"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα δὲν κατεβαίνει μὲ μηχανὲς∙ γι’ αὐτὸ ἡ θεολογία δὲν ἔχει καμμιὰ δουλειὰ μὲ τὸ στεῖρο ἐπιστημονικὸ πνεῦμα.
Μεγαλύτερη ἀξία ἔχει ἕνας λόγος ταπεινοῦ ἀνθρώπου μὲ βιώματα, ποὺ βγαίνει μὲ πόνο ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς του, παρὰ ἕνας σωρὸς φιλολογίες ἐξωτερικοῦ ἀνθρώπου, ποὺ βγαίνουν μὲ ταχύτητα ἀπὸ τὴν ἐκπαιδευμένη του γλῶσσα, ἡ ὁποία δὲν πληροφορεῖ τὶς ψυχές, γιατί εἶναι σάρκα καὶ ὄχι πύρινη γλῶσσα τῆς Ἁγίας Πεντηκοστῆς.
Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἐπιστολές..

-Γέροντα, όταν ο Προφήτης Δαβίδ έλεγε: “πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με” τί εννοούσε;
–Ο Δαβίδ ζητούσε απο τον Θεό να του δώσει διοικητικό χάρισμα, επειδή είχε να κυβερνήσει ανθρώπους. Αλλά και ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται » πνεύμα ηγεμονικό «, γιατί έχει να κυβερνήσει τον εαυτό του, για να μην τον κάνουν κουμάντο τα πάθη του.
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

""Ο γνωρίζων την Αλήθεια ή γίνεται Μάρτυς ή προδότης.""
Ο Αρχηγός της Εκκλησίας και Βασιλεύς του Σύμπαντος, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, είναι ο Χριστός .
Και βέβαια, όλοι οι σωστοί Χριστιανοί κάνουν μόνο ό,τι λέγει ο Αρχηγός, “Εντολή Αρχηγού”.
Οι υπόλοιποι, κάνουν αυτοί τον Αρχηγό, έχουν δηλαδή, δική τους… οπτική γωνία, όπως ακριβώς και ο σατανάς και χάνουν έτσι την αιωνιότητα.
Υπάρχει άραγε τραγικότερο;
Ο γνωρίζων την Αλήθεια ή γίνεται Μάρτυς ή προδότης.
Είναι αδύνατον να μη διωχθή ο εργάτης του Ευαγγελίου.
«Ουκ έστι δούλος μείζων του κυρίου αυτού. εί εμέ εδίωξαν, και υμάς διώξουσιν·»
Η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας είναι το κλειδί για την ερμηνεία της Αγίας Γραφής.
Ξέρετε ποιά θρησκεία έχει τους περισσότερους οπαδούς;
Η θρησκεία του εγώ.
Ο εγωιστής άνθρωπος δουλεύει μόνο για τον εαυτό του, όπως ο διάβολος.
Ξέρετε ποιά θρησκεία έχει τους λιγότερους οπαδούς;
Η θρησκεία της ταπείνωσης.
Οι ταπεινοί άνθρωποι, που είναι μιμητές Χριστού, είναι ελάχιστοι.
Οι εγωιστές δοξάζουν τον εαυτό τους, ενώ οι ταπεινοί δοξάζουν τον Θεό.
Όσιος Γέροντας Ιγνάτιος (Καπνίσης) της Ευβοίας

Μεγάλη συζήτησις εγίνετο τότε στους θεολογικούς και εκκλησιαστικούς κύκλους διά τα συστατικά του ανθρώπου.
Αφορμή είχε δώσει η θεωρία του Απόστολου Μακράκη κατά την οποίαν ο άνθρωπος αποτελείται από τρία συστατικά, ύλην, ψυχήν και πνεύμα. [Η θεωρία αυτή καταδικάστηκε από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος].
Σαν μαθητής της «Σχολής του Λόγου» [σχολή του Απόστολου Μακράκη] και ο Αρχιμανδρίτης Ευσέβιος Ματθόπουλος, Μεγαλοσπηλαιώτης, μαθητής του Αρχ. Ιγνατίου Λαμπροπούλου και ιδρυτής της αδελφότητος «ΖΩΗ», είχε πέσει σε σκέψεις κατά πόσον ήσαν σωστά τα κηρύγματα αυτά, που άλλοι τα υπεστήριζαν και άλλοι τα απέρριπταν.
Με τις σκέψεις αυτές ο π. Ευσέβιος έφθασε στην Κεφαλληνίαν και πήγε στο Ληξούρι, να συναντήση τον Άγιο Παναγή και διά κήρυγμα.
Περπατώντας στο Ληξούρι ο π. Ευσέβιος, βλέπει να τον πλησιάζει με γρήγορο βήμα ένας μάλλον κοντός και ασκητικός ιερεύς, και χωρίς χαιρετισμόν ή άλλον πρόλογον, άρχισε να του λέγη:
– Δύο, Δύο και όχι Τρία.
Αυτό είπε και έφυγε βιαστικός.
Εντύπωσι προξένησε στον π. Ευσέβιο ο μονόλογος αυτός του ιερέως, που ήταν ο Παπά-Μπασιάς.
Σκίρτημα χαράς ένοιωσε ο κήρυξ π. Ευσέβιος διότι αυτό ήταν και η απάντησις στο ζήτημα του Τρισυνθέτου.
Δύο δηλ. είναι τα στοιχεία του ανθρώπου και όχι Τρία.
Αλλά και διεπίστωσε ότι το Ληξούρι έχει ένα δούλο του Θεού φωτισμένο που ασφαλώς καθοδηγεί τους χριστιανούς του. Πόση σημασία έχει η συνάντησις με τέτοιους φωτισμένους ανθρώπους, όλοι το έχουμε διαπιστώσει.
Ο π. Ευσέβιος διηγείτο το περιστατικό και εμεγάλυνε τον Άγιο Παναγή-Μπασιά.
Από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Γ. Κέλη, ο «Άγιος Παναγής Μπασιάς, (Παπά – Μπασιάς) 1801-1888.

Καθώς ὁδηγοῦσαν τούς μάρτυρες γυμνούς, μέ δεμένα πίσω τά χέρια καί ἀπό παντοῦ τούς χτυποῦσαν καί τούς ξέσκιζαν, φαίνονταν πώς νικοῦνταν, ὅμως αὐτοί ἄν καί τραυματίζονταν, ἔστηναν τό τρόπαιο τῆς νίκης ἐναντίον τοῦ διαβόλου.
Καί ὅπως τό διαμάντι ὅταν χτυπιέται δέν σπάζει, οὔτε μαλακώνει, ἀλλά διαλύει τό σίδερο πού τό χτυπᾶ, ἔτσι ἀκριβῶς καί οἱ ψυχές τῶν ἁγίων, ἐνῶ βασανίζονταν τόσο πολύ, οἱ ἴδιες δέν πάθαιναν κανένα κακό, ἀλλά διέλυαν τή δύναμη ἐκείνων πού τούς χτυποῦσαν καί τούς ἔδιωχναν ἀπό τούς ἀγῶνες νικημένους, ντροπιασμένους καί βαριά τραυματισμένους.
Γιατί ἔδεσαν τούς μάρτυρες καί στό ξύλο καί τρυποῦσαν τά πλευρά τους, ἀνοίγοντας βαθιά αὐλάκια, σάν νά ὄργωναν τή γῆ, ἀλλά δέν ἔσκιζαν τά σώματά τους.
Καί μποροῦσε νά δεῖ κανείς λαγόνες ξεσκισμένες, πλευρά ἀνοιγμένα καί στήθη τσακισμένα.
Οὔτε ἐδῶ ὅμως σταματοῦσαν τή μανία τους τά αἱμοβόρα ἐκεῖνα θηρία, ἀλλά, ἀφοῦ τούς κατέβαζαν ἀπό τό ξύλο, τούς τέντωναν σέ σιδερένια σχάρα πάνω σέ ἀναμένα κάρβουνα.
Καί τότε μποροῦσες νά δεῖς ἀκόμη σκληρότερα θεάματα ἀπό τά προηγούμενα.
Νά τρέχουν δηλαδή διπλές σταγόνες ἀπό τά σώματά τους, ἄλλες ἀπό τό αἷμα πού χυνόταν καί ἄλλες ἀπό τίς σάρκες πού ἔλειωναν.
Οἱ ἅγιοι ὅμως πού ἦταν ξαπλωμένοι πάνω στά κάρβουνα σάν νά ἦταν ρόδα, παρακολουθοῦσαν μέ πολλή εὐχαρίστηση τά ὅσα γίνονταν.
Ἐσύ ὅμως ὅταν ἀκούσεις σιδερένια σχάρα φέρε στό νοῦ σου τή νοητή σκάλα, πού εἶδε ὁ πατριάρχης Ἰακώβ νά ἁπλώνεται ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Ἀπό ἐκείνη κατέβαιναν ἄγγελοι, ἀπό αὐτήν ἀνεβαίνουν μάρτυρες, καί τίς δύο δέ τίς στηρίζει ὁ Κύριος.
Δέν θά ἄντεχαν τούς πόνους αὐτοί οἱ ἅγιοι, ἄν δέν στηρίζονταν σ᾽ αὐτή τή σκάλα.
Ἀπό ἐκείνη ἀνεβαίνουν καί κατεβαίνουν ἄγγελοι. Καί ἀπό αὐτή, εἶναι ὁλοφάνερο πώς ἀνεβαίνουν καί μάρτυρες.
Καί γιατί αὐτό; Ἐπειδή οἱ ἄγγελοι στέλνονται γιά νά ὑπηρετήσουν αὐτούς πού θά κληρονομήσουν τή σωτηρία.
Οἱ μάρτυρες ὅμως σάν ἀθλητές καί νικητές, ἀφοῦ ἀπαλλάχθηκαν ἀπό τούς ἀγῶνες, ἔφυγαν στή συνέχεια γιά τόν ἀγωνοθέτη.
Ἀλλά ἄς μήν ἀγγίζουν μονάχα τ᾽ ἀφτιά μας τά ὅσα λέγονται.
Ὅταν δηλαδή ἀκοῦμε ὅτι ὑπῆρχαν κάρβουνα, κάτω ἀπό τά καταπληγωμένα σώματα, ἄς ἀναλογιστοῦμε πῶς νιώθουμε ὅταν μᾶς πιάσει ξαφνικά πυρετός.
Νομίζουμε ὅτι ἡ ζωή εἶναι ἀνυπόφορη, ταραζόμαστε, δυσανασχετοῦμε, γκρινιάζουμε σάν μικρά παιδιά, θεωρώντας ὅτι ἡ φλόγα τοῦ πυρετοῦ δέν εἶναι καθόλου μικρότερη ἀπό τήν κόλαση.
Αὐτοί ὅμως, χωρίς νά τούς πιάσει πυρετός, ἀλλά ἔχοντας ὁλόγυρά τους τή φλόγα νά τούς ζώνει καί τίς σπίθες νά πηδοῦν ἐπάνω στίς πληγές καί νά δαγκώνουν τά τραύματα πιό ἄγρια ἀπό κάθε θηρίο, ἦταν σάν ἀδαμάντινοι καί ἔβλεπαν τά ὅσα γίνονταν σάν νά συνέβαιναν σέ ξένα σώματα.
Ἔτσι μέ πολλή γενναιότητα καί μέ πολλή ἀνδρεία στέκονταν σταθεροί στήν ὁμολογία τους, μένοντας ἀκλόνητοι σ᾽ ὅλα τά βασανιστήρια καί κάνοντας νά λάμψει καί ἡ δική τους ἀνδρεία καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ.
Ἔχετε δεῖ πολλές φορές ν᾽ ἀνεβαίνει ψηλά τήν αὐγή ὁ ἥλιος καί νά στέλνει τίς χρυσές ἀκτίνες του;
Ἔ, τέτοια ἦταν τά σώματα τῶν ἁγίων.
Σάν χρυσές ἀκτίνες τούς περικύκλωναν ἀπό παντοῦ σάν ρυάκια μέ τό αἷμα καί ἔκαναν νά λάμπει τό σῶμα τους πολύ περισσότερο ἀπ᾽ ὅ,τι κάνει ὁ ἥλιος τόν οὐρανό.
Βλέποντας αὐτό τό αἷμα οἱ ἄγγελοι χαίρονταν, οἱ δαίμονες φοβοῦνταν καί ὁ ἴδιος ὁ διάβολος ἔτρεμε.
Γιατί δέν ἦταν ἁπλῶς αἷμα αὐτό πού τώρα ἔβλεπαν, ἀλλά αἷμα σωτήριο, αἷμα ἅγιο, αἷμα ἄξιο γιά τούς οὐρανούς, αἷμα πού διαρκῶς ποτίζει τά καλά φυτά τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶδε τό αἷμα καί ἔφριξε ὁ διάβολος, γιατί θυμήθηκε ἄλλο αἷμα, τό αἷμα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ.
Γιά χάρη ἐκείνου τοῦ αἵματος χύθηκε αὐτό.
Γιατί ἀπό τότε πού κεντήθηκε ἡ πλευρά τοῦ Δεσπότου βλέπεις στή συνέχεια νά κεντοῦνται ἀμέτρητες πλευρές.
Ποιός λοιπόν δέν θά ἔπαιρνε μέρος μ᾽ εὐχαρίστηση πολλή σ᾽ αὐτούς τούς ἀγῶνες, ὅταν πρόκειται νά γίνει μέτοχος τῶν παθημάτων τοῦ Δεσπότου καί νά ἔχει τόν ἴδιο θάνατο μέ τόν Χριστό;
Εἶναι ἀρκετή αὐτή ἡ ἀνταπόδοση καί μεγαλύτερη ἡ τιμή.
Ἡ ἀμοιβή ξεπερνάει τά κατορθώματα καί ἔρχεται πρίν ἀπό τόν ἐρχομό τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Ἄς μήν φοβόμαστε λοιπόν ὅταν ἀκοῦμε ὅτι ὁ τάδε μαρτύρησε, ἀλλά ἄς τρομάζουμε ὅταν ἀκοῦμε ὅτι ὁ τάδε δειλίασε καί ἔπεσε, ἐνῶ μπροστά του εἶχε τέτοια βραβεῖα.
Καί ἄν θέλεις ν᾽ ἀκούσεις τί ἔγινε ὕστερα μάθε πώς αὐτά δέν μπορεῖ νά τά παραστήσει κανένας ἀνθρώπινος λόγος, ὅπως λέει καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος:
«Οὔτε μάτι εἶδε, οὔτε αὐτί ἄκουσε, οὔτε ἀνθρώπινος νοῦς ἀναλογίστηκε αὐτά, πού ἑτοίμασε ὁ Θεός γιά ἐκείνους πού τόν ἀγαποῦν» (Α’ Κορ. 2, 9).
Απόσπασμα.
Εγκώμιο στους Αγίους Πάντες, που μαρτύρησαν σ’ όλο τον κόσμο (Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος)

Όπως ο άνε­μος που πέ­φτει σε πανί χα­λα­ρω­μέ­νο, δεν μπο­ρεί να ενερ­γή­σει, έτσι και το Άγιο Πνεύ­μα δεν ανέ­χε­ται να πα­ρα­μέ­νει σε απο­χαυ­νω­μέ­νη ψυχή, αλλά χρειά­ζε­ται θερ­μή διά­θε­ση και με­γά­λη ενερ­γη­τι­κό­τη­τα.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

THN KΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ
γιορτάζουμε καὶ χαιρόμαστε τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ποὺ εἶναι οἱ Ἅγιοι. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα πνέει μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ κάνει γιὰ τὸν καθένα μας προσωπικά, τὴ ζωή τοῦ Χριστοῦ δική μας ζωή. Μᾶς παίρνει ἀπὸ τὸ χέρι καὶ μᾶς πηγαίνει στὸ Χριστό, ὅπως Ἐκεῖνος στὸν Πατέρα Του. Ζητάει βέβαια τὴν ἐλεύθερη συνεργασία μας, γιὰ τοῦτο καὶ -μ ί α- πύρινη φλόγα κάθισε σὲ -ἕ ν α- κεφάλι καθενὸς ἀπὸ τοὺς παρευρισκόμενους στὸ Ὑπερῶο.
Χιλιάδες χιλιάδων καὶ μυριάδες μυριάδων οἱ ἄγνωστοι Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, σὰν τὰ ἄστρα τῶν γαλαξιῶν. Ἕνα ἐλάχιστο ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι γνωστοί. Τόσοι ὅσοι μᾶς ἀρκοῦν. Καὶ πάλι πάμπολλοι εἶναι καὶ οἱ γνωστοί. Μιὰ ζωὴ δὲ μᾶς φτάνει νὰ διαβάσουμε τὰ συναξάρια τους...
Ἂν γιὰ παράδειγμα γνωρίζαμε τὰ ὀνόματα τῶν μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας μόνο γιὰ τὴν περίοδο τῶν διωγμῶν, ποὺ ὑπολογίζονται σὲ περίπου 12.000.000, θὰ ἔπρεπε γιὰ νὰ καλύψουμε τὶς μνημονεύσεις αὐτῆς τῆς περιόδου (χώρια ὅλους τοὺς καθημέραν γνωστοὺς Ἁγίους), νὰ ἀναφέρουμε 60.000 Ἁγίους τὴν ἡμέρα. Δὲν θὰ κάναμε τίποτε ἄλλο.
Ξέρει ὅμως ὁ Θεὸς γιατὶ φανέρωσε "μόνο" τόσους καὶ ἀπέκρυψε μυριάκις περισσότερους.....
Βέβαια κεῖνο ποὺ μᾶς πιάνει τελευταῖα νὰ θέλουμε νὰ "ἁγιοκατατάξουμε" πολλοὺς ποὺ ἔχουν φήμη Ἁγίου δείχνει ἀνυπομονησία καὶ ἄρα ἀπιστία. Ἄς ἀφήσουμε τὸν Θεὸ στὸ δικό Του ρυθμό, νὰ "γεννάει" Ἁγίους μέσα ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς Ἐκκλησίας. Πρῶτα εἶναι δικοί Του οἱ ἅγιοι καὶ μετὰ δικοί μας.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

"Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα
ένα χαμόγελο"...
Να κάνετε τους άλλους να σας καμαρώνουν, να σας αγαπούν, να χοροπηδούν από τη χαρά τους, όταν σας συναντούν.
Διότι όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους, στο σπίτι τους, στο σώμα τους και στην ψυχή τους έχουν πόνο, αρρώστιες, δυσκολίες, βάσανα, και ο καθένας κρύβει τον πόνο μέσα στο πουγγί του το κρυφό, μέσα στην καρδιά του, στο σπίτι του, για να μην το ξέρουν οι άλλοι.
Έτσι εγώ δεν ξέρω τι πόνο έχεις εσύ και εσύ δεν ξέρεις τι πόνο έχω εγώ.
Μπορεί να γελώ και να φωνάζω, να παίζω, αλλά κατά βάθος πονώ, και γελώ και φωνάζω, για να σκεπάσω την λύπη μου.
Γι’ αυτό δώσε στον άλλον πρώτα ένα χαμόγελο.
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

"Θα σας φταίνε όλοι κι όλα.."
Αν έχετε αγάπη στον πλησίον και στον Θεό, θα δώσει ο Θεός την ταπείνωση, θα δώσει τον αγιασμό.
Αν δεν έχετε αγάπη στον Θεό και στον πλησίον, αν τεμπελιάζετε, θα σας βασανίσει ο σατανάς, θα σας εκδικηθεί ο παλαιός άνθρωπος.
Θα σας φταίνε όλοι κι όλα.
Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

"Η Πνευματική επικοινωνία του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη με τον άγιο Παΐσιο.."
Μαρτυρία του ιερομονάχου Ιακώβου για την πνευματική επικοινωνία του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη με τον άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη..
Ήμουν λαϊκός ακόμη, φοιτητής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Λαμίας, το έτος 1986 με το όνομα Ιωάννης. Ανέβηκα στο Άγιον Όρος και επισκέφτηκα, μετά από ευλογία που είχα από τον γέροντά μου π. Ιάκωβο Τσαλίκη, τον γέροντα Παΐσιο, για να τον συμβουλευτώ αν πρέπει να γίνω μοναχός ή όχι.
Ο γέροντας Ιάκωβος ευλαβείτο τον γέροντα Παΐσιο και, όταν πήγα, μου έδωσε να του δώσω κάτι για ευλογία, και πρόσθεσε: «Να πεις στον γερο-Παΐσιο, όταν βγει στη Θεσσαλονίκη, ας έρθει να μας δει. Εγώ, Γιαννάκη μου, είναι δύσκολο να δω τον Γέροντα, γιατί πρέπει να περάσω βουνά, λαγκάδια, θάλασσα, που δεν το επιτρέπει η υγεία μου και εξ άλλου ο γερο-Παΐσιος είναι άγιος, εγώ αμαρτωλός και ανάξιος». Μου έδωσε τότε και 5.000 δραχμές να ανάψω κερί στο εκκλησάκι του.
Όταν πήγα στο Όρος, συνάντησα τον Γέροντα έξω ακριβώς από την πόρτα του· μόλις μας είδε (ήμουν μαζί με κάποιον ιερομόναχο), μας λέει: «Βρε, καλώς τους, βρε, καλώς τους!».
Πήραμε ευχή και λέει σε μένα:
– Βρε, τι λες; Θα σε κάνουμε καλόγερο;
– Γέροντα, του λέω, έχω πρόβλημα από τους γονείς μου.
– Άκουσε να σου πω, άφησε τους γονείς να κλάψουν έναν-δυο μήνες, για να μην κλαις εσύ αιωνίως, και πήγαινε πριν χάσεις τον θησαυρό (εννοούσε τον γέροντα Ιάκωβο, χωρίς να του πω πού σκεπτόμουν να πάω για να μονάσω).
– Γέροντα, έχετε την ευχή του π. Ιακώβου από τον όσιο Δαυΐδ.
– Αχ, παιδί μου, αυτοί είναι σήμερα οι άγιοι που αγωνίζονται και προσεύχονται έχοντας ταπείνωση και αγάπη. Εγώ δεν είμαι άξιος να δω αυτόν τον γίγαντα της Ορθοδοξίας, αλλά είναι και μακριά πολύ για να τον συναντήσω, χρειάζεται αγώνας και κόπος πολύς. Αλλά ο Θεός μάς έχει δώσει αγάπη και επικοινωνούμε πνευματικά μεταξύ μας.
Αφού μας είπε πολλά πνευματικά και συμβουλές, στο τέλος του λέω:
– Γέροντα, είναι ευλογημένο να προσκυνήσω στο εκκλησάκι σας για ευλογία;
Και ο Γέροντας μου λέει:
– Όχι, δεν χρειάζεται.
– Γέροντα, κάντε αγάπη, για ευλογία.
– Όχι, παιδί μου, γιατί μπορεί ο γερο-Ιάκωβος να σου έχει δώσει κανένα πεντοχίλιαρο και μετά τι θα το κάνω εγώ, που είμαι καλόγερος;
Δεν με άφησε να προσκυνήσω. Μου έδωσε ένα κομποσχοινάκι και ένα σταυρουδάκι να τα δώσω στον γέροντα.
Όταν επέστρεψα στο Μοναστήρι, με δέχτηκε ο γέροντας με χαρά. Και του έδωσα τα δώρα από τον γέροντα Παΐσιο και αμέσως μου λέει: «Το πεντοχίλιαρο που δεν πήρε ο γέροντας Παΐσιος και δεν σας άφησε να προσκυνήσετε, πάρτο δικό σου για τα έξοδα στη Σχολή στη Λαμία». Εγώ έμεινα άναυδος.
– Γέροντα, πού το ξέρετε εσείς;
– Να, μου λέει στο αυτί ψιθυριστά. Εμείς, παιδί μου, επικοινωνούμε πνευματικά.
Μαρτυρία ιερομονάχου Ιακώβου