"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ Β΄
Γεννιόμαστε τυφλοί : μικρά καθώς είμαστε βλέπουμε τους γονείς μας και τα αδέλφια μας, αργότερα τους φίλους μας και μαθαίνουμε ότι υπάρχει κι άλλος κόσμος. Η υλική κτίση και τα άλλα πρόσωπα. Ένα ελάχιστο γνωρίζουμε λοιπόν, πολύ ελαχιστότερο βλέπουμε. Όταν όμως ο Χριστός μάς δώσει το Φως Του -βάπτιση / χρίσμα / εξομολόγηση / θεία ευχαριστία (κολυμβήθρα Σιλωάμ=Εκκλησία)- αγκαλιάζουμε τους πάντες και τα πάντα ως γνωστούς ανέκαθεν και γνωστά ανέκαθεν και τα ανα-φέρουμε σ΄ Εκείνον. Είναι γιατί ο Χριστός μάς χαρίζει δωρεάν τη δική Του όραση της αλήθειας των πραγμάτων, όπως δωρεάν και εκ του μη όντος χάρισε την όραση στον τυφλό. Καινούργια ζωή. Αν παραμείνουμε στην τυφλότητά μας, όχι μόνο αγνοούμε τον εαυτό μας, αλλά και βλέπουμε την αμαρτία μόνο του άλλου. Όπως ακριβώς οι Νομοδιδάσκαλοι ξεχνώντας την υποκρισία τους, προβληματίζονταν μόνο για ενδεχόμενες αμαρτίες του Τυφλού ή των Γονέων του. Πού να χωνέψουν ύστερα το τι επακολούθησε! Υπέστησαν σοκ πολλών Ρίχτερ!!

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Ο ΤΥΦΛΟΣ ΕΚ ΓΕΝΕΤΗΣ ΕΙΔΕ
Ὁ Χριστός μας προχώρησε σὲ μιὰ νέα δημιουργία καὶ ἐκ τοῦ μηδενός: ἔφτιαξε πηλό, καὶ ἀπὸ τὸν πηλὸ δώρισε μάτια στὸν ἄνθρωπο ποὺ οὐδέποτε εἶχε δεῖ τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Στερημένος τοῦ ἀγαθοῦ τῆς ὅρασης, μὲ ἄδειες τὶς ὀφθαλμικές του κόγχες, περνάει τώρα πλέον σὲ ἕναν καινούριο τρόπο ὕπαρξης, μέσα στὸ φῶς τὸ αἰσθητό, ἀλλὰ καὶ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ τρόπος ὕπαρξης στὸν ὁποῖο ὁ Χριστὸς καλεῖ τὸν καθένα μας: νὰ ἀναχωρήσουμε ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ζοῦμε, τὸν ἐμπαθὴ καὶ φίλαυτο, καὶ νὰ ἀφιχθοῦμε στὴ μετάνοια. Νὰ περάσουμε δηλαδὴ ἀπὸ τὸ σκότος, τὴν τύφλωση τὴν πνευματική, στὸ φῶς τὸ ἀληθινό. Δωρεάν.
Ὅπως οἱ Φαρισαῖοι δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους καὶ ρώταγαν καὶ ξαναρώταγαν γιὰ νὰ χωνέψουν τὸ προφανές, καὶ παρὰ ταῦτα αὐτὸ ἔμενε "ἀχώνευτο" στὴν ἀκαλλιέργητη καρδιά τους, ἔτσι καὶ ἡ αὐθεντικὴ μετάνοια κάποιου, θὰ δοκιμαστεῖ, ὄχι ἀπὸ ἀθέους, ἀλλὰ ἀπὸ θρησκευτικοὺς ἀνθρώπους. Ἡ θρησκευτικότητα εἶναι ὁ φαρισαϊσμὸς τῆς σήμερον. Δηλαδὴ ὁ μετανοημένος θὰ λέει "εἶδα τὸ φῶς τὸ ἀληθινό" καὶ οἱ "καλοὶ χριστιανοὶ" γύρω του θὰ μαίνονται. Ἅν τυχὸν συμβαίνει αὐτὸ στὴ ζωή μας πᾶμε καλά. Μόλις τὸν ἔδιωξαν ἀπὸ τὴ συναγωγὴ τὸν πρώην τυφλό, τότε ἦρθε ὁ Χριστὸς κοντά του καὶ τοῦ συστήθηκε. Δὲ χωράει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ σήμερα, εἰδικὰ στὰ "θρησκευτικὰ" περιβάλλοντα, διότι ἐλέγχει τὴν ὑποκρισία τους.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

ΟΤΑΝ ΔΥΟ ΑΝΘΡΩΠΟΙ
τσακώνονται, ἀφῆστε τους καὶ μὴν "πολυσκανδαλίζεστε". Ἐξομολογοῦνται φωναχτὰ τὶς περισσότερες φορές! Αὐτὸ εἶναι ὁ τσακωμός.
π.Ἀνανίας Κουστένης.

«Ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι»
Ο Παντοκράτωρ Ἰησοῦς, λάμπει «πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν ταῖς καρδίαις» ὅσων κράζουν πρὸς Ἐκεῖνον ὅτι ποθοῦν νὰ ἀναβλέψουν, ἀψηφώντας τὴ λοιδορία καὶ τὸν χλευασμὸ τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου.
Ὁ ἄνθρωπος ἔχει πλαστεῖ, ὄχι γιὰ τὴν ὅραση τῆς αἰσθητῆς δημιουργίας, ὅσο ὄμορφη καὶ ἂν εἶναι, ἀλλὰ γιὰ τὴν ὅραση τῶν θαυμασίων τοῦ Θεοῦ μέσα στὸ Φῶς τοῦ Προσώπου Του.
Ἡ πνευματικὴ ὅραση παρέχεται ἀνάλογα μὲ τὴν πίστη.
Καθίσταται ἐναργέστερη ὅσο πιὸ ἀπαρέγκλιτα ἐγκολπώνεται ὁ πιστὸς τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου καὶ ὅσο πιστότερα Τὸν ἀκολουθεῖ προσδεδεμένος μαζί Του μὲ τὸν ἀκατάλυτο δεσμὸ τῆς ἁγίας ἀγάπης.
Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀναγνωρίζει τὴν πνευματική του πτωχεία καὶ τὴν τυφλότητα τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς του, θρηνεῖ καὶ μὲ δάκρυα καθαρίζει ὀλίγον κατ’ ὀλίγον τὸ κάτοπτρο τῆς καρδιᾶς του ἀπὸ τὸν σπίλο τῆς ὑπερηφανείας καὶ τῶν παθῶν, ὥστε νὰ ἀντανακλᾶ τὴ λάμψη τῆς δόξας τοῦ Κυρίου σὲ ὅλη τὴν κτίση, ἐπιστρέφοντας τὰ πάντα μὲ εὐχαριστία στὸν Θεό.
π. Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας

Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.
Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.
Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.
Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.
Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.
Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.
Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.
Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.
Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.
Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.
Παρακαλώ, να μου δώσει ο Θεός –ή μάλλον, να μου πάρει– το λίγο μυαλό μου, για να μου εξασφαλίσει έστω με τον τρόπο αυτόν τον Παράδεισο, με το να με κρίνει ως τρελλό.
Ή, να με τρελλάνει με την αγάπη Του, για να βγω έξω από τον εαυτό μου, έξω από την γη και από την έλξη της γης, διότι αλλιώς δεν έχει νόημα η ζωή μου.
Παλιά που υπήρχαν οι δια Χριστόν Σαλοί, υπήρχαν ελάχιστοι τρελλοί στον κόσμο.
Μήπως θα πρέπει να παρακαλέσουμε τους δια Χριστόν Σαλούς να κάνουν καλά τους φύσει σαλούς και να αναδειχθούν πάλι δια Χριστόν Σαλοί;…».
«Επιστολές», Στ΄ Επιστολή («Μακαρισμοί»), σελ. 230, 235, Αύγουστος 1994· έκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσ/νίκης.] κείμενο και επιμέλεια : πατήρ Δαμιανός Σαράντης

«Οι άγιοι είναι έσοπτρα κεκαθαρμένα, απαστράπτοντα, στα οποία αντανακλάται η ομορφιά και η δύναμη του μεγαλειώδους προσώπου του Χριστού.
Είναι οι καρποί που φέρει επάνω του το Δέντρο της Ζωής: το Δένδρο είναι ο Χριστός και οι καρποί , οι άγιοι. . . .
Όπως τα σταφύλια ωριμάζουν επάνω στο κλήμα, έτσι οι άγιοι ωριμάζουν εν Χριστώ.
Ότι είναι ο ήλιος ανάμεσα στα αστέρια, είναι και ο βασιλιάς ανάμεσα στους υπηκόους του, είναι και ο Χριστός ανάμεσα στους αγίους Του.
Υπάρχουν δυο δρόμοι, ορθοί και οι δυο: από τον Χριστό προς τους αγίους και από τους αγίους προς τον Χριστό “.
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς .

Μην μασάτε!
Έχει ο Θεός! Ο Θεός είναι μεγάλος!
Χριστός Ανέστη!!!
Εκείνος μας περιμένει την κάθε ώρα, την κάθε στιγμή.
Κι αν κάνουμε βλακείες εμείς, μας φέρει σε αδιέξοδο η αμαρτία μας και το κακό. Και στο αδιέξοδο αυτό την έχει στημένη και κάθεται ο γλυκύς Ναζωραίος.
Ο Αναστάς εκ νεκρών. Μας περιμένει.
Μας περιμένει!
Και τότε απελπισμένοι απ’ όλους κι απ’ όλα, ξεγυμνωμένοι και φτωχοί, πέφτουμε στη δική Του αγκαλιά. Στην Αγία Του Εκκλησία. Για να πλουτίσουμε τη φτώχεια μας. Για να αναστήσουμε την ψυχή και τη ζωή μας!
π.Ανανίας Κουστένης.

«πρόσθες ημίν πίστιν»
(Λουκ. 17,5).
Όλα τακτοποιούνται με τον κατάλληλο τρόπο, εάν αποδεχθείτε αυτό που συμβαίνει και έχετε εμπιστοσύνη στο Θεό.
Είναι λογικό να θέλεις να χρησιμοποιήσεις τις σκέψεις σου, για να ρυθμίσεις τις υποθέσεις σου.
Είναι ανθρώπινο να προσπαθείς, με βάση τις γνώσεις σου και τα χαρίσματά σου, να βρεις λύσεις στα αδιέξοδά σου.
Είναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι πως μπορείς με τις δυνάμεις σου να κατευθύνεις τα γεγονότα προς τον σκοπό που θέλεις.
Όλ’ αυτά εκφράζουν το «κατ’ εικόνα» – τις δυνατότητες που ο Θεός έδωσε σε κάθε άνθρωπο.
Και, βέβαια, θα πρέπει να τις χρησιμοποιούμε και να μην γινόμαστε αμελείς ή ράθυμοι, προβάλλοντας μια ψεύτικη πίστη στο Θεό για να δικαιολογηθούμε.
Ξέρουμε, όμως, πως στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως περιμένουμε και υπολογίζουμε. Από την μια στιγμή στην άλλη ανατρέπονται τα δεδομένα μας και μένουμε μετέωροι.
Κατανοούμε την αδυναμία μας να κάνουμε κάτι, να σταματήσουμε τη σκληρή πραγματικότητα.
Είναι η ώρα που δοκιμάζεται η πίστη – εμπιστοσύνη στο Θεό.
Από τη μια θα θέλαμε, με μια ανώριμη πίστη, ο Θεός ν’ ακολουθεί εμάς, κάνοντας αυτό που εμείς θεωρούμε ορθό.
Από την άλλη, με μια σοβαρότητα και ωριμότητα, ν’ αποδεχτούμε αυτό που δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε και ν’ αναμένουμε, αργά ή σύντομα, να γνωρίσουμε το λόγο της δοκιμασίας.
Αυτό, ασφαλώς, προϋποθέτει την πίστη – εμπιστοσύνη που έχει ρίζες, που έχει φυτρώσει και αναπτυχθεί στην προσευχή, στη λειτουργική ζωή, στην καθημερινή προσπάθεια να ζήσουμε τη ζωή Του, στην εφαρμογή των εντολών Του με χαρά, στην προσωπική σχέση με το Χριστό.
Το να λέει ο άνθρωπος ότι «έχω πίστη, δεν φοβούμαι ό,τι και να μου συμβεί», δείχνει την άγνοια της αδυναμίας του.
Οι Απόστολοι ζητούσαν και έλεγαν στον Κύριο: «πρόσθες ημίν πίστιν» (Λουκ. 17,5).
Ποιος μπορεί να καυχηθεί για τη δύναμη, την πίστη, τη σταθερότητά του κατά τη δοκιμασία που θα του συμβεί;
Μακάρι να ετοιμαζόμαστε καθημερινά, μέσα από τα απλά και λιγότερο επώδυνα, για τις «μεγάλες ώρες», στηριζόμενοι στην αγάπη του Θεού μας, που γνωρίζει καλύτερα για τον καθένα το τι και πώς μπορεί να σηκώσει και συμπαρίσταται στις δοκιμασίες που η μεταπτωτική κατάσταση μάς κληρονόμησε, μεταποιώντας τες σε ευλογίες
+Παύλος Πατριάρχης Σερβίας.

Να είμαστε αχόρταγοι για τη θεία Χάρη.
Να μη χορταίνουμε.
Η Χάρις του Θεού «η τα ασθενή θεραπεύου­σα».
Όταν εμείς αγωνιζόμαστε για αγνή και καθαρή ζωή, με προσευχή, Εξομολόγηση, θεία Κοινωνία, τότε δίνει πλούσια τη Χάρη Του, που αρδεύει την ψυχή, όπως το νερό ζωογονεί τα πάντα.
Ο αδύναμος άνθρωπος που πέφτει, τρεκλίζει, όσο κι αν τον πολιορκεί η αμαρτία, να αγωνίζεται.
Να μην το βάζει κάτω.
Να λέει:
ο Θεός είναι κοντά μου, μαζί μου. δεν θα μ’ αφήσει…
π. Ευσεβίου Γιαννακάκη.

«Μέγα γαρ μοι ότι επωνομάσθην Χριστιανός, μείζων, ότι εγενόμην μοναχός κληθείς Φιλόθεος, μέγιστον, ότι ηξιώθην γενέσθαι ιερεύς.
Αξίωσόν με Κύριε, μη μόνον ονόματι, αλλ’ έργω, λόγω τε και αληθεία φανώ χριστιανός, μοναχός, ιερεύς και φίλος Σου, Φιλόθεος».
Βρίσκομαι στα πρόθυρα του θανάτου, εσείς που θα μείνετε ακόμη εις αυτόν τον πονηρόν αιώνα θα συμβούν πολλά κακά, συμφορές και θλίψεις εάν δεν μετανοήσουν οι άνθρωποι.
Ότι δύνασαι, ποίησον και γράψον, αλλ’ η σημερινή γενεά πονηρά, σκολιά και μοιχαλίς, οφθαλμούς έχει και δεν βλέπει· αυτιά έχει και δεν ακούει.
Έφθασε η μεγάλη οργή του Θεού και μετάνοια δεν υπάρχει. Τους ετύφλωσεν η αμαρτία και εις τον Θεό δεν προσφεύγουν….
Να κηρύττηται η αλήθεια και η μετάνοια.
Μόνον η αληθινή μετάνοια όλων μας και η θερμή προσευχή προς τον Θεό, την Υπεραγία Θεοτόκο και τους Αγίους Πάντας, θα αποτρέψουν την δικαία οργή του Θεού….
Αφού, Κύριε, δεν μου έκρινες άξιο να μαρτυρήσω, αξίωσέ με του μαρτυρίου της συνειδήσεως και των θλίψεων.
Ευλογήσω τον Κύριο εν παντί καιρώ.
Η ζωή παρέρχεται. Έχω 97 χρόνια και πώς πέρασαν ούτε το κατάλαβα καθόλου.
Σαν μια ώρα.
Η αιώνιος ζωή είναι αιώνιος.
Ας φροντίσουμε πρώτα να θεραπευθή η ψυχή μας και τίποτε να μη μας χωρίσει από την αγάπη Του.
Ο Χριστός δεν θα αφήση την Εκκλησία Του, αλλά και εμείς ό,τι μπορούμε να κάνουμε· και μακάριοι εκείνοι που θα μείνουν πιστοί στην ορθόδοξη πίστι και ομολογία.
Υστάτη μου εντολή είναι: να έχετε ειρήνη, αγάπη ολόψυχη στον Θεό και προς όλους, και σας παραδίδω στην προστασία του Θεού και την σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου, των Αγίων Αγγέλων και πάντων των Αγίων.
Μετά πατρικής αγάπης και ευχών
Ο πνευματικός σας πατήρ
Αρχιμ. ΦΙΛΟΘΕΟΣ