"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Ο μάρτυρας δεν βλέπει τους κινδύνους αλλά τα στεφανια. Δεν φοβείται τις πληγες αλλά μετρα τα βραβεία. Δεν βλέπει τους δημιους που τον μαστιγωνουν εδώ κάτω αλλά φαντάζεται τους Αγγελους που επευφυμουν επάνω.
Μ.Βασιλειος.

Με την αμαρτία αποξενωθηκαμε από τον Θεό,πάλι ανακληθηκαμε όμως στη συγγένεια,όταν με το αίμα Του απελευθερωθηκαμε από την ατιμωτικη δουλεία .
Μ.Βασιλειος.

Οι Άγιοι προσφέρουν τον εαυτό τους στον Θεό,θυσιάζουν κάθε μέρα τον εαυτό τους χωρίς να φεύγουν από αυτή τη ζωή.
Αββας Δωροθεος.

Όταν ένα κομ­μά­τι της ψυ­χής έχει γε­μί­σει από ένα πά­θος, η θε­ρα­πεία του πά­θους έγ­κει­ται στο να γί­νει η αν­τι­κα­τά­στα­ση του με ένα άλλο κομ­μά­τι, που λέ­γε­ται αρε­τή. Η θε­ρα­πεία των πα­θών δεν έγ­κει­ται στο να φύ­γει το πά­θος που υπάρ­χει, αλλά στο να αν­τι­κα­τα­στα­θεί, ώστε το κομ­μά­τι της ψυ­χής να μην μεί­νει αδεια­νό. Για πα­ρά­δειγ­μα, κά­ποιος έχει το πά­θος να κλέ­βει και κά­ποια στιγ­μή στα­μα­τή­σει να κλέ­βει. Αυτό δεν εί­ναι η θε­ρα­πεία του πά­θους της κλε­ψιάς, αλλά παύ­ση της πρά­ξε­ως. Και αν μεί­νει κά­ποιος μόνο στην παύ­ση της πρά­ξε­ως, υπάρ­χει κίν­δυ­νος υπο­τρο­πής. Εγ­κυ­μο­νεί μέ­γας κίν­δυ­νος, διό­τι δεν έγι­νε θε­ρα­πεία.

Η θε­ρα­πεία του πά­θους θα ξε­κι­νή­σει όταν ο άν­θρω­πος στα­μα­τή­σει να κλέ­βει και αρ­χί­ζει να καλ­λιερ­γεί την αρε­τή της ελεη­μο­σύ­νης. Και όταν κα­τα­κτή­σει την αρε­τή της ελεη­μο­σύ­νης, η αρε­τή αυτή θα τον εμ­πο­δί­σει να κά­νει υπο­τρο­πή στην κλε­ψιά.

Η αγά­πη για την ελεη­μο­σύ­νη, θα τον κά­νει τον άν­θρω­πο να μι­σή­σει την κλε­ψιά. Από κα­νέ­να πά­θος δεν μπο­ρού­με να απαλ­λα­γού­με, αν δεν το μι­σή­σου­με.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

Όταν κα­νείς ασχο­λεί­ται με τους άλ­λους και τους κρί­νει, ενώ ακό­μη δεν έχει εξα­γνι­στεί η κρί­ση του, πέ­φτει συ­νέ­χεια στην κα­τά­κρι­ση. Όταν όμως κα­νείς, απαλ­λα­γεί από την κο­σμι­κή κρί­ση και έρ­θει ο Θεί­ος φω­τι­σμός, η κρί­ση του γί­νε­ται πνευ­μα­τι­κή. Τότε η κρί­ση του, θα εί­ναι σύμ­φω­νη με την δι­καιο­σύ­νη του Θεού και όχι με την αν­θρώ­πι­νη δι­καιο­σύ­νη· με την αγά­πη και την ευ­σπλα­χνία του Θεού και όχι με την λο­γι­κή την αν­θρώ­πι­νη.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εάν έχου­με 10 χω­ρά­φια να κα­θα­ρί­σου­με, η επι­τυ­χία του δια­βό­λου εί­ναι να πη­γαί­νου­με στο χω­ρά­φι, να το κα­θα­ρί­ζου­με λίγο, μετά να πη­γαί­νου­με στο άλλο, να το κα­θα­ρί­ζου­με και αυτό λίγο και στη συ­νέ­χεια στο πα­ρα­άλ­λο. Έτσι όμως δεν θα κα­θα­ρι­στούν ποτέ τα χω­ρά­φια. Πρέ­πει να πά­ρου­με τα χω­ρά­φια ένα-ένα ξε­χω­ρι­στά. Κα­θα­ρί­ζου­με το ένα, πάμε στο άλλο.

Κατά τον ίδιο τρό­πο, τα πάθη ένα-ένα να τα πο­λε­μά­με και όχι όλα μαζί, για­τί δια­φο­ρε­τι­κά τί­πο­τα δεν θα κα­τα­φέ­ρου­με και θα εί­μα­στε ητ­τη­μέ­νοι. Και θα ξε­κι­νή­σου­με από το με­γα­λύ­τε­ρο πά­θος που έχου­με. Εάν έχω ένα μι­κρό τραύ­μα στο χέρι και έχω μια αι­μορ­ρα­γία στο πόδι, φυ­σι­κά και δεν ασχο­λη­θώ πρώ­τα με το τραύ­μα στο χέρι.

Με το ίδιο σκε­πτι­κό θα ιε­ραρ­χή­σω τα πάθη μου, για να τα κα­τα­πο­λε­μή­σω.

Γέρων Εφραιμ Σεραγιώτης

Ένας νε­α­ρός ζό­ρι­σε κά­ποια φορά την αρ­ρα­βω­νια­στι­κιά του – ποιός ξέ­ρει τί της έλε­γε; – και εκεί­νη από την αγα­νά­κτη­σή της πήρε το αυ­το­κί­νη­το και έφυ­γε και στον δρό­μο σκο­τώ­θη­κε. Μετά ο νε­α­ρός ήθε­λε να αυ­το­κτο­νή­σει, για­τί ένιω­θε, ότι αυ­τός έγι­νε αι­τία και σκο­τώ­θη­κε η κο­πέ­λα. Όταν ήρθε και μου το είπε, αν και στην ου­σία είχε κά­νει έγ­κλη­μα, τον πα­ρη­γό­ρη­σα και τον έφε­ρα σε λο­γα­ρια­σμό. Έπει­τα όμως το έρι­ξε τε­λεί­ως έξω, έγι­νε τε­λεί­ως αδιά­φο­ρος, βρή­κε εν τω με­τα­ξύ και μια άλλη.

Όταν ξα­να­ήρ­θε μετά από δύο-τρία χρό­νια, του έδω­σα ένα τράν­ταγ­μα γερό, για­τί τότε δεν υπήρ­χε κίν­δυ­νος να αυ­το­κτο­νή­σει. Χρεια­ζό­ταν το τράν­ταγ­μα, αφού δεν υπήρ­χε ανα­γνώ­ρι­ση. «Δεν κα­τα­λα­βαί­νεις, του είπα, ότι έκα­νες φόνο, ότι έγι­νες αι­τία και σκο­τώ­θη­κε η κο­πέ­λα;». Αν δού­λευε σω­στά, θα συ­νέ­χι­ζε να υπο­φέ­ρει, αλλά θα αν­τα­μει­βό­ταν με Θεϊ­κή πα­ρη­γο­ριά· δεν θα έφθα­νε σ’ αυ­τήν την κα­τά­στα­ση την αλή­τι­κη, της αδια­φο­ρί­ας. Θέ­λει δη­λα­δή πολ­λή προ­σο­χή.

Κά­νει κά­ποιος ένα σφάλ­μα και πέ­φτει στην απελ­πι­σία. Εκεί­νη την στιγ­μή μπο­ρεί να τον πα­ρη­γο­ρή­σεις, αλλά, για να μην βλα­φθεί, χρειά­ζε­ται και το δικό του φι­λό­τι­μο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι άν­θρω­ποι κρί­νουν τα πράγ­μα­τα ανά­λο­γα με τις εμ­πει­ρί­ες και το πε­ριε­χό­με­νο που έχουν μέσα τους. Αν βγά­ζουν λαν­θα­σμέ­να συμ­πε­ρά­σμα­τα για τον εαυ­τόν τους, επει­δή δεν έχουν αυ­το­γνω­σία, εί­ναι φυ­σι­κό και να κρί­νουν λαν­θα­σμέ­να και τους άλ­λους. Επο­μέ­νως αν δεν έχουν πνευ­μα­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο, βγά­ζουν λά­θος συμ­πε­ρά­σμα­τα και αδι­κούν τον άλ­λον. Αν λ.χ. ακού­γων­ται την νύ­χτα από τον επά­νω όρο­φο ντούκ-ντούκ, ένας που έχει κα­λούς λο­γι­σμούς θα πει: «με­τά­νοιες κά­νει», ενώ ένας που δεν έχει κα­λούς λο­γι­σμούς θα πει: «όλη την νύ­χτα χο­ρεύ­ει».

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η Πα­να­γία όσο ζού­σε, δεν έκα­νε ποτέ συγ­κα­τά­θε­ση σε καμ­μία αμαρ­τία! Μόνο ένα μόνο λο­γι­σμό είχε στη ζωή της η Πα­να­γία, όπως απο­κά­λυ­ψε στους Πα­τέ­ρες: Να σκέ­φτε­ται, να υμνεί και να αγα­πά στο μέ­γι­στο κατά το αν­θρώ­πι­νο, το Χρι­στό και να ποιεί το θέ­λη­μά Του. Δεύ­τε­ρο λο­γι­σμό δεν είχε! Σύγ­κρι­νε διαρ­κώς τον εαυ­τόν της με το Χρι­στό και απέ­κτη­σε την αρε­τή της τα­πεί­νω­σης στο μέ­γι­στο βαθ­μό, όπως και τις υπό­λοι­πες αρε­τές.

Η Πα­να­γία ου­δέ­πο­τε ασθέ­νη­σε, ούτε πάθη είχε, ούτε λο­γι­σμούς, ούτε όνει­ρα, αλλά και ούτε τα γυ­ναι­κεία της (πε­ρί­ο­δο). Δεν γεύ­τη­κε σω­μα­τι­κό πόνο ποτέ και σε κα­νέ­να ση­μείο του σώ­μα­τος, ενώ ψυ­χι­κό πόνο γεύ­τη­κε κατά τη Σταύ­ρω­ση του Χρι­στού.

Η Πα­να­γία λει­τούρ­γη­σε βιο­λο­γι­κά ως άγ­γε­λος μάλ­λον, παρά ως άν­θρω­πος.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης

Αν σε έβα­λαν να κρί­νεις, να σκε­φθείς: «Εί­ναι αυτή η κρί­ση θεϊ­κή ή εί­ναι γε­μά­τη εμ­πά­θεια;» Εί­ναι δη­λα­δή ανι­διο­τε­λής ή γε­μά­τη ιδιο­τέ­λεια; Να μην έχε­τε εμ­πι­στο­σύ­νη στον εαυ­τό σας, ούτε στην κρί­ση σας. Υπάρ­χει μέσα πο­λύς εγωι­σμός, όταν κα­νείς κρί­νει. Εμέ­να με βά­ζουν να κρί­νω ένα θέμα και ενώ δεν θέλω, αλλά αναγ­κά­ζο­μαι και το κάνω και παρ’ όλο που κρί­νω με ανι­διο­τέ­λεια και αμε­ρό­λη­πτα, όταν πάω να κάνω προ­σευ­χή, δεν νιώ­θω, ας υπο­θέ­σου­με, εκεί­νη την γλυ­κύ­τη­τα που νιώ­θω άλ­λες φο­ρές. Όχι ότι με πει­ρά­ζει η συ­νεί­δη­σή μου για κάτι, αλλά για­τί έκρι­να σαν άν­θρω­πος. Πόσο μάλ­λον, όταν η κρί­ση εί­ναι λαν­θα­σμέ­νη ή έχει μέσα και την δι­καιο­λο­γία ή αν­θρώ­πι­να κρι­τή­ρια! Εί­ναι με­γά­λη υπό­θε­ση η κρί­ση! Η κρί­ση εί­ναι του Θεού. Εί­ναι φο­βε­ρό! Δεν έχει ση­μα­σία αν έχη καλή διά­θε­ση αυ­τός που εί­ναι στην θέση να κρί­νει. Ση­μα­σία έχει τι βγά­ζει με την κρί­ση του. Χρειά­ζε­ται πολ­λή διά­κρι­ση…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης