"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

• Όποιος αποφασίζει να προσεύχεται, είναι ανθεκτικότατος στις δυσχέρειες και στις περιπέτειες της ζωής.
Είναι δηλαδή ο άνθρωπος ο οποίος ξέρει να κάθεται άνετα όπου βρεθεί.
Θα βρεθεί σε φτώχεια; Σε πλούτο; Ανάμεσα σε καλους; Σε κακούς; Σε ανθρώπους που τον αγαπάνε; Που δεν τον αγαπάνε; Που τον θέλουν; Που δεν τον θέλουν; Που τον μισούν; Που τον συκοφαντούν; Του είναι αδιάφορο...
Αυτός ξέρει να προσαρμόζεται θαυμάσια και να ζει χαρούμενος.
Και όσο περισσότερο προσεύχεται,τόσο περισσότερο είναι ανθεκτικός και δεν αισθάνεται καν τις δυσκολίες τις οποίες περνάει.
• "Το όνομα του Ιησού, η νοερά προσευχή είναι, λέγουν οι άγιοι Πατέρες, μυροδοχείον.
Το ανοίγεις, το γέρνεις και χύνεται το μύρον, πληρούται ευοσμίας ο τόπος.
Βοάς το «Κύριε Ιησού Χριστέ» και αναδίδεται η ευωδία του Αγίου Πνεύματος, λαμβάνεις «αρραβώνα Θείου Πνεύματος».
Διότι «το άγιον Πνεύμα συμπάσχον ημίν επιφοιτά» και «προτρέπεται εις έρωτα πνευματικής προσευχής». Και, μάλιστα, προσεύχεται και αυτό, αντί δι’ ημάς που ξεχνούμεθα και αναλαμβάνει τα υστερήματά μας, τας ακαθαρσίας ημών, την πτωχείαν της υπάρξεώς μας. Διότι είμεθα έκαστος ναός του Θεού και όταν προσευχώμεθα γινόμεθα ιερουργοί του μεγάλου μυστηρίου."
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης
Την ευχή του να έχουμε!

Άγιος Ιερώνυμος Σιμωνοπετρίτης
(Μνήμη 9 ΜΑΪΟΥ)
Γέροντος Μωυσή Αγιορείτου.
Ο Σιμωνοπετρίτης ηγούμενος Ιερώνυμος συνήθιζε να κοιμάται στο σκαμνί ή στην καρέκλα και για λίγο. «Στον μοναχό είναι αρκετό και τ’ ότι βρίσκεται κάτω από σκεπή» έλεγε. «Περισσότερο πετρέλαιο είχε κάψει στη λάμπα του για τις αναγνώσεις και μελέτες του, παρά νερό είχε πιει σε όλη του τη ζωή», έλεγαν.
Όταν αδελφοί του τον κα­τηγόρησαν για καταχραστή, ενώ γνώριζε καλά τους καταχραστές, η ανεξικακία του δεν του επέτρεψε να τους μαρτυρήσει και απλά στους ανακρίνοντες είπε: «Μήπως ο άγιος Σίμων γνωρίζει… Μήπως εκείνος χρειάσθηκε τα χρήματα και τα πήρε …». Υπέμεινε αδιαμαρτύρητα εξορία. Έκανε βουρδουνάρης στη μονή Κουτλουμουσίου. Έμεινε για λίγο σε μία καρβουναποθήκη στα Καυσοκαλύβια. Διήλθε από το μετόχι του Αγίου Χαραλάμπους στη Θεσσαλονίκη και κατέληξε στο μετόχι της Αναλήψεως των Αθηνών. Δεν έπαυσε ποτέ να προσεύχεται θερμά για τους κατηγόρους και τους συκοφάντες του.
Στο τέλος των συνεχών αγώνων του η αγάπη του στον Θεό αποδείχθηκε με ουράνια χαρίσματα: διάκριση, διόραση, προόραση. Αξιώθηκε να λειτουργεί με αγγέλους. Να μην πατά στη γη όταν λειτουργούσε. Τα πνευματικά του τέκνα μιλούν με ιερή συγκίνηση για θαύματα της πύρι­νης προσευχής του. Ο θάνατος τον βρήκε προσευχόμενο κι ευχαριστούντα τον Θεό για το μεγάλο δώρο των πυκνών ασθενειών του.
Για όσους αγαπούν τους αριθμούς, δίνουμε μερικούς: 17 ετών έρχε­ται από το Ρεΐζ-Δερέ της Μ. Ασίας στην ουρανογείτονα Σιμωνόπετρα. Μετά 47 ετών δοκιμή κείρεται μεγαλόσχημος μοναχός από τον σπουδαίο Αλατσατιανό ηγούμενο Νεόφυτο (+1907). Επί 43 έτη δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. 69 έτη φορούσε το τίμιο του μοναχού ένδυμα, χρησιμοποιώντας το πάντοτε ως υπηρετική ποδιά των αδελφών του. Το μοναχικό ράσο φόρεσε σε περισσότερες από 300 αφιερωμένες ψυχές. Τα πνευματικά του τέκνα αριθμούνται σε αρκετές δεκάδες εκατοντά­δων. Οι παραμυθητικές επιστολές του υπολογίζονται σε 10.000 περί­που. Μνημόνευε καθημερινά στην προσκομιδή περί τα 2.500 ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων. Στο συρτάρι του βρήκαν μετά την οσιακή κοίμησή του 7 δραχμές, που δεν θα είχε προλάβει να προσφέρει στους φίλους του φτωχούς, στις πόρτες των οποίων τις νύχτες κρυφά άφηνε την ελεημοσύνη του. Εκοιμήθη σε ηλικία 86 ετών. Ανεπαύθη εν Κυρίω στις 7.1.1957. Χιλιάδες κόσμος βρέθηκε στην κηδεία του διηγούμενος μετά δακρύων πολλά θαυμαστά γεγονότα του βίου του. Ετάφη πίσω από το άγιο βήμα του ιερού ναού της Αναλήψεως, μετοχιού της αθωνικής μονής Σίμωνος Πέτρας, στον Βύρωνα Αθηνών. Υπήρξε οικονόμος του μετοχίου από το 1931. Ωφέλησε χιλιάδες ψυχές. Με αυτή την υπέροχη «αριθμητική» πως να μην ευωδιάσουν τα χρυσαφένια οστά του, στην ανακομιδή του 1965, όπου παιδί κι εμείς παρακολουθούσαμε με συγκίνηση τα γενόμενα, μη γνωρίζοντας τότε ότι μετά δύο δεκαετίες θα μονάζαμε στη μονή του και θα καθιστάμεθα βιογράφος του. Η μακα­ριστή μητέρα μου τον είχε Πνευματικό.
Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικης Νικόλαος, ζώντας στο μετόχι της Αναλήψεως, έγραφε γι’ αυτόν: «Επίγειος άγγελος. Ουρά­νιος άνθρωπος. Ήταν ενάρετος και σε έκρινε. Ήσουν αμαρτωλός και σε ανέπαυε. Τον αγαπούσες και σε απεμάκρυνε. Του δημιουργούσες πειρασμούς και δεν σε απέφευγε. Τον επαινούσες και σε επιτιμούσε. Τον αδικούσες και αρνιόταν να δικαιολογηθεί. Συχνά ανέδιδε ευωδία. Ήταν τόσο ευκατάνυκτος, που σχεδόν πάντοτε κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου έσπαγε η φωνή του και άνοιγαν οι κρουνοί των οφθαλμών του. Χαιρόταν να συναντά τις ψυχές στη μνημόνευση. Η συμμετοχή του στη θεία λατρεία τον μετεμόρφωνε σε άγγελο …».

«…Το να πάω στο Απόδειπνο,
το να πάω στην Προηγιασμένη,
το να πάω στους Χαιρετισμούς,
το έχει ανάγκη το σπίτι μου,
το έχουν ανάγκη τα παιδιά μου,
το έχει ανάγκη η ειρήνη του σπιτιού μου, το έχει ανάγκη η δουλειά μου, το έχει ανάγκη η γειτονιά που κάθομαι.
Ο Θεός το έργο το δικό Του το έκανε, τώρα μένει η δική μας ελευθερία να συναντήσει την αγάπη του Θεού και αυτό θα σημαίνει τη σωτηρία μας!…»
Σιατίστης και Σισανίου Παύλος

Στήν πλάνη πέφτουμε, ὅταν νομίζουμε πώς εἴμαστε πιό συνετοί καί ἔμπειροι ἀπό τούς ἄλλους, ἀκόμα κι ἀπό τόν πνευματικό μας πατέρα. Ἔτσι σκέφτηκα κι ἐγώ μέ τήν ἀπειρία μου, καί γι' αὐτό ὑπέφερα.
Eὐχαριστῶ βαθιά τό Θεό, γιατί ἔτσι μέ ταπείνωσε, μέ νουθέτησε καί δέν πῆρε τό ἔλεός Tου ἀπό μένα. Καί τώρα σκέφτομαι ὅτι χωρίς ἐξομολόγηση στόν πνευματικό δέν εἶναι δυνατό ν' ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τήν πλάνη, γιατί στόν πνευματικό ἔδωσε ὁ Θεός τή χάρη τοῦ «δεσμεῖν καὶ λύειν».
Ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

ΟΤΑΝ ΚΑΠΟΤΕ
κάποιος εἶπε στὸν μακαριστὸ Σιατίστης κυρὸ ΠΑΥΛΟ, ὅτι δὲν πιστεύει στὸν Θεό, καὶ ὅτι δὲν τὸν νοιάζει τὸ θέμα "ἁμαρτία", ὁ ἔμπειρος Ἱεράρχης τοῦ ἀπάντησε -καὶ τί μοῦ τὸ λές; Ἔπαθε τίποτα ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν ἀπιστία σου ἢ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες σου; Ἂν ἐσένα σοῦ ἀρέσει, σὲ μένα περισσεύει.
Ὁ Θεὸς μᾶς ἔπλασε ἐλεύθερους εἴτε νὰ Τὸν ἀρνούμαστε, εἴτε νὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε. Ὅστις θ έ λ ε ι... Ὅστις δὲν θέλει μπορεῖ νὰ πάρει τὸ δικό του δρόμο, ὅποιος κι ἂν εἶναι. Ἐδῶ καὶ στοὺς μαθητές Του ἀκόμη ὅταν ἔγινε λόγος γιὰ βρώση καὶ πόση τοῦ σώματος καὶ αἵματός Του καὶ σκανδαλίστηκαν πολλοί, πρότεινε: μήπως θέλετε καὶ σεῖς νὰ φύγετε; (Εἶστε ἐλεύθεροι...)
"Ἐλεύθερα" καὶ "ὑπεύθυνα" ἁμαρτάνεις καὶ ἀρνεῖσαι τὸ Θεό, ἐλεύθερα καὶ ὑπεύθυνα Τὸν ἀκολουθεῖς.
Τὰ γράφω αὐτὰ διότι μὲ ἀφορμὴ τὸν "διαγωνισμὸ" (!) τῆς Γιουροβίζιον, διατυπώθηκε ἀπὸ κάποιον ἐντόνως θρησκεύοντα Καλλιτέχνη, ἐνάντιο -ὅπως κι ἐμεῖς- σὲ αὐτὴ τὴ Φιέστα, ἡ ἄποψη "ἡ ἁμαρτία δὲν εἶναι δικαίωμα".
Αὐτὸ εἶναι πνευματικὸ φ ά λ τ σ ο. Σκεφθεῖτε ὁ Πατέρας νὰ ἔλεγε στὸν Ἄσωτο -δὲν ἔχεις δικαίωμα νὰ φύγεις!
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει δικαίωμα ὄχι μόνο νὰ ἁμαρτήσει, ἀλλὰ καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Θεό, ἀκόμη καὶ νὰ Τὸν σταυρώσει, ὅπως ἀποδεικνύεται καὶ ἱστορικά. Ἀλλιώς δὲν θὰ εἶχε ἀξία ἡ μετάνοιά μας. Διότι ἂν ποῦμε στοὺς ἀνθρώπους δὲν ἔχετε δικαίωμα νὰ ἁμαρτάνετε, δὲν τοὺς σεβόμαστε. Καὶ τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι ἂν ἐγὼ τὸ πῶ αὐτὸ καὶ τὸ πιστεύω, εἶναι σὰν νὰ δαχτυλοδείχνω τοὺς ἄλλους, (σύνηθες στὰ κηρύγματά μας) κι ἐγὼ νὰ μένω στὸ ἀπυρόβλητο. Αὐτὸς ὅμως ποὺ τείνει τὸν δείκτη στοὺς ἄλλους, σημαίνει ὅτι δὲν τὸν ἔτεινε στὸν ἑαυτό του ποτέ, πρᾶγμα ποὺ πρέπει νὰ τὸν ὀδηγήσει ἐ π ε ι γ ό ν τ ω ς σὲ μιὰ στροφὴ στὸν Νάρκισσο ἑαυτό του γιὰ νὰ τακτοποιήσει πρωτίστως τὰ τοῦ οἴκου του: ὁ μέσα του "Λάζαρος" βρωμάει καὶ ζέχνει.
Μάλιστα ὁ μακαρίτης καθηγητὴς Βουλγαράκης τῆς Ἱεραποστολικῆς στὴ Θεολογικὴ Ἀθηνῶν, σχολιάζοντας κάποτε τὸ θέμα τῆς κατάκρισης, στὸ ὁποῖο συνήθως ἑστιάζουμε σὲ "ἠθικοῦ" τύπου πτώσεις τοῦ πλησίον, ἀνέφερε καὶ τὸν Μέγα Βασίλειο γιὰ νὰ μᾶς πεῖ ὅτι ἡ ἀντίδραση μὲ ἀφύσικη μανία σὲ πτώσεις τύπου ἠθικοῦ (εἰδικὰ) τῶν ἀδελφῶν μας, κρύβει μιὰ ὑποσυνείδητη ζήλεια κι ἕνα σύνδρομο στέρησης γιατὶ δὲν κάναμε καὶ μεῖς τὰ ἴδια!!! Νὰ τὸ ψάξουμε λίγο;

Η Ανάληψη δεν είναι ένας αποχαιρετισμός.
Δεν είναι ο Χριστός που φεύγει αφήνοντας μας πίσω ορφανούς.
Ο Χριστός «κρύβεται» για να Τον αναζητούμε βαθύτερα.
Φεύγει για λίγο για να μείνει μαζί μας αιώνια.
Όχι όπως κρύβεται κάποιος που εγκαταλείπει, αλλά όπως κρύβεται η αγάπη για να γεννηθεί η δίψα της παρουσίας.
Σου λέει ο Θεός " θα κρυφτώ για να μάθεις να με ψάχνεις" και "θα σου φανερώνομαι κάθε φορά που αληθινά και με δίψα θα με ζητάς".
Αναλαμβάνει την ανθρώπινη φύση μας και την φέρνει εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και για το οποίο πλαστήκαμε. Στην κοινωνία με τον Θεό. Στην Βασιλεία Του.
Παίρνει την σάρκα μας στον ουρανό και την κάνει αιώνια δυνατότητα κοινωνίας με τον Πατέρα.
Γι’ αυτό και δεν αποχαιρετά τους μαθητές.
Τους ευλογεί.
Δεν λέει «τελείωσε».
Λέει «Είμαι μαζί σας». Αλλά πλέον με άλλον τρόπο.
Δια του Αγίου Πνεύματος.
«Δεν θα σας αφήσω μόνους».
Θα έλθει ο Παράκλητος.
Το Πνεύμα της Αλήθειας.
Της παρηγοριάς.
Της ζωής.
Της πίστης και της χαράς.
Ο Χριστός δεν αφήνει κενό πίσω Του.
Έρχεται το Άγιο Πνεύμα.
Οι μαθητές περιμένουν. Προσεύχονται. Νηστεύουν.
Ανοίγουν την καρδιά τους για να γίνει τόπος κατοίκησης του Αγίου Πνεύματος.
Όπως αναφέρει και ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης:
«Όλοι μπορούμε να έχουμε το Άγιο Πνεύμα μέσα μας, αρκεί να το ζητούμε. Ας ζούμε λοιπόν για το Άγιο Πνεύμα. Ας μην ξεχνιόμαστε. Το κάθε τι που περνάμε, δυσκολία, πρόβλημα, αγωνία, πειρασμό, αμαρτία, αρρώστια, πάθος, να μην το βλέπουμε ως εχθρικές πύλες, αλλά ως πύλες του Κυρίου».
Ίσως τελικά η Ανάληψη να μην είναι η απουσία του Χριστού…
αλλά η αλλαγή του τρόπου με τον οποίο Τον συναντάμε.
-.π. Λίβυος-

ΓΙΝΑΜΕ ΟΥΡΑΝΟΣ !
Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως ἀποτελεῖ γιορτασμὸ τοῦ ἀνοίγματος τοῦ οὐρανοῦ στοὺς ἀνθρώπους, τοῦ οὐρανοῦ ὡς τοῦ νέου καὶ αἰώνιου οἴκου, τοῦ οὐρανοῦ ὡς τῆς ἀληθινῆς μας πατρίδας. Ἡ ἁμαρτία χώρισε βίαια τὴ γῆ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ μᾶς ἔκανε γήινους καὶ χοντροκομμένους, προσήλωσε τὸ βλέμμα μας σταθερὰ στὸ ἔδαφος καὶ ἔκανε τὴ ζωὴ μας ἀποκλειστικὰ γεωτροπική. Ἁμαρτία εἶναι ἡ προδοσία τοῦ οὐρανοῦ μέσα στὴν ψυχή. Αὐτὴ ἀκριβῶς τὴ μέρα, τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως, νιώθουμε τρομοκρατημένοι ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄρνηση πού γεμίζει ὁλόκληρο τὸν κόσμο.
Ὁ ἄνθρωπος μὲ ὑπεροψία καὶ περηφάνια ἀναγγέλλει πώς εἶναι μόνο ὑλικός, πώς ὁλόκληρος ὁ κόσμος εἶναι ὑλικός, καὶ πώς τίποτε δὲν ὑπάρχει πέρα ἀπὸ τὸ ὑλικό. Καὶ γιὰ κάποιο λόγο εἶναι ἀκόμη καὶ χαρούμενος γι’ αὐτό, καὶ μιλᾶ μὲ οἶκτο καὶ συγκατάβαση γι’ αὐτοὺς πού ἀκόμη πιστεύουν σὲ κάποιου εἴδους “οὐρανὸ” σὰν νὰ πρόκειται γιὰ γελωτοποιοὺς ἤ γιὰ ἀγροίκους. Ἐλᾶτε ἀδελφοί, “οὐρανοὶ” εἶναι ἁπλῶς ὁ οὐρανός, εἶναι τόσο ὑλικὸς ὅσο καὶ καθετί ἄλλο··δὲν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο, δὲν ὑπῆρξε οὔτε καὶ θὰ ὑπάρξει.
Πεθαίνουμε, ἐξαφανιζόμαστε ἔτσι στὸ μεταξὺ ἂς κτίσουμε ἕναν ἐπίγειο παράδεισο καὶ ἂς ξεχάσουμε τὶς φαντασίες τῶν παπάδων. Αὐτὸ ἐν συντομία εἶναι τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα καὶ ἡ οὐσία τοῦ πολιτισμοῦ μας, τῆς ἐπιστήμης μας, τῆς ἰδεολογίας μας. Ἡ πρόοδος καταλήγει στὸ νεκροταφεῖο, μὲ τὴν πρόοδο τῶν σκουληκιῶν ποῦ τρέφονται ἀπὸ τὰ πτώματα. Ἀλλά τί μᾶς προτείνετε, μᾶς ἐρωτοῦν, ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ οὐρανὸς γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶτε, στὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς ἀνελήφθη; Τέλος πάντων, τίποτε δὲν ὑπάρχει στὸν οὐρανὸ γιὰ τὸ ὁποῖο μιλᾶτε.
Ἂς ἀπαντήσει σ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος, ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας πού ἔζησε δέκα ἔξι αἰῶνες πρίν. Μιλώντας γιὰ τὸν οὐρανό, ἀναφωνεῖ: «Τί ἀνάγκη ἔχω ἀπὸ τὸν οὐρανό, ὅταν ἐγώ ὁ ἴδιος θὰ γίνω οὐρανὸς;». Ἂς ἔρθει ἡ ἀπάντηση ἀπό τούς Πατέρες μας πού ὀνόμαζαν τὴν Ἐκκλησία “ἐπίγειο οὐρανό”.
Τὸ οὐσιαστικὸ σημεῖο αὐτῶν τῶν δύο ἀπαντήσεων εἶναι τὸ ἑξῆς: οὐρανὸς εἶναι τὸ ὄνομα τῆς αὐθεντικῆς κλήσης μας ὡς ἀνθρώπινα πλάσματα, οὐρανὸς εἶναι ἡ τελικὴ ἀλήθεια γιὰ τὴ γῆ. Ὄχι. Ὁ οὐρανὸς δὲν βρίσκεται κάπου στὸ ἀπώτερο διάστημα πέρα ἀπό τούς πλανῆτες ἤ σὲ κάποιον ἄγνωστο γαλαξία. Οὐρανὸς εἶναι αὐτὸ πού μᾶς ἐπιστρέφει ὁ Χριστός, ὅ,τι χάσαμε μὲ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ὑπερηφάνεια, μὲ τὶς ἐπίγειες, ἀποκλειστικὰ γήινες, ἐπιστῆμες καὶ ἰδεολογίες, καὶ τώρα εἶναι ἀνοικτός, μᾶς τὸν προσφέρει καὶ μᾶς τὸν ἐπιστρέφει ὁ Χριστός.
Οὐρανὸς εἶναι τὸ βασίλειο τῆς αἰώνιας ζωῆς, τὸ βασίλειο τῆς ἀλήθειας, τῆς καλωσύνης καὶ τῆς ὀμορφιᾶς. Οὐρανὸς εἶναι ὁλόκληρη ἡ πνευματικὴ μεταμόρφωση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς· οὐρανὸς εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ νίκη πάνω στὸ θάνατο, ὁ θρίαμβος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φροντίδας· οὐρανὸς εἶναι ἡ ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς ἔσχατης ἐπιθυμίας, γιὰ τὴν ὁποία εἰπώθηκε: «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν» (Α’ Κορ. 2, 9).
Ὅλα αὐτὰ μᾶς ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ, μᾶς ἔχουν δοθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστό. Καὶ ἔτσι ὁ οὐρανὸς διαπερνᾶ τὴ ζωή μας ἐδῶ καὶ τώρα, ἡ ἴδια ἡ γῆ γίνεται μιὰ ἀντανάκλαση, ἕνα εἴδωλο τῆς οὐράνιας ὀμορφιᾶς. Ποιὸς κατῆλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ γιὰ νὰ μᾶς ἐπιστρέψει τὸν οὐρανό; Ὁ Θεός. Ποιὸς ἀνέβηκε ἀπὸ τὴ γῆ στὸν οὐρανό; Ὁ ἄνθρωπος Ἰησοῦς.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λέει πώς “ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός”. Ὁ Θεὸς κατέβηκε στὴ γῆ γιὰ νὰ μπορέσουμε ἐμεῖς νὰ ἀνεβοῦμε στὸν οὐρανό! Αὐτὸ ἀκριβῶς γιορτάζουμε τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναλήψεως! Αὐτὴ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς λαμπρότητας καὶ τῆς ἄρρητης χαρᾶς. Ἂν ὁ Χριστὸς βρίσκεται στὸν οὐρανό, κι ἂν Τὸν πιστεύουμε καὶ Τὸν ἀγαποῦμε, τότε εἴμαστε κι ἐμεῖς μαζί Του, στὸ δεῖπνο Του, στὴ Βασιλεία Του.
Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ – π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς.
Βλέπετε αυτή τη κοινή για μας εορτή και ευφροσύνη, την οποία ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εχάρισε με την ανάσταση και ανάληψή του στους πιστούς; Επήγασε από θλίψη.
Βλέπετε αυτή τη ζωή, μάλλον δε την αθανασία; Επιφάνηκε σε μας από θάνατο.
Βλέπετε το ουράνιο ύψος, στο οποίο ανέβηκε κατά την ανύψωσή του ο Κύριος και την υπερδεδοξασμένη δόξα που δοξάσθηκε κατά σάρκα; Το πέτυχε με τη ταπείνωση και την αδοξία. Όπως λέγει ο απόστολος γι’ αυτόν, «εταπείνωσε τον εαυτό του γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, και μάλιστα σταυρικού θανάτου, γι’ αυτό κι’ ο Θεός τον υπερύψωσε και του χάρισε όνομα ανώτερο από κάθε όνομα, ώστε στο όνομα του Ιησού να καμφθεί κάθε γόνατο επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων και να διακηρύξει κάθε γλώσσα ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Κύριος σε δόξα Θεού Πατρός».(Φιλιπ. 2: 8-11).
Εάν λοιπόν ο Θεός υπερύψωσε το Χριστό του για το λόγο ότι ταπεινώθηκε, ότι ατιμάσθηκε, ότι πειράσθηκε, ότι υπέμεινε επονείδιστο σταυρό και θάνατο για χάρη μας, πως θα σώσει και θα δοξάσει και θα ανυψώσει εμάς, αν δεν επιλέξωμε τη ταπείνωση, αν δεν δείξουμε τη προς τους ομοφύλους αγάπη, αν δεν ανακτήσωμε τις ψυχές μας δια της υπομονής των πειρασμών, αν δεν ακολουθούμε δια της στενής πύλης και οδού, που οδηγεί στην αιώνια ζωή, τον σωτηρίως καθοδηγήσαντα σ’ αυτήν; «διότι, και ο Χριστός έπαθε για μας, αφήνοντάς μας υπογραμμό (παράδειγμα), για να παρακολουθήσουμε τα ίχνη του». (Α’ Πέτρ. 2:21).
Η ενυπόστατος Σοφία του υψίστου Πατρός, ο προαιώνιος Λόγος, που από φιλανθρωπία ενώθηκε μ’ εμάς και μας συναναστράφηκε, ανέδειξε τώρα εμπράκτως μια εορτή πολύ ανώτερη και από αυτή την υπεροχή. Γιατί τώρα γιορτάζουμε τη διάβαση, της σ’ αυτόν ευρισκομένης φύσεώς μας, όχι από τα υπόγεια προς την επιφάνεια της γης, αλλά από τη γη προς τον ουρανό του ουρανού και προς τον πέρα από αυτόν θρόνο του δεσπότη των πάντων.
Σήμερα ο Κύριος όχι μόνο στάθηκε, όπως μετά την ανάσταση, στο μέσο των μαθητών του, αλλά και αποχωρίσθηκε από αυτούς και, ενώ τον έβλεπαν, αναλήφθηκε στον ουρανό και εισήλθε στ’ αληθινά άγια των αγίων «και εκάθησε στα δεξιά του Πατρός πάνω από κάθε αρχή και εξουσία και από κάθε όνομα και αξίωμα, που γνωρίζεται και ονομάζεται είτε στον παρόντα είτε στον μέλλοντα αιώνα».(Εφ. 1:20)
Γιατί λοιπόν στάθηκε στο μέσο τους κι’ έπειτα τους συνόδευσε; «Τους εξήγαγε, λέγει, έξω έως τη Βηθανία», αλλά «και αφού σήκωσε τα χέρια του, τους ευλόγησε». (Λουκά 24:50). Το έκαμε για να επιδείξει τον εαυτό του ολόκληρο σώο και αβλαβή, για να παρουσιάσει τα πόδια υγιή και βαδίζοντα σταθερά, αυτά που υπέστησαν τα τρυπήματα των καρφιών, τα ομοίως επί του σταυρού καρφωμένα χέρια, την ίδια τη λογχισμένη πλευρά, αν έφεραν πάνω τους, τους τύπους των πληγών, προς διαπίστωση του σωτηριώδους πάθους.
Εγώ δε νομίζω ότι δια του «στάθηκε στο μέσο των μαθητών» δεικνύεται και το ότι αυτοί στηρίχθηκαν στη πίστη προς αυτόν, με αυτή τη φανέρωση και ευλογία του. Γιατί δεν στάθηκε μόνο στο μέσο όλων αυτών, αλλά και στο μέσο της καρδιάς του καθενός, γιατί από εκείνη την ώρα οι απόστολοι του Κυρίου έγιναν σταθεροί και αμετακίνητοι.
Στάθηκε λοιπόν στο μέσο τους και τους λέγει, «ειρήνη σε σας», τούτη τη γλυκιά και σημαντική και συνηθισμένη του προσφώνηση. Την διπλή ειρήνη, προς το Θεό που είναι γέννημα της ευσέβειας και αυτή που έχουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας. Και καθώς τους είδε φοβισμένους και ταραγμένους από την ανέλπιστη και παράδοξη θέα, γιατί νόμισαν ότι βλέπουν πνεύμα – φάντασμα, αυτός τους ανέφερε πάλι τους διαλογισμούς της καρδιάς των, και αφού έδειξε ότι είναι αυτός ο ίδιος, πρότεινε τη διαβεβαίωση δια της εξετάσεως και ψηλαφήσεως. Ζήτησε φαγώσιμο, όχι γιατί είχε ανάγκη τροφής, αλλά για επιβεβαίωση της αναστάσεώς του.
Έφαγε δε μέρος ψητού ψαριού και μέλι από κηρύθρα, που είναι και αυτά σύμβολα του μυστηρίου του. Δηλαδή ο Λόγος του Θεού ένωσε στον εαυτό του καθ’ υπόσταση τη φύση μας, που σαν ιχθύς κολυμπούσε στην υγρότητα του ηδονικού και εμπαθούς βίου, και την καθάρισε με το απρόσιτο πυρ της Θεότητός του. Με κηρύθρα δε μελισσιού μοιάζει η φύση μας γιατί κατέχει το λογικό θησαυρό τοποθετημένο στο σώμα σαν μέλι στη κηρύθρα. Τρώγει από αυτά ευχαρίστως γιατί καθιστά φαγητό του τη σωτηρία του καθενός από τους μετέχοντας της φύσεως. Δεν τρώει ολόκληρο, αλλά μέρος «από κηρύθρα μέλι» επειδή δεν πίστευσαν όλοι και δεν το παίρνει μόνος του, αλλά προσφέρεται από τους μαθητές, γιατί του φέρνουν μόνο τους πιστεύοντες σ’ αυτόν, χωρίζοντάς τους από τους απίστους.
Κατόπιν τους υπενθύμισε τους λόγους του πριν το πάθος, που όλοι πραγματοποιήθηκαν. Τους υποσχέθηκε να τους στείλει το άγιο Πνεύμα, τους είπε να καθίσουν στην Ιερουσαλήμ μέχρι να λάβουν δύναμη από ψηλά. Μετά τη συζήτηση ο Κύριος τους έβγαλε από το σπίτι και τους οδήγησε έως τη Βηθανία και αφού τους ευλόγησε, όπως αναφέραμε, αποχωρίσθηκε από αυτούς και ανυψώθηκε προς τον ουρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σαν όχημα και ανήλθε ενδόξως στους ουρανούς, στα δεξιά της μεγαλοσύνης του Πατρός, καθιστώντας ομόθρονο το φύραμά μας.
Καθώς οι Απόστολοι δεν σταματούσαν να κοιτάζουν τον ουρανό, με τη φροντίδα των αγγέλων πληροφορούνται ότι έτσι θα έλθει πάλι από τον ουρανό και «θα τον ιδούν όλες οι φυλές της γης, να έρχεται πάνω στις νεφέλες του ουρανού». (Ματθ. 24: 30). Τότε οι μαθητές αφού προσκύνησαν από το Όρος των Ελαιών, από όπου αναλήφθηκε ο Κύριος, επέστρεψαν στην Ιερουσαλήμ χαρούμενοι, αινώντας και ευλογώντας το Θεό και αναμένοντες την επιδημία του θείου Πνεύματος.
Όπως λοιπόν εκείνος έζησε και απεβίωσε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε, έτσι κι’ εμείς ζούμε και πεθαίνουμε και θα αναστηθούμε όλοι. Την ανάληψη όμως δεν θα πετύχουμε όλοι, αλλά μόνο εκείνοι για τους οποίους ζωή είναι ο Χριστός και ο θάνατος είναι κέρδος, όσοι προ του θανάτου σταύρωσαν την αμαρτία δια της μετανοίας, μόνο αυτοί θα αναληφθούν μετά την κοινή ανάσταση σε νεφέλες προς συνάντηση του Κυρίου στον αέρα. (Α’ Θεσ. 4:17).
Ας έρθουμε στο υπερώο μας, στο νου μας προσευχόμενοι, ας καθαρίσουμε τους εαυτούς μας για να πετύχουμε την επιδημία του Παρακλήτου και να προσκυνήσουμε Πατέρα και Υιό και άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Γένοιτο.

Ω, πόσο υπερένδοξο είναι το θαύμα της Αναλήψεως του Χριστού! Το σώμα του ανθρώπου θεάθηκε από τους αγγέλους, υψώθηκε υψηλότερα από τα Σεραφείμ και στάθηκε στα δεξιά του Πατέρα. Τι βάθος υπάρχει κάτω από τα πόδια του ανθρώπου και τι ύψος υπεράνω αυτού! Από την κόλαση κατευθείαν στον ουρανό. Από το σκότος ψηλότερα από τον ήλιο. Από τη φοβερή φυλακή στον τόπο της αιώνιας ανάπαυσης!
Πρέπει λοιπόν κι εμείς σήμερα, αδελφοί μου, μαζί με όλους τους αγγέλους να πανηγυρίσουμε, να χαιρόμαστε και να δοξάζουμε τον φιλάνθρωπο Θεό μας.
Σήμερα σφραγίσθηκε το έγγραφο της συμφιλιώσεως μεταξύ ανθρώπου και Θεού. Σήμερα ο άνθρωπος θεώθηκε, ο ουρανός αναγάλλιασε, οι άγγελοι σκίρτησαν, ενώ οι δαίμονες γεμάτοι από ντροπή δέθηκαν με αλυσίδες. Σήμερα όλη η γη είναι ντυμένη τα γιορτινά της, διότι ενώθηκε με τον ουρανό. Σήμερα το σώμα του Αδάμ τοποθετήθηκε στα δεξιά του Πατέρα.
Ω, τι απερίγραπτο είναι το θαύμα της αναλήψεως του Χριστού! Πόσο μεγάλο είναι το έλεος του Θεού! Έχασε ο άνθρωπος τον παράδεισο και βρήκε τη Βασιλεία των Ουρανών. Έχασε έναν κήπο φυλασσόμενο από τα Χερουβείμ και συνάντησε σε άλλη μορφή τη δόξα της άνω Ιερουσαλήμ.
Εκεί ήσαν καρποφόρα δένδρα, λουλούδια και πηγές, ενώ εδώ είναι ο θρόνος της Παναγίας Τριάδος, αγγελικές υμνωδίες και ανεκλάλητη δόξα. Εκεί μελωδίες των πτηνών, εδώ ψαλμωδίες των Χερουβείμ. Εκεί άνεμος δροσιστικός, εδώ παρήγορες πνεύσεις του Αγίου Πνεύματος. Εκεί ο τόπος της εργασίας, εδώ ο τόπος της αιώνιας ανάπαυσης. Εκεί το φως του ηλίου, εδώ η δόξα της Παναγίας Τριάδος.
***
Σήμερα οι νοεροί δράκοντες βασανίζονται, σήμερα ο Άδης στενάζει γιατί άδειασε. Σήμερα οι αλιείς του κόσμου κλαίνε αγαλλόμενοι. Σήμερα οι Χριστιανοί πανηγυρίζουν. Σήμερα οι Άγγελοι ψάλλουν ακαταπαύστως. Σήμερα «ο Κύριος εβασίλευσεν» αιώνια. Εβασίλευσε διότι εξαγόρασε τον άνθρωπο. Εβασίλευσε διότι ενεδύθη την παλαιά στολή Του. Εβασίλευσε διότι κάθισε στα δεξιά του Πατέρα Του. Άφησε τον χιτώνα του ανθρώπου και ενεδύθη τα ενδύματα του φωτός. Άφησε την περιπαικτική χλαμύδα κάτω και έλαβε την υπέρφωτη πορφύρα. Άφησε τα φτωχικά όρια της Γαλιλαίας και έγινε Βασιλεύς μέχρι τους ουρανούς. Σήμερα ο Χριστός ανήλθε στον ουρανό.
Τώρα ο Πιλάτος έμεινε με τη χλαμύδα, οι αρχιερείς με τα αργύρια στα χέρια, οι Γραμματείς με τα χαρτιά του νόμου, οι Φαρισαίοι με το μίσος στην καρδιά τους, και όλοι τους οι δυστυχείς με την απιστία.
Ερωτά ο Πιλάτος, τι είναι Αλήθεια; Μιλάτε εσείς, ω αρχιερείς, ποιος εβλασφήμησε, ο Χριστός ή εσείς; Λέγετε εσείς, δυστυχισμένοι, πού είναι ο Βαραββάς τον οποίο ζητήσατε να αθωωθεί;
Σήμερα εσείς εξαπατηθήκατε. Σήμερα «αλήθεια εκ της γης ανέτειλε και δικαιοσύνη εκ του ουρανού διέκυψε» (Ψαλμ. 84:12). Σήμερα «έλεος και αλήθεια συνήντησαν, δικαιοσύνη και ειρήνη κατεφίλησαν» (Ψαλμ. 84:11). Ο ουρανός και η γη συμφιλιώθηκαν.
***
Χαίρε σήμερα, κάθε άνθρωπε θνητέ. Αγάλλου, ω άνθρωπε, εόρταζε μέσα από τη χριστιανική σου καρδιά. Μην οδύρεσαι, Αδάμ. Χαρείτε, Απόστολοι. Χαίρε, Αειπάρθενε Μητέρα, διότι ο Υιός Σου ενεδύθη την στολή την πρώτη και με το φως της δόξας Του σκέπασε τη γύμνωση του Αδάμ!
(Από το βιβλίο: “Ο Γέροντας π. Υάκινθος Ουντσιουλεάκ, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Πούτνα Μολδαβίας Ρουμανίας (1924-1998)”. Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, 2001)

"Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.."
Η αγάπη με την ταπείνωση, η απλότητα και η διάκριση είναι τα γνωρίσματα των Αγίων.
- Όσοι έχουν κοσμική αγάπη μαλώνουν ποιος να αρπάξει περισσότερη αγάπη για τον εαυτό τους.
Όσοι όμως έχουν την πνευματική, την ακριβή αγάπη, μαλώνουν ποιος θα δώσει περισσότερη αγάπη στον άλλον.
Αγαπούν χωρίς να σκέπτονται αν τους αγαπούν ή δεν τους αγαπούν οι άλλοι, ούτε ζητούν από τους άλλους να τους αγαπούν.
Θέλουν όλο να δίνουν και να δίνονται, χωρίς να θέλουν να τους δίνουν και να τους δίνονται.
- Για να αυξηθεί η αγάπη, πρέπει να την δώσεις.
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου