκρέμασεν εις τους δύο τοίχους το εν απέναντι του άλλου, καλύψασα αυτά δι’ υφάσματος – τούλι – τοποθετήσασα κάτωθεν αυτών από ένα κηροπήγιον με μία λαμπάδα, τας οποίας κάθε τόσον ήναπτε και ατενίζουσα τα τέκνα της συζητούσε με αυτά.
Μία των ημερών, ο Παπα-Μπασιάς εμβάς εις πλοιάριον από εκείνα που την εποχήν εκείνη εκτελούσαν το πέρασμα Ληξουρίου – Αργοστολίου επήγε εις Αργοστόλιον. Εξελθών του πλοιαρίου με την ράβδο του, σιγά σιγά επήγαινε κατευθείαν εις την οικίαν της κυρίας αυτής. Φθάσας εκεί εκτύπησε την θύρα. Εβγήκε εις το παράθυρον η κυρία, και ιδούσα τον Παπά-Μπασιά τον οποίο δεν εγνώριζε, εξεμάνη υβρίζουσα αυτόν με τας χυδαιοτέρας φράσεις.
Ο Παπά-Μπασιάς, δίχως να ταραχθή, ήρεμα - ήρεμα την παρακάλεσε δια τρίτη φοράν να του ανοίξη, που ήθελε κάτι να της ειπή. Αυτή έτι περισσότερον συνέχισε να τον υβρίζη. Τότε ο Παπά-Μπασιάς είπε: «Ή μου ανοίγεις, ή ανοίγω», και με την ράβδο του έκανε το σημείο του Σταυρού εις την πόρταν, ήτις αυτομάτως ήνοιξε, και ήρχισεν ο Παπά-Μπασιάς να ανέρχεται την κλίμακα. Η κυρία ιδούσα αυτό που έγινε, έμεινεν άφωνος μη δυναμένη να εκστομίσει ούτε λέξιν.
Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατ’ ευθείαν εις το σαλόνι (ασφαλώς Θεία βουλήσει) ειπών εις την κυρίαν να τον ακολουθήση. Ήνοιξε την θύρα του σαλονιού, και λέγει εις την κυρία: κάθισε εις την γωνίαν και θα ιδής κάτι που δεν το επερίμενες. Σταθείς επ’ ολίγον εις προσευχήν ο Παπά-Μπασιάς, βλέπει η κυρία να σηκώνονται τα δύο σκεπάσματα των εικόνων των παιδιών της, και να κατέρχωνται ζωντανά εις το μέσον του δωματίου, να εξάγουν ταυτοχρόνως δύο περίστροφα, ταυτοχρόνως να πυροβολή ο ένας τον άλλον, και οι δύο ταυτοχρόνως να πίπτουν νεκροί επί του δαπέδου.
Κατόπιν του γεγονότος τούτου ευρέθησαν τα πορτραίτα ως πρότερον, σαν να μην είχε συμβή τίποτε.Η κυρία άφωνος και τρομαγμένη παρακολουθούσε τα διατρέξαντα, και τότε ο Παπά- Μπασιάς της λέγει: Κυρία μου ο Θεός δια να σε αγαπά σε εφύλαξε να μην ιδής αυτό πού είδες τώρα, και επήρε μαζί Του τα δύο τέκνα σου δια φυσικού θανάτου, διότι τα δύο σου τέκνα είχαν αγαπήσει μίαν και την αυτή γυναίκα, και επρόκειτο να σκοτωθούν δια του τρόπου που είδες δι’ αυτήν. Ως εκ τούτου να μεταμεληθής, καί να ευχαριστής τον Θεό, και να συνεχίσης την προτέρα σου χριστιανικήν δράσιν.
Πραγματικά αυτή μεταμεληθείσα, επεδόθη ψυχή και σώματι εις την προτέραν της δράσιν και εις μεγαλυτέραν κλίμακα».
(ΠΗΓΗ βιβλίο «Άγιος Παναγής Μπασιάς», πρωτοπρεσβ. Κων. Σ. Γκέλη. Αθήναι, 1987.)

[toula]

Το έργο του Αγίου Πνεύματος: οι άγιοι πάντες
Η Κυριακή της Πεντηκοστής είναι η τελευταία μεγάλη εορτή και η κατάληξη όλων των εορτών, για τον εξής λόγο: Ο άνθρωπος μέσα στον παράδεισο αμάρτησε και έχασε τη χάρη του Θεού. Και χρειάστηκε από εκείνη την ώρα να γίνει το όλο έργο δια μέσου των πατριαρχών της Παλαιάς Διαθήκης, των προφητών και έπειτα δια του ιδίου του Θεού, ο οποίος εσαρκώθη, έγινε άνθρωπος, κήρυξε, έπαθε, θανατώθηκε, ανέστη εκ νεκρών και έστειλε το Πανάγιο Πνεύμα. Και έτσι ξαναήλθε η χάρη.
Τώρα αυτό έγινε κατά έναν τρόπο απόλυτο, κατά έναν τρόπο ασφαλή. Διότι στον παράδεισο, μόλις θα παρέβαιναν την εντολή οι πρωτόπλαστοι, θα έχαναν αμέσως τη χάρη· όπως και το έκαναν και την έχασαν. Τώρα, επειδή ο καινούργιος άνθρωπος είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο νέος Αδάμ, ο οποίος δεν πέφτει ποτέ, δεν αμαρτάνει ποτέ και είναι πάντοτε ο αγαπητός Υιός του Θεού, γι’ αυτό δεν χάνεται πλέον η χάρη. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να γίνει το κακό που έγινε εκεί στον παράδεισο, όπου χάθηκαν όλα με την παρακοή. Ο Χριστός είναι ο αγαπητός Υιός του Θεού, ο υπάκουος πάντοτε, αυτός που «εγένετο υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2:8).
Ωστόσο, η κατάληξη όλων, και της περασμένης Κυριακής της Πεντηκοστής, είναι η Κυριακή, που η Εκκλησία όρισε να λέγεται Κυριακή των Αγίων Πάντων και να εορτάζουμε όλους τους αγίους. Διότι, όσο κι αν ο Θεός έδωσε το Πνεύμα το Άγιο, εάν το αποτέλεσμα δεν θα είναι η αγιότητα, ο αγιασμός των ανθρώπων – τούτο εστί θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών (Α’ Θεσ. 4:3) – πάλι όλα μένουν στον αέρα.
Η Εκκλησία όρισε να εορτάζουμε σήμερα όλους τους αγίους, ακριβώς διότι θέλει να δείξει αυτό: Όντως ήρθε το Πνεύμα το Άγιο και όντως έκανε την εργασία που είχε να κάνει και αγίασε πλήθη ανθρώπων. Αγίασε βέβαια το Πνεύμα το Άγιο αυτούς οι οποίοι πίστεψαν, όπως ακριβώς ακούσαμε στην ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 10:32-33,37-38· 19:27-30). Εκεί λέει ο Κύριος: «Και ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος». Ή όπως αναφέρει άλλος ευαγγελιστής τα ίδια λόγια του Χριστού: «Ει τις έρχεται προς με και ου μισεί … έτι δε και την εαυτού ψυχήν, ου δύναταί μου μαθητής είναι» (Λουκ. 14:26). «Ένας που δεν απαρνήθηκε τον ίδιο τον εαυτό του και δεν μισεί και τον ίδιο τον εαυτό του, δεν μπορεί να είναι δικός μου άνθρωπος, δεν είναι άξιος για μαθητής μου». Δηλαδή, όλοι αυτοί που έγιναν άγιοι πίστεψαν έτσι στον Χριστό, ακολούθησαν έτσι τον Χριστό, απαρνήθηκαν τον εαυτό τους και δεν δίστασαν να δώσουν και τη ζωή τους. Και έτσι, τους έπιασε, αν επιτρέπεται να πούμε, η χάρη του Αγίου Πνεύματος, τους αγίασε, και είναι άγιοι της Εκκλησίας.
Η Εκκλησία λοιπόν δεν έβαλε τυχαία την Κυριακή αυτή ύστερα από όλες τις γιορτές, και δεν όρισε τυχαία να εορτάζουμε σήμερα όλους τους αγίους. Το έκανε για να πει με αυτό: Ιδού το έργο του Χριστού. Ιδού το έργο του Αγίου Πνεύματος. Ιδού αυτό το οποίο είχε στον νου του και στο σχέδιό του ο Θεός να κάνει. Το έκανε.
Πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι πίστεψαν, πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι δέχτηκαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, υπάκουσαν στον Θεό, όπως και ο Κύριος, ακολούθησαν τον Κύριο και αγιάσθηκαν. Και έχουμε όλους τους αγίους. Δεν γιορτάζουμε όλους τους αγίους τόσο με την έννοια μήπως τυχόν κανένας θα ξεχαστεί – αν επιτρέπεται να το πούμε – και δεν θα γιορτάζεται – είναι και αυτό – αλλά κυρίως για τον λόγο που είπαμε.
Λέγαμε επίσης άλλα χρόνια ότι στην Παλαιά Διαθήκη βέβαια ενεργεί ο Θεός-Πατήρ, όμως τον Θεό-Πατέρα τον φανέρωσε ο Ιησούς Χριστός. Και με τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος, το Άγιο Πνεύμα φανέρωσε τον Χριστό. Δηλαδή δεν μπορεί κανείς να γνωρίσει τον Θεό, παρά δια του Ιησού Χριστού. Ο αληθινός Θεός είναι ο Ιησούς Χριστός. Όποιος λέει ότι πιστεύει σε Θεό και δεν πιστεύει στον Ιησού Χριστό, όποιος δεν πιστεύει στον Θεό δια του Ιησού Χριστού, αυτός δεν πιστεύει σε Θεό, δεν πιστεύει σε τίποτε. Αυτά που πιστεύει είναι κατασκευάσματα ανθρώπινα. Ο Θεός είναι ένας και φανερώθηκε δια του Ιησού Χριστού, και γνωρίζουμε τον Θεό μόνο δια του Ιησού Χριστού. Έξω από τον Ιησού Χριστό δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τον Θεό.
Αλλά και για τον Χριστό, όσο κι αν λέμε ότι ο Χριστός, ο Ιησούς Χριστός είναι ο Θεός, ιδέα δεν έχουμε, εάν δεν εργαστεί μέσα μας το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα επομένως φανερώνει τον Χριστό. Ο Χριστός φανέρωσε τον Θεό-Πατέρα, το Άγιο Πνεύμα φανερώνει τον Χριστό και οι άγιοι φανερώνουν το Άγιο Πνεύμα. Η απόδειξη δηλαδή ότι όντως ήρθε το Άγιο Πνεύμα, ότι όντως υπάρχει το Άγιο Πνεύμα μέσα στην Εκκλησία, ότι όντως ενεργεί το Άγιο Πνεύμα στον κόσμο είναι οι άγιοι.
Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, “Θέλεις να αγιάσεις;”, Φεβρουάριος, Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2023, σελ. 9.
www.dogma.gr

[toula]

Η δύναμη των Αγίων Πάντων
Αν ένας και μόνο Άγιος θαυματουργεί σ’ εκείνους, οι οποίοι με πίστη τον επικαλούνται, πόση δύναμη άραγε έχουν όλοι οι Άγιοι, Προφήτες, Απόστολοι, Μάρτυρες, Όσιοι και Δίκαιοι, ακόμη και αυτοί οι ουράνιοι Άγγελοι και η Κυρία των Αγγέλων, η Βασίλισσα του ουρανού και της γης, η Μητέρα του Θεού; Τα δε θαύματα, όσα έκαναν απ’ αρχής που αγίασαν σε όλον τον κόσμο οι Άγιοι Πάντες, Προφήτες, Απόστολοι, Πατριάρχες, Μάρτυρες και Όσιοι, έκαστος αυτών χωριστά, είναι τόσα πολλά, που, αν μπορέσει κανείς ν’ αριθμήσει τα άστρα του ουρανού και την άμμο της θάλασσας, θα μπορέσει να αριθμήσει και τα θαύματα των Αγίων Πάντων.
Δεν υπάρχει έθνος χριστιανικό, χώρα, πόλη, χωριό, μοναστήρι, έρημος, γη, θάλασσα, να μην έχει Αγίους, στους οποίους έχουν κτίσει εκκλησίες οι άνθρωποι και τους τιμούν, τους ευλαβούνται, τους επικαλούνται σε βοήθεια στις ανάγκες, στις θλίψεις, στις συμφορές, στους κινδύνους, στις ανομβρίες, στις καταιγίδες, στους σεισμούς, στους καταποντισμούς, στους πολέμους, και τους βρίσκουν θαυματουργούς βοηθούς.
Απ’ όσα εκατομμύρια πιστών χριστιανών γεννήθηκαν από τον καιρό που αναφάνηκαν στον κόσμο οι Άγιοι, δεν υπάρχει άνθρωπος πιστός, ο οποίος να μην επικαλέσθηκε έναν Άγιο και να μην ευεργετήθηκε θαυματουργικά απ’ αυτόν. Τώρα ας στοχασθούμε καλά επί πόσα έτη, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι γεννήθηκαν και έφυγαν από τον πρόσκαιρο αυτό κόσμο και πόσα ήδη ζουν, στους οποίους οι Άγιοι έκαναν και κάνουν θαύματα, θα βρούμε ότι αυτά είναι άπειρα και αναρίθμητα.
Ας ευχαριστήσουμε, αδελφοί, τον πανάγαθο Θεό και Πατέρα μας τον ουράνιο, ο οποίος μας έδωσε τέτοιους φωστήρες και οδηγούς, τέτοιους προστάτες και φρουρούς, τέτοιους υπερασπιστές και ιατρούς, τέτοιους πατέρες και βοηθούς, τέτοιους αντιλήπτορες θερμούς, τους οποίους όταν επικαλούμαστε με πίστη και ευλάβεια στις θλίψεις, τις στενοχώριες, τις ανάγκες, τις συμφορές, τους κινδύνους, τους πολέμους, τους σεισμούς, τους καταποντισμούς, θα τους βρίσκουμε πάντοτε μεσίτες, πρεσβευτές προς τον Θεό, βοηθούς, σκεπαστές, υπερασπιστές, και μετά τον Θεό σωτήρες των ψυχών και των σωμάτων μας.
Αλλά για να τους έχουμε πάντοτε βοηθούς και προστάτες, οφείλουμε να τους μιμούμαστε. Να μιμούμαστε τις αρετές τους, τους αγώνες, τους κόπους και εξαιρέτως την ταπείνωση, την πίστη, την ελπίδα και αγάπη. Σε αυτό προτρέποντάς μας ο θεοκήρυξ Απόστολος Παύλος, το στόμα του Χριστού, λέει: «Τοιγαρούν και ημείς τοσούτον έχοντες περικείμενον νέφος μαρτύρων, όγκον αποθέμενοι πάντα (δηλ. κάθε είδος υπερηφανείας) και την ευπερίστατον αμαρτίαν, δι’ υπομονής τρέχωμεν τον προκείμενον ημίν αγώνα αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν» (Εβρ. 12:1-2).
Με αυτό τον τρόπο, ζώντας κατά μίμηση των Αγίων Πάντων, θα μπορέσουμε και εμείς οι αμαρτωλοί να βαδίσουμε αξίως της χριστιανικής μας κλήσεως (Εφ. 4:1) και θα αξιωθούμε να εισέλθουμε μαζί με τις φρόνιμες παρθένες και τους Αγίους Πάντες στον ουράνιο Νυμφώνα και να κληρονομήσουμε την ουράνια Βασιλεία και τα ανερμήνευτα, ακατανόητα, ακατάληπτα και ανέκφραστα αγαθά, τα οποία ετοίμασε ο Θεός για αυτούς που Τον αγαπούν.
Είθε όλοι εμείς να επιτύχουμε αυτά τα αγαθά με τη χάρη, τους οικτιρμούς και τη φιλανθρωπία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού και με τις πρεσβείες της παναχράντου Μητρός Αυτού Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, των φωτοειδών Αρχαγγέλων και Αγγέλων και πάντων των Αγίων. Αμήν.
Από το περιοδικό “Όσιος Φιλόθεος της Πάρου” 29, Εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, σελ. 80
www.dogma.gr

[toula]

8 Ιουνίου εορτάζει η Αγία Καλλιόπη.
Η Αγία Καλλιόπη είναι μια σπουδαία Μάρτυρας της Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη της οποίας τιμάται στις 8 Ιουνίου.Ήταν μια γυναίκα που ξεχώρισε όχι μόνο για την εξωτερική της εμφάνιση (το όνομά της, άλλωστε, σημαίνει «αυτή που έχει όμορφη φωνή ή όμορφο πρόσωπο»), αλλά κυρίως για την εσωτερική της ομορφιά, την ευγένεια και την ακλόνητη πίστη της.
Η Ζωή και το Μαρτύριο της Αγίας Καλλιόπης
Η Αγία Καλλιόπη έζησε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στη Ρώμη, κατά την περίοδο των μεγάλων διωγμών κατά των Χριστιανών από τον αυτοκράτορα Δέκιο. Παρά το νεαρό της ηλικίας της, την κοινωνική της επιφάνεια και την ομορφιά της, αρνήθηκε πεισματικά να απαρνηθεί τον Χριστό και να θυσιάσει στα είδωλα, όπως απαιτούσε ο τοπικός ηγεμόνας.
Λόγω της σταθερότητάς της, υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. Την μαστίγωσαν σκληρά, της έκαψαν το σώμα με αναμμένες λαμπάδες και στη συνέχεια έριξαν αλάτι στις πληγές της για να μεγαλώσουν τον πόνο της. Καθώς η Αγία παρέμενε ζωντανή και συνέχιζε να υμνεί τον Θεό, ο ηγεμόνας διέταξε τον αποκεφαλισμό της. Έτσι, έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου γύρω στο 250 μ.Χ

[toula]

Να αναζητάτε την επικοινωνία με πνευματικά καθαρούς ανθρώπους, ευγενικούς, δίκαιους ενώπιον του Θεού. Αυτοί δεν είναι πάρα πολλοί, όμως είναι κοντά στον καθένα από εμάς. Προσκολληθείτε σε αυτούς με την καρδιά σας. Πηγαίνετε εκεί όπου είναι καθαρά, αγαθά και άγια. Μην κυκλοφορείτε σε εκείνες τις διασκεδάσεις και τα θεάματα τα οποία τόσο επιθυμεί το πνευματικά ακάθαρτο πλήθος, το οποίο επευφημεί με άγρια επιφωνήματα θαυμασμού εκείνο το οποίο δεν αξίζει την κατάπληξη. Να φοβάστε τις συναναστροφές που είναι επικίνδυνες για τις ψυχές. Να φοβάστε εκείνους οι οποίοι μπορεί να αποτελέσουν αιτία και αφορμή για την πνευματική σας πτώση.
Άγιος Λουκάς Κριμαίας • μνήμη 11 Ιουνίου
1961-2026 • 65 έτη από την κοίμηση του Αγίου Λουκά

[toula]

Ο ταπεινός παίρνει όλα τα σφάλματα πάνω του.
Ο υπερήφανος τα μεταβιβάζει στους άλλους.
Ο ταπεινός δοξάζει και ευγνωμονεί το Θεό για όλα!
Ο υπερήφανος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος και όλα τον ενοχλούν...
Άγιος Ευμένιος
ο Σαριδάκης

[toula]

Μιχαήλ Πακνανάς:
Ό Νεομάρτυς
: Ιουνίου.
÷Ἄκακος καὶ ἁπλοῦς, ὑπάρχων νεανίας, καὶ πλήρης θείου φόβου, ὦ Μιχαὴλ θεόφρον, ὑπὲρ Χριστοῦ ἠγώνισαι.÷
Ο Μιχαήλ Μπακνανάς ήταν κηπουρός από την Αθήνα, που έπεσε θύμα των Τούρκων κατακτητών...
Γεννήθηκε στην Αθήνα (περιοχή Θησείου) το 1753 από φτωχούς γονείς..
Έμεινε αγράμματος κι έγινε κηπουρός, πουλώντας τα προϊόντα του στα χωριά της Αττικής.. Κάποια ημέρα, ενώ επέστρεφε στην Αθήνα, συνελήφθη από τους Τούρκους με την κατηγορία ότι προμήθευε με μπαρούτι τους Κλέφτες των ορεινών της Αττικής, σε μια περίοδο που υπήρχε επαναστατικός αναβρασμός..
Οδηγήθηκε ενώπιον του καδή και διαμαρτυρήθηκε ότι είχε πέσει θύμα συκοφαντίας.. Ο δικαστής δεν τον πίστεψε και τον καταδίκασε σε θάνατο, εκτός και αν δεχόταν να αρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί το Ισλάμ..Ο νεαρός Αθηναίος απάντησε με ύφος αγέρωχο: «Δεν τουρκεύω».. Περιφερόμενος και εξευτελιζόμενος στους δρόμους της Αθήνας, οδηγήθηκε στον τόπο του μαρτυρίου του.. Στην αρχή ο δήμιος του έδωσε μια ευκαιρία..Τον χτύπησε με αντεστραμμένο το ξίφος στο λαιμό για να τον εκφοβίσει, προσδοκώντας τη μεταστροφή του.. Όμως, ο γενναίος Μιχαήλ τον παρότρυνε με θάρρος, λέγοντάς του:
«Χτύπα για την πίστη»... Τελικά, ο δήμιος τον αποκεφάλισε στις .6. Ιουνίου 1771.+++
Στον πρώτο νοτιοανατολικό στύλο του Ολυμπιείου (Στύλοι του Ολυμπίου Διός) υπάρχει χαραγμένη η φράση:
«1771 Ιουνίου .6. Αποκεφαλίσθη ο Πακνανάς Μιχάλης».:⁠-⁠+*:⁠-⁠+*:⁠-⁠*+: