Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΕΑ..
Στην πρώτη είσοδο, όταν βγαίνει
ο παπάς με το Ευαγγέλιο, προπορεύεται ένα παιδί με ένα κερί...
Τί συμβολίζει το κερί αυτό, ξέρετε ;
Τον Τίμιο Πρόδρομο !!
Τί είναι ένας άγγελος μπροστά
στον παπά ;
Τίποτα..
Ο άγγελος διακονεί,
ενώ ο παπάς Λειτουργεί !..
Ακούστε τί έλεγε ο Άγιος Κοσμάς
ο Αιτωλός για τους παπάδες :
« Εάν έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν βασιλιά, να δώσεις τη θέση σου
στον παπά..
Εάν πάλι έχεις μια θέση και έχεις απέναντι σου έναν παπά και έναν άγγελο, να δώσεις τη θέση σου,
στον παπά.»
Την αξία του κλήρου
θα την μάθουμε,
όταν θα πεθάνουμε.
Τώρα δεν μπορούμε
να την καταλάβουμε..
Όταν θα μας μνημονεύει στα μνημόσυνα και όταν θα μας θάψει, τελώντας την Νεκρώσιμη Ακολουθία, τότε θα καταλάβουμε την αξία του παπά, όσο αμαρτωλός και αν είναι..
Και όμως οι περισσότεροι γονείς φοβούνται να γίνουν τα παιδιά τους παπάδες..
Μην φορέσουν τα παιδιά τους μαύρα και φέρουν γρουσουζιά στο σπίτι..
Η Ιεροσύνη είναι λειτούργημα,
το μεγαλύτερο επί της γης...
Μεγάλη είναι η τιμή ενός γονέα,
να έχει παιδί που είναι Ιερέας !!
(*Δημήτριος Παναγόπουλος
Ιεροκήρυκας*)

[toula]

Ο Θεός θέλει να ομοιωθούμε με τους αγγέλους.
Οι άγγελοι μόνο δοξολογούν τον Θεό.
Αυτή είναι η προσευχή τους, μόνο η δοξολογία.
Είναι λεπτό πράγμα η δοξολογία· ξεφεύγει απ’ τα ανθρώπινα...
Η δοξολογία είναι ανιδιοτελής προσευχή.
Οι άγγελοι δεν προσεύχονται, για να κερδίσουν κάτι, είναι ανιδιοτελείς.
Ο Θεός έδωσε και σ’ εμάς αυτή τη δυνατότητα, αν είναι η προσευχή μας μια διαρκής δοξολογία, προσευχή αγγελική.
Εδώ βρίσκεται το μεγάλο μυστικό.
Όταν μπούμε σ’ αυτή την προσευχή θα δοξάζομε τον Θεό συνεχώς αφήνοντας τα όλα σ’ Αυτόν, όπως εύχεται η Εκκλησία μας:
«… πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Άγιος Πορφύριος

[toula]

Μοῦ εἶπαν γιὰ μιὰ γυναίκα ὅτι θεραπεύει ἀρρώστους, χρησιμοποιώντας
διάφορα ἁγιωτικά. Ὅταν ἄκουσα τί κάνει, ἔμεινα κατάπληκτος ἀπὸ τὴν τέχνη τοῦ
διαβόλου. Κρατάει ἕναν σταυρὸ καὶ ψάλλει διάφορα τροπάρια. Ψάλλει π.χ. τὸ
«Θεοτόκε Παρθένε» καί, μόλις φθάση στὸ «εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου»,
φτύνει κοντὰ στὸν σταυρό, βλασφημάει δηλαδὴ τὸν Χριστό, γι᾿ αὐτὸ τὴν βοηθάει μετὰ
τὸ ταγκαλάκι. Ἔτσι, μερικοὺς ποὺ εἶναι ἄρρωστοι, ἔχουν μελαγχολία κ.λπ. ἀπὸ
δαιμονικὴ ἐπήρεια καὶ οἱ γιατροὶ δὲν μποροῦν νὰ τοὺς κάνουν καλά, αὐτὴ τοὺς
θεραπεύει, γιατὶ διώχνει τὸ δαιμόνιο ποὺ προκαλεῖ τὸ βάρος, τὸ στέλνει σὲ ἄλλον, καὶ
ἀπαλλάσσονται ἐκεῖνοι ἀπὸ τὴν θλίψη. Καὶ πολλοὶ τὴν ἔχουν γιὰ ἁγία! Τὴν
συμβουλεύονται, καὶ λίγο–λίγο βλάπτει τὴν ψυχή τους, τοὺς καταστρέφει.
Χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Νὰ φεύγη κανεὶς μακριὰ ἀπὸ τοὺς μάγους καὶ τὰ
μάγια, ὅπως φεύγει μακριὰ ἀπὸ τὴν φωτιὰ καὶ τὰ φίδια. Νὰ μὴν τὰ μπλέκουμε τὰ
πράγματα. Ὁ διάβολος δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ κάνη καλό. Μόνον τὶς ἀρρώστιες ποὺ
προκαλεῖ ὁ ἴδιος μπορεῖ νὰ θεραπεύση.
Εἶχα ἀκούσει τὸ ἑξῆς περιστατικό: Ἕνας νεαρὸς εἶχε μπλέξει μὲ κάποιον μάγο
καὶ ἀσχολήθηκε μὲ μαγικά. Ἔπαθε μετὰ ζημιά, ἀρρώστησε καὶ κατέληξε στὸ
νοσοκομεῖο. Μῆνες ξοδεύτηκε ὁ πατέρας του, γιατὶ δὲν εἶχαν τότε ἀσφάλεια, γιὰ νὰ
βροῦν τί ἔχει. Οἱ γιατροὶ δὲν τοῦ ἔβρισκαν τίποτε. Εἶχε γίνει χάλια. Τί κάνει τότε ὁ
διάβολος! Τοῦ ἐμφανίζεται σὰν τὸν Τίμιο Πρόδρομο, ποὺ τὸν εἶχαν πολιοῦχο στὸν
τόπο του, καὶ τοῦ λέει: «Θὰ σὲ κάνω καλά, ἂν ὁ πατέρας σου χτίση μία ἐκκλησία». Τὸ
εἶπε τὸ παιδὶ στὸν πατέρα του κι ἐκεῖνος ὁ καημένος εἶπε: «παιδί μου εἶναι, ὅσα ἔχω
νὰ τὰ δώσω, ἀρκεῖ νὰ γίνη καλά», καὶ ἔταξε στὸν Τίμιο Πρόδρομο νὰ τοῦ χτίση
ἐκκλησία. Ὁ διάβολος ἔφυγε καὶ τὸ παιδὶ ἔγινε καλά. Ἔκανε τό... θαῦμα! Ὁπότε λέει ὁ
πατέρας: «Ἐγὼ ἔταξα νὰ χτίσω ἐκκλησία. Πρέπει νὰ ἐκπληρώσω τὸ τάμα μου». Δὲν
εἶχαν καὶ οἰκονομικὴ ἄνεση καί, γιὰ νὰ χτίση τὸν ναό, πούλησε ὅσα χωράφια εἶχαν.
Ἔδωσε ὅλη τὴν περιουσία του. Τὰ παιδιά του ἔμειναν στὸν δρόμο. Ἀγανάκτησαν, «νὰ
λείψη ἡ Ὀρθοδοξία» εἶπαν, καὶ ἔγιναν Ἰεχωβάδες. Βλέπεις τὸν διάβολο τί κάνει;
Φαίνεται, ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχαν Ἰεχωβάδες καὶ βρῆκε αὐτὸς τρόπο νὰ γίνουν κι ἐκεῖ
Ἰεχωβάδες!
Αγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας» -

[toula]

Γέροντα, ὅταν εἶμαι στενοχωρημένη, πῶς θὰ βρῶ παρηγοριά;
-Νὰ καταφύγεις στὴν προσευχή.
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».
Καὶ μόνον τὸ κεφάλι σου νὰ ἀκουμπήσεις σὲ μία εἰκόνα, θὰ βρεις παρηγοριά.
Κᾶνε τὸ κελλί σου σὰν ἐκκλησάκι μὲ εἰκόνες ποὺ σὲ ἀναπαύουν , καὶ θὰ δής, θὰ βρίσκεις μέσα σὲ αὐτὸ πολλὴ παρηγοριά.
Αγίου Παΐσιου Αγιορείτου..!!!

[toula]

Το Ραγισμένο Κεραμίδι
Κάποτε ένας άνθρωπος πήγε σε έναν γέροντα που ζούσε σε ένα μικρό μοναστήρι στο βουνό.
«Γέροντα», του είπε, «η καρδιά μου είναι γεμάτη ρωγμές. Έχω περάσει πόνο, λάθη, απογοητεύσεις. Νιώθω πως δεν είμαι πια όπως πριν. Σαν να έχει σπάσει κάτι μέσα μου.»
Ο γέροντας δεν μίλησε.
Τον πήγε στην αυλή του μοναστηριού και του έδειξε την παλιά στέγη.
Ανάμεσα στα κεραμίδια υπήρχε ένα παλιό, ραγισμένο κεραμίδι.
«Βλέπεις εκείνο;» τον ρώτησε.
«Το βλέπω. Είναι χαλασμένο.»
Ο γέροντας χαμογέλασε.
«Κάθε πρωί, από εκείνη τη ρωγμή περνά το πρώτο φως του ήλιου και πέφτει μέσα στο κελί μου. Όταν όλα είναι ακόμη σκοτεινά, εκείνη η μικρή χαραμάδα φέρνει το φως.»
Ο άνθρωπος έμεινε σιωπηλός.
Και ο γέροντας συνέχισε:
«Οι άνθρωποι φοβούνται τις ρωγμές τους. Νομίζουν ότι τους κάνουν λιγότερο όμορφους ή λιγότερο δυνατούς. Μα πολλές φορές, από εκεί ακριβώς μπαίνει το φως του Θεού μέσα στην ψυχή.»
Έπειτα τον κοίταξε ήρεμα και είπε:
«Μη ζητάς μια ζωή χωρίς ραγίσματα. Ζήτα μια καρδιά που αφήνει το φως να περάσει μέσα από αυτά.»
Ο άνθρωπος έφυγε από το μοναστήρι διαφορετικός.
Οι ρωγμές του δεν είχαν φύγει.
Αλλά τώρα ήξερε πως δεν ήταν μόνο πληγές… ήταν και παράθυρα για το φως.
Οι δοκιμασίες δεν καταστρέφουν πάντα την ψυχή. Πολλές φορές την ανοίγουν, για να μπορέσει να περάσει μέσα της το φως της χάριτος.Πατερ Ιωακειμ!!

[toula]

Όλο το μυστικό είναι η αγάπη ο έρωτας
στο Χριστό.
Το δόσιμο στον κόσμο τον πνευματικό.
Ούτε μοναξιά νιώθει κανείς ούτε τίποτα.
Ζεί μέσα σε άλλον κόσμο.
Έκεί που η ψυχή χαίρεται, εκεί που
ευφραίνεται πού πότε
δεν χορταίνει......
Άγιος ΠΟΡΦΎΡΙΟΣ,ο Καυσοκαλυβίτης.

[toula]

Όταν γράφεις ένα όνομα σε ένα σημείωμα για την Προσκομιδή, φαίνεται πως δεν κάνεις τίποτα σπουδαίο. Ένα κομμάτι χαρτί, ένα στυλό, μερικά ονόματα γραμμένα βιαστικά πριν ξεκινήσει η Θεία Λειτουργία. Αλλά, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, παίρνεις κάποιον από τη δική σου φροντίδα και, χωρίς να το καταλάβεις, τον παραδίδεις στην άμεση φροντίδα του Χριστού.
Ο Μυστικός Κόσμος πάνω στο Δισκάριο
Στην Προσκομιδή, ο ιερέας δεν βλέπει απλώς γράμματα· βλέπει ανθρώπους. Για κάθε όνομα —Μαρία, Γιάννης, Ανδρέας, «σύζυγος», «παιδιά», «εχθροί και φίλοι»— παίρνει με τη λόγχη μια μικρή μερίδα (ένα ψίχουλο) από το προσφορο και την τοποθετεί πάνω στο δίσκο, δίπλα στον Αμνό, το ψωμί που θα γίνει Σώμα Χριστού.
Εκεί, σε αυτόν τον μικρό δίσκο, μαζεύεται σιγά-σιγά ένας ολόκληρος κόσμος:
• Ζωντανοί και κεκοιμημένοι.
• Υγιείς και άρρωστοι.
• Άνθρωποι δικοί μας, αλλά και εκείνοι με τους οποίους ίσως δεν μιλάμε πια.
Είναι μια εικόνα που θα ράγιζε τις καρδιές μας αν μπορούσαμε να τη δούμε: όλη η οικογένειά σου και όλοι όσοι κλαις τη νύχτα, «αγκαλιάζουν» τον Χριστό με τη μορφή αυτών των μικρών σωματιδίων. Τα ονόματά τους δεν χάνονται στον αέρα· τοποθετούνται μυστηριωδώς δίπλα στο Σώμα του Κυρίου.
Ο Πνευματικός Σεισμός
Ο πραγματικός συγκλονισμός έρχεται στο τέλος. Μετά, ο ιερέας παίρνει όλες αυτές τις μερίδες και τις βυθίζει μέσα στο Άγιο Ποτήριο, στο Αίμα του Χριστού, λέγοντας:
«Απόπλυνον, Κύριε, τα αμαρτήματα των ενθάδε μνημονευθέντων δούλων Σου τω Αίματί Σου τω Αγίω».
Σκέψου το: τα ονόματα που έγραψες σε λίγα δευτερόλεπτα, βυθίζονται τώρα στο λουτρό του Αίματος του Χριστού για τη συγχώρεση των αμαρτιών τους. Ίσως κάποιοι από αυτούς να έχουν ξεχάσει τον Θεό. Ο Θεός όμως δεν τους ξεχνά, αρκεί κάποιος να τους φέρει μέχρι το Θυσιαστήριο.
Μια Προσευχή χωρίς Λόγια
Μπορεί μερικές φορές να νιώθεις ότι δεν ξέρεις να προσεύχεσαι όμορφα. Όταν όμως το χέρι σου γράφει σε μια γωνιά ενός χαρτιού “για τη μάνα μου”, “για το παιδί μου”, “για όσους με πλήγωσαν”, εκείνη τη στιγμή έχεις πει μια προσευχή βαθύτερη από κάθε θεολογία. Είπες απλά: «Θεέ μου, φρόντισέ τους!».
Το χαρτί της Προσκομιδής μας διδάσκει να αγαπάμε με την καρδιά του Θεού. Δεν σταματά στο «εγώ», αλλά μας ωθεί να αγκαλιάσουμε τους πάντες.
Την επόμενη φορά που θα κρατήσετε ένα τέτοιο χαρτάκι, θυμηθείτε τη διαδρομή του: από την παλάμη σας, στο δίσκο της Προσκομιδής και τελικά μέσα στο Άγιο Ποτήριο. Τα ονόματα που γράφετε φτάνουν πιο κοντά στον Θεό από όσο θα μπορούσατε ποτέ να τα πάτε με τη δική σας δύναμη..+

[toula]

Ήταν στον Άγιο Παύλο (Μοναστήρι στο Άγιον Όρος) ένα γεροντάκι ονόματι Κωνστάντιος από την Κεφαλλονιά· ήταν κι ένα άλλο Γεροντάκι Κεφαλλονίτης κι αυτός, από το Πυργί, πού λεγόταν Δημήτριος και η μητέρα του Μαρία.
Κάποτε έλαβε ένα γράμμα ότι η μητέρα του εκοιμήθη. Δεν είχαν τηλέφωνα τότε. Πάει λοιπόν στον π. Κωνστάντιο και του λέει:
– Γερω-Κωνστάντιε, σε θερμοπαρακαλώ, κάνε ένα κομποσχοινάκι, ένα σαραντάρι (δηλ. σαράντα μέρες) για την μητέρα μου.
– Θα κάνω, λέει, νάναι ευλογημένο.
Ήταν αγωνιστής, όλη νύχτα τραβούσε κομποσχοίνι. Όταν συμπληρώθηκαν σαράντα μέρες εκεί πού καθόταν και έκανε το κομποσχοινάκι λέγοντας «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον την δούλη σου Μαρία», βλέπει μία γυναίκα να μπαίνη μέσα στο κελλί του (ήταν η κεκοιμημένη Μαρία) και του λέει με ευγένεια πολλή:
-Ευλογείτε, Γέροντα.
– Ο Κύριος. Πού βρέθηκες εσύ εδώ πέρα;
– Μην ταράζεσαι Γέροντα, γιατί ο Θεός με έστειλε να ‘ρθω.
– Και τι θέλεις;
– Δεν θέλω τίποτε, αλλά ήρθα να σε ευχαριστήσω διότι αυτά τα κομποσχοινάκια που μου έκανες, πολύ με ωφέλησαν και βρήκε ανάπαυση η ψυχή μου. Σε ευχαριστώ. Γέροντά μου, σε ευχαριστώ, και εξαφανίστηκε.
Από το βιβλίο,Από την ησυχαστική και αγιορείτικη παράδοση.

[toula]

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - Ο Θεός δεν θέλει την αυστηρότητα!
Ο άγιος Πατέρας μας Ιωάννης αγωνιζόταν με μεγάλους και υπερφυσικούς αγώνες, μέχρι αυτοθυσίας! Δεν άφηνε τίποτα να τον χωρίσει από την αγάπη του Κυρίου μας και ήταν υπερβολικά αυστηρός με τον εαυτό του! Οι πνευματικοί του αγώνες τον έκαναν να μοιάζει με άνθρωπο μιας παλιάς και ευλογημένης εποχής, όπως διαβάζουμε για τους αγίους Πατέρες του Γεροντικού! Στερούνταν τον ύπνο, την τροφή και κάθε ανθρώπινη παρηγοριά για την αγάπη του Χριστού μας! Με τους συνανθρώπους του όμως ήταν πολύ επιεικής. Οι μοναδικές περιπτώσεις που φερόταν με αυστηρότητα ήταν όταν είχε να αντιμετωπίσει την πονηριά και το ψεύδος. Εκεί, οι άνθρωποι αυτοί έβλεπαν έναν άλλο Πατέρα Ιωάννη! Σε μία παράκληση του αγίου Ραφαήλ, μια γυναίκα του είπε να προσευχηθεί για κάποιο πρόβλημα που είχε. Την ρώτησε τότε γιατί δεν νηστεύει τις Παρασκευές και αυτή του είπε ψέματα ότι νηστεύει. Το κατάλαβε ο άγιος Πατέρας, με την χάρη του Θεού και της είπε αυστηρά: " Μη μου λες ψέματα"! Με τους ανθρώπους όμως που είχαν καλή διάθεση ήταν παρηγορητικός και τους συμβούλευε με πολλή αγάπη! Σε μία επίσκεψή μας στην οικία του συζητούσαμε για την αυστηρότητα που έχουν κάποιοι συνάνθρωποί μας και μου είπε: " Ο ΘΕΟΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΥΣΤΗΡΟΤΗΤΑ “!
Να έχουμε την ευχή τού αγίου Πατρός μας Ιωάννη! Αμήν!
Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός
.

[toula]

Ο ηλικιωμένος ιερέας ανέβηκε στον άμβωνα κρατώντας στο χέρι του ένα άδειο κλουβί. Ο κόσμος από κάτω κοιτούσε απορημένος, ενώ κάποιοι είπαν, πάει το έχασε το μυαλό του ο γέρος..
-Χθες είδα ένα αγόρι που είχε αυτό το κλουβί στα χέρια του. Στο κλουβί υπήρχαν δυο μικρά πουλιά που έτρεμαν από φόβο. Σταμάτησα το αγόρι και το ρώτησα, είπε ο ιερέας.
-Τι έχεις μαζί σου, γιε μου;
-Δυο μικρά πουλιά, απάντησε.
-Και τι θα κάνεις με αυτά; Ρώτησα ξανά.
-Θα τα πάρω σπίτι και θα διασκεδάσω μαζί τους εκεί, απάντησε το αγόρι χαμογελώντας.
-Θα τα βασανίσω, θα σκίσω τα φτερά τους για να τα ακούσω να κλαίνε, θα τα χτυπήσω, θα τα κάνω να τσακωθούν μεταξύ τους, νομίζω ότι θα είναι διασκεδαστικό για μένα.
-Αλλά κάποια μέρα θα τα βαρεθείς.. Τι θα τα κάνεις τότε;
-Έχω μια γάτα στο σπίτι, και πραγματικά της αρέσουν τα πουλιά.. Θα τα δώσω σε αυτήν, είπε το παιδί.
Σκέφτηκα για μια στιγμή και ρώτησα, πόσα χρήματα θέλεις για αυτά τα πουλιά, γιε μου;
-Τι θέλετε να αγοράσετε αυτά τα πουλιά; Μα δεν κελαηδάνε ούτε είναι όμορφα.
-Πόσα χρήματα θέλεις, ρώτησα ξανά.
Νομίζοντας ότι ήμουν τρελός, φώναξε: 50 ευρώ!!!
-Μια στιγμή, του είπα και έβγαλα τα χρήματα από την τσέπη μου, και τα έδωσα στο αγόρι. Παίρνοντας τα χρήματα, το αγόρι εξαφανίστηκε.
Πήρα προσεκτικά το κλουβί, το πήγα στην εξοχή όπου υπήρχαν τόσα λουλούδια, και τα απελευθέρωσα. Από εκεί ήρθα με αυτό το κλουβί .
Όταν ο ιερέας τελείωσε την αφήγηση συνεχισε να λέει μια διαφορετική ιστορία:
– Ο Σατανάς και ο Ιησούς μιλούσαν και ο διάβολος γεμάτος υπερηφάνεια έλεγε:
-Κατέκτησα όλη την ανθρωπότητα! Ναι, χρησιμοποίησα την παγίδα που είχα εφεύρει, και δεν είχα καμιά αντίσταση από κανέναν τους. Αυτοί και τα παιδιά τους τώρα μου ανήκουν.
-Και τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.
-Θα παίξω μαζί τους και θα διασκεδάσω. Θα τους διδάξω πώς να παντρεύονται και στη συνέχεια να παίρνουν διαζύγιο, πώς να μισούν ο ένας τον άλλον και να προδίδουν τους φίλους , πώς να βλάπτουν ο ένας τον άλλον. Πώς να πίνουν κρασί, να χρησιμοποιούν ναρκωτικά και να ορκίζονται ψέματα. Πώς να σκοτώνει ο ένας τον άλλον και να σκοτώνουν τα παιδιά τους.. Θα διασκεδάσω σε αυτόν τον κόσμο που δημιουργήθηκε από εμένα!
Και μετά το παιχνίδι τι θα κάνεις μαζί τους; ρώτησε ο Ιησούς.
-Θα τους πάρω μαζί μου στην φλογερή κόλαση, φώναξε ο Σατανάς με υπερηφάνεια.
-Πόσο θέλεις γι ‘αυτούς; ρώτησε ο Ιησούς.
-Θέλεις αυτούς τους ανθρώπους; Αυτοί είναι άχρηστοι, θα σε μισούν, θα σε φτύσουν, θα σε προδώσουν, θα σε αρνηθούν, δεν μπορεί να θέλεις αυτούς τους ανθρώπους! Δεν αξίζουν το έλεος σου.
Τί θέλεις για αυτούς τους ανθρώπους; Ο Ιησούς ρώτησε ξανά.
Ο Σατανάς, κοιτάζοντας τον Ιησού, είπε: Όλο το αίμα σου! Όλα τα δάκρυα σου! Την ζωή σου!
Σύμφωνοι, απάντησε ο Κύριος. Και πλήρωσε το τίμημα.
Υπήρχε απόλυτη σιωπή στο ναό..
Πήρε το κλουβί, ο ιερέας και κατέβηκε από τον άμβωνα.