"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Χρόνια πολλά μαμά.
Χρόνια πολλά, για όλα τα «θέλω» που θυσίασες για χάρη μου.
Χρόνια πολλά, για τις ζαλάδες, τους εμετούς, τους πόνους, την αγωνία και τις ουλές της καισαρικής σου.
Χρόνια πολλά, για όλα τα κλάματα και τις φωνές που μήνες ατελείωτους σου χάριζα.
Χρόνια πολλά, για τα όλα εκείνα τα ξενύχτια που έκανες στο πλάι μου την ώρα που ψηνόμουνα στον πυρετό ή που έβηχα σαν το γαϊδούρι.
Χρόνια πολλά, για τις φορές που με περίμενες στο αμάξι να τελειώσω από το φροντιστήριο ή από τα αγγλικά μου.
Χρόνια πολλά, για τα απογεύματα που ψήθηκες κάτω από τον ήλιο σε κάποια παιδική ή για να με δεις να παίζω μπάλα.
Χρόνια πολλά, για την υπομονή που έκανες με ανθρώπους που σου δυσκόλευαν τη ζωή για χάρη μου.
Χρόνια πολλά για τις φορές που άνοιξες το στόμα σου, χρόνια πολλά και για εκείνες που το κράτησες κλειστό, μόνο και μόνο, για να μην με στεναχωρήσεις.
Χρόνια πολλά για τα πολλά σου γέλια αλλά και τις φωνές. Χρόνια πολλά για τα χαμόγελα αλλά και για τα κλάμματα εκείνα στα κρυφά «κάτι μπήκε στο μάτι μου απλά… Καλά είμαι».
Χρόνια πολλά για όλα εκείνα τα τηλέφωνα «Έφτασες, έφαγες, ντύθηκες καλά;»
Χρόνια πολλά και για όλες εκείνες τις άπειρες φορές, που έπεσες στα γόνατα μπροστά στην Παναγιά, προσευχόμενη για μένα…
Χρόνια πολλά μαμά.
Χρόνια πολλά σε κάθε γυναίκα που είτε κρατά ένα παιδί στην αγκαλιά, είτε μέσα στην καρδιά της...
Χρόνια πολλά.
Χριστός Ανέστη.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Αν δεν θες να κλάψεις, ίδρωσε.
Και αν δεν θες να χάσεις κάτι, φρόντισέ το.
Αφήνουμε να μας φεύγουν μέσα από τα χέρια μας πρόσωπα, σχέσεις και ευκαιρίες επειδή δεν αποφασίσαμε να σκύψουμε από πάνω τους.
Επειδή δεν τους αφιερώσαμε τον χρόνο και την φροντίδα που είχανε ανάγκη.
Επειδή πιστέψαμε ότι θα είναι για πάντοτε εκεί.
Επειδή τα θεωρήσαμε πως είναι δεδομένα.
Ό,τι δεν ποτίζεις όμως, κάποια στιγμή μαραίνεται.
Και ό,τι δεν προσέχεις, κάποια στιγμή σου φεύγει…
Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος.
Ο χρόνος είναι αδυσώπητος. Κυλάει χωρίς να σε ρωτά. Για όσους δεν παίρνουνε αποφάσεις, εις βάρος…
Αν δεν θες να κλάψεις, ίδρωσε.
Και αν δεν θες να χάσεις κάτι, φρόντισέ το.
Είναι νόμος…
Ό,τι δεν προσέχεις στην ζωή, κάποια σου φεύγει…
Χριστός Ανέστη.
Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

Πνευματικές διαπιστώσεις των ημερών μας. . .
Θέλουμε να βρούμε πνευματικό που να «βλέπει» το μέλλον σαν να ψάχνουμε ένα μέντιουμ. Μετά θέλουμε να το παίζουμε ότι είμαστε πνευματικοπαίδια του τάδε γέροντα αλλά αν μας κάνει κάποιος παρατήρηση γινόμαστε λιοντάρια. Θέλουμε κάποιον να μας πει το μέλλον αντί να ζητάμε να βλέπουμε τα λάθη, τα πάθη και τις αμαρτίες μας και να πηγαίνουμε στο πετραχείλι για θεραπεία.
Κάνουμε νηστεία, λέμε στον πνευματικό ότι τα καταφέραμε να μην φάμε κρέας αλλά δεν μπορούμε να αποχωριστούμε το κινητό μας ούτε 5 λεπτά. Και αν μας πει ο πνευματικός να τα βρούμε με κάποιο πρόσωπο που δεν μιλάμε μπορεί να τον βρίσουμε κιόλας.
Δυστυχώς πηγαίνουμε στην εξομολόγηση και λέμε τα προβλήματά μας αντί να πούμε τις αμαρτίες και τις αστοχίες μας. Κατηγορούμε τους άλλους και δικαιολογούμε τον εαυτό μας αντί να κάνουμε το αντίθετο. Θέλουμε τον Θεό για διάφορα αιτήματα και επιθυμίες που συνήθως δεν έχουν καμία πνευματική ωφέλεια αντί να ζητούμε το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού.
Δυστυχώς στην εξομολόγηση οι περισσότεροι δεν ψάχνουν πνευματικό να πούνε τις αμαρτίες τους, αλλά έναν άνθρωπο απλά να πούμε τον πόνο τους. Απλά ο παπάς είναι μια ασφαλής λύση και θα μας διαβάσει μια ευχή οπότε όλα καλά. Δυστυχώς νομίζουν οι άνθρωποι ότι εξομολογήθηκαν αλλά δεν έκαναν ακόμα αρχή.
Μας ελκύουν κείμενα για το τέλος του κόσμου, τον αντίχριστο, τους πολέμους κλπ αλλά δεν μπορούμε ούτε 2 λεπτά να διαβάζουμε ένα ασκητικό κείμενο ή την καινή διαθήκη.
Πολλές φορές στην εξομολόγηση μας πιάνει μια μανία να πούμε στον πνευματικό κατορθώματά μας. Πώς μεγαλώσαμε τα παιδιά μας, τι τα σπουδάσαμε, τι γάμους τους κάναμε αλλά για αμαρτίες ούτε λόγος.
Πάμε να εξομολογηθούμε με αίσθημα αυτοδικαίωσης και ζητάμε από τον παπά να κοινωνήσουμε σε ένα μνημόσυνο ή σε μια μεγάλη γιορτή αλλά για μετάνοια ούτε λόγος. «Θέλω απλά πάτερ να κοινωνήσω στο μνημόσυνο του πατέρα μου για το καλό. Μετά δεν θέλω να έχω σχέση με την εκκλησία».
Νομίζουμε ότι όσο περισσότερο εκκλησιαζόμαστε, τόσο γινόμαστε καλά παιδιά του Θεού, με την έννοια ότι ο Θεός μετράει παρουσίες οπότε δεν θα πάθουμε τίποτα κακό. Σε μια τέτοια πλάνη μπορεί να πέσουμε κι εμείς οι παπάδες που νομίζουμε ότι επειδή λειτουργούμε θα έχουμε μέσο στη σωτηρία, αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι.
Σπάνια θα ζητήσει κάποιος στην εξομολόγηση περισσότερο προσευχή ή ανάγνωση. Μας φαίνονται όλα βουνό. Θέλουμε κάτι γρήγορο και χωρίς να κοπιάσουμε.
Πάμε στην εξομολόγηση να πούμε πχ όταν χαλάσαμε τη νηστεία και φάγαμε κάτι αρτήσιμο την Τετάρτη αλλά το ότι δεν μιλάμε με κάποιον ή βρίσαμε κάποιον ή έχουμε μίσος για κάποιον δεν μας απασχολεί. Αντίθετα μάλιστα θα πούμε στον εξομολόγο : «Μα πάτερ μου δίκιο έχω, έχω δώσει τα πάντα και με πολεμάνε, δεν φταίω εγώ, οι άλλοι φταίνε».
Μιλάμε για κανόνες από τον καναπέ του σπιτιού μας, χωρίς να γνωρίζουμε το πνεύμα των κανόνων, την ποιμαντική των κανόνων και αυτά που είπαν οι πατέρες πότε τα είπαν, γιατί τα είπαν, τι ήθελαν να μας πουν και τι σημαίνουν αυτά για τον σημερινό άνθρωπο στην πραγματικότητα της εποχής μας.
Θεωρούμε ομολογία πίστεως το βρίσιμο του άλλου από το πληκτρολόγιο του σπιτιού μας αντί να γίνει η ίδια μας η ζωή και η συμπεριφορά μας μια ομολογία και αποκάλυψη Χριστού.
Πολλοί αδερφοί μας πάνε να παντρευτούν στην Εκκλησία όχι για να βαπτίσουν τη σχέση τους με τον Χριστό ώστε να Τον ακολουθήσουν αλλά για να κάνουν τον χαβαλέ τους. Τελευταία έχουμε και το να βάζουν μικρόφωνα στους νεόνυμφους και να κάνουν διάλογο και χαβαλέ εν ώρα μυστηρίου. Ρίχνουν ακόμα τεράστιες ποσότητες ρυζιού ακόμα και με φορτωτή για να γίνουν viral, αντί να τα δώσουμε σε παιδιά που πεινάνε και έχουν ανάγκη.
Βαπτίζουμε τα παιδιά μας θεωρώντας ότι δεν θα πάθουν κανένα κακό αλλά ξεχνάμε τι λέει ο παπάς όταν φοράμε τον Σταυρό στο παιδί. Μόλις πεις στους γονείς να κοινωνούν το παιδί συχνά θα ακούσεις το εξής : «Τρεις Κυριακές παπά και πολύ είναι, θέλουμε να κοιμηθούμε». Μια βάπτιση, μια υιοθεσία, ένα μέγα μυστήριο στο οποίο πολλές φορές γίνεται χαμός για το όνομα του παιδιού, θέμα που δεν έχει καμία σχέση με το μυστήριο του βαπτίσματος.
Δυστυχώς η on-line συμπεριφορά μας δεν θα πάει ποτέ στο πετραχείλι του πνευματικού. Θεωρούμε αμαρτία να βρίσουμε κάποιον στην πλατεία, το καφενείο ή τη δουλειά μας αλλά όταν ισοπεδώνουμε προσωπικότητες με απίστευτες ύβρεις και χαρακτηρισμούς μέσω διαδικτύου το βαπτίζουμε ομολογία πίστεως. Μπορεί κάποιος να θεωρεί αμαρτία αν απατήσει τη γυναίκα του, αλλά όταν κάνει cyber sex με άλλο πρόσωπο δεν τρέχει τίποτα, είναι όλα καλά και ταυτόχρονα θα γράψει και ένα σχόλιο για τους δεσποτάδες και τους παπάδες για να νιώσει ωραία ότι ομολόγησε Χριστό πίσω από ένα πληκτρολόγιο.
Ζητάμε ευχέλαια, αγιασμούς, ευχές από τους κληρικούς για να «φτιάξουν» τα πράγματα στη ζωή μας αλλά όχι για να «φτιάξουμε» τη σχέση μας με το πρόσωπο του Χριστού.
Θέλουμε υγεία όχι για ολοκλήρωση της μετάνοιάς μας αλλά για να συνεχίσουμε να είμαστε οι ίδιοι. Θέλουμε δηλαδή κάτι από τον Χριστό και όχι τον ίδιο.
Λέμε Χριστός Ανέστη αλλά τρέμουμε τον θάνατο σαν το ψάρι έξω από το νερό.
Θέλουμε να κοινωνήσουμε τον Χριστό αλλά αφήνουμε τον Χριστό να ενεργήσει στη ζωή μας;
Μιλάμε για τον Χριστό, την Εκκλησία και Ιερά Μυστήρια με φράσεις: «Εγώ δεν είμαι και πολύ της Εκκλησίας», «Πηγαίνω λίγο 2,3 φορές τον χρόνο δεν χρειάζεται περισσότερο», «Κοινωνάω αλλά δεν θέλω να βλέπω τους παπάδες, πάω όποτε το νιώσω», «Κοινωνώ χωρίς εξομολόγηση, ξέρει ο Θεός, τα λέω στην εικόνα», «Είμαι πολύ της Εκκλησίας δεν λείπω κάθε Κυριακή, γι’ αυτό θα με σώσει ο Θεός διότι δίνω το παρόν συνέχεια». Όταν ακούτε τέτοιες φράσεις σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν έχει καμία σχέση με τον Χριστό και την Εκκλησία, είναι απλά ένας ειδωλολάτρης.
Και το καλύτερο σας το έχω για το τέλος…..
Νομίζουμε ότι επειδή θα γράψουμε «ΑΜΗΝ» σε σχόλιο ανάρτησης που λέει ότι το βλέπει η Παναγία και δεν θα πάθουμε κανένα κακό, θα το δει η Παναγία και όλα θα είναι καλά στη ζωή μας.
Θέλουμε ο Χριστός να μας έχει καλά ώστε να ζήσουμε καλά τη ζωή μας. Αλλά δεν ξέρω αν θέλουμε η ζωή μας να γίνει Χριστός.
Καλή μετάνοια να έχουμε όλοι μας. . .
π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

«Αμαρτωλή ήταν, μεγάλη αμαρτωλή … Είχε καλή προαίρεση!
Της άρεσε η αλήθεια και το καλό, ας ήταν αμαρτωλή…!!!
Όταν ο Χριστός της είπε: «Πέντε άνδρες είχες, και αυτός που έχεις τώρα δεν είναι άνδρας σου, συζείς παρανόμως!», δεν θύμωσε, δεν εξοργίστηκε, δεν θεώρησε προσβεβλημένο τον εαυτό της, δεν άνοιξε το στόμα της να αυθαδιάσει προς τον Χριστό και να του πει:
«Τί αυτά που λες; Με βρίζεις! Δεν έχεις λίγη ευγένεια; Ντροπή σου! Παύω να συζητώ μαζί σου»!
Δεν μίλησε έτσι, όπως θα μιλούσε – με συγχωρείτε – μια παλιογυναίκα, παλιογυναίκα στην ψυχή! Όχι! Αλλά σιώπησε, σαν να έλεγε με την σιωπή της: «Αλήθεια λες Κύριε, έτσι είμαι, αμαρτωλή γυναίκα»!
Και με σεβασμό μίλησε στο Χριστό και είπε: «Βλέπω ότι είσαι Προφήτης»!
Δεν είπε: «Είσαι υβριστής και αγενής»!
Είπε: «Είσαι Προφήτης»…!!!
Μακαριστός Ιεροκήρυκας Νικόλαος Σωτηρόπουλος

Εκείνος που εξυψωνει τον εαυτό του κερδίζει για τον εαυτό του ντροπή, ενω Εκείνος που ύπηρετει τον πλησίον του με ταπεινοφροσυνη , θα δοξαστεί....
Όσιος Εφραιμ ο Σύρος.

Εγκώμιο στην Αγία Φωτεινή, τη Σαμαρείτδα…!!!
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
«Σήμερα ὁ Χριστὸς διαλαλεῖ σὲ μᾶς τοὺς Άθλους τῆς Σαμαρείτιδος, καὶ πρέπει τὸ φτωχὸ πλοιάριο τοῦ λόγου μου νὰ διαπλεύσει τὸ πέλαγος τῶν Κατορθωμάτων της…!!!
Βλέπω τὴν Πίστη της καὶ θέλω νὰ φτιάξω τὸ Εγκώμιό της, καὶ μαζί σας νὰ ἐπαινέσω …
Τὴν Φτωχιὰ καὶ τὴν Πλούσια, τὴν Πόρνη καὶ τὴν Απόστολο, τὴν Άσωτη καὶ τὴν Πιστή, τὴν πολύγαμο καὶ πολυδύναμη, αὐτὴ ποὺ πολλοὺς ἐμόλυνε καὶ ποὺ τὸν Μονογενῆ Γιὸ τοῦ Θεοῦ ὑπηρέτησε…
Αὐτὴ ποὺ μολύνθηκε καὶ καθαρίστηκε, ποὺ δίψασε κι ἐπιθύμησε Νερὸ Ζωντανό, καὶ κληρονόμησε τὰ Νάματα τῆς Χάρης του Ουρανοῦ»…!!!

Η Αγία Φωτεινή, η Σαμαρείτιδα…!!!
«Η Σαμαρείτιδα, καθώς άκουσε από τον Χριστό αυτά τα εξαίσια και θεοπρεπή λόγια, αναπτερωμένη, μνημονεύει τον Προσδοκώμενο και Ποθούμενο Μεσσία, τον λεγόμενο Χριστό, που όταν έρθει θα μας τα διδάξει όλα!
Βλέπετε πως ήταν ετοιμότατη για την Πίστη; Από πού θα γνώριζε τούτο, αν δεν είχε μελετήσει τα Προφητικά Βιβλία με πολλή σύνεση;
Έτσι, προλαβαίνει περί του Χριστού ότι θα διδάξει ΟΛΗ την ΑΛΗΘΕΙΑ!
Μόλις την είδε ο Κύριος τόσο θερμή, της λέγει απροκάλυπτα:
“Εγώ είμαι ο Χριστός, που σου μιλώ”!
Εκείνη γίνεται αμέσως Εκλεκτή Ευαγγελίστρια και, αφήνοντας τη υδρία και το σπίτι της, τρέχει και παρασύρει όλους τους Σαμαρείτες προς τον Χριστό! Και αργότερα, με τον υπόλοιπο φωτοειδή βίο της (ως Αγία Φωτεινή), σφραγίζει με το Μαρτύριο την Αγάπη της προς τον Κύριο»…!!!
Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Κυριακή της Σαμαρείτιδος…!!!
«Ας διδαχτούμε από αυτή την γυναίκα! Γιατί κι εμείς στρεφόμαστε προς όλες τις κατευθύνσεις, για να πάρουμε τροφή τούτου του κόσμου, για να χορτάσουμε, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μπορούμε να χορτάσουμε από τίποτα, γιατί ο άνθρωπος είναι πιο βαθύς από τον υλιστικό κόσμο, είναι αρκετά φαρδύς για την ψυχολογία. Μόνο ο Θεός μπορεί να γεμίσει αυτό το πλάτος και βάθος!
Αν μόνο μπορούσαμε να το καταλάβουμε, θα βρισκόμασταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση με τη γυναίκα. Δεν χρειάζεται, όμως, να συναντήσουμε τον Χριστό σ' ένα πηγάδι. Επειδή το πηγάδι είναι το Ευαγγέλιο, μια πηγή από όπου κυλάει το νερό της ζωής»...!!!
Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom

Προσευχή προς τον Άγιο Χριστόφορο, Προστάτη των Οδηγών...!!!
«Ἅγιε Μεγαλομάρτυς τοῦ Θεοῦ Χριστοφόρε πολύαθλε, πρὶν κρατήσω σήμερα τὸ τιμόνι στὰ χέρια μου, Σὲ ἱκετεύω· μὲ τὴ Μαρτυρική σου παρρησία πρὸς τὸν Χριστό, βοήθησε με νὰ διέλθω ἀβλαβῶς ὅλους τους κίνδυνους τῆς ἀσφάλτου, ἔχοντας Σε δίπλα μου ἀρωγὸ καὶ Προστάτη μου.
Κράτησε μαζί μου στιβαρὰ τὸ τιμόνι καὶ φώτιζε με νὰ ὁδηγῶ ψύχραιμα, συνετά, πειθαρχημένα, εἰρηνικὰ εὐγενικὰ καὶ μὲ πλήρη συναίσθηση τῆς ὁδηγητικῆς εὐθύνης.
Δῶσε μου μάτια προσεκτικὰ καὶ ἐπαγρύπνηση ἀνύστακτη, ὥστε καμία ἐνέργειά μου νὰ μὴν ἀπειλήσει τὴν ζωὴ ἡ τὴν ὑγεία τῶν ἄλλων. Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀπροσεξίες τῶν ἄλλων αὐτοκινητιστῶν προστάτευσέ με, Ἅγιε Προστάτα τῶν (ἐπικαλουμένων Σὲ μὲ πίστη) ὀδηγῶν. Αμήν»...!!!

Πάντα με πολλή παρρησία πρέπει να πλησιάζουμε τον Θεό.
Να τον ικετεύουμε σαν τα μικρά παιδιά που περιμένουν βοήθεια από τη μητέρα τους και απλώνουν προς αυτήν τα μικρά τους χεράκια. Να Τον ικετεύουμε σαν ένας φτωχός που πεθαίνει της πείνας και ήρθε να παρακαλέσει τον άνθρωπο που είναι γνωστός για την ευσπλαχνία του να τον βοηθήσει.
Να Τον ικετεύουμε σαν τη Χαναναία γυναίκα που με επιμονή παρακαλεί τον Χριστό και σηκώνει σ’ Αυτόν τα χέρια της.
Τον ικετεύει με παρρησία γιατί πιστεύει και ξέρει ότι θα λάβει αυτό που ζητά, πιστεύει και γι’ αυτό παίρνει βοήθεια.
Από το βιβλίο: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας, Λόγοι και ομιλίες, τόμος Γ’. Δείτε λιγότερα