Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Τους κεκοιμημένους να τους θυμόμαστε και να ευχόμαστε πάντοτε γι’ αυτούς.
Να μην παραλείπουμε να προσευχόμαστε για τις ψυχές τους, για να βρουν ανάπαυση.
Ο Θεός συγκινείται περισσότερο όταν κάνουμε προσευχή για τους κεκοιμημένους παρά για τους ζώντες.
Γι’ αυτό και η εκκλησία μας έχει τα κόλλυβα, τα μνημόσυνα.
Τα μνημόσυνα είναι ο καλύτερος δικηγόρος για τις ψυχές των κεκοιμημένων.
Έχουν την δυνατότητα και από την κόλαση να βγάλουν την ψυχή.
Κι εσείς σε κάθε
Θεία Λειτουργία
να διαβάζετε κόλλυβα
για τους κεκοιμημένους».
Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης.
Πατήρ Νεκτάριος.
Αγ.Δημητριος Πατρών

[toula]

Τὸ Ψυχοσάββατο πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἡ Ἐκκλησία μας ἀφιερώνει τὴν προσευχὴ καὶ τὴ μνήμη της «ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κεκοιμημένων εὐσεβῶς», ὅλων δηλαδὴ ἐκείνων ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ ζωή αὐτὴ μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα ἀναστάσεως.
Οἱ θεοφόροι Πατέρες ὅρισαν τὴν ἡμέρα αὐτὴ λίγο πρὶν τὴν Πεντηκοστή, γιὰ νὰ ἐκφράζεται ἡ καθολικὴ ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας· ὅχι μόνο γιὰ τοὺς ζῶντες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας.
Μὲ τὰ μνημόσυνα, τὰ κόλλυβα καὶ τὴν κοινὴ προσευχὴ, ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ παρακαλεῖ τὸν Κύριο νὰ ἀναπαύσει τὶς ψυχὲς τῶν προαπελθόντων «ἐν χώρα ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων».
*Εἶναι ἡμέρα μνήμης, ἐλπίδας καὶ προσδοκίας τῆς κοινῆς ἀναστάσεως.*
*«Τὰς τῶν προαναπαυσαμένων ψυχὰς κατάταξον, Δέσποτα Χριστέ, ἐν ταῖς τῶν Δικαίων σου σκηναῖς, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἀθάνατος».*
Ἀμήν.
Sinaxari.

[toula]

Ὅσο βα­ρὺς κι ἂν εἶ­ναι ὁ σταυ­ρὸς τῆς δο­κι­μα­σί­ας, τὸ ξύλο ἀπὸ τὸ ὁποῖο κα­τα­σκευά­σθη­κε,πάν­το­τε φυ­τρώ­νει στὸ ἔδα­φος τῆς καρ­διᾶς!Μὴ φο­βᾶ­στε.
Κι ἂν γκε­μί­ζον­ται ὅλα γύρω σας,κι ἂν ἰσο­πε­δώ­νον­ται οἱ ναοὶ καὶ τὰ μο­να­στή­ρια, μὴν ἀπο­καρ­διώ­νε­στε!
Μέ­νει καὶ θὰ μέ­νει ὄρ­θιος ὁ ναὸς τῆς ψυ­χῆς μας, τὸν ὁποῖο κα­νεὶς δὲν μπο­ρεῖ νὰ κα­τα­στρέ­ψει,παρὰ μό­νον ἐμεῖς οἱ ἴδιοι!Θυ­σια­στή­ριο εἶ­ναι ἡ καρ­διά μας.
Πάνω της, μὲ δά­κρυα προ­σφέ­ρου­με τὸ μέγα μυ­στή­ριο τῆς με­τα­νοί­ας!
Άγιος Σέργιος Μετσώφ

[toula]

Ο άγιος Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Μαρτυρία μακαριστού ηγουμένου της Ι.Μονής Αγίας Τριάδος, π. Δαμιανού Κιορπέ.
Ο ηγούμενος της Ι. Μονής Αγίας Τριάδος, στην Τούμπα Σερρών, π. Δαμιανός Κιορπές, είχε σε μεγάλη ευλάβεια τον άγιο Πατέρα Ιωάννη Καλαΐδη, τον οποίον γνώριζε από τις πολλές επισκέψεις του αγίου Πατρός στην Ιερά Μονή. Εκεί κρατούσε όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις, την θαυματουργή εικόνα της Αγίας Τριάδος στις περιφορές που γίνονταν κάθε χρόνο, την επομένη ημέρα του Αγίου Πνεύματος!
Όταν κοιμήθηκε ο άγιος Γέροντας, ζήτησα από τον π. Δαμιανό να μας καταθέσει την μαρτυρία του για τον π. Ιωάννη, την οποία μου είχαν ζητήσει οι φίλοι από την Αλεξ/πολη, οι οποίοι συνέγραψαν το βιβλίο για τον άγιο Πατέρα. Ο π. Δαμιανός ανταποκρίθηκε και έγραψε σε ιδιόχειρη επιστολή του :
" Η τετραήμερη πανήγυρη της Ι.Μ. Αγίας Τριάδος, προσελκύει στην χάρη της πλήθη προσκυνητών! Ο π. Ιωάννης Καλαΐδης, από τα πρώτα χρόνια που ήταν εφημέριος στο Νεοχώρι Σιντικής, προσήρχετο με πολλή ευλάβεια και μεγάλη πίστη για να προσκυνήσει την θαυματουργή εικόνα της Αγ. Τριάδος και να συμμετάσχει στις ιερές ακολουθίες. Δεν μπορώ να ξεχάσω τον ολονύκτιο αγώνα του μέσα στον Ναό! Δεν ξεκουραζόταν! Όλη τη νύχτα με το πετραχήλι, το γνωστό μικρό Ευαγγέλιο, έψαλλε την παράκληση κάθε φορά που ομάδες προσκυνητών το επιθυμούσαν! Αυτό συνεχιζόταν κατά τη διάρκεια όλης της νύχτας και το πρωί συμμετείχε στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και κατόπιν στην περιφορά, έπαιρνε πάντοτε ο ίδιος στα χέρια του την εικόνα της Αγίας Τριάδος!
Ο αγώνας του, το ταπεινό του φρόνημα, ο ολονύκτιος κόπος του, ήταν γι' αυτόν η ελάχιστη προσφορά του προς την Αγία Τριάδα, που παντού και πάντα έψαλλε το απολυτίκιό Της μέσα από τα βάθη της ψυχής του "!
Μιλτιάδης Τσεσμετζής - εκπαιδευτικός

[toula]

Όλοι μια αγκαλιά θέλουνε.
Όλοι μια αγκαλιά γυρεύουνε.
Ε, αυτή είναι του Χριστού η αγκαλιά.
Ο οποίος τη στήνει στα τρίστρατα της ζωής μας.
Και στα αδιέξοδα περιμένει!
Και τότε, απελπισμένοι απ’όλους και απ’όλα, και απ’τον εγωιστή εαυτό μας, πέφτουμε στην αγκαλιά του Θεού (τουλάχιστον οι καλοπροαίρετοι) άνευ όρων και ορίων.
Και παραδινόμαστε στην αγάπη του Θεού. Και αυτό είναι θαύμα.
*Δεν αφήνει τον κόσμο του ο Θεός! Δεν αφήνει ο Χριστός. Μας έχει πληρώσει με το αίμα του και τη ζωή του!»*
† π.Ανανίας Κουστένης
Sinaxari

[toula]

+Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης : Μαΐου 1453..
«Σώπασε κυρά Δέσποινα και μη πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνους με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι»
Όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου «έπεφτε» μπροστά στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού, υπερασπιζόμενος την Βασιλεύουσα...
Η ισχύς του Οθωμανικού στρατού υπολογίζεται σε 150.000 άνδρες, μεταξύ αυτών και 12.000 γενίτσαροι.. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος διοικούσε μια δύναμη 9.000 ανδρών...
Στις 12 Μαΐου, τα οθωμανικά κανόνια άνοιξαν ρήγμα στα τείχη της συνοικίας των Βλαχερνών. Η επίθεση αποκρούστηκε με δυσκολία...
Ο Σουλτάνος έστειλε πρέσβη στην Πόλη ζητώντας την παράδοσή της..Θα επέτρεπε στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο να αποχωρήσει με τα υπάρχοντά του, αναγνωρίζοντάς τον ως Ηγεμόνα της Πελοποννήσου...
Ο αυτοκράτορας απάντησε: «Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ’ εμού εστίν, ουτ’ άλλου των κατοικούντων εν ταύτη κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ού φεισόμεθα της ζωής ημών».:⁠-⁠*:⁠-⁠*:⁠-⁠*

[toula]

Ο Θεός σας έδωσε τα υπάρχοντα , ο Θεός έδωσε ευλογία για να δίνετε.
Όταν έρχονται από μακριά, να φιλοξενείτε και να τα δίνετε όλα.
Δώσε στους φτωχούς.
Εμείς είμαστε αχόρταγοι, ανόητοι, βλάσφημοι, λαίμαργοι.
Ο Θεός περιμένει, περιμένει».
Οσία Σοφία
της Κλεισούρας.
Ιερ.ναος Αγίου Δημητρίου Πατρών.
Πατηρ Νεκτάριος.

[toula]

Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης: «Μόλις αρχίζω την Θεία λειτουργία, τρέχει το μύρο…»
Μαθητής ο ίδιος και για χρόνια συμπαραστάτης του νεοφανούς αγίου της Εκκλησίας μας, του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού (1887–4/1/1964). Ο δε άγιος Νικηφόρος στάλθηκε στα υπεύθυνα χέρια της αγάπης και της διακονίας του Γέροντος Ευμενίου από έναν άλλον σύγχρονο άγιο, τον άγιο Άνθιμο (Βαγιάνο) της Χίου (1869–1960), με προσωπική συστατική επιστολή του ιδίου.
Ο Γέροντας, σαν λειτουργός που ήταν ο ίδιος στον ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων, δεν έβαζε κανέναν μέσα στο ιερό. Οι θείες Λειτουργίες αυτού του Γέροντος συνοδεύονταν με το εξαιρετικά σπάνιο και έκτακτο «σημείο» της ευλογίας και της ευδοκίας του Αγίου Θεού: Την ευώδη και άφθονη μυροβλυσία του τοίχου της κόγχης του ιερού, εντός του οποίου αυτός λειτουργούσε.
Διηγείται ένα πνευματικό του παιδί:
«Κάποτε, μετά τη θεία Λειτουργία των Χριστουγέννων, ξαφνικά με φώναξε. Εγώ, αν και εσωτερικά θλιμμένος, πήγα. Με πήρε και μ’ έβαλε μέσα. Με παίρνει δίπλα στην αγία Τράπεζα και μου δείχνει την κόγχη. Κοιτάζω… Ο τοίχος ήταν βρεγμένος κι έτρεχε μέχρι κάτω.
Μου λέει μετά: “Τι θα κάνουμε εδώ;”.
Και του λέω: “Γέροντα, θα κάνουμε μία μόνωση απ’ έξω, μετά που θα περάσουν οι γιορτές, για να μη τραβάει υγρασία”.
Μου λέει: “Όχι, ευλογημένε!… Δεν κατάλαβες!…”
-Τι δεν κατάλαβα, Γέροντα;” τον ρωτάω.
-Για κοίταξε προσεκτικά!…”, μου λέει. Κοιτάζω.
-Αυτό είναι θαύμα!”, μου λέει. Να, πολλές φορές, όταν αρχίζω τη θεία Λειτουργία, μόλις πω: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…», αρχίζει ο τοίχος και στάζει μύρο. Μάλιστα, κάποιες φορές στάζει τόσο πολύ, που τρέχω να τελειώσω τη θεία Λειτουργία, διότι —πού θα πάει;— θα πλημμυρίσουμε εδώ πέρα!….
Άγγιξα το χέρι μου πάνω στον τοίχο και ήταν πράγματι μύρο!… Ευωδίαζε!
Και μου λέει:
-Μάλιστα, έχω πάει το μύρο με βαμβάκι και το έχω δώσει σε αρρώστους κι έχουν γίνει και θαύματα!”
–Πώς γίνεται αυτό, Γέροντα;” τον ρωτάω.
-Δεν ξέρω!… Αυτό είναι θαύμα!”.
Και τότε, αμέσως, κάτι άλλαξε μέσα μου. Η θλίψη που είχα μέσα μου μεταβλήθηκε σε χαρά!…».
Ο Γέροντας π. Ευμένιος Σαριδάκης εκοιμήθη την Κυριακή 23 Μαΐου του 1999 και ετάφη δίπλα στον Ναό της Παναγίας του πατρογονικού του χωριού, στην Εθιά (38 χλμ. νότια του) Ηρακλείου Κρήτης.
Μέσα σ’ αυτόν τον Ναό, όταν ήταν μικρό παιδί ο Γέροντας, καθώς άναβε τα κανδήλια, του εμφανίστηκε η Παναγία, λέγοντάς του στοργικά: «Εσύ, παιδί μου, μια μέρα θα γίνεις ιερεύς!»…
Σίμωνος μοναχού – «Πατήρ Ευμένιος · ο κρυφός Άγιος της εποχής μας»

[toula]

÷ΆΓΙΟΣ ΙΩΆΝΝΗΣ Ο ΡΏΣΟΣ.÷
Θυμοῦμαι μιά φορά, πήγαμε ἐκδρομή στόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Ρῶσο. Καί μεταξύ μας ἦταν μιά κοπέλα, ἡ ὁποία δέν πίστευε στόν Ἅγιο.. Οὔτε πίστευε ὅτι μπορεῖ νά ὑπάρξουν λείψανα ζωντανά. Ὅταν λέμε ζωντανά, ἐννοοῦμε πού νά ἔχουν Χάρη καί δέν εἶναι πτώματα ὅπως λένε ὁρισμένοι, νεκρά πράγματα, ἀνούσια καί ἀδύναμα..
Καί δέν εἰσῆλθε καθόλου μέσα στό Ναό νά προσκυνήσει τόν Ἅγιο, παρά μόνο πῆγε στόν ξενῶνα, ἔφαγε καί ξάπλωσε..
Καί ὅταν ξάπλωσε, τῆς παρουσιάζεται ὁ Ἅγιος καί τῆς λέγει:
Τί θέλεις στό σπίτι μου ἐδῶ;
Ποιός εἶσαι ἐσύ;
Ποιός εἶμαι; Εἶμαι ὁ κύριος ἐδῶ, τό ἀφεντικό ἐδῶ...
Μά, ἐσύ εἶσαι νεαρός...
Ναί, ἐγώ εἶμαι...
Μά, ἐδῶ εἶναι τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου...
Ἐγώ τί εἶμαι; Ἀμερικανός εἶμαι; Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος εἶμαι!
Μά, ἐσύ εἶσαι νέος...
Ναί, εἶμαι νέος...
Μά, δέν εἶσαι πεθαμένος;
Δέν εἶμαι καθόλου πεθαμένος!... Εἶμαι ἐγώ ἐδῶ!
Τά συζητοῦσαν αυτά στό ὕπνο τώρα...
Μά, ἄν εἶσαι ἐσύ ἐδῶ, νά ἔρθω νά προσκυνήσω!
Γρήγορα...
Σηκώνεται λοιπόν αὐτή καί ξυπνάει τή μάνα της νά πάει νά προσκυνήσουν τή νύχτα. Ἀλλά πού παπᾶς καί πού κλειδί;
Ποιός θά τούς ἀνοίξει τή νύχτα το Ναό γιά προσκυνήσουν;
Καί ἔκατσε ἀπ' ἔξω σάν σκυλάκι μέχρι τό πρωΐ πού ἦρθε ὁ ἱερεύς καί ἄνοιξε καί προσκύνησε τόν Ἅγιο…
(*Δημήτριος Παναγόπουλος
Ἱεροκήρυκας*)

[toula]

Αξίωσε με Κύριε να σε αγαπήσω οσο Εσυ με αγάπησες..
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστης